stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Sympathiek, een kleine hoofdknik van instemmende genegenheid en warmte, dat is wat dit mooie album uitstraalt. Pas sinds Take Root festival 2024 heb ik goed kennis gemaakt met de muziek van Iron & Wine, met als drijvende kracht zanger gitarist Sam Beam.

Ik begrijp uit interviews en de verhalen rondom het uitbrengen van Hen's Teeth, dat de nummers min of meer uit dezelfde periode komen als Light Verse uit 2024. Dat is op een positieve manier te horen: de nummers horen bij elkaar, maar het zijn geen kopiën.

Verwacht geen scheurende gitaren, heftige beats of psychedelische invloed. Sta gewoon open voor mooi gemaakt liedjes. Denk aan een muzieksmid die het in de kern en eenvoud houdt, zonder simplistisch te gaan klinken, doch zijn kern rijkelijk versiert met interessante details. Het middenstuk kan als goed voorbeeld dienen: het is geen suite, maar de nummers In your Ocean, Defiance Ohio en het prachtige Wait Up liggen prachtig bij elkaar. De eerste heeft een wat harder slaggitaar, de tweede heeft sympathiek gefluit rondom de zang, de derde startend met vioolondersteuninggaat via de opklimmende samenzang harmonieus intenser klinken (spijtige dat het nummer slechts iets meer dan drie minuten duurt, dit had stuwender naar 4 of 5 minuten gemogen).

Sam Beam zingt mooi. De manier van zingen en de kleur van zijn stem, het is voor mij alsof er iemand gerusttellen tegen mij praat. Alsof ik met beide benen op de grond een klein beetje kan en mag wegdromen. Ik vind dat een mooi gevoel.

Hen's Teeth is een mooi album.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem geplaatst

Hoei! Wormslayer Wat een heerlijke frisse creatieve energieke duik in de britrock! Daar waar Kula Shaker met hun vorig album Natural Magic al zeer frisse gitaarrock naar voren bracht, doen ze hier een nog een kwaliteitsschep boven op. Gedreven, energiek, scherp maatschappijkritisch in een aantal teksten, de band schudt iedereen wakker. Dit is wat we aan goede stuwende organ-gitaarrockmuziek nodig hebben.

Het album is een zeer frisse productie, waarin mij opvalt hoe goed de band met elkaar speelt, (Good Money, Broke as Folk, waarbij opnieuw keyboardspeler Jay Darlington een belangrijke stuwende kracht is voor het gitaarspel van Chrispian Mills. Een album dat zowel vertrouwd als frisnieuw aanvoelt.

Good Money, wat een gave kritiek op de moderne laten-we-elkaar-kopieren-muziek-talent-shows. Een explosie aan zang, drums, achtergrondzang, organ, met de nodige dosis Indiase curry. Broke as Folk, een zeer sterk mini epos met stijlveranderingen binnen vijf minuten. Heerlijk die slow opening met slidegitaar, om na een minuut de ritmeverandering in te zetten, lekker ondersteund door de ritmesectie, later gevolgd door die stuwende organsolo. Het komt dan achteraf niet als een verrassing om te ontdekken dat de hele band schrijver van dit nummer is. Gaaf, gaaf, gaaf. Be Merciful, rustig akoestisch beginnen om bij 2m10 het nummer te laten exploderen. Koptelefoon op en volume omhoog, luister naar de compleetheid! En het titelnummer zelf, een heerlijke verwijzing naar Govinda zonder een kopie van Govinda te zijn. The Winged Boy laat de nodige gitaar-psychedelica steunend op een ronkende bass-drumritme horen.

Veel bands klinken gezappig, veel bands klinken hetzelfde, Maar niet Kula Shaker. Met dit album Wormslayer komt er een emmer water over je heen om je goed wakker te maken en je doen laten beseffen dat Kula Shaker in topvorm is. Weg met de gezapigheid, welkom Wormslayer van Kula Shaker!

En ja. Is het album dan stiekum misschien beter dan het geweldige 'K'? Wie weet, want de kwaliteit druipt er vanaf.