Release die het vooral van zijn a-kant moet hebben. B-kant is wat standaard, helaas. De a-kant maakt een hoop goed. een hele hoop kan ik wel zeggen. Twee (in mijn optiek) melancholische electro platen. Disco Rout is al jaren één van mijn favoriete platen ooit (en [helaas]) een grote hit op de festivals). Prachtige synth-lijnen, onderkoelde emotie, heel mooi, krijg geen genoeg van de plaat. de A2 "My Radio", een wat rustiger plaatje. Hele mooie melodie lijn, mooie vocoder, de plaat is perfect eigenlijk.

Het verhaal van Disco Rout is wel grappig (ik weet alles van mijn favoriete nummer ). Hij werd in 2002 op deze release uitgegeven. De track was een left over van de wirtschiftwunder-EP op bunker. Legowelt vond hem er niet echt tussen passen, en de track belande 'in de archieven'. Enige tijd later vroeg het label 'Ghostly' Legowelt een track te maken voor een release met daarop andere artiesten. Hij stuurde dan maar deze track op omdat hij hem zelf nooit zal uitbrengen. Hij kwam terecht op deze release... In de zomer van 2002 ontdekte Sven Väth het nummer. Hij draaide hem toendertijd op elk zomerfestival. De massa's gingen compleet uit hun dak bij de plaat, ik hoorde hem zelf voor het eerst op Mystery Land 2002. In 2003 volgde op Väth's eigen label 'Cocoon' nóg een release met het origineel en een remix van Johannes Heil, waardoor de plaat nog meer in de aandacht kwam. Wolfers baalde van het succes van de plaat en ziet hem als een soort jeugdzonde. Väth draait hem tot op heden ongeveer elke keer als hij in Nederland is (in het verleden mixte hij het samen met gelijksoortige en al even prachtige Percy X - On A Day [REMIX]), wat erg opvallend is sinds de plaat uit 2002 stamt. Nou, dat zijn zogezegd veel tips in dit verhaaltje. Gaat dat beluisteren.

Ongeïnspireerd. Nummers van hem beginnen steeds meer op elkaar te lijken. Zou meer ontwikkeling in zijn stijl moeten zitten. Wat kan, muzikaal talent is er genoeg. Dit is me te veilig allemaal.

2,5

Knulligheid ten top.

Duidelijk geinspireerd op hun eerste werken, maar de knipoog bereikt me blijkbaar niet. Ultrasaaie beats, lelijke synthrifjes en die vocalen doe me ook al niets. Lijkt wel of Howlett is geschrokken van alle negatiever reacties na Always Outnumbered, Never Outgunned en dan maar met zo'n compromis komt.

Amper tracks die er bovenuit steken ook, dat zou dit album goed kunnen gebruiken. Helaas weer een jaren 90 dance/electronic act die verloren is gegaan

2*