David Bowie - The Man Who Sold the World (1970)

Ik luister nu naar the 50th anniversary mix van Tony Visconti die vandaag uitkwam vanaf LP. En ook deze remix is weer mooi gedaan door Visconti. Het geluid is een stuk helderder en er zijn (veel) meer details te horen. Het klinkt als een beter geproduceerde plaat met als ik het goed hoor ook een aantal nieuwe details in de muziek. Dus alweer de moeite waard.

De titel is Metrobolist, Nine Songs By David Bowie, met het originele 1970 USA artwork als hoes: voor en achterop de gatefold. Aan de binnenkant foto's van de fotosessie voor de 1971 UK hoes. Mooi gedaan en de moeite waard dus!

Ik ben nooit een Bowie fan geweest maar er zijn wel veel nummers van hem die ik beslist erg graag hoor.
The Man Who Sold the World is daar ook bij, net als de opener The Width of a Circle van dit album.
In mijn albumcollectie en playlists ga ik voor een best of Bowie waar ik zeer van kan genieten. In het algemeen vind ik het oudere werk het beste met als topper Heroes.
Dit album heb ik met 3,5* gewaardeerd en nu ik het weer eens beluister is dat zeker een ruime 3,5. Wellicht in de toekomst nog eens 4*. After All klinkt ineens ook wel prettig namelijk.
Op #76 in de 100 Greatest Albums of 1970 en op 29 in de Best Ever Albums 1970.

De hoes waarbij Bowie liggend op een bank terloops richting de camera kijkt kan mij een stuk beter bekoren. Alles ademt jaren 70 aan die hoes. Het is echter een bijkomstigheid, het gaat om de muziek. Die is steviger en wat rauwer dan zijn eerste twee worpen. Geen uitgesponnen lange composities maar compacte gitaar georiënteerde songs. The Width of a Circle zet de toon voor het album, eerder Zeppelin en wat ruigere Rhythm & blues dan een musical achtige benadering zoals te horen was op het voorgaande materiaal. Niet alles is raak, de opener is uitstekend, de titeltrack blijft prima en The Supermen met zijn felle karakter pakt mij ook wel in. Alles daartussen is redelijk maar nooit willen de songs uitgroeien tot meesterwerkjes. Voor mij ligt dat aan 2 oorzaken; Bowie vind ik niet echt een rockzanger, man's klankkleur past beter bij wat stemmiger nummers waarbij hij zichzelf niet hoeft te overschreeuwen. Tenslotte ben ik ook niet zo enthousiast over Bowie's zangkunsten; tot aan pak hem beet, halverwege de jaren 70. Vaak klinkt hij wat schel en mist hij de warmte en power om de songs de juiste sfeer mee te geven. De beste man ging op den duur met zijn zang wat lager in de regionen zitten. Die kleine verandering bevalt mij een stuk beter. Conclusie; Een degelijke, nuchtere maar bij tijd en wijle ruige rockplaat, die zeker een bepaalde charme heeft. Wederom een beetje sterker als zijn voorganger.

Tussenstand:

1. The Man Who Sold the World
2. Space Oddity
3. David Bowie

Buiten de bekende hits van Bowie ben ik niet zo bekend met zijn werk.
Naast dit album heb ik "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars" in mijn bezit.

Ik vind de opvolger van dit album wat meer diepgang hebben, maar "The Man who Sold the World" is zeker niet slecht.
Het openingsnummer "The Width of a Circle " en "After All" springen er voor mij uit. Hiermee wil ik de overige nummers niet tekort doen, want die klinken ook lekker.
Voor mij geen slecht nummer op dit album en een dikke 4.

Het gaat inderdaad om de muziek, maar van deze hoes word ik behoorlijk chagrijnig, wat is dit voor een kaa uu tee hoes? Bowie heeft deze niet uitgezocht, dit hoort niet.

Hoort wel, want het is de originele Amerikaanse hoes, die een half jaar eerder verscheen dan de UK-versie. Het gaat ook bij mij tegen mijn gevoel in, maar historisch is het accuraat, omdat we op MusicMeter de eerste uitgave aanhouden.

Ook Discogs doet het zo: https://www.discogs.com/master/1929-David-Bowie-The-Man-Who-Sold-The-World

Dat gezegd hebbende: is het niemand opgevallen dat de huidige afbeelding een scan is van het CD-boekje? Zie de catalogusnummers rechts bovenin: CDP etc. Ik heb een correctie ingediend in de vorm van een scan van de Amerikaanse LP-hoes.

De eerste plaat waarop Bowie klonk zoals hij niet veel later beroemd zou worden, en niet alleen vanwege dat karakteristieke gitaargeluid van Mick Ronson die hier voor het eerst te horen is, maar ook vanwege de "swagger", het zelfvertrouwen dat opeens uit de zang spreekt, en ook omdat de band een stuk zwaarder klinkt (met dank ook aan de rollende bas) en omdat de muzikanten een stuk hechter klinken. De heavier totaalsound biedt ook een interessanter platform voor de vaak dystopische teksten, maar nummers als All the madmen en After all hebben ook een schrijnend randje dat ik nog niet eerder bij Bowie ben tegengekomen.
        Alles valt dus op z'n plaats, maar toch kan ik hier niet de maximale waardering aan geven, want er zitten toch ook wel wat matige nummers tussen (Black country rock, Running gun blues, She shook me cold), en het gitaargeweld van Mick Ronson verzinkt af en toe een beetje in hardrock-cliché's waarbij ik steeds Jimmy Page voor me zie – op She shook me cold mag Ronson twee minuten lang los gaan, en hoewel Visconti en Woodmansey hun best doen om de zaak interessant te houden is mijn aandacht toch al ruim vóórdat het laatste refrein klinkt verdwenen. Een aantal briljante momenten dus (vooral tijdens de eerste helft), maar ook een aantal mindere momenten; de laatste opstap naar Bowie's grote periode, maar nog niet alle plooien zijn gladgestreken.

Dit was één van mijn eerste studio-albums van Bowie. Ja, ook ik werd destijds meegezogen door Nirvana’s semi-akoestische cover van het titelnummer. Midden jaren ’90 heb ik The Man Who Sold the World, inclusief de bonustracks, spreekwoordelijk grijsgedraaid. CD's verkleuren nu eenmaal minder dan LP's. Omdat ik pas jaren later The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars in huis haalde, klinken ‘Moonage Daydream’ en ‘Hang On to Yourself’ in de versies van de (fictieve) band Arnold Corns in mijn oren nog altijd vertrouwder dan de definitieve uitvoeringen. Hetzelfde heb ik trouwens voor met de gecomprimeerde versie van ‘Heroes’, door toedoen van de verzamelaar ChangesBowie.

Wat de muzikale beleving van The Man Who Sold the World betreft, kan ik me grotendeels vinden in de track-by-trackbesprekingen hierboven door grootheden als John Lennon en Chiel Montagne — of althans door hun avatars: harde rock met een heerlijk prominente bas. Maar waar Led Zeppelin en Jimi Hendrix een stevige entrecôte aanboden, serveerde de prille Bowie toen al een meergangenmenu. Zo zijn er piano-outro’s te horen en zorgt een Moog-synthesizer voor bevreemdende accenten. Er weerklinkt zelfs een mechanische fanfare halverwege op het ingetogen ‘After All’. Die bonte stoet lijkt zich profetisch af te vragen of er leven is na een treurmars.

De fantastische titeltrack even buiten beschouwing gelaten, ondergaan de meeste nummers één of meerdere tempo- en sfeerveranderingen. Dat voelt nergens geforceerd aan en het album klinkt van begin tot eind opvallend consistent — zeker voor een Bowie die volgens velen toen nog zoekende was. Al kun je je afvragen: is hij dat niet zijn hele carrière lang gebleven?

Het halve sterretje dat deze plaat in mijn onbenullige oordeel verliest, heeft alles te maken met de soms wat wollige en nodeloos complexe tekstenbrij. Dat klinkt misschien oneerbiedig, en ik weet dat Bowie in die periode dweepte — of deed alsof — met filosofen allerhande. Begrijp me niet verkeerd: ik kan de weirde woordkeuzes en zonderlinge zinconstructies hier en daar wel smaken. Zo vind ik het heerlijk dat in 'All the Madmen' aan ene Zane wordt gevraagd om de hond te openen. In het Frans dan nog. Quoi?

Het vergt enig taalkundig vernuft om het woord ‘lobotomie’ in datzelfde rocknummer over krankzinnigheid te gieten. Het zou nog dertig jaar duren voor iemand dit wist te overtreffen met 'stroganoffsaus'. Al zijn de meningen daarover wellicht net zo verdeeld als over de smaak van rooie Breezer. Het zal wel van alle tijden zijn dat artiesten — uit baldadigheid of om gewicht in de schaal te leggen — allerlei mumbo jumbo in hun lyrics verwerken. Iets waar bloedserieuze recensenten zich vervolgens de pleuris op analyseerden. Misschien hebt u al eens gehoord van ‘A Whiter Shade of Pale’ of ‘Bohemian Rhapsody’.

In 'She Shook Me Cold' gaat het er wat minder omfloerst aan toe. Bowie bezingt een ontmoeting met een blondine die hem leegzoog en z'n hersens deed exploderen. Zou hij het hier hebben over een Nederlands achtergrondzangeresje? Zo iemand die het - bijna vijftig jaar na datum maar nog geen 24 uur na de bekendmaking van Bowies overlijden - nodig vond om met dat lichamelijk contactmoment uit te pakken in een talkshow. Als ze zelf de pijp uit gaat, mag de gespecialiseerde pers deze titel gratis van mij lenen: The Woman Who Sold Her Body for a Golden Raindrop.