“Folkrock met overlap naar Americana” heeft Hugo Vogel op de website altcountr.nl gescherven. Ik vind het een treffend bewoording. Door die korte recensie ben ik het album gaan luisteren. Treffend schoon, prachtig ingetogen rustig gezongen. Heerlijk gitaargeluid, zoals bijv. de gitaarsolo in The Wip, na de heerlijke lome droge opening van het nummer. De nummers in goed Engels gezongen, dat wil zeggen bijna zonder Nederlandstalig accent. 'Running' is een inlopende opener, dat wil zeggen dat die subtiel van tempo versnelt, plots ondersteund met een tokkelende banjo op de achtergrond. Gerustellende zang met een goede boodschap in het daaropvolgende 'It's alright'. Her en der zorg de pedalsteelgitaar voor de rustige altcountrysfeer. Mooie gastbijdragen in het schone 'What it ain't'.

In de breedte valt de productie op: een mooi samenhangend album met een mooi, zuiver geluid. De toon, de sfeer klopt. Het kan daardoor zijn dat sommigen het album juist iets te eentonig vinden.

In 2013 schreef John Gjaltema op diezelfde website over het album Rain Plans van Israel Nash als openingszinnen het volgende: “De herfst nadert. De bladeren verschieten van kleur. Groen verandert in oranje. Tijd om de natuur in te trekken en je te verwonderen over al die pracht.” Wel, hetzelfde gevoel heb ik met dit album van Aidan & The Wild, maar dan in een iets zachtere stemming. Een heerlijk album om de komende maanden op te zetten. Een mooie aanwinst vanuit Nederland.

Een album met een opvallende thematiek dat op een in de breedte rustige manier wordt gezonden. De in Montreal opgegroeide Russell brengt op een afwijkende manier een soort ode aan Montreal. Ze woonde daar met haar moeder en haar stiefvader. Laatstgenoemde misbruikte haar emotioneel en lichamelijk. Ze verliet op haar 15de het huis. Die gebeurtenissen komen terug in de teksten, maar ook positieve herinneringen aan de stad.

Enerzijds is het zeer goede achtergrondmuziek, maar dan wel met tussenpozen. Dat wil zeggen: het is niet een album die je in een week vier keer opzet om er van te genieten, maar na een paar weken heb je toch weer zin om de mooie zangstem weer te horen. En dat ze met ingetogen emotie zuiver kan zingen, laat ze mooi horen. Enkele nummers worden in de Franse taal gezongen, dat blijkt te passen op dit album.

Spot Groningen heeft Ariel Posen iot Canada opnieuw voor een optreden (22 februari 2024) binnengehaald. Omdat er over zijn gitaarkunsten werd geschreven, werd ik nieuwsgierig. Hij is gitaardocent (geweest) en als sessiemuziek bij diverse muzikanten betrokken.

Verwacht niet gitaarbeulswerk zoals Hendrix, Trout, Gallagher. Zijn gitaarstijl en stem liggen dichter bij John Mayer, zonder een kopie te zijn van John Mayer. Het is meer ingetogen muziek, waarover is nagedacht. Reasons Why begint een beetje scherp met Time can only tell. Een ietwat zenuwachtig overkomend slaggitaar verwelkomt je. Fijne compace slidegitaarpartij komt halverwege het nummer opzetten. I wish that we never met, een humoristische tekst met een knipoog naar een relatie. Lekkere slaggitaar, ietwat scherpe en indringende keyboards. In de breedte zijn het ingehouden nummers, waarbij goed wordt gezongen. Sterkste nummer is het meer rockerige Man you Raised, met een sterkte tekst over het vinden van je eigen levenspad, terwijl je ouders misschien iets anders hadden verwachten. Nietemin blijf je de persoon die door je ouders is opgevoed.