stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Fris! Goed! Energiek! Poeh! Ik ben niet meer de grootste fan van livealbums. Maar zo af en toe verschijnt er een livealbum waarbij de artiest met de band heel goed op dreef is.

Een goede selectie uit zijn omvangrijke oeuvre. Vlot tempo, nummers volgen elkaar snel op. Voor een ieder zullen favoriete nummers op het live album staan, voor een ieder zullen bepaalde favoriete nummers van bepaalde studioalbums ontbreken (ook ik had graag gezien dat ....) . De nummers van zijn succesvolle jaren negentig hebben de nadruk gekregen.

Paul Weller heeft bij deze concertregistraties zijn band uitgebreid met een blazerssectie. Zo wordt er in sommige nummers een soulachtig element aan zijn krachtige britpoprock muziek toegevoegd. Sterker nog, hij gaat vlekkeloos over in zijn cover van de tijdloze Move on up. Met zijn 68 jaar zou Paul Weller kunnen overkomen als een uitgebluste oudgediende. Vergeeet dat maar. Deze opnames laten horen hoe goed hij is. De stem is nog steeds krachtig. De band staat als een huis, de versies klinken enorm goed. De nummers worden niet altijd exact volgens versie op het studioalbum gespeeld, doch het zijn ook weer niet compleet andere versies. Bij andere nummers, zoals Peacock Suit weet hij heel goed de toon, sfeer en kracht van het nummer energiek over te brengen. Ook intieme of subtiele nummers als You do Something to Me, Up in Suzie's Room en All the Pictures on the Wall blijven live heel goed overeind staan.

Hulde voor zo'n live album. We luisteren niet naar studionummers in een concerthal, maar naar live gedrevenheid op het podium. Bij het luisteren van dit live-album krijg je gewoon weer zin om naar zijn concert te gaan.

Gewoon een mooi, sfeervol instrumentaal album. De broers zijn zeer goed op elkaar ingespeeld, de slaggitaar en de daarop rustende lapsteelgitaar of slidegitaar of andere gitaar doet het goed. Hun geluid is daarmee kenmerkend, net zoals sommige beginstukken van hun nummers: het aanhouden van de toon om er een trillende vibratie in te brengen. Ondersteuning krijgen ze via twee gastspelers, de een met de organ, de ander met specifieke latijnsamerikaanse gitaarinstrumenten.

Zijn ze dan met dit album direct de meesters geworden van op muzikale wijze Latijns-Amerika weergeven? Dat vind ik niet. Gustavo Santaolalla doet dat toch nog beter.

De muziekstijl zorgt er voor dat het album naadloos past bij hun vorige twee albums, Sonido Cosmico en El Bueno y el Malo. Het sferige zorgt er bij mij voor dat ik let op de kleine details en wat lekker kan wegdromen. Het is daarmee muziek die niet voor iedereen is weggelegd. Voorspelbaar en veel hetzelfde zal dan een woordkeuze kunnen zijn.

MInpuntje: slechts 31 minuten. De voorganger was 40 minuten, die ervoor 33 minuten. Het mag best meer en langer zijn.

Na een hele tijd in het weekend de albums van Tallest man on Earth opgezet, vanavond was het tijd voor "I Love You. It's a Fever Dream." In het jaar van uitkomen vond ik het al een mooi album, gaandeweg de jaren is het album steeds beter gaan rijpen. Na een hele dag onderweg te zijn geweest was het extra fijn om naar de rustgevendheid van dit album te luisteren. Alsof TMOE het album heeft geschreven in een periode waarin hij het moeilijk heeft gehad, maar ook een stuk berusting heeft gevonden en dat op een mooie manier aan ons heeft meegegeven.

Ik heb de mazzel gehad TMOE in het jaar van zijn debuutalbum op het Take Root festival in Groningen mogen horen. Sindsdien hem gevolgd en zijn album aangeschaft. Omdat zijn eerst twee album de ruwe ruige folk-singersongwriter stijl hebben, is voor sommigen wel eens lastig om de lichte verandering in zijn stijl te volgen. Ik ben met zijn stijl mee kunnen gaan, alhoewel het soms wel eens lastig was, als ik de houding aannam van "Kan hij mij nog verrassen?".

Een album met weinig ondersteuning en waar hij veel zelf doet. In een moderne tijd en met een moderne productie toch redelijk en intiem weten te houden. Soms ondersteuning van een blazer of zichzelf extra ondersteunend met viool "The running styles of New York" is misschien nog het stevigste nummer, mede door de nadrukkelijke keyboard/piano ondersteuning. Diverse nummers die een gevoel van een 'deken om je schouders' geven.