stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Dat gebeurt niet vaak. In eerste instantie was ik niet zo te spreken over dit album. Bij het uitkomen in 2025 beluisterde ik het een enkele keer. Ik was niet overtuigd, stond niet te springen, maar een stemmetje in het achterhoofd heeft blijkbaar gezeg "Wacht maar, geef het rustig de tijd, geef het de kans."

In 2026 begon ik aandachtiger te luisteren. En werd het alleen maar interessanter, om tot de conclusie te komen: verrekte sterk!
Carolina Honey heeft een heerlijke rustige stuwende drumritme. Gaandeweg komen de andere instrumenten erbij. De overgang naar No room for the blue vind ik erg fijn. Het nummer is een mooi voorbeeld van compact krachtig een nummer schrijven, waarbij je als luisteraar vindt dat die natuurlijk veel langer had mogen duren: slidegitaar opening, stuwende drums, met passie en kracht gezongen. En plots stopt het nummer. The Shadows, prachtig ingetogen, mooi ingezonnen nummer. De samenzang met Noah Cyrus doet het erg goed.

Ik merk dat ik het behoorlijk evenwichtig album vind, waarbij gaandeweg het album de sterkte alleen maar toeneemt. Marcus King kan goed gitaarspelen, maar op dit album stelt hij zijn electrische en accoustische gitaarpartijen in dienst van de nummers, niet om diverse uitgebreidere of harde solo's te spelen. Dat waardeer ik.

stem geplaatst

Ik zette het album weer eens op en bedacht "zeker is dit album een goed oordeel waard!". Bij het uitkomen van dit album had ik eigenlijk nog nooit gehoord van Michael Chapman, ondanks dat ik voldoende naar rootsrockmuziek luister(de). Doch, mijn aandacht werd getrokken door lovende recensies waarbij ook een dikke pluim werd gegeven aan gitarist Steve Gunn, die als producer heeft gefungeerd.

Een man op leeftijd, kan dat nog wel interessant zijn? Nou, zeker wel. Michael Chapman heeft ten tijde van dit album nog steeds een krachtige stem, soms wat hees, soms wat krakend. Maar ook nog met het nodige plezier.

Electrische en accoustische gitaren, banjo's, ritmegitaren als ondersteuning voor fijne gitaarsolo's (The prospector), doordringende ritme's met zowel slepende als de fijnere gitaargeluiden (Sometimes you drive) en dat het hele album door. Een sterk uitgebalanceerd album dat niet verveelt. Een fijn liefdesliedje via Falling from grace. Het album is een mix van eigen nummers in een nieuw jasje en nieuwe nummers.