Weer zo’n ontzettende lekkere plaat. Voelt voor mij als een warme jas, als thuiskomen… zo vertrouwd!. Elk nummer is steengoed. Bij Midnight Rider kom ik thuis waarna Queen of hearts mij vervolgens ontroerd. Bij Don’t mess up a Good thing tingel tangel ik op de tafel en These day’s en All my friends zetten mij aan het mijmeren. Will the circle ?…ach beetje gospel op het eind en met een brede glimlach de plaat nog maar eens opzetten …

Gisteravond laat dit album weer een beluisterd en wat blijft het toch een geweldige plaat. Van het eerste tot het laatste nummer spat het uit de speakers. Wat een spelplezier van deze topmusici maar ook (met de kennis van nu) een stukje berusting van Gregg. Ik was er bij in 2015 in Paradiso Amsterdam en heb toen ook met open mond en kippenvel op de armen staan te kijken. Wat een weergaloos concert. Heb daarna dit album gekocht omdat het een prima weergave, qua setlist, van het Paradiso concert is. Prijsnummers op dit album zijn voor mij Ain’t wasting time no more met spetterende sax en gitaarsolo, het zeer fraaie I’ve found a love en mijn favoriete Allman’s nummer Whipping Post die een heerlijke soulvolle bewerking krijgt. Luister ter vergelijking maar eens naar de uitvoering op het Fillmore album.

Ik noem nu een drietal prijsnummers maar ach eigenlijk verdienen alle nummer op dit album dat predikaat.

Kan niet anders dan vijf sterren geven.

Het volledige oeuvre van Brood op zowel cd als vinyl in mijn collectie. Ja, ik ben fan!! Binnen zijn oeuvre is dit toch wel het hoogtepunt. Plaat met louter pareltjes. En dan die riff op Saturday Night... als Danny begint herken je direct het nummer. Op deze plaat kwam m.i alles samen. Heerlijke puntige rock die mij in ieder geval nooit verveeld. 5-sterren album.

Zeker niet zijn beste maar desondanks zeer genietbaar album. Bevat met de Tattoo song, Help me, Price en No Ballad toch aantal lekkere Brood songs.

Luister deze niet zo vaak als de grote drie (Street, Shpritsz, Cha Cha) maar als ie opstaat weet ik er zeker van te genieten.

Fuck ik ben gek op dit album…ben inmiddels 66 maar nog steeds met veel plezier aan het luisteren. You can’t put your arms… is natuurlijk geweldig… (ook mooi uitgevoerd door John Waits btw)…
Dit is rock’n Roll zoals ik het graag hoor. Puntig en goor. Lekkere grote stads en riool ranzigheid zoals hiervoor genoemd. Ben ook niet voor niks een ontzettende brood fan.

Geweldige keiharde puntige rock met een rauw randje.

Er zijn van die albums die je omarmt, albums die passen als een handschoen, die voelen als een warm bad. Daar is dit er zeker eentje van. Het eerste exemplaar gekocht ergens in ‘72 bij Concerto Amsterdam. Zo’n plaat waarhet hoekje vanaf was geknipt. Op mooi dik karton voor nog geen twintig ouderwetse guldens. Inmiddels heb ik mijn 4e vinyl exemplaar aangeschaft. De black friday versie, op mooi midnight blue vinyl. Deze remaster ziet er mooi uit en klinkt ook nog eens geweldig.

Wat is er zo mooi aan de plaat. Ik voel de onderhuidse spanning van een band die worstelt tegen het etablishment. Een zanger die worstelt met zijn demonen. Maar ook een band die een geweldige muzikaliteit laat horen.

Spannende liedjes zoals When the music’s over, Who do you love, Built me a Woman en niet te vergeten de zinderende medley. En dat alles gezongen door een zeer charismatische
zanger. Een zanger die het ook nog eens prachtig uit kan schreeuwen.

Ik laat me al sinds ‘72 meevoeren door dit album (en de rest van het Doors oevre) en dit zal tot het moment dat mijn “music over” is ook niet veranderen.

Een van mijn all time favoriete live albums.

Op de een of andere manier deze destijds gemist. Ben begonnen bij Road Apples. Maar wat een lekker album is dit zeg. Vier sterren .