Vind deze best leuk voor een remix album - wat niet altijd compleet mijn ding is - maar vergeleken met het origineel vind ik her toch wat minder.

De duidelijke uitzondering voor mij blijft de Lorde remix van Girl, So Confusing die me helemaal overwelmde toen ik die voor het eerst hoorde, en die ik nog steeds enorm superieur vind t.o.v. de oorspronkelijke versie.

De andere hoogtepunten (beter of even goed vs. het origineel) voor me zijn So I met A.G. Cook en Club Classics met bbtrickz. Niet per se beter maar wel interessante/leuke versies om naar te luisteren zijn de remixes met Julian Casablancas, Shygirl, Caroline Polachek, The Japanese House.

Sowieso heeft Charli hier een fantastische 'era' van gemaakt, veel iconischer wordt het niet!

Heel prettige party EP - doet vaak denken aan indie sleaze/new rave acts van de late jaren 2000 (met name CSS) en wint daardoor bij mij ook wel een beetje op basis van nostalgie. Maar het is niet de eerste keer dat acts proberen deze sound terug te brengen en dit is toch wel een geslaagde interpretatie van de sound. Homie Don't Shake en Tommy zijn de bangers van deze EP maar ik ben ook fan van het meer relaxed klinkende I Don't Wanna.

Dit is een van mijn favoriete albums van het jaar. Wat me heel blij maakt is hoe Fontaines D.C. er hier in slagen om iets heel interessant en creatief te doen - klopt, er zijn duidelijke invloeden, maar de combinatie van en hoe ze gebouwd hebben op deze invloeden komen in mijn mening wel samen in een heel individueel geluid - maar tegelijk ook zeer toegankelijke nummers maken. De openingstrack is misschien niet zo representatief en kan luisteraars mogelijk afschrikken, maar er staan heel wat songs op deze plaat waarvan ik zeker ben dat ze een veel wijdere groep muziekfans kunnen aantrekken.

De 90s grunge invloeden waren meteen duidelijk wanneer ik hier voor het eerst naar luisterde, maar ik ga ook akkoord met een review hierboven dat er ook elementen van Blur te horen zijn - die mix van bratty attitude, maar ook focus op melodie. Wat we het meest van al aanspreekt is de manier waarop Grian Chatten de nummers leven inblaast, zijn levering is heel beklijvend en overtuigend.

P.S. Ik ben ook fan van Brat, dus het hoeft zeker niet either/or te zijn

Na enkele luisterbeurten lijkt het me dat deze helaas moet onderdoen voor de prachtige 2024 plaat van zijn vriend/collaborator Four Tet.

Als het een geheel is het niet altijd even sterk - panjoe ik vind dat Sampha nog steeds mooi klinkt, maar het nummer zelf is inderdaad niet zo speciaal. En dat kan jammer genoeg ook gezegd worden over best wel een aantal songs op Ten Days.

Al staan er wel enkele erg goede tracks op ook, met name de prachtige nummers met Japanese House, Obongjayar en Emmylou Harris. En die met Anderson . Paak is een banger.

Dit is voor mij eigenlijk de eerste kennismaking met Honne. Ik las er onlangs iets over en zag dat ze in Hackney wonen, net zoals ik, dus heb dit nieuw album meteen eens opgezet.

Gezien de reviews die ik elders lag toch wel positief waren, was dit eerder een teleurstelling voor me. Veel nummers luisteren wel makkelijk weg, maar de eenvoud is me soms wat te extreem en voelt bijna wat kinderlijk aan? Bij momenten doet Honne me denken aan Travis, maar dan vind ik zowel de zang als het songschrijven van die laatste toch wel een stuk sterker.

Het midden van het album spreekt mij het meest aan - Dents In The Sofa en It's Only Ever Been You vond ik beide erg mooi - maar afgezien van die tracks zie ik me niet echt hierop terugkeren.

Net naar deze geluisterd nadat ik een YouTube video tegenkwam van een recent concert. Ik was fan van Jamie T rond de periode van de eerste twee albums maar was hem een beetje uit het oog verloren.

Dit is een leuk album, misschien niet z'n allersterkste werk maar zeker meer dan degelijk. Wat hoogtepunten:

- 90s Cars: een wat andere zangstijl, instrumentatie en tempo voor Jamie op dit nummer, doet me wat denken aan Gorillaz en komt ook met een sample van This Mortal Coil. Hier komt zijn creativiteit heel goed tot uiting en wordt aangetoond dat Jamie T, ondanks zijn herkenbare stijl, ook heel leuk buiten de lijntjes kan kleuren.

- The Old Style Raiders: dit nummer vind ik goed om net de omgekeerde reden van 90s Cars - het is een heel classic Jamie T, met bratty vocals een meeslepende melodie.

- Talk Is Cheap: een trager en zeer beklemmend nummer over zelf-sabotage.

- Old Republican: volgens mij een van de allersterkste Jamie T songs ooit, Britpop op z'n best.

Niet alle nummers zijn even memorabel, vandaar de 3.5* op dit moment, maar kan eventueel nog stijgen omdat de hoogtepunten wel heer erg goed zijn!

Dit is een heel vrolijk album met knappe productie en memorabele melodieën. Mica's vocals doen we wat denken aan een kruising tussen Kylie Minogue en een jonge Gwen Stefani, en ook muzikaal is Imaginal Disk een melting pot van (vaak behoorlijk retro) pop invloeden. De nummers waar ik het meest van hou zijn Killing Time, Image, Watching TV en Angel on a Satellite. Ik heb het wat moeilijker met songs zoals Cry For Me, die op zich wel heel vlot luisteren, maar die voor mij toch iets te pastiche aanvoelen.

She's Leaving You is prachtig, een van mijn favoriete nummers van vorig jaar, en de rest van het album lost de verwachtingen op basis van dat lied voor mij toch niet helemaal in. Zeker wel een fijne, moderne take op het geluid van Neil Young, Pavement... maar niet alle nummers zijn memorabel, en de stem van Lenderman is ook een beetje monotoon na een hele plaat. Toch een 3,5* nog voor mij!

Update: nu geluisterd, maar ben niet onder de indruk helaas. Nelly heeft 2 modes - de meer folk-poppy sound van haar eerste twee albums (I'm Like A Bird, Turn Off The Lights, Powerless...) en de meer electro/hiphop georienteerde sound van Loose (met Maneater, Promiscous...). Ik ben zelf meer fan van die eerste sound, maar er bestaat geen twijfel over dat Nelly destijds ook die andere sound zeer succesvol heeft uitgevoerd - en er stonden op Loose nummers die ik erg knap vond, zoals Say It Right en All Good Things.

Jammer genoeg vind ik geen van beide van deze 'versies' van Nelly terug op dit album. Er staan geen echte bangers op in de stijl van Loose - Corazon komt nog het meeste in de buurt - maar ook geen leuke poppy/folky quirks. Ik snap waarom MarkF de nummers Floodgate en Untitled wat meer als demo's vindt klinken, maar aan de andere kant vind ik dit eigenlijk twee van de beste nummers op 7, want ondanks een dikke laag productie blijven deze meer introspectieve songs wel overeind staan.

Ook wat gemiste kansen op interessante collabs - ik ben fan van Charlotte Day Wilson, maar deze samenwerken is heel flets.

Mooie plaat van Paris Paloma! Ook al ga ik akkoord met een eerdere review hier dat de stem van Paris erg mooi klinkt in de meer ingetogen en conventionele nummers, word ik toch meer enthousiast van de songs die meer afwijken van de norm, want dit is waar Paris haar creativiteit toont and zichzelf naar mijn mening onderscheidt van andere jonge singer-songwriters met een goede stem maar onopmerkelijke liedjes. De single Labour is inderdaad een van mijn hoogtepunten, maar ik denk met name ook aan Escape Pod, een nummer dat naar een heerlijke climax toegroeit en doet denken aan 'lilith' zangeressen zoals Sarah McLachlan. De link met lilith muziek (en dus sterke, eigenzinnige vrouwelijke vocals en songwriting) voel ik wel vaker aan wanneer ik naar Paris Paloma luister.

Ik wou dit album graag 4* geven maar daarvoor vind ik het een beetje te lang - met enkele mindere nummers aan de kant te schuiven (bv. Hunter, dat een beetje klinkt als een slappere versie van Labour), zou Cacaphony nog net wat beter werken voor mij als een geheel.

Dit is een beetje een gekke voor me. Aan de ene kant vind ik dit album heel knap en ben ik ook fan van de meer beats-driven richting die Rahim hier mee inslaat, maar aan de andere kant is het ook wel enorm intens en kan ik me niet inbeelden dat ik dit heel erg veel ga opzetten. Misschien was ik daarmee wel zo fan van Redcar Les Adorables Etoiles - omdat ik liefhebber ben van de genre shift die met dat album al begon, maar die toen wel op een iets toegankelijkere manier werd gebracht. Desalniettemin, artistiek gezien is dit wel een erg geslaagd werk.

Er bestaat geen twijfel over dat Alex O'Connor aka Rex Orange County een muzikaal en getalenteerd artiest is, maar dit album voelt vlakjes aan en kleurt wat mij betreft wat te veel binnen de lijntjes.

Opener Alexander, het relaas van een confronterend doktersbezoek, verrast nog, maar hierna vervalt The Alexander Technique al te vaak in een comfort zone, een soort van moderne Jamie Cullum vibe waar ik niet echt op zat te wachten.

Er zijn wel enkele duidelijke positieve uitschieters, en helaas voor de luisteraar komen die allemaal pas vanaf track 12 (!) - Sliding Doors is een traditioneel maar heel mooi Billie Joel achtig nummer, New Years en Finally zijn beinvloed door hip hop/r&b en steken en helpen daarmee het bezadigde tempo te doorbreken, en mijn favoriet is Lost For Words met een pedal steel country sound en vocals die een beetje doen denken aan Mk.Gee.