Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)

vreemd dat deze niet in de top 250 staat

nu van mij krijgt deze een 4

Thorn of Crowns is het enige minpuntje. De zanger dacht destijds dat-ie de nieuwe Jim Morrison was. Men coverde vaak The Doors, hij stond met dezelfde houding op het podium en met dit nummer trachtte hij net zo "semi-intellectueel" te kwelen zoals Morrison het kon in The End en When The Music's Over. Deze skip ik dus immer (net zoals de genoemde Doors gedrochten).

Voor de rest een waar meesterwerk, louter pareltjes.

De waarheid als een koe Jumperjack.
Iedereen vindt zijn of haar favoriete band wel onderschat, maar het valt me toch meer en meer op dat Echo & The Bunnymen steeds vaker genoemd wordt als één van dé onderschatte bands uit de muziekgeschiedenis.

Ik vind kiezen uit Heaven Up Here/ Porcupine/ Ocean Rain ook vrijwel onmogelijk.
Het zijn alle drie zuivere diamanten, elk in hun eigen stijl.

Voor degenen die niet kunnen kiezen tussen de verschillende Bunnymen albums; als we nu allemaal gezamenlijk Ocean Rain in de top 10 zetten komen de mannen wel terecht, terecht in de Top 250. Als je de huidige statistieken bekijkt, zal dit album nu al dicht bij de lijst zitten.

Snel uitgerekend. Ocean Rain heeft momenteel 128 punten. De nummer 250 uit de toplijst 131. Kom op jongens, ff "duwen". Of zet hem anders iets hoger in je top 10. De Bunnymen horen gewoon ook in die lijst te staan.

als er een top 20 was zou ik deze erbij toevoegen

De hoes komt wel in mijn top-10

Om nog even op mijn betoog terug te komen; de onbemindheid moet ook veel te maken hebben met het stigma dat de jaren '80 nog steeds met zich meedragen.
Het decenium van kitch en crisis; en eens iets of iemand een stigma heeft, kan het decenia duren voor dat stigma verdwijnt (zo is het ook met merknamen bijvoorbeeld).

Je hebt enerzijds de conservatieve critici die alles wat in de jaren '60, '70 of '90 gemaakt is als heilig verklaren en de jaren '80 afdoen als een kitchdecenium om vlug te vergeten; zonder rekening te houden met al het moois wat toen werd gemaakt.
Anderzijds heb je ook een deel hedendaagse critici die moderne acts ophemelen zonder voldoende kennis van oude acts, je ziet vaak The Bunnymen genoemd worden bij bands als Editors en consoorten; ik vraag me dan af of ze echt wel de platen van EATB kennen, want in sommige gevallen gaat het ook om elkaar klakkeloos napraten.
Nog erger is het gesteld met critici die zelfs wanproducten als Britney Spears beginnen te waarderen. Misschien is het hip om niemandalletjes en underdogs als goed te bestempelen -zie mij eens hip zijn en met mijn tijd meegaan- ; maar laat ons aub toch nog een beetje serieus blijven. Sommigen zijn het spoor bijster vrees ik.

Nog een mogelijke factor is het hokjesdenken.
Echo & The Bunnymen wordt meestal in het New Wave hokje geplaatst, en hoewel ik zelf een groot liefhebber ben van dit genre, is lang niet iedereen hiervoor te vinden. New Wave wordt maar al te vaak geassocieerd met overdreven kitchbands als Human Leage ofwel droefsnoeterij en zwartgalligheid met acts als The Sisters of Mercy.
Crocodiles en Heaven Up here kan je nog wave noemen, maar Porcupine en Ocean Rain zijn eigenlijk niet in een hokje te stoppen.
Het zijn tijdloze klassealbums die even goed uit de sixties konden komen i.p.v. de vroege eighties.
De voornaamste inspiratiebronnen van Echo and The Bunnymern zijn niet voor niets bands als The Kinks of The Beatles, gecombineerd met The Doors.

Dit verhaal gaat helaas voor nog meer bands op (hoewel ik EATBM de absolute meesters vind).
Hetzelfde kan gesteld worden, niet alleen voor de new wavers, maar voor talrijke 'gewone' integere popacts uit de jaren '80, die allemaal ver boven Coldplay en wat weet ik nog allemaal staan.
Ik denk dan aan The Triffids, The Go-Betweens, The Church, The House of Love, The Waterboys, Crowded House, R.E.M. in hun vroege jaren, en ga zo maar door.
Ach, zolang wij er maar van kunnen genieten is het best, maar het is toch ergens jammer dat zoveel mooie muziek gewoon verloren gaat.

de jaren 80 waren toch een heel stuk beter dan de jaren 90

Dat laatste hangt toch sterk van je muzieksmaak af Kevin-Raphaël; ik neig vaak naar de jaren '80, maar in de jaren '90 zijn er evenzeer juweeltjes te vinden.
Waar de jaren '80 gekenmerkt werden door new wave en kwaliteitspop waren in de jaren '90 meer de hardere gitaren en hiphop aan het feest (en een combinatie van beiden is nog typischer voor die periode).

mja

ergens wel gelijk

Maar de bands/platen die jij in je top 10 hebt uit de nineties zijn dan ook geen typisch nineties; My Bloody Valentine, Massive Attack en The Swans (hoewel ik van deze laatste slechts enkele nummers ken). Vaak zijn dat ook de meest tijdloze platen; bands die niet in een hokje te plaatsen zijn en zich niets aantrekken van tijdsgebonden hypes.
Het door jou aangehaalde Rage Against The Machine is een typisch voorbeeld van die echte 90's sound. Ik geef toe dat ik van deze band wel nog eens graag een nummer terug hoor (Killing in the name doet het altijd goed), maar het is inderdaad behoorlijk gedateerd.
Van sommige 90's albums/artiesten gaat het echt mijn petje te boven hoe ze in de top 100 staan; ik denk dan aan Dre Dre ( 2 keer in de top 100 zowaar ), Live, Eminem, Linkin Park (hoewel post 90's duidelijk nog geïnspireerd door dit tijdperk). Deze artiesten waren bij mij zowat mijn eerste echte kennismaking met muziek (jaren '80 was ik nog te jong om actief te hebben meegemaakt); maar als ik dit nu terughoor kleef ik er de sticker gedateerd en (sorry) puberaal op. Ik kan me best voorstellen dat dit voor veel mensen jeugdsentiment is, maar om daar nu nog je actief te gaan in verdiepen nouja,...
Om het nog even over de Grunge te hebben, de beste Grunge albums naar mijn mening, bengelen helemaal onderaan de lijst; nl Soundgarden en Alice in Chains ( veel interessanter dan Nirvana ).

Ik zou The Bunnies niet meteen vergelijken met Muse (toch meer een stadioband geworden). Hun oude werk vind ik meer in de richting van The Veils of Arcade Fire.

Hier moet ik je gelijk geven; Massive Attack hoort misschien toch niet thuis in mijn rijtje. Massive Attack brengt de betere elementen van de (typische nineties) rock, house en hiphop samen.
Hun sound blijft relevant.

Raar, deze band ken ik nauwelijks... Een gekende naam, maar ik denk telkens als ze op de radio kwamen... ik er net niet was of zo.

Ik copieerde een best of, maar zelfs veel nummers daarop zeggen me niet direct iets... er is geen herkenning bedoel ik. En eerlijk gezegd, erg wild word ik er ook niet van. Muziek die me redelijk onverschillig laat, ik kan er niet veel mee, terwijl ik wel een soloplaat heb van Ian McCulloch - Slideling (2003), die ik wel erg goed vind, misschien wat toegankelijker dan het rommeltje dat hij met deze band maakte ?

Laat ons het erop houden dat onze muzieksmaken 100% haaks staan op elkaar.

Wanneer en met welke bands begon het new-wave tijdperk dan en wanneer eindigde het volgens jou?

Crocodiles en vooral Heaven Up Here zijn voor mij nog grotendeels New Wave, maar zoals Jumperjack al komt te zeggen, dit album zou je misschien New Wave kunnen noemen, maar overstijgt zijn genre omwille van zijn tijdloze klasse.

Een fantastisch concert tijdens Pandora's Music Box [1985] in de Doelen van Rotterdam heeft destijds grote indruk op mij gemaakt.
Vanaf die tijd ben ik fan en nog steeds luister ik vaak naar hun albums. Heb niet echt een uitgesproken favoriet album, deze groep maakt geen slechte platen. Als ik toch moet kiezen dan ga ik voor het donkere "Heaven Up There" met deze als goede tweede.
Uitstekende en beetje onderschatte band.

wel gish, nu kan ik u wel volgen

O.K. zijn we weer vriendjes !