Korte zwangerschap deze keer.
Vanwege grote feestdag morgen (en vooral deze nacht), ben ik er vandaag al met de volgende uit mijn vergeelde lijst:

Third/Sister Lovers (1978), Big Star




Wat De Cultuurkenner hierover zegt lees je hier.

Topic overzicht.

> Toelichtingen: intr.,1&2.

> Toelichting 3:

Wat vreemde keuze was mijn eerste gedachte. Ook hier in de voorspellingen niet ter sprake gekomen volgens mij. Maar na een beetje opzoekwerk blijkt het toch niet zo onverwacht. In dit lijstje van beste albums uit 1978 staat het album alvast ook op de eerste plaats. Ik ken het album niet, maar heb deze hoes wel vaker gezien.

Motivatie van AAndrew Womack (The Morning News) bij zijn keuze beste album van het jaar 1978:

Consider Brian Eno’s quip - he actually released three albums 1978, so why not give him another mention - that only a few people bought a Velvet Underground record, but that they all went on to form bands. The same is far truer for Alex Chilton’s Big Star, whose three studio albums even fewer people purchased, but whose influence effectively defines alternative rock from jangly R.E.M. to chilly 4AD Records to, well, now. Their final album, Third/Sister Lovers, is beautifully unnatural - a forced landscape, as opposed to untouched forest. They strangle ballads from their instruments, carelessly unleash rock riffs, kick in their drumheads.

But success was always, tragically, just out of reach, and Big Star disbanded following the Third sessions in 1974. Four years later the album was released, and in December of 1978 founding member Chris Bell (who had departed the band in 1972) died in a car accident. But no matter what might have, could have happened - if they hadn’t broken up, if they’d gotten old and lived and nobody cared anymore, if Chilton had gone all Graceland - their albums, and especially Third/Sister Lovers, transcended insider-cool musical obscurity, and were surely some of the finest pop music of all time, and certainly of 1978.

Gezien de invloed van dit album een logische keuze. Staat alhier op een nette 4*, waar niks mis mee is maar had er daardoor wel overheen gekeken bij m'n voorspellingen/verwachtingen.

En Holocaust is natuurlijk gewoon kippenvel in het kwadraat

Is er ook een week geweest dat je dat niet hebt gezegd?

Geweldig album van een geweldige band. Beatles niveau, met een alternatief randje. Deze derde doet voor mij iets onder bij de eerste twee van Big Star, maar als je het hebt over "fuck you" albums (zoals Never mind the bullocks...) dan is deze er zeker ook een. Een grote "fuck you" naar de prutsers van de platenmaatschappij en het uitblijven van de wereldroem die Alex voor ogen had met de eerste 2 releases van Big Star, maar die zo schrijnend uitbleef.

Je kunt niet zeggen dat ik het niet blijf proberen

Niet verwacht, niet van vebazing vd stoel gevallen.
Deze is dan weer een lieveilng vd critici / echte kenners
Komt dus ook weer voor in Oor's top 100 aller tijden uit 2007 (op nummer 51).

Het is ook een "donker album " wat bijna garant staat voor opname in deze lijst Joy Division komt er aan zoals o.a. Graf 's voorspelling.


En mag mijn Elvis dan ook nog mee , ik vrees dat 1978 zijn laatste kans is.
In dat jaar maakte hij ook zijn beste album, met voor het eerst die geweldige Attractions.

Nu heb ik steeds vast het debuut van Elvis zeer hoog in mijn eigen lijstjes staan en dat komt omdat ik met dat prachtig album van Costello direct bij het uitkomen een liefde voor het leven heb opgedaan.
Hier stond zoals U ziet Elvis in '77 als ook '78 op de eerste plaats (in 78 stond toch echt de beginnende new wave band Dire straits op de 2e plaatst).



http://www.muzieklijstjes.nl/1977.htm

Zelfs de dag van plaatsings van het volgende album is door Graf verkeerd gegokt

Pestkop

Dit album had ik ook even over het hoofd gezien. Big Star is een band waarvan het kwartje bij mij langzaam begint te vallen (het debuut luister ik op zijn tijd en dat ga ik steeds beter vinden). Van dit album heb ik laatst Holocaust ontdekt en dat is echt een schitterend nummer. Ik zal eens kijken of ik het album deze week kan beluisteren.

Dan denk ik aan de grote Alex Chilton die eind jaren tachtig voor een handjevol blowende hippies in een jongerencentrum in Deventer een melige cover van Volare speelt. Moge hij rusten onder gods vleugels.

Zonder Chilton en Big Star tekort willen doen, bevestigt dit voor mij wel het geconstrueerde karakter van deze lijst: deels gebaseerd op commercieel succes, deels gewaardeerd door de in-crowd, deels muzikaal kwalitatief hoogstaand.

In boerentaal: ik mis de ratio van de keuze, de intersubjectiviteit. Niet om te zeiken, maar niemand viel in 1978 van zijn stoel van dit album. En dan zeg ik helemaal niets negatiefs over de kwaliteit van de songs. Als dit zo doorgaat,komt het door mij gekoesterde Spirit of Eden zeker in deze lijst en is het alleen nog maar de vraag welk album van Dead Can Dance.Of is de ratio tegen die tijd soms weer verschoven?

Ik ben het zo maar eens met Mjuman.

Schokkende keuzes zijn het niet echt, maar daarvoor is het me ook allemaal iets te politiek correct. Big Star heb ik nog nooit beluisterd, goede aanleiding dus om eens wat te joetoeben..

Ik had er nog nooit van gehoord. Bij beluistering begreep ik ook waarom. Niet mijn ding.

Een album dat mij totaal onbekend is, moet ik eens zien te vinden.

Ik ken wel wat van Big Star's eerste en laatste album. Nu hun derde maar eens opzoeken.

Een dergelijke keuze leidt in ieder geval tot gefronste wenkbrauwen (redelijk onbekend, ook bij mij) maar wel een kleine zoektocht naar wat dit dan wel niet voor muziek is.

Maar wat Mjuman al schreef, menigeen bleef gewoon op z'n stoel zitten bij dit album in 1978. Het zou moeten zijn opgevallen tussen een enorme hausse aan postpunk en newwave, deed dat niet, en dan blijkt vervolgens het album alleen aan slechts een klein groepje fijnproevers besteed.

Ik moet zeggen dat ik nog wel heel goed weet (maar goed, ik was ook pas 16) dat het eerste album van de Dire straits behoorlijk insloeg, bij links en rechts in Nederland, wat je er ook van mag vinden. Die muziek heeft een jaar of 5 ons land redelijk in z'n ban gehad, met klonen en al.

Ik zou de impact van Grease nog wel eens berekend willen zien. Want slaat essentieel, klassiek e.d. alleen op wat de toplaag van de muziekkenners er van vind of praten we ook over de rest van de bevolking?

Ik hoor ook liever Easter van Patti Smith uit dat jaar, maar zij is helaas al aan de beurt geweest.

Vreemde keuze inderdaad. Ik ken alleen hun debuut pas. Die vind ik vrij goed, maar naar mijn mening wel iets te opgehemeld door een klein, maar fanatiek groepje fans.

Vandaag ook hun debuut weer eens gedraaid. Eigenlijk vind ik er helemaal niet zoveel aan. Thirteen is wel een mooi nummer, maar verder klinkt het me een beetje teveel als classic rock.

Tsja, de plaat helemaal integraal zitten beluisteren.. doet me wel aan van alles denken, zonder referentie is dit in elk geval niet. Eerste naam die bij me opkomt is Beatles (tweede Byrds en derde Nick Drake). Het lijkt wel een soort van uitgestelde release bij momenten. Het heeft wel iets typisch en urgents voor die tijd, wat het net onderscheid, mooi jaar natuurlijk met het debuut van Magazine e.d. Maar daar heeft het dan weer weinig mee te maken, verstilde singer songwriter songs en wat swierigheden alà de fab four. Zo duister vind ik het helemaal niet, daar zijn de muziek en teksten niet naar. Het is gewoon een passabel plaatje waar er toch wel meer van zijn gemaakt. Ik zie niet helemaal de rechtvaardiging in deze lijst verder.

De band was in 1975 al uit elkaar, dus dat dit een uitgestelde release is heb je goed gehoord. En is Holocaust geen duister nummer dan? Da's het enige nummer dat ik hiervan ken, maar die tekst is toch best wel aangrijpend (en herkenbaar als je mensen van dichtbij dood hebt zien gaan) vind ik.

Last van een stokpaardje? Jij verwart dit soort lijsten telkens met een populariteitspoll. Al blijft het vreemd dat een album dat tot nu eigenlijk aan ieders aandacht ontsnapt is, deze lijst haalt.

Dat laatste is op zich wel grappig.

Ik verwar helemaal niets met populariteitspolls maar zodra je gaat komen met zaken als "impact" "essentieel" "klassiek" en wat je ook maar mag bedenken, moeten dergelijke effecten in meer of mindere mate toch meetbaar zijn, gevolgen aan te tonen?

Ik vind het juist prima als er iemand, verder pretentieloos en niet gebonden aan enig genre, met een lijstje komt met onbekende werkjes en daar enthousiast wat over schrijft.

Maar volgens mij maakt het woord "essentieel" onlosmakelijk deel uit van de samensteller en van dit topic. En dat maakt dus direct ook deel uit van de discussie die rond het album ontstaat.

Maar ik begrijp dat populariteitspoll en "essentieel" nooit samen kunnen gaan. Stel je inderdaad voor zeg, een "essentieel" album dat niet valt onder de geijkte genres en bovendien zou worden omarmd door miljoenen kopers! Dat gaat zo maar niet.

Wie zegt dat nu? Dat populair niet samen kan gaan met essentieel? Ik vind mijn top 10 stuk voor stuk hartstikke essentieel. En daar staan populaire en minder populaire albums tussen. Als deze lijst straks 'Thriller' overslaat praten we weer. Dan lijk je gelijk te gaan krijgen.

PS: Ook al zo'n vroege vogel!

Holocaust sprong er wel het meest uit ja.. maar dat maakt het nog niet meteen een duistere plaat natuurlijk.

Ja, altijd even vóór het werk natuurlijk de laatste nieuwtjes (net als tussen de middag)!

Ik ben ook benieuwd inzake Jackson.
Aan de andere kant, de samenstellers' lijst mag van mij met alle liefde een mooie opsomming zijn van zijn eigen ervaringen inzake essentieel of wat dan ook. Met goed redenen omkleed kan dat best een mooi verhaal zijn, ook al hoeven dat niet altijd de albums te zijn die gemiddeld als essentieel worden beschouwd.

Met Big Star draaien we weer een blad om in de papieren versie van De Cultuurkenner. Om jullie niks te onthouden, ook niet betreffende de omkadering van de uitverkoren albums, bij deze het begeleidende stukje bij de laatste twee behandelde pagina's.


Inzet 4.

Behalve enkele wegbereiders komt de elektronische muziek amper aan bod op deze pagina's. Dat nauwlijks platen uit de jaren negentig (slechts één van na 1991) in de selectie van 52 zitten, verklaart veel, maar niet alles, want voordien was er natuurlijk ook al enige activiteit in de wereld van house en techno. Het is vooral nog te vroeg om het belang en de invloed van vele platen of artiesten in te schatten. Wat niet wegneemt dat het gewicht van sommigen buiten kijf staat, zoals Derrick May, Kevin Saunderson, Carl Craig, Juan Atkins, The Chemical Brothers, Grooverider, Autechre, Aphex Twin of Underworld. Maar hoe zit het met Goldie, Nightmares On Wax, 4 Hero, Roni Size, Alec Empire en vele anderen? Het is te vroeg om daarop nu al te antwoorden. Overigens rijst ook hier weer de vraag of een vermenging van gernes zoals techno of drum-'n'-bass met rock wel zinvol is, per slot van rekening staat er evenmin jazz in deze lijst. Misschien moet Metro over pakweg twintig jaar een aparte Cultuurkenner aan de elektronische muziek en haar vele bastaardkinderen wijden.
(bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

Eerder geposte
toelichtingen: intr.,1&2.

> Toelichting 3:

En daar is Cabeza om al onze hoop de bodem in te hameren.
En nu ben ik dus topic-lijder