Mmm

Kan sommige Steely Dan goed hebben, maar heb de toegedichte briljantheid en finesse bij dit album er nooit uitgehaald. Niet als geheel en zelfs niet bij losstaande songs. Er zou er niet één een fictieve Steely Dan Top 1 halen bij mij.

Dus lekker naar buiten (de ladder voor het schildererk staat klaar) en Vrolijk Pasen.

Opnieuw een vreemde keuze: niet het opvallende goede debuut (Can't Buy a Thrill), noch hun - imo - beste, Pretzel Logic, maar een inbetweenie.

Vroijk, zonnig pasen indeed!

Hele vreemde keuze. Can't Buy A Thrill, Pretzel Logic, The Royal Scam of Aja was logischer geweest. Niettemin een fijn album van The Dan (hebben ze eigenlijk ooit mindere platen gemaakt? )

Steely Dan heeft veel erg goede platen gemaakt, maar één verdient het label 'klassieker' en dat is Aja.

Ik weet niet of ik Steely Dan zelf in zo'n relatief kort lijstje zou zetten. Ik vind het debuut, Pretzel Logic, The Royal Scam en Aja bovendien beter.

Wel is het een goede groep, en muziek maken kunnen ze wel. Sterke muzikanten.

Fijn dat een topgroep als Steely Dan niet over het hoofd gezien is, maar ik kan zo 4 Steely albums opnoemen die ik hoger aansla dan deze. Dus al met al toch wel een vreemde keuze.

/edit: ik zie dat Stijn dezelfde mening toegedaan is en de 4 albums opnoemt waar ik ook op doel

Ja dat hebben ze. De dingen die hier niet genoemd worden zijn meteen minder. Katy Lied, maar vooral ook Gaucho is echt al stukken minder, maar de comeback hadden ze ook achterwege kunnen laten.

Waar dit album trouwens wel in uitblinkt is de hoes. Die is wel een vooruitgang ten opzichte van het debuut. Sla zelf Royal Scam muzikaal het hoogste aan.

Katy Lied en Gaucho vind ik nog best te pruimen hoor, net als hun 2 laatste platen, hoewel daar de magie volledig weg is. Zelf vind ik hun debuut hun allerbeste.

Ik vind Aja nog wel aardig, maar eigenlijk vind ik (hoewel de naam anders suggereert) Steely Dan maar slappe hap

Ze klinken vaak wat gladjes/gelikt, dat is zo.

Steely Dan is geweldige muziek voor de zomer! Ik heb Collected, een 3-cd verzamelaar en die zet ik vaak op! Af en toe wel een beetje glad, vooral bij Gaucho maar wel hele goede nummers!

Ik ken enkel Reelin' In The Years en Ricky Don't Lose that Number.
Mijn pa heeft wel een verzamelaar ooit kado gekregen.
Misschien moet ik die dit weekend eens lenen.

Een album van Steely Dan dat ik wel sinds kort heb maar nog niet zo goed ken. Mijn favorieten, The Royal Scam en Aja.

Deze week Countdown to Ecstasy maar eens draaien.

Steely Dan doet het ook heel goed bij de audiofielen. En een audiofiel is iemand die goed geproduceerde albums zoekt om op zijn peperdure installatie te kunnen draaien: productiekwaliteit is één, muziek twee - vaak draaien ze dan ook reteboring muziek zoals Toto, Sarah Kay etc. Muziek die erg goed klinkt, maar totaal niet boeit.

Steely Dan klinkt inderdaad soms wel eens gladjes, maar dat staat de emotie en hun duidelijk hoorbare speelplezier mijn inziens niet in de weg. Behalve op de laatste 2 platen, daarop klinken ze inderdaad nogal saai soms.

Steely Dan?? Redelijk onavontuurlijke muziek en vreemde keuze..

Toch weet 'De Cultuurkenner' de keuze voor Steely Dan met dit album goed onderbouwd te ver(ant)woorden. Zeker lezen, zou ik zeggen.

Voor mij is een audiofiele productie net als rammelende productie geen onoverkomelijke hindernis als de muziek inhoudelijk maar weet te boeien. En dat is bij Steely Dan (voor mij) wel altijd het geval, behalve aan Two Against Nature vond ik niks. Maar hun laatste is weer dik oké. Die hoorde ik voor het eerst hier in 't stad terwijl men een podium op de markt aan het opbouwen was. Meteen herkende ik Steely Dan en de kwaliteit van de muziek sprong des te meer in het gehoor toen ik die zo onverwacht nog ongekend hoorde.

Beetje vreemd om Steely Dan 'Glad' te noemen. Een goede opname/productie staat zeker niet gelijk aan 'glad' bij mij.

Goede keus! Countdown to Ecstasy is ook mijn favoriete Dan album. Op de voorganger staan wat meer bekende nummers, maar de wat langere instrumentale stukken op dit album bevallen me wat beter. Steely Dan bleef zich ook na dit album ontwikkelen, maar werd net wat te steriel. Ik heb de ophef rondom Aja ook nooit begrepen. Zal wel generatiekloof zijn.

Ik kan me voorstellen dat ik het 100% eens zou zijn met harm1985 indien ik de andere Dan albums volledig zou kennen. Voor mij is het namelijk met dit album de eerste maal dat ik een plaat van hun volledig heb uitgeluisterd. Heb er ook wat plezier aan beleefd, en heb hem zelfs al verscheidene malen herbeluisterd.
Wat ik eerder van Steely Dan kende/ heb beluisterd zou je inderdaad als wat te steriel kunnen omschrijven. Voor mij dezelfde "ervaring" als bij Pet Sounds: Beluister en analyseer je de muziek door bv. een hoofdtelefoon, krijg je een indrukwekkende collage van klanken en melodietjes in verbluffende arrangementen, maar verlies je het "zicht" op het nummer in sich, en die nummers op zichzelf blijken dan weer wat te slappe kost.
Dit album rockt naar mijn gevoel wat meer, ook vielen mij meteen de langere instrumentale stukken op, de gitaarsolo's... het jazz-aspect, maar dan niet van het te afgelikte soort dus.
Kortom, een album dat me tegen mijn verwachting in goed bevalt, maar me toch niet overtuigd om veel meer van Steely Dan op te zoeken. Ook al omdat ik weet dat deze toch net dat tikje anders is. "Aja" ga ik nog eens een kans geven, maar als die me nu nog niet bevalt, hou ik het bij deze ene Steely Dan voor in mijn collectie.

Ikzelf heb alle albums tot en met Gaucho. De latere albums heb ik allemaal links laten liggen, evenals het solo werk van Fagen, te glad gewoon, niet om door te komen. Persoonlijk vind ik Gaucho ook een stuk beter dan Aja en een mooie afsluiter van hun eerste 10 jaar. Je hoort door de albums heen een bepaalde ontwikkeling, Gaucho is echt een heel ander album dan Can't Buy A Thrill.

Ik heb van meerdere mensen gehoord dat hun eerste Dan album hun favoriete album is. Toen Stijn voor het eerst naar Dan ging luisteren was dat Royal Scam en volgens mij heeft hij die nog steeds hoog staan. Ikzelf heb Can't Buy a Thrill als eerste gehoord en waardeer em nog steeds heel erg, maar Countdown vind ik net wat beter. Minder inmenging van buitenaf. Pretzel Logic is dan weer wat meer gefocussed, ze zijn daar gelukkig niet in de val getrapt van het doorborduren op CTE en kortten de solo's daar wat in.

Ik vind Countdown to Ecstasy hoe langer hoe leuker, vooral in de auto met de volumeknop op het Spinal Tap streepje is het dikwijls toch echt genieten.
Dat het album in dit lijstje voor discussie zorgt, kan ik door de door mij gekozen topic-titel 52 essentiële klassiekers wel inkomen. Gezien de opzet van de "Cultuurkenner" (zoals gepost aan het begin van het forum) was 52 essentiële popalbums waarschijnlijk een betere keuze geweest. Het hoofd-doel was eventuele gaten in je (pop)muziek cultuur vullen, en als je wat over muziek wilt kunnen meelullen, kun je om een band als Steely Dan natuurlijk toch niet heen. Ook enkele voorgangers zoals o.a. Can, The Last Poets, en ook wel The Mothers of Invention en Captain Beefheart horen volgens mij meer bij deze categorie, dan dat het klassiekers zijn in de meest gangbare betekenis van het woord.

Anyway, hier zijn we met het laatste album van de eerste helft:

Catch a Fire, Bob Marley & The Wailers (1973)




Als er al zoiets bestaat als een God in de muziek, dan is het voor mij deze Man wel. Discussies ga ik dan ook niet aangaan, dat is trouwens altijd af te raden met fanaten die hun iconen altijd van een hoofdletter voorzien

Introductie tot het album uit de Cultuurkenner hier bij het album.

.

Hiermee doe je artiesten zoals Steely Dan, Can, Beefheart en Zappa toch wel enigzins te kort mijn inziens.

Deze artiesten hebben elk in hun vakgebied/genre wel zeer zeker iets van betekenis gemaakt.
Ook is aan te tonen dat het stuk voor stuk wel degelijk invloedrijke artiesten zijn geweest.
Volgens mij de enige reden dat het geen klassiekers (in de gangbare betekenis) zullen worden is het feit dat het experimentele artiesten zijn die voor het gewone muzikale klootjesvolk moeilijk (of helemaal niet) te bevatten zijn...

Het is meer dat je daar moet spreken van cult-klassiekers dan 'echte' klassiekers die de hele wereld kent (Rumours, DSOTM e.d.).

@ Stalin en Stijn: Dat is zo ongeveer wat ik wilde zeggen. Bij "klassiekers", zeker in de popmuziek- context, word toch dikwijls meteen ook aan hitparades en aanverwante populariteit gedacht. Terwijl de aangehaalde voorbeelden door de jaren ook een enorme populariteit of fanatieke aanhang hebben verworven, maar bij een minder "algemeen" publiek. De voorwaarden om, zoals door Stijn reeds vermeld, eerder van cult-klassiekers te spreken.

Toffe plaat, Catch a Fire. Staat ook op de classics-luisterpaal van 3voor12, waardoor ik hem ook nog wel eens op werk opzet.

Steely Dan heb ik maar overgeslagen, heb daar helemaal niets mee.

Frappant, om dezelfde reden sla ik Bob Marley over.

Bob Marley (en reggae in zijn algemeenheid) vind ik ongeveer het allersaaiste wat muziek te bieden heeft gehad over de afgelopen decennia.. luisteren naar gras dat groeit lijkt me nog enerverender.

Quote aangepast

Bob marley bepaad geen kleintje in de muziekwereld. Prachtige muziek.