Knijtervette EP
Opener begint meteen al machtig en intimiderend. Die break is zo angstaanjagend vet, en die spijkerharde bass er doorheen, heerlijk. Slow Spines zou in principe meer mijn ding moeten zijn (want een stuk chiller), maar overtuigd me matig. Niet echt slecht maar nergens bijzonder ofzo. Frost Investigation is een leuke intermezzo, daar hou ik niet zo van (vind dat BoC bijvoorbeeld veel te veel van die korte tracks op hun albums heeft staan), maar hier blijft het gelukkig bij. A. Council lijkt idd veel op een Aphex Twin plaat, hoewel het voelt als minder analoog dan wat de heer James maakt. Vervolgens Shonny. De klapper van deze plaat. Heerlijk aanzwerpende waves, supervet ritme. Geweldig, absolute 5 sterren plaat. Afsluiter Rob Lee vind ik stuk beter dan Slow Spines toch, mooie sfeervolle plaat met acid-invloeden.

Geweldig al met al. Ik verhoog hem na de tweede keer luisteren naar 4,5 sterren. De rest van deze man wordt ook uitgekamd

Schitterende shit inderdaad, weg van het melodieuzere naar de diepte, prettig stap. De helderheid is fantastisch, Conforce toont veel controle over zijn machines. Veel emotie in de diepte, vooral bij de laatste tracks. Onderschat electronic - album dit jaar, jammer dat dit soort diepere, tragere, emotionele techno nooit zo groot wordt opgepakt. Aan de andere kant, zo blijft het puur en de kwaliteit per album hoog en maken we hier niet zoiets mee als de huidge 'deephouse' hype

4 dikke sterren.

Mijn voorganger heeft de plaat perfect omschreven eigenlijk. Dit gaat zo smerig en hard tekeer. Geen genade. Intimiderend. Muziek om bang van te worden.

Een track als Hooligan moet je in een ondergrondse kelder draaien met een strobo en een rookmachine die op tilt slaan.

Dikke 4

Inderdaad een stuk minder uitbundig dan de vorige. Ik had al lang het idee dat ze 'In Ghost Colours' nooit zouden overtreffen, waardoor je al een stuk terughoudener zo'n album instapt. Gelukkig hebben ze ook niet geprobeerd geforceerd een deel twee van dat album te maken, het is allemaal een stuk ingetogener. Meer repetitief ook. Minder overgeproduceerd (vond ik bij vorige album overigens goed vallen) en minder grootste climaxen. Tracks hebben ook wat langer nodig om het hoofd in te kruipen (maar het lukt wel!)

Gewoon weer een heel fijn album.

Heerlijke, typische opener. Je glijdt er lekker in met deze eerste track. Take Me Over daarna, is nog steeds zo aanstekelijk als de pest. Nog een beetje teveel liedje-liedje naar mijn mening, maar toch erg fijn. Ik merk ook dat ie maar moeilijk mijn hoofd uit is te krijgen. Versie klinkt ook net iets anders dan de track die we al maanden kenden, een welkome verandering. Where I'm Going heeft een wat beter tempo dan de versie die ik al kende. Echt een groeier gebleken. Pharaohs & Pyramids is erg fijn, ik hoor wat begin jaren '90 dance invloeden ook. Blink and You'll Miss a Revolution is een hoogtepunt. Fijne sfeer, heerlijke ritme. Hoog knikkende koppen - gehalte (hele album wel). Een typisch Cut Copy - intermezzo volgt daarna. Even bijkomen. En weer door met This Is All We've Got en Alisa, die ik beiden wat minder vind. Iets te grijsjes. Herbeluistering gaat ongetwijfeld helpen

De laatste drie nummers zijn echter weer heerlijk. Hanging Onto Every Heartbeat gaat een favoriet worden. Heerlijk in het gehoor weer. Corner Of The Sky is een stuk harder ook, leuk die loop met electronicabliepjes. Vette track, mooie productie. Sun God is andermaal een hoogtepunt. Je ziet 15 minuten staan en denkt: "als dat maar goed komt, hopen dat het een kwartier lang interessant blijft" en jawel. Zowel het eerste deel als het epische laatste deel zijn geweldig. Hoor veel Moroder - invloeden, zeker in het tweede stuk. Lekker uit laten lopen.

Had niet veel meer verwacht na het magnifieke vorige album, maar gelukkig hebben de heren geen herhalingsoefening willen doen. Deze gaat nog vaak aanstaan de komende tijd. Zin in 18 maart ook: oude zaal Melkweg

4*