Behoorlijk mooie verzamelaar met detroit geinspireerde techno en rustige electro. Aantal tracks zouden zo van een Delsin uitgave kunnen komen. Vooral vanaf de tweede helft wordt het heel mooi. Jammer dat ik deze release toendertijd gemist heb. Aanrader

4*

Mooie ritmische techno met gevoel, zoals we het kennen van Watson. Een hoog tempo staat de soul van deze tracks niet in de weg.

4*

Dit is hoe de Detroit-techno van de toekomst klinkt.

Heerlijk album met opvallend weinig mindere tracks, hoewel ik 'The Emotion Sequence' niet lekker vind beginnen. Had zelf nooit voor zo'n opener gekozen, tempo bij 'Vanishing Point' ligt 4 a 5% te hoog... genoeg om me er aan te storen iig. Had liever de diepte ingegaan, iets wat zeker in de track verschuilt ligt. Gelukkig is de opvolger en titeltrack van andere orde. Warm geluid als Funk D'Void (terwijl ik dit typ herinner ik me dat John Doe die vergelijking ook al maakte met 'Diabla')in hun geniale dagen. De helderheid van de productie komt er ook een stuk beter uit dan bij de eerste track. Prachtige plaat en één van de hoogtepunten het album.

'Ioa' is dan weer een wat ritmischere track dan zijn voorganger, maar de accenten zijn wat beter geplaatst dan de opener van dit album. Heerlijke track voor half twee 's nachts op een technofeestje, beetje in de stijl van Joris Voorn ook.

Maar Watson's talent ligt toch in de warmte en emotie van de electronische muziek. 'Floating Chamber' doet erg oldschool aan met zijn typische chicago-detroit piano sample maar blijft gelukkig niet alleen bij die aanstekelijke beginmelodie. Track wordt mooi uitgebouwd met waves en submelodiën. Prachtig geheel eigenlijk, erg mooi in elkaar gezet en geproduceerd. Track leeft echt en houdt zich ver af van het mechanische waar techno zo vaak (onterecht) mee wordt geassocieerd.

Tandje terug met de opvolger 'Believer' waarbij Watson het zich wat makkelijker maakt, maar nergens ten koste van de kwaliteit. Dit doet echt niks onder van wat May, Atkins en Craig eind jaren 80 begin jaren 90 produceerden. Lief plaatje met goede bedoelingen zonder écht uit te schieten. 'Midisensual' klinkt weer wat ritmischer. Tempo ligt me weer ietsjes te hoog, jammer. Verder aardige track.

'Long Way From Home' is weer zo'n typische track die dit album definiert. Prachtige plaat. Niet heel extreem in emotie, maar mooi onderkoelt met mooie waves en jazz-achtig getokkel (hoewel dit er niet écht bovenop ligt). 'Fragment 7' is een favoriet van me. Plaat die geen haast heeft, maar voortkabelt in de goede zin van het woord. Veel, veel, heel veel emotie zonder maar een moment een sentimenteel tintje te krijgen. 'Way it's ment to be' gaat mooi door waar zijn voorganger is geëindigd. Is dus ook wat minder verrassend, maar klinkt gewoon weer fijn. Heerlijk en herkenbaar. Een warm bad.

'Soltitude' is bij mij dan de laatste plaat. Terechte afsluiter (want aangenaam rustig). Denk niet dat iedereen dit zal trekken door het extreem lage tempo (heeft een erg jazzy-karakter), maar het is één van mijn favorieten op deze plaat. Er zit zoveel ziel en emotie in dat het, ondanks dat het een buitenbeentje genoemd zou kunnen worden, karakteristiek genoemd zou kunnen worden. Meer qua sfeer en effect dan qua tempo en dansbaarheid trouwens. Heerlijke afsluiter. Nachtkaars in de goede zin van het woord.

Helemaal mijn ding dit album. Vreemd toch dat ik meer naar de koude electronic/ambient luister dan dit, maar in dit genre wordt ook te weinig échts briljants gemaakt. Ook die hele Detroit achterban mag zich dit aanrekenen, de laatste tien jaar hebben zij amper vernieuwing en tegendraadsheid gebracht tegenover de Europese mechanische en berekenende techno. Gelukkig zijn er nog labels als Delsin en artiesten als Vince Watson.

"Techno die een arm om je heen slaat en je vertelt dat het goed komt"

4,5*