stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Ik mag deze band. In november 2022 waren ze op het Groningse Take Root festival geboekt, sindsdien ben ik hun muziek gaan luisteren en gaan volgen. Ikzelf hoor een goede inspiratie van bijvoorbeeld de jaren zestig band Buffalo Springfield. De nummers worden compact gehouden, een duidelijke slaggitaar met daarboven elektrische (solo)gitaar, waarbij in de nummers gezorgd wordt voor een samenhang.

Baanbrekend is hun stijl niet. Maar het is zeker ook geen 'dertien in een dozijn' type band. Ook op dit album is het geluid, de stijl sympathiek, positief, zoals openingsnummer All those yesterdays. Het aansluitend nummer The glasshouse heeft dan een zelfde atmosfeer, maar is sneller en iets krachtiger. Sisters of the sun begint dan met een warme akkoordenschema, vlot in het nummer de vocale ondersteuning via de zang van koortjes. Alhoewel het nummer niet lang duurt, kan gitarist Patrick Ralla twee fijne solo's kwijt. Dat geld voor diverse nummers op het album: de gitaarsolo's in dienst van het nummer, niet om uitgebreid rekkend te soloëren.

Op het album: Orgel of keyboards voor de fijne ondersteuning. Zanger Richard Olson zingt prettig.
Het nummer Big Red Car vind ik het fijnste nummer. Ietwat droog, warme elektrische gitaarrif als een soort lichte tegenhanger van het voorafgaande sterk electrisch gespeelde nummer. Alsof er in het nummer een kleine troost wordt gezocht.

De nummers op het album klinken compleet, vol, alsof ze op veel plekken goed gevuld zijn. Daardoor is het geen gemis dat er geen nummer boven de vijf minuten zijn. Fijne singersongwriterrootsrockmuziek.

Een fijn rootsie album met een sterke focus op de meer rustigere, gecontroleerde singer-songwriterstijl ondersteund door ingehouden electrische band. Met 35 minuten ietwat aan de kortere kant, hier had best wel twee of drie nummers bij gemogen.

Zoals Erwinz ook al opmerkt, soms zit er een wat ruwere kant aan. Dat kan komen door de tekst, dat kan komen door een tikje scherper gespeeld. Soms komt er een steelgitaar bij (Rodeo).
Persoonlijk vind ik Tiger Blood supersterk. Een ietwat dramatisch verhaal over een relatiebreuk ("Friday nights come All we're made of Veins of ice and tiger blood"). Een nummer dat heel droog bluesy begint, een gestage opbouw krijgt met een gepassioneerde, met veel kracht gezongen deel rondom de derde minuut. Het nummer zelf zat al minimaal twee jaren in het hoofd van Myers en in het repetoire,van zijn band gezien te vinden live-registraties op youtube. Never gonna day is nummer dat door zijn ritme en drumstijl een rustig sympathiek voorstuwend gevoel geeft. Battery wordt heel klein gehouden, daardoor daar het gevoel dat het iets te veel doorkabbelt.

Over het geheel genomen: een fijn rootsie singersongwriter album.

Een mooi album voor de komende herfstperiode, folkrock / rootsrock of singersongrwriter met electrische band. Her en der een banjo, een steelgitaar, ene keer een organ, dan weer een keybooard. Nummers waarover nagedacht is, maar waarbij het soms een beetje het gevoel geeft dat er ietst te veel aan de producerkant is gewerkt. Nergens is er een scherp randje of dat er een keer wordt gekozen om een iets ruiger of scherper geluid naar voren te brengen. De drums mogen van mij soms wat voller in geluid, bijv. het nummers Like you do is mooi, maar had iets minder de klinische drumgeluid mogen hebben.

Eerste helft van het album is rustiger dan de tweede helft van het album. Openingsnummer Windows herbergt een beetje de verschillende stijlen op het album. De vollere rootsrocknummers staan op het tweede deel van het album: Monsters vind ik enorm sterk, mooi de verandering halverwege en dat nummer had van mij even ruig uit de bocht mogen vliegen. Het aansluitende The Give and Take heeft met zijn warme, vollere electrische akkoordenschema het goede rootsrockgevoel.

Een album om vaker op te zetten. Prima.