Ik mag deze band. In november 2022 waren ze op het Groningse Take Root festival geboekt, sindsdien ben ik hun muziek gaan luisteren en gaan volgen. Ikzelf hoor een goede inspiratie van bijvoorbeeld de jaren zestig band Buffalo Springfield. De nummers worden compact gehouden, een duidelijke slaggitaar met daarboven elektrische (solo)gitaar, waarbij in de nummers gezorgd wordt voor een samenhang.

Baanbrekend is hun stijl niet. Maar het is zeker ook geen 'dertien in een dozijn' type band. Ook op dit album is het geluid, de stijl sympathiek, positief, zoals openingsnummer All those yesterdays. Het aansluitend nummer The glasshouse heeft dan een zelfde atmosfeer, maar is sneller en iets krachtiger. Sisters of the sun begint dan met een warme akkoordenschema, vlot in het nummer de vocale ondersteuning via de zang van koortjes. Alhoewel het nummer niet lang duurt, kan gitarist Patrick Ralla twee fijne solo's kwijt. Dat geld voor diverse nummers op het album: de gitaarsolo's in dienst van het nummer, niet om uitgebreid rekkend te soloëren.

Op het album: Orgel of keyboards voor de fijne ondersteuning. Zanger Richard Olson zingt prettig.
Het nummer Big Red Car vind ik het fijnste nummer. Ietwat droog, warme elektrische gitaarrif als een soort lichte tegenhanger van het voorafgaande sterk electrisch gespeelde nummer. Alsof er in het nummer een kleine troost wordt gezocht.

De nummers op het album klinken compleet, vol, alsof ze op veel plekken goed gevuld zijn. Daardoor is het geen gemis dat er geen nummer boven de vijf minuten zijn. Fijne singersongwriterrootsrockmuziek.

Dat gebeurt niet vaak. In eerste instantie was ik niet zo te spreken over dit album. Bij het uitkomen in 2025 beluisterde ik het een enkele keer. Ik was niet overtuigd, stond niet te springen, maar een stemmetje in het achterhoofd heeft blijkbaar gezeg "Wacht maar, geef het rustig de tijd, geef het de kans."

In 2026 begon ik aandachtiger te luisteren. En werd het alleen maar interessanter, om tot de conclusie te komen: verrekte sterk!
Carolina Honey heeft een heerlijke rustige stuwende drumritme. Gaandeweg komen de andere instrumenten erbij. De overgang naar No room for the blue vind ik erg fijn. Het nummer is een mooi voorbeeld van compact krachtig een nummer schrijven, waarbij je als luisteraar vindt dat die natuurlijk veel langer had mogen duren: slidegitaar opening, stuwende drums, met passie en kracht gezongen. En plots stopt het nummer. The Shadows, prachtig ingetogen, mooi ingezonnen nummer. De samenzang met Noah Cyrus doet het erg goed.

Ik merk dat ik het behoorlijk evenwichtig album vind, waarbij gaandeweg het album de sterkte alleen maar toeneemt. Marcus King kan goed gitaarspelen, maar op dit album stelt hij zijn electrische en accoustische gitaarpartijen in dienst van de nummers, niet om diverse uitgebreidere of harde solo's te spelen. Dat waardeer ik.

stem geplaatst

Ik zette het album weer eens op en bedacht "zeker is dit album een goed oordeel waard!". Bij het uitkomen van dit album had ik eigenlijk nog nooit gehoord van Michael Chapman, ondanks dat ik voldoende naar rootsrockmuziek luister(de). Doch, mijn aandacht werd getrokken door lovende recensies waarbij ook een dikke pluim werd gegeven aan gitarist Steve Gunn, die als producer heeft gefungeerd.

Een man op leeftijd, kan dat nog wel interessant zijn? Nou, zeker wel. Michael Chapman heeft ten tijde van dit album nog steeds een krachtige stem, soms wat hees, soms wat krakend. Maar ook nog met het nodige plezier.

Electrische en accoustische gitaren, banjo's, ritmegitaren als ondersteuning voor fijne gitaarsolo's (The prospector), doordringende ritme's met zowel slepende als de fijnere gitaargeluiden (Sometimes you drive) en dat het hele album door. Een sterk uitgebalanceerd album dat niet verveelt. Een fijn liefdesliedje via Falling from grace. Het album is een mix van eigen nummers in een nieuw jasje en nieuwe nummers.