Een plaat die de andere kant van het SST label laat zien. Geen punk / hardcore, maar experimentele muziek die geheel geïmproviseerd is.

Zeker de moeite waard om dit (volgens mij alleen op LP) te vinden!

4*

Jean Jacques Perrey en Gershon Kingsley zijn genieën van de electronische muziek.
Werkelijk de meest fantastische muziek wisten ze uit hun moog syntesizers te toveren.
Hun eerste samenwerking is één van de meest briljante moogplaten ooit!

4,5*

Dampende, stampende, swingende funky beatmuziek van een van de beste filmcomponisten ooit (volgens mij)!

Briljante spacey soundtrack van een Duitse Science Fiction serie, van DE beste Duitse film-componist!

Op zich een leuk initatief, maar niet helemaal geslaagd. 17 bands kregen de vraag om van nummers van Peter Thomas (een Duitse filmcomponist, die veelal werkte met Moog synthesizers) opnieuw te maken, maar dan op hun eigen wijze.
Niet alle nummers zijn geslaagd, maar de nummers van Stereolab, St. Ettiene en The High Llamas zijn meer dan de moeite waard. De meerdwaarde van deze dubbel-CD zit in de tweede schijf. Daar is te horen hoe de originele nummers van de meester klinken!

3,5*

Vreemd dat deze "klassieke" post-punk verzamelaar nog niet op MuMe stond. Een uitgebreide mix van artiesten en bands die op Cherry Red zaten en die meteen een dwarsdoorsnede vormen van de post-punk scene van die tijd!
Alleen Piero Milesi (modern klassiek), Attila the Stockbroker (spoken word) en The Misunderstood (jaren '60 band) vallen uit de toon (wat niet wil zeggen dat ze slecht zijn).

4.5*

Als ik het goed heb is dit het debuut van deze Hongaarse metalband! Fantastisch kan ik het niet noemen, maar het heeft we iets leuks. Als een Hongaarse Judas Priest gaan deze mannen tekeer in een land dat toen nog onderdeel was van het Ijzeren Gordijn. Nou is mijn Hongaars zeer slecht, maar metal muziek in een land dat onderdrukt werd door een Communistische dictator? Daar heb je ballen voor nodig! Metalen ballen!
De muziek zit goed in elkaar, maar de zang is niet helemaal mijn ding. Alles klinkt, zoals ik al zei, heel erg als Judas Priest, maar dan minder... veel minder!

3,5*

Eind jaren '60, besloot Motown om de opkomende interesse in blanke rock-muziek te omarmen. Ze konden alleen die bands niet op het gewone Motown label plaatsen, dus werd Rare Earth opgericht. Dit, na de band Rare Earth vernoemde label, heeft enkele zeer interessante platen uitgebracht.

Ain't Nothin' in Our Pockets But Love is tot nu toe de meest vreemde eend in de bijt. Een erg soulvol bubblegum album, met enkele psychedelische nummers.
Can't Get Back is zo'n nummer en meteen het hoogtepunt van dit album. Verder zitten de nummers goed in elkaar en loopt het album lekker door!

Rare Earth is een zeer leuk label en ik zal het zeker blijven volgen!

4*