Welcome to Mali, mooie titel voor een mooie plaat. Geen Manu Chao invloeden meer, maar wel een samenwerking met o.a. K'naan en Keziah Jones. Het nummer Africa met de Somalische K'naan valt me een beetje tegen in vergelijking met de rest. Verder is het weer een album waar ik vrolijk van word. De modernisering van Amadou en Mariam doen me af en toe met weemoed terugdenken aan hun oude werk. Nummer 5, Djuru is zo'n nummer die al eerder is uitgebracht en het zelfs gekraak van de plaat is nog te horen... heerlijk!

Welcome to Mali klinkt heel anders dan Dimanche à Bamako, mede door het ontbreken van de sterke invloeden die Manu Chao op dat album heeft gehad, maar ik kan dat alleen maar als positief ervaren.

Goed album, tot aan nummer 9, waar de steel drums inzetten en je waant je op het zomercarnaval. Nou is dat vaak leuk en gezellig maar het voordeel van steel drumbands is dat ze meestal doorlopen en dat het daarom nooit heel erg lang duurt. Aan het einde van nummer 9 begint het me toch wel te irriteren, en tot overmaat van ramp bestaan nummer 10 en 11 ook voornamelijk uit steel drums. Daarna begint het weer op Afrobeat te lijken, maar in de meeste gevallen heb ik de cd dan al uitgezet.
Jammer van die paar nummers, want voor de rest is het een mooie ode aan het werk van de onovertroffen Fela Kuti.

Bob Marley, een legende en vandaar een goed gekozen titel voor een best of album. Bij elk nummer heb je zo iets van: "Dit is wel het bekendste nummer van Bob Marley" maar bij het volgende nummer wordt die gedachte meteen ontkracht.
Heerlijke plaat, Bob Marley verveelt nooit.

Mooi verhaal maar klopt alleen niet helemaal. Ze heeft geen Somalische ouders maar Malinese.

Haar verhaal wordt min of meer verteld in het nummer Wilile, wat "ongehoorzaam meisje" betekent, zoals zij wordt gezien i.v.m. het weglopen e.d.
Als je de cd koopt kun je de vertalingen van de nummers in het Frans en Engels lezen in het meegeleverde boekje.

Ik ben het niet met fatima eens, dat Fatoumata een minder mooie stem heeft dan Rokia Traoré. Qua muziekstijl lijkt het wel wat op elkaar, zoals ik ook in mijn eerste bericht vermeldde, maar toch is het na goed luisteren wel heel anders. Ik heb ze beide live gezien en Rokia Traoré is veel "rockier" dan Fatou. Fatoumata lijkt veel meer op Oumou Sangaré, en is veel traditioneler met haar muziek dan Rokia Traoré. Beiden steengoed, dat wel. Fatoumata Diawara lijkt voornamelijk op zichzelf, en vernieuwend of niet, ik krijg hier nooit genoeg van. Ik wacht al twee jaar vol ongeduld op haar eerste cd, en nu is hij er eindelijk, heeft mijn torenhoge verwachtingen volledig waargemaakt, en kan ik weer niet wachten op haar volgende album.

Fela laat hier op sublieme wijze en met een geweldige beat horen Why Black Man Dey Suffer. Altijd leuk wanneer Fela Kuti in zijn nummers iets te vertellen heeft. Erg jammer dat dit album met een vervelende fade-out wordt afgesloten. Het eerste nummer eindigt ook met een fade-out, die minder storend is, maar die laatste.... ooohw!

Dit album is bijna perfect!

Lady was ooit, minstens 15 jaar geleden, het eerste nummer wat ik hoorde van Fela Kuti en sindsdien krijg ik geen genoeg van zijn muziek. Alle 13 minuten en 48 seconden weten me keer op keer in een houdgreep te krijgen en vast te houden. Overdonderend goed, en elke keer als ik hem hoor wordt hij nóg beter.
Shakara is een heel fijn en funky toetje... en dat maakt dit het beste album ooit.

If you like you good
If you no like you hang
If you hang you die
you go die for nothing
We go carry your body policestation
you die wrongfully



Army Arrangement, een fantastisch nummer, en weer een duidelijke politieke aanklacht. Erg jammer dat dit geweldige nummer wordt vergezeld op dit album door één van de slechtste Fela Kuti songs die ik ken. Het lijkt op sommige momenten de Jostiband wel. Het gaat teveel door elkaar, klinkt vals, en is op den duur zelfs irritant. De tekst is wel weer sterk, dat wel.

Het eerste album van de grondlegger van de afrobeat hakt er meteen lekker in. Nu nog vrij korte nummers, voor Felabegrippen dan. Viva Nigeria is fantastisch. Dat Fela in het Westen niet wat meer waardering heeft gekregen is mij een raadsel, deze legende was het beste van het Afrikaanse continent, in ieder geval uit Nigeria.

Fela's eerste echte afrobeat-album met nog steeds "korte" nummers. De saxofoonsolo's en de bass-beat/drum zijn fantastisch, met J'ehin J'ehin als mijn favoriet. Heerlijk!

Mooie stem, hele mooie vrouw, maar na het fantastische eerste nummer wordt het al vrij eentonig. Vanaf Moving Me (7) wordt het weer veel beter en komt haar mooie soulstem weer goed tot zijn recht. Ik hoef echt geen "soulpower", maar helaas weet deze cd niet constant mijn aandacht vast te houden door de standaard nummers, die af en toe aan Erykah Badu, dan weer aan Des'ree doen denken

Soms lijkt het alsof Seun geforceerd op zijn vader wil lijken door dezelfde dingetjes te doen, maar hij lijkt er gewoon op, en hoe kan ik hem dat kwalijk nemen?
Ik ben blij dat de Afro-beat stijl wordt voortgezet, en de protesten gehoord blijven horen, ook al helpen ze niet veel en gaan ze nu onder andere over de legalisatie van softdrugs.
Heerlijk nieuw afwisselend album, ik hoop dat er nog heel veel volgen.

Wat een tegenvaller na het fijne debuut van The Very Best, Warm Heart of Africa.
Er zitten een aantal aardige nummer tussen, (I Wanna Go Away, en We OK kunnen ermee door) maar van de Afrikaanse invloeden binnen The Very Best is met dit album weinig overgebleven.
De electronica overheerst op een uiterst vervelende manier.
Zelfs Bantu, met notabene Afrikaanse grootheden Amadou & Mariam en Baaba Maal is niet om aan te horen door de electronische shit die dit nummer volledig in beslag neemt.
Jammer, ik keek best uit naar dit vervolg. Zelfs de albumhoes is foeilelijk.

Wow, na een aantal luisterbeurten: Wat een album, zelfs boven verwachting! Moeten Femi en Seun Kuti zichzelf constant bewijzen omdat ze een niet te overtreffen vader hadden durf ik nu te zeggen dat ik dit album even goed, zo niet beter vind dan de albums van Ali Farka Touré.

Wat deze Vieux met zijn gitaar uitspookt is ongelofelijk, blues van het hoogste niveau! Zijn zang is wat minder, maar dan kan ook niet anders als je de instrumentale gedeeltes/nummers beluistert, dan kan de rest alleen maar tegenvallen.

Fantastisch! Kippenvel, kopen dit album!

Youssou N'Dour heeft zoveel krediet opgebouwd dat hij wel wat risico kan nemen door een heus reggae-album te maken. Een aantal jaar terug nam hij met Egypt al veel risico door tijdens de maand Ramadan een religieus album uit te brengen. Dat schoot vele "gelovigen" in het verkeerde keelgat en in een aantal landen werd het album zelfs niet verkocht.
En nu, reggae, een ode aan Bob Marley in het eerste nummer, een oud nummer, Africa, dream again, in een reggae-jasje gestoken en nieuwe fantastische, heerlijke nummers die uitermate geschikt zijn om in deze zomerperiode keihard aan te zetten tijdens (in mijn geval) het behangen.
De stem van Youssou is en blijft ongeëvenaard goed en is zo uniek en verveelt nooit. Of hij nou traditioneel Afrikaans, religieuze songs, reggae of shalali shalala zingt, bij Youssou N'Dour klinkt alles geweldig.

Ik vind het ook een mooie cd. Wat Youssou ook zingt en in wat voor stijl, traditioneel griot, pop, reggae of religieus zoals op deze cd, het blijft een genot om die man zijn stem te horen.
Het verhaal achter deze plaat is ook heel bijzonder, kijk hiervoor naar deze documentaire.

Geweldig album! Birima is een meesterwerk en in het laatste nummer, New Africa, kan Youssou N'Dour zijn vocale kwaliteiten volledig tot zijn recht laten komen. Afgelopen maandag heb ik hem live gezien in Groningen waar hij dat nummer ook zong, waanzinnig!

Toch wat kritiek: Jammer van Don't Look back. Waarom moet hij nou weer zo'n bekend soulnummer (The Temptations) ertussen zetten, die cover-onzin heeft Youssou toch niet nodig, en het past ook totaal niet bij hem.
De Birima-Remix is ook een vette domper na zoveel moois. Goed voorbeeld van hoe een geweldig nummer geweldig wordt verkracht. Wyclef Jean, de koning van de gastoptredens die "Yeah yeah Wyclef" loopt te roepen. Bweeh.

Het beste album van Youssou N'Dour. Het "best of" album, dat 4 jaar later uitkwam, is op een paar nummers na een kopie van dit album. "Set" is een geweldig nummer, jammer dat ie met een vervelende fade-out wordt afgesloten, het nummer had dan nog minutenlang door mogen gaan. Dat is dan ook echt het enige minpuntje van dit album. En die stem van Youssou.... ik krijg er geen genoeg van.