Ik was een grote fan van het eerste uur (of misschien het tweede uur), maar ik ben inmiddels toch wel redelijk afgehaakt. De muziek is voor mij toch te eentonig, er zit heel veel herhaling tussen albums en eigenlijk zonder ontwikkeling. Voor mij heeft Amy MacDonald ooit de keuze gemaakt om zich te richten op het publiek waar zij het beste in de markt ligt. Dat betekent dat de muziek vooral heel veilig is, vooral gericht op 40 tot 60-jarigen. Ik zie haar nog op Pinkpop optreden, maar die kant heeft ze eigenlijk al heel snel weggezet. Jammer, dit is toch meer 'conserveren' dan echt een poging tot muzikale ontwikkeling.

Ik verbaas me heel erg over de toon van de negatieve reacties op dit album. Juist doordat Arcade Fire een paar hooggewaardeerde albums heeft gemaakt, lijkt iedereen zijn messen geslepen te hebben. Wat ik vaak teruglees is dat elk album minder wordt, maar ten eerste spreken de gemiddeldes op deze site dit tegen en ten tweede vond ik 'WE' (net als best wel wat anderen) een prima album. En dat album is pas drie jaar geleden verschenen, dus ik vind het ook raar om de conclusie te trekken dat een band het niet meer heeft.

Daarnaast wordt er in vele recensies - en ook hier - de link gelegd met het seksueel wangedrag, maar ik kan me voorstellen dat dat voor de band zelf echt een non-issue is. De berichtgeving is echt al jaren geleden. Als wij Arcade Fire denken, dan denken we daar als een van de eerste dingen aan, maar die bandleden zelf zijn daar echt niet meer mee bezig denk ik. In alle recensies worden door een soort psychologen van de koude grond allerlei verbanden gelegd, maar volgens mij slaat dit echt nergens op.

Dan het album zelf: vind ik tot nu toe ook niet zo goed als zijn voorganger, 1-2 aardige nummer gehoord tot nu toe. Maar vraag me echt af of dezelfde cd van een nieuw band zo'n lage beoordeling zou krijgen. Ik denk het niet.

Er staan echt een paar hele goede nummers op deze plaat. Ik worstel (merk ik) nog een beetje met het hele image eromheen. Dat leidt mij juist af, terwijl het muzikaal best heel goed is.

Album is voor mij het equivalent van Simone Biles in het turnen. Dat wil zeggen: hoge moeilijkheidsgraad en toch een perfecte uitvoering. Dit is daarnaast echt een kolfje naar mijn hand: ik hou van het Eurovisie Songestival (dat terecht al een paar is genoemd), ik hou van fado(achtige muziek), maar ik heb juist moeite om daar passende artiesten bij te zitten. De emotie die in de stem en de liedjes zit is fenomenaal. Heel knap om dit 15 liedjes vol te houden.

Deze cd is nooit breed gedistribueerd, maar door Spotify e.d. wel te beluisteren. Echt een steengoed debuut, ongelofelijk dat zij deze kwaliteit op die leeftijd en met bescheiden middelen heeft bereikt.