Dit is mijn eerste cd van Metallica. Ik vond hem geweldig toendertijds (zo'n 3 jaar geleden). Gave nummers zoals Until It Sleeps, The House Jack Built en Poor Twisted Me vond ik geweldig. Metallica, dacht ik, dit is Metal met een grote M.

Nu zou ik dit eerder indelen onder Post-Grunge dan onder Metal. Toch blijft deze cd een van mijn "guilty pleasures". (Zeker) niet beter dan hun vorige werk, dat niet, maar toch 'makkelijker' om naar te luisteren.

Ik zag dat ik deze op 3,5 had staan maar ik gooi er maar een half puntje bij op

Mi and L'au, wat een geweldig romantisch en lief plaatje...

De Finse Mi werkt als model. De Franse L'au werkt in de muziek industrie en houdt zich voornamelijk met soundtracks bezig. Parijs, de stad der liefde. Mi en L'au ontmoeten elkaar en het is liefde op het eerste gezicht. Ze verhuizen een aantal keer, hoppen van appartement naar appartement in deze stad en besluiten alles op te geven en saampjes te gaan wonen in een hutje in de Finse bossen. Elkaar beter leren kennen, alleen samen zijn en natuurlijk, samen muziek maken.

En wat voor een muziek maken deze dame en deze meneer. Het gevoel van dit sprookje vloeit voort in deze plaat. Je voelt de liefde van deze mensen voor elkaar door hun muziek heen. Minimaal gebruik van instrumenten, prachtige zachte stemmen, vooral in combinatie met elkaar. Perfecte afstemming op elkaar. Mi's prachtige fluiterende gezang in combinatie met L'au mooie zachte stemklank nemen je mee in hun prachtige, dromerige wereld.

They Marry is al zo'n prachtige opener. Het kalme ritmische, ietwat langzame getokkel op de gitaar met het prachtige tingelende geluidje er onderdoor en dat in combinatie met Mi's gezang zetten de toon voor dit hele album. Metten droom je weg en vergeet de wereld om je heen.
Andere stand-out track is wat mij betreft A Word In Your Belly. Prachtig instrumentaal gebruik, ondanks, of juist dankzij het minimale gebruik hiervan. De klanken stromen je tegemoet, of eigenlijk: druppelen je tegemoet. Eventjes kun je niets anders dan puur genieten.

Zo ook de rest van dit album, heerlijk kalmerend. Puur, lief, mooi, eerlijk, diep, u zegt het maar. Prachtig voor onder de sterren of na een zware dag. Eigenlijk altijd fijn om je even te verliezen in de wereld van Mi en L'au, en eventjes te doen alsof je zelf op dat prachtige plekje woont, in die Finse bossen.

Yumeji's Theme zou gemakkelijk de mooiste filmtheme ooit gemaakt kunnen zijn....

Deze score werkt erg goed samen met de beelden in de film, maar op zichzelf is ze toch een stukje minder indrukwekkend. Elk nummer op zichzelf voelt aan als een iets te warme deken van kitcherigheid, waar ze met de beelden deze zelfde kitcherigheid weet te overstijgen en dan opeens pure pracht is.