stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Stiekum gewoon een (heel) mooi, goed album. Als Peter Green liefhebber de albums uit de zogenoemde Bob Welch overgangsperiode decenia grotendeels links laten liggen. Dat heb ik inmiddels ingehaald. Als ik Future Games hoor, ik had beter mogen weten. Bare Trees vond ik al sterk, maar toen nog steeds niet de stap genomen om Future Games te ontdekken.

Het album opent met het prachtige Woman of 1000 years van Danny Kirwan. Een prachtig breekbaar nummer. Christine Perfect is in de genoemde tussenjaren nog niet op haar best, doch her en der schrijft ze een uitstekend nummer, zoals het fijne vlotte Morning Rain, haar piano/keyboardwerk lekker gedragen door twee gitaren. Bob Welch doet zijn intrede met lichte jamachtige nummers zoals het langere, wat lome Future Games, maar ook korte compacte nummers. Meegekregen dat het instrumentale What a Shame een laatste-moment-albumvuller is. Doch, best een aardig nummer.

Future Games komt op mij over als het Fleetwood Mac overgangsalbum, de schakel van bluesrock naar country-jazzy-achtige rock naar de poprock vanaf 1976. Misschien dat ik heel lang in een ontkennings-niet-willen-ontdekken-fase heb gezeten: Ook al is er geen Peter Green meer, het is gewoon een goed album.

stem geplaatst

Ik mag 't wel, de muziek van Joe Nolan. Ergens in een Engelstalige recensie de opmerking gelezen alsof Joe Nolan een oude zeer ervaring ziel in zich meedraagt en dat muzikaal goed ten hore brengt. Een singersongwriter met een zeer goed stem, waarbij het inderdaad klinkt alsof hij al de nodige plussen en minnen uit het leven heeft meegemaakt. Bovendien, hij is een goede liedjesschrijver.

Joe Nolan laat zich met een semi electrische band ondersteunen, waarbij het het niet druk laat maken. Niet dat het allemaal rustige, kabbelende nummers zijn. Openingsnummer Wake Up Sleepy Anna is zeer fraai, met enige optische toon gezongen. Het kort gehouden, tegen het minimaal aan Half a Tear, Half a Grin is door zijn rustige manier van zingen een klein pareltje. Een nummer als Rebound klinkt wat donker. Het daaropvolgende sterke Modern Day Melancholy heeft tekstueel een mooie knipoog naar de moderne maatschappij, na het eerste couplet een versterking van de drums, een ritme in het nummer die me een kleine glimlach op het gezicht brengt.

Luv in the New World is goed uitgebalanceerd. Sterk, goed gezongen. Ik vind het een fijn album.

Best een bijzonder album. Vergeet rockende riffs, vergeet uitdijende solo's, maar welkom de sfeerachtige slaggitaar, het en der een solo, met de rustige stem van Steve Gunn. Het is niet de allerbeste zanger, in een enkel nummer lijkt hij niet helemaal de maat te houden (zo af en toe).

Waarom dan de hoge waardering? Omdat het rustige niet al te minimalistische folkrock is, waarbij het voornameljk accoustische slaggitaarwerk heerlijk ontspannend, rustig duwend door het ablum gaat. Zijn compagnon James Elkington (hij die de tweede gitaar speelt in die gave liveversie van Ancient Jules bij KEXP) zorgt met keyboards/synths voor de omlijsting, OF de ondersteurning, het is maar hoe je het beluisterd.

In Nearly there is de slaggitaar de baas in het nummer. In Morning on K Road komt na 3m30 gestaag de de strakke sologitaar opzetten, soms even fijn ondersteund door kort opstuwende strijkers, dan wel juist eventjes opboksend tegen die strijkers. Another Fade opent bijna met een beeld van gitaarspelen-bij-de-vijver-in-de-lentezon., bij 1m29 de zang. Rustig zing-vertellend, in een een hallo schuilt geen kwaard.

Het is geen album met grote uitspattingen. Steve Gunn haalt nergens fel uit, zowel niet in zang als in gitaarspel. Hij creëert een zeer subtiel, geconcentreerd, zeer atmosferisch beeld, bijna tegen het breekbare-doch-staande-intact-houdend eaan. Het is bijna bizar hoeveel kalmte dit album mij geeft. Een bijna dromerige sfeer waarbij de beide benen nuchter op de grond blijven staan. Muziek van deze moderne troubadour. Laat hem maar met meer komen.

Veelbelovende jonge Brit die met House on Fire zijn inspiratie zowel uit de Brits Blues Boom van de jaren zestig uit de 20e eeuw haalt (zonder daar direct een copy-paste van te maken) als van de moderne bluesrock. Toby Lee brengt de nodige soul in zijn bluesrock. Op het album is het geen oeverloos of overdaad aan gitaarsolo's, veel meer dat de kortere solo's in dienst van de nummers staan. Bovendien heeft Toby Lee de nodige kracht in zijn stem, dat helpt.
Het pakkende, enthousiaste openingsnummer House on Fire lijkt geïnspireerd op een iets tragere variant van "Ain't Messin' Round' van Gary Clark Jr. De blazers zorgen voor het bluessoulgevoel. Het vervolgnummmer is een beetje standaard stevigere bluesrock (de o yeah is niet aan te komen). Het derde nummer Count on me is vervolgens weer subtieler met een fijn ritmegitaartje, zijn stem leunend tegen de blazersectie.
Met 35 minuten is het geen land album Dat is niet erg. Ten Years After's debuutalbum en tweede studioalbum tikten ook maar net rond de 35 minuten aan.