Heerlijke Neo-Italo Disco

De naam Valerie Dore kwam meteen bij me op. Net als Valerie hier niet al te moeilijke liedjes, erg romantische melodielijnen en teksten met daarnaast veel synths en van die typische Italo baslijnen. Tegen het sentimentele aan; Agebjörn heeft zich ook laten inspireren door de Italiaanse Tearjerkers uit de jaren '80 las ik op zijn site.

Er is weinig mis mee. Heerlijk om zoiets als dit in een wat nieuwer jasje te horen.

Ben je in een niet zo vrolijke bui, kan dit voor mensen met een bepaald (...) gevoel voor humor behoorlijk opvrolijken.

Geniaal is het natuurlijk nergens, het is wel erg leuk hoe bepaalde 'klassieke' popnummers in een ander licht worden gezet.

Hoes is ook 'mooi', alleen was het natuurlijk leuker geweest wanneer er platentassen op de grond hadden gestaan

3*

Stereo

Zo denk je alles uit de jaren '80 toch tenminste wel een keer gehoord te hebben , maar eens in de zoveel tijd duikt er een onbekende act op die het geluid van dat decennium weer eens prachtig neerzet. Even wat achtergrond:



Hulde voor deze uitgave van Minimal Wave, die goed bezig is en me al een aantal van dit soort verrassingen heeft geschonken. De plaat past ook perfect op het label. Bij opener en titeltrack Somewhere in the Night weet je meteen waar je aan toe bent. Mooie synths, goed gebruikte vocoder en eigenlijk alles wat goede minimal wave en synth pop moet zijn. Tweede track is ook erg fijn, electrische gitaar erbij klinkt niet geforceerd maar past prima in wat het nummer nodig heeft.

TV NEWS is een favoriet van me op dit album. Intro is iets te lang, maar verder is het genieten: veel synthesizer-jaren 80 tragiek en een mooie melodie. De opvolger Nowhere in the Island kent die tragiek ook heel sterk, en vooral de sax klinkt erg fijn. Vaak het idee dat bij dit soort muziek dat dit soort instrumenten er alleen bij worden gehaald zodat de makers kunnen zeggen: we zijn echt wel wat meer dan alleen maar drumcomputers en synthesizers, hoor , maar hier klinkt het erg natuurlijk en erg mooi.

Nu is dit sowieso een album waar de boel al snel in je hoofd gaat zitten, maar No More krijg ik niet uit mijn hersenen gewerkt na het beluisteren van dit album. Fantastische track. Lover on the run vind ik een stuk minder, maar onderhoudend genoeg om het niet te skippen. Track daarna is een stuk fijner, en erg aanstekelijk ook weer. Moonshine , vervolgens, is erg traag in vergelijking met de rest, maar een welkome afwisseling. Verrassend ook. Piano zit er erg mooi in verwerkt! Echte slow-synthpop om in tranen bij uit te barsten No More (remix) is niet echt een remix, maar meer een extended versie heb ik het idee. Then I Kissed Her is wat simpeler, tekst is ook niet echt lekker. Jammer, had er wel uit gekund.

Heerlijk album al met al. Heeft voor mij een beetje dezelfde impact als toen ik Cold War Night Life van Rational Youth ontdekte. Ik ben benieuwd wat de échte synthpop-liefhebbers hier van vinden

Dikke, dikke vier sterren voor dit moment