Dit is wat mij betreft het beste album van Alpha Blondy. Van begin tot einde een zeer prettige luisterervaring, met als uitschieter "Jah Houphouet".

Op Aretha Franklins "Amazing Grace" na, is dit het allerbeste live-album dat ik ken. Het zou me niet verbazen als ik het al 1000 keer gehoord heb in mijn leven.

Laat er geen misverstand over bestaan: dit is een prima album. Maar het is wel een beetje 'reggae for the masses'. Het oude werk van Marley vind ik persoonlijk -maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak- vele malen beter. Minder (over)productie, een veel authentieker geluid. En "Three Little Birds" mag wel weg van mij net als het versleten "One Love". Wat een zoetsappig gedoe. Neemt niet weg dat er meer dan voldoende te genieten is, "The Heathen" en "Jamming" alsmede het titelnummer zijn uitstekend.

Iets meer dan een jaar geleden overleed Het Gekke Genie. Trojan Records heeft recent deze verzamelaar uitgebracht, met -terecht!- zware focus op de Black Ark-jaren, waarin hij het hoogtepunt van zijn creativiteit beleefde. Een definitieve verzamelaar van Perry's werk is onmogelijk samen te stellen. Zelfs al zou je een box van 20 of meer lp's of cd's maken, dan nog mis je als 'selector' dingen.
Neemt niet weg dat dit een fantastische compilatie is, die zich kan meten met andere, eveneens niet-definitieve verzamelaars als "Arkology" en "Dub Triptych". Experts, waar ik mezelf echt wel toe reken, kennen vrijwel alle nummers, zij het lang niet altijd in de hier gekozen 7"-versies. Voor beginnende reggae-luisteraars, die wellicht door een artiest als Bob Marley geïnteresseerd zijn geraakt in het genre, bieden deze -luttele- 40 nummers een prima introductie in de muzieksoort.
Ooit, ik schat een tiental jaren geleden, begon de ware liefde voor reggae ook bij mij met 'Scratch'. De rest is geschiedenis.
Oordeel: 6 sterren uit 5.

Mag in geen enkele platenkast ontbreken. Ik vind dit het beste wat Neil Young ooit gemaakt heeft.

Plants beste solo-album. Uiteraard een kwestie van smaak, want hij heeft nog meer goede platen gemaakt. Stuk voor stuk steengoeie songs, waarbij vooral de intro's van grote klasse zijn ("In The Mood" "Thru' With The Two Step" bijv.). Dat hele "Big Log", waar het top2000-publiek weer mee wegloopt, is best aardig, maar bij lange na niet het beste nummer van de plaat.

Onbegrijpelijk dat er niet meer stemmen op dit album uitgebracht zijn. 5 sterren vanzelfsprekend voor dit meesterwerk. Voor diehard reggaefans is The Abyssinians-versie van "Satta/Sette" de oerversie, maar voor mij is het die van Third World. Let wel, dat is nog maar het eerste nummer. Wat volgt is een prachtig gemusiceerde plaat met echo's van jazz, blues en wereldmuziek. De cover van "Slavery Days" (Burning Spear) is ook fenomenaal. Dit debuut van Third World is m.i. het beste wat ze ooit gemaakt hebben. Daarna volgden nog een paar goede platen (waaronder zéker "96 Degrees", wat bijna net zo goed is), totdat de groep in zouteloze, commerciële funkrommel verviel waar voor de echte reggaeliefhebber niet veel leuks meer aan te beleven is. Wmb een van de beste reggaeplaten ooit gemaakt.