Ranzig.

Hoe zoet kun je je popalbumpje maken. Vreselijke teksten die we nog nooit eerder ooit gehoord hebben, gezongen door een stel geforceerd hoge stemmen. Kwijlerig inderdaad, en de uithalen zijn zo hoog, zo zoet dat het glazuur je spontaan van de tanden springt.

Jongens, jullie hadden beter gewoon kunnen blijven zitten. En alsjeblieft, ga die studio niet weer in. Zo wel, doe eens wat orgineels, ofzo.

0,5*

Toen ik twee jaar geleden op Pukkelpop in België stond en af ging op deze artiest die in het programmaboekje als 'de nieuwe Bonnie Prince Billy' werd omschreven, stond ik perplex. Wat een geluid kwam er uit deze jongen, en wat een concert zette hij neer. Superschattig meisje dat op de achtergrond zang deed, en het hele publiek stond weg te dromen van deze prachtige muziek.

Later toen ik bij CocoRosie stond zag ik opeens the Bony King, en z'n zangeresje voor me plaats nemen. Toen ik ze aansprak, kregen ze beide een rood hoofd en bedankten ze me heel oprecht. Wat een schatjes.

Eenmaal thuis ging ik haastig op zoek naar werk wat ze hadden uitgebracht. Helaas, er was nog niets.

1,5 jaar later zie ik de naam opeens boven aan de updates op Musicmeter. Vrijwel meteen heb ik het album gedownload. Pas nu luister ik het omdat het toch iets te diep in m'n lijstje was beland.

Helaas werd ik niet betoverd door deze cd als door het concert. De vergelijking met Bonnie Prince Billy heeft plaats ingedaan voor een vergelijking met een jonge Devendra Banhart, al weet ik niet waar de Radioheadvergelijking moet vinden. Het meisje heb ik overigens ook niet gehoord.

Enfin, genoeg negatiefs. Het album is alsnog een pareltje, en ik snap ook echt heel goed waar dit absurd hoge gemiddelde vandaan komt. Zijn stem leent zich prima voor de muziek die hij gebruikt en de klapjes in de nummers. Het album is een mooi geheel, geen duidelijke uitspringers en al zeker geen moment waarop het inkakt.

Wellicht komt de magie van The Bony King of Nowhere nog terug voor mij. Voor nu blijf ik op een 4* hangen.

Ach ja, the Decemberists flikken het em weer. Ik ben erg laat dit jaar met het beluisteren van de nieuwe, als zijnde een verstokt fan. Alsnog, een review bij deze nietzoverassende maar toch verassend goede plaat.

Decemberists blijven het vertrouwde geluid houden met hun frontman, en toch is dit album weer zo anders dan hun voorgangers. Een rockopera maar dan echt cool. Hoogtepuntjes zijn er genoeg, met als toppunt 'The Wanting Comes in Waves'. Het samenspel met de Led Zepp achtige gitaren, de zangeres en Colin Meloys stemgeluid balanceert op het randje van té en prachtig.

Ik vind de wisselende stemmen hier dan ook niet onverwacht. Decemberists zijn natuurlijk al jaren een folkachtige band, en de sprong naar progrock met hun The Crane Wife was al erg gewaagd, laat staan de sprong naar rockopera. Je moet er van houden.

De albums Her Majesty en Picaresque zijn nog steeds de albums hoe ik the Decemberists ken en hoe ik ze altijd zal herinneren. Wat ze kenmerkt is de briljante opbouw en de geniale afsluiters. Deze worden alleen maar versterkt op hun prog album en op deze rockopera. Het orkestrale, magistrale, grootse en machtige geluid van de rockoperanummers wat snel te overweldigend zou zijn, worden op de juiste momenten afgewisseld met meer vertrouwd Decemberists geluid, en de afsluiter is in zijn relatieve ingetogenheid opeens een verademing. Een betere afsluiter had niet gekozen kunnen worden.

Misschien ben ik met mijn stiekeme voorliefde voor oude rockplaten een beetje bevooroordeeld, om nog maar te zwijgen van het feit dat de Decemberists erg hun best moeten doen om iets fout te kunnen doen bij mij. Laat ze maar gewoon doorgaan met hun ding doen. Ik hoop stiekem op een R&B of een soul versie van Decemberists. Wellicht dat ik dan ook nog wat ga zien in dat genre.

Dit is net zo'n album dat net niet in de top 10 terecht komt. Geweldig creatief allemaal. Duurt ook lekker lang
Toen ik de cd laatst weer opzette was mijn vader bang dat ik een plaat van hem te pakken had, maar goed.

Fantastisch openingsnummer met dito vervolg. De titeltrack is best catchy en blijft dagen in je hoofd hangen als je niet uitkijkt. My Dog Was Lost But Now He's Found heeft een geweldige tekst, Inspector Blancheflower ook al geweldig. Van de omslag in dat nummer krijgt het geheel nog wat extra.

Ikzelf heb geen last gehad van de moeilijkheid van deze cd, het had me direct 'te pakken'. Toch is het album wel erg aandachtsopeisend. Ik kan dit echt niet te luisteren als ik ergens anders mee bezig ben.

Ik verhoog mijn 4,5 toch maar weer naar 5*

Na een paar keer, eigenlijk heel vaak draaien, plaats ik ook maar eens een berichtje. Dit bandje was een tip van Laurens-Jan meen ik, ooit (nog bedankt daarvoor!) en ik besloot maar eens te luisteren. Een soort Psapp meets The Books bandje. Erg fijne geluidjes, lieve electronica gemengt met fijne folky gitaartjes en wat toffe knip-en-plak-effectjes.

Resultaat is een fijn plaatje dat lekker wegluistert en wegdromerige effecten heeft. In het introtje Hanged wordt al de toon gezet voor de rest van het album, en dat beleeft z'n toppunt bij Jenny Again. Ik lees hier dat de meningen daarover verdeeld zijn, maar ik vind het een prachtig lief nummertje

Change your name and find a job
Marry Jenny in the spring
Buy a dog and call him Pete
Push the children on the swings
Think about me now and then
Try to find a peaceful space
Count the days as they go by
Count the lines upon your face



Sweet William is ook een toptrack, heerlijk dromerig.

Een hele fijne 4* voor dit album, en ik moet ook eens achter de vorige aan denk ik