Februari 1977. Ik moest nog 14 jaar worden en was, zoals zoveel pubers om mij heen, zoekende naar mijn muzikale identiteit. In het gezin waarin ik opgroeide was ik nummer vijf van totaal zes kinderen. Keurig verdeeld over drie jongens en drie meisjes. Daarom kwam alle soorten muziek wel een beetje voorbij, van Abba tot Zappa (en alles wat daar tussen zit). Mijn oudste broer had in die tijd een voor mij indrukwekkende LP-collectie en een heuse platenspeler (toen nog pick-up genoemd) op zijn zolderkamer. Als hij niet thuis was, sloop ik stiekem naar zijn kamer om daar, met een koptelefoon op, door zijn muziek te struinen. Zo ontdekte ik de Beatles, Stones, PInk Floyd en vele vele anderen grootheden. En zo ook Rumours van Fleetwood Mac. Niet wetende dat deze band al jaren bestond en oorspronkelijk bluesmuziek produceerde in een andere bezetting. Al na één luisterbeurt maakte het album diepe indruk op me. De variatie van de verschillende muziekstijlen, maar zeker ook de prachtige harmoniën van de drie vocalisten, zoals in het prachtige Dreams en in het prijsnummer The Chain. Het fantastische gitaarwerk van Lindsey Buckingham in Never Going Back Again en Go Your Own Way. Christine Mcvie die, met haar subtiele manier van spelen op piano en keyboards en niet in de laatste plaats met haar warme vocale, me wisten te ontroeren. Zoals op het schitterende Songbird en Oh Daddy. Mick Fleetwood en vooral John Mcvie blijven dan wel op de achtergrond, maar leveren het stevige muzikale fundament op dit album. Legendarisch is de bass-solo van John in misschien wel het beste nummer op deze plaat, The Chain. Ik mag wel zeggen dat deze plaat mij behoorlijk heeft beïnvloed in mijn muzikale ontwikkeling. Ik beluister hem nog regelmatig en het is opvallend hoe goed de nummers overeind blijven en de tand des tijd prima hebben doorstaan. Werkelijk geen zwak moment kan ik ontdekken op deze plaat. Vanaf het energieke en cynische Second Hand News tot en met het mystieke en spookachtig mooie Gold Dust Woman is het optimaal genieten. Vanaf dit moment zou ik de band blijven volgen. Opvolger Tusk is me misschien nog iets meer dierbaar door de eigenzinnigheid en het tegendraadse van genie Lindsey Buckingham. Maar Rumours is een icoon, mijn eerste kennismaking met deze band die daarmee een voor mij onuitwisbare indruk heeft gemaakt. De volle 5 sterren dus.

Na het grote succes van Rumours, keek ik destijds reikhalzend uit naar de opvolger. Een dubbelaar nog wel. De eerste singel en tevens titelsong van het nieuwe album, week totaal af van alles wat op Rumours te horen was, maar toch rekende ik hoopvol op Rumours deel twee.
Wat een teleurstelling was het toen ik de plaat de allereerste keer beluisterde. Vreemde obscure en korte puntige werkjes van vooral Lindsey Buckingham. Natuurlijk, de composities van de dames waren prima in orde en herkenbare Fleetwood Mac songs. De arrangementen en de producties wel wat gewaagder dan op de voorganger. Maar als geheel klonk het totaal anders, geen Rumours 2 dus.
Het genie Lindsey Buckingham (in mijn optiek nogal eens onderschat) had anders besloten. Geïnspireerd door de punk- en newwave-bandjes uit die tijd, wilde hij een ander geluid. Tot groot ongenoegen van de platenmaatschappij overigens, die graag een herhaling zagen van het grote commerciële succes van de voorganger. Maar Buckingham koos voor zijn muzikale integriteit en besloot dus zijn eigen weg te gaan.
En wat heeft hij gelijk gehad. Ondanks dat de plaat me in eerste instantie tegenviel, bleef ik hem opnieuw beluisteren. En daarmee ontdekte ik de vele geheimen. De vele details, elke keer hoorde ik andere en nieuwe geluiden. Daardoor viel ik uiteindelijk als een blok voor bijna elke compositie op deze wonderlijke plaat. De schoonheid van Save Me a Place en Walk a Thin Line. Het rebelse in The Ledge en I Know I’m Not Wrong. De prachtige composities van Stevie Nicks (Sara, Storms, Sisters Of The Moon, Angel en Beautiful Child)), door Lindsey naar een hoger niveau getild. En het serene en warme geluid van Christine Mcvie. De omlijsting van drummer Mick Fleetwood en bassist John Mcvie is smaakvol en uniek in zijn soort.
Tusk is mijn absolute “welk-album-zou-je–meenemen-naar-een-onbewoonbaar-eiland-plaat”. Ik houd erg van Rumours, maar Tusk is me het meest lief vanwege de tegendraadse en eigenzinnige keuzes van de drijvende kracht achter dit werkstuk, Lindsey Buckingham.

Kate Bush - The Kick Inside

De walvissen nemen me mee op reis. Ze begeleiden me en brengen me in beweging, als vloeistof, als water... De hemelse stem, als van een zeemeermin, voert me verder in deze prachtige droom, “moving liquid, you are just as water”. De walvissen begeleiden me verder en ik bevind me plots aan een bar in Berlijn. De hemelse stem smeekt; “ tuning in on your saxofoon”. Het café vult zich met de klanken van de prachtige saxofoon solo. De reis gaat verder, waar ben ik in terecht gekomen? Ik val van de ene in de andere verbazing en vreemde verschijnselen passeren mijn ogen, maar vooral mijn oren. Op eens hang ik in de lucht en word mee gevoerd door een warme windstroom. Bevind ik me echt aan een immense vlieger? Een diamanten vlucht, door het hemelse licht van de maan boven en onder me. Alhoewel het een prachtige vlucht is vraag ik me af; “hoe kom ik in hemelsnaam weer met beide benen op de grond?”. De klanken van de piano bezorgen mij een veder zachte landing. Ik word toegezongen door de meest wonderlijke stem die ik ooit heb gehoord. Ze zingt over een man met het kind in zijn ogen, heeft ze het over mij? Tranen biggelen over mijn wangen, tegen zoveel schoonheid ben ik niet bestand. Ik krijg geen kans om bij te komen. Omgeven door woeste hoogte bevind ik me. Het is koud en wanhopig zingt ze me toe, dat ze van me houdt en dat ze me haat. Ze had me nooit mogen verlaten en smeekt; “ ik heb het zo koud, laat me binnen door het raam”. Dan verschijnt plotseling ene James ten tonele. Althans, ze schreeuwt hem toe om naar huis te komen en zijn ziel niet voor een koud wapen te verkopen. “Loop niet weg voor de mensheid en de werkelijkheid, we missen je. De jongens uit jouw team voelen zich eenzaam en wachten op je, oude vriend”. Dan voel ik een ongemakkelijke spanning. Ik ben daar waar ik niet hoor te zijn. Ze lacht nerveus, haar kousen laat ze vallen op de vloer. Ze smeekt me om meer. “synchronise rhythm now, feel it”. Ik word er verlegen van maar ook ik wil meer. Alle kleuren lijken veel helderder dan ooit, oh ik ben verliefd. Ze lijkt op een engel, “ I’’m dying for you to touch me, l’amour looks something like you”.
Enigszins zwaarmoedig laat ik me de troostende woorden aanleunen, “them heavy people”. En ze leert me om verlichting te halen uit haar spiritualiteit. Vervolgens laat ze me fijntjes weten dat er met vrouwen niet te sollen valt, “ wij zullen er niet aan onderdoor gaan, we zijn vrouwen”. “There’s room for a life in your womb, woman, mama woman”.
Verstilt zingt ze me vervolgens toe dat ik het gezicht van een genie heb en ze stuurt mijn liefde naar Zeus, de oppergod die heerst vanaf de berg Olympus. “ You must Lose me, like aan arrow shot into the killer storm”... ik begrijp het niet...
De droomreis is voorbij. Zoveel inzichten, zoveel vragen. Maar vooral, zoveel schoonheid. Ik ontwaak maar ik wil meer. Druk vervolgens op “play”. Daar zijn de walvissen weer, ze laten me de droom herbeleven...

Luister na jaren op dit moment mijn oude vinyl-versie van London Town. Wat een fijne en relaxte plaat is dit toch. Paul McCartney is wat mij betreft een geniale liedjes-smit. Natuurlijk, in zijn lange carrière ook missers geproduceerd (met als dieptepunt het afschuwelijke Ebony and Ivory) maar daar staat zoveel moois tegenover. Deze plaat bevalt me in ieder geval prima. Lees hier over de slechte geluidskwaliteit maar ik vind de LP eigenlijk best lekker klinken. Inderdaad een beetje dof maar ook licht melancholisch. Maar ja, ik houd nu eenmaal van het oude vinyl-geluid. Hoogtepunten; Deliver Your Children, Don’t Let It Bring You Down, With A Little Luck en London Town. Misschien niet zo goed als Band on the Run maar voor mij goed voor vier sterren.