London Calling, ach. Ik vind het wel een erg overschatte plaat. De torenhoge status en kwaliteit hoor ik er niet aan af. Wel vind ik het een redelijk goed album, en redelijk divers ook. Ik denk niet dat ik iets met eerder werk van The Clash heb (want hekel aan punk), maar deze mag ik graag draaien. Vocaal vind ik 'm wel minder sterk.

Ja die discussie hebben wel al eens gevoerd. Imo is Strummer in zijn zang net zo overtuigend en energiek als Adrian Borland. Zeker live (Paradiso) was dat het geval: hij leek de woorden gewoon uit te spugen.

Die warenhuisvergelijking van GrafG spreekt mij wel aan - ook in de zin van als ik naar zo'n tent ga: ik kan óf niet vinden wat ik zoek, óf ik neem wat extra's mee (chocola en andere zoetigheid is altijd vlak bij de uitgang). Bij dit album kreeg je ook meer dan je verwachtte (dubbelaar) en daarom draai ik dit ook graag van vinyl - kant vier blijft meestal ongedraaid.

De reden voor een dubbelaar, en vervolgens een tripple (Sandinista) is een heel practische: The Clash had contractueel met CBS nog een verplichting voor 5 lp's (Sandinista is helemaal een "mixed bag of goodies"). Als je dat gegeven in je achterhoofd houdt, weet je ook meteen dat anders wellicht een deel van het materiaal niet op plaat was beland.

Geen schokkende keuze dit album, een beetje laf, maar er is wel over nagedacht want het is niet zo schokkend als bij The Last Poets. Qua culture (heersende popcultuur) clash was een Wire-album, Magazine, maar ook The Kick Inside (een vrouwenalbum) verfrissender geweest - imo is dit "playing it safe."

Wire vind ik ook interessanter dan The Clash.

Heb zelf ook vaak het gevoel bij London Calling dat ik op zoek ga naar datgene waar ik op dat moment het meeste zin in heb. Ik draai 'm niet altijd van begin tot eind. Soms ga ik er voor zitten en gewoon lekker skippen en luisteren tot ik iets tegenkom wat me bevalt.

The Clash raakt je wel - London Calling vind ik een heel overtuigend oproep - "get out of your cupboards you boys and girls"- tot actief je mening uitdragen. Dat heeft The Clash gemeen met The Sound: je wist heel duidelijk waar ze voor stonden en aan welke kant; kijk ook naar diverse hoezen.
En ja ze waren ook niet vies van rock en verwezen er graag naar (opnieuw: de hoes). Cadillac vind ik overtuigender dan van menig rock(abilly) bandje destijds.

London Calling, sterke plaat, maar bij vlagen ook een kwestie van "helaasch pindakaasch": tot en met Clampdown elf nummers lang briljant, had er een enkele plaat van gemaakt en dhr. Slowgaze had een 5* en een plaatsje in de top 10, neen, top 5 gereserveerd, maar daarna gewoon best in orde. Toch is het een erg fijne, soms wat vermoeiende plaat om naar te luisteren (ik betrap mezelf wel eens op de gedachte: hè, nu nog liedjes 12 t/m 19 uitzitten), maar het is een mooitje. Beste nummer is overigens The Right Profile, naar mijn weinig bescheiden mening.

Geen Costello

London Calling is toch wel een sterk album, maar het is er weer een van de gebruikelijke in dit soort lijsten.
Toch weinig in te brengen, de omschrijving van Slowgaze staat het dichts bij mij.

Het debuut van Joy Division zal nu wel snel volgen.

Ik kan heel goed leven met deze keuze. Ik heb dit album zowaar ook in mijn platenkast maar draai het niet al te vaak.

Zodra een band het "punk-juk" van zich heeft afgeschud, de vleugels begint uit te slaan, dán gaat pas blijken wat ze nog meer in huis hebben.

Het zal niet zo precies zijn gegaan maar laat ik zeggen: ik heb beleefd gewacht en toen ik las dat The Clash hun meest "pop-achtige" cd tot dan toe hadden gemaakt, desalniettemin goede recensies kregen, en ook nog eens de punk achterban voor een deel begon te morren, ja zelfs af te haken, toen ben ik geïnteresseerd geraakt. Heb vele jaren later de geremasterde cd eindelijk aangeschaft maar ik moet het nog steeds alhier becijferen en bekritiseren.

Dat heeft natuurlijk alles te maken met hoe vaak het album in het cd-apparaat wordt gestopt en dat is te weinig. Vanaf de eerste aanschaf werd het geen plaat waar ik helemaal van uit mijn dak kon gaan, ondanks onmiskenbare kwaliteiten.
Maar ik zal hem weer eens afstoffen...

...daar heb je Bollocks dan weer voor

Dat album weet de bloeddruk dan wel weer omhoog te krijgen, maar niet vanwege het gebodene....

London Calling heb ik in de afgelopen editie van de MuMe Ladder ontdekt. Inmiddels staat het nummer in mijn top 100. Desondanks heeft dit album mij nooit zo getrokken. Met name de speelduur staat mij een beetje tegen. Aangezien ik nu vakantie heb, lijkt me dat een mooie kans om dit album eens een kans te geven.

In de lijn der verwachting, en ik kan bijna alles van The Clash heel behoorlijk vals meezingen, maar inderdaad wel een beetje laffe keuze. Lekkerder als album en minstens zo 'essentieel' en in deze lijn: Rattus norvegicus of Modern Dance of Real Life.
Of wat anders, ze hebben het essentiële album van Bruce Springsteen uit '78 overgeslagen.
En nu komen de Talking Heads neem ik aan.

Nou ik vrees voor de fear of music fanclub dat het toch Remain in light wordt (die is dan ook wel weer een heel klein ietsie pietsie beter )

Om over het overdadige politieke engagement van de band en haar geheul met terroristisch geboefte maar te zwijgen.

Muzikaal bij vlagen een lekker album, meer niet.

The Clash the only band that matters? Forget it!

"'The Clash? Just a band"

Altijd op zoek naar nuances en de grenzen ervan, die rockerboys - als je niet beter zou weten, zou je zeggen: draaien die rockers-hap op Radio2.

Dank voor het buitengewoon hoge informatiegehalte

Maar goed Rock never brought us change, just the same old song ..

Nochtans is punk gewoon the same old rock 'n roll song, getransformeerd naar de tijdsgeest waarin het opkwam.

Oftewel, you can't stop rock 'n roll, zoals onder andere de grote filosoof Dee Snider het mij heeft geleerd.




En ik voeg er aan toe; iets dat niet te stoppen is verandert alles.

Als zo'n lekker ding thuis op mij zou wachten, ging ik migreren naar België en nam ik een andere identiteit aan.

Was een kort vakantieweekje Kronos - of was dit een foto van de pensionhoudster in de Ardennen?

Het maakt mij niet uit wie er begon maar het nut van bizarre (en vooral nutteloze) strijdkreten lijkt mij dit topic en de geschiedschrijving inzake populaire muziek in het algemeen een beetje onwaardig.....

Ach dat jij ze niet herkend

Hierbij een foto toen ze jong was

Ik vind London Calling een intelligent album, getalenteerde musici, aantrekkelijke muziek. Dat The Clash inderdaad het punkpad hier heeft verlaten en met een veelzijdig, tegen gitaarrock aanleunend, spitsvondig album komt, toont aan dat zij ontegenzeggelijk meer in hun mars hebben.

Maar. Er gaat veel kracht verloren door de enorme lengte van het album. Ik kan mij voorstellen dat, als je er geen genoeg van kunt krijgen, het album ook niet lang genoeg kan duren. Ik had 40 minuten echter ruim voldoende gevonden. Dat had niet alleen de aantrekkelijkheid maar ook de toegankelijkheid behoorlijk verhoogd.

Dat heeft ook een beetje te maken met de met de zang van Joe Strummer, die in de verte wat weg heeft van Ray Davies en Bob Geldof. Ik hang daar een 'neutrale' mening aan, wat neerkomt op niet goed en niet slecht en dan is 65 minuten lang.

Ik heb mij vandaag nog een andere vraag gesteld: kan dit album anno nu nog dezelfde betekenis hebben voor nieuwe koper als dat het deed voor de mensen die het kochten, en dus ook de aanhangers van The Clash, in 1979?

In 1979 was de tijd helemaal rijp voor dit album. Politieke bewegingen, revoluties, bezuinigingen en Margareth Thatcher, kortom, er gebeurde veel in die tijd waar dit album (en meer albums van The Clash) over gaat en waar het album ook uit voortkomt.

Zou het nu nog dezelfde betekenis kunnen hebben? Generatiegenoten van mij weten nog wie de Sandinistas waren, als het tenminste goed is. Maar weet de jeugd daar nog van en kan daarom London Calling nog wel dezelfde betekenis hebben?

Het is een boeiende vraag, maar ik heb hem bij mijn gedachten over dit album toch maar niet willen beantwoorden. Ik ken het antwoord namelijk en daarom heb ik alleen de muziek willen beoordelen. En dan slaagt de Clash toch redelijk, zelfs met vlag en wimpel.

Het stukje kan gelijk naar het album op musicmeter worden gecopieerd als kleine bijdrage!

Goede vragen die je stelt, ik zal er eens over nadenken.

Even een link naar mijn bespreking van het album, dat eigenlijk geen bespreking van het album meer is, maar eigenlijk ook weer wel: The Clash - London Calling (1979)

De Cultuurkenner trekt zich niets aan van de seizoenen. Deze week alvast geen zomerplaat:

Unknown Pleasures (1979), Joy Division




Wat De Cultuurkenner hierbij te vertellen heeft lees je hier.

Een Topic overzicht hier.

Bijbehorende toelichtingen uit De Cultuurkenner:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

Net als Closer ooit in huis gehad maar net als Closer ook weer buiten gekieperd.

Nog geen spijt van gehad.

Deze is door vele al verwacht en hoort in dit soort lijstjes thuis.
Ik heb het idee dat hier op de site Closer wel wat meer populair is.
Mijn voorkeur gaat toch duidelijk naar dit debuut.

Ik heb alleen Closer. In verhouding tot die is Unknown Pleasures me bij de eerste beluistering tegen gevallen. Lijkt me minder melodieus, minder mooi/ontroerend ook. Ik hoor er nog meer punk (en agressie) in. Maar ja, wat kan je eigenlijk zinnigs zeggen na een eerste luisterbeurt, buiten dat het een eerste indruk is?

Alles wat ik hier deze week over te zeggen heb is dit:

En dat is dus precies goed beschreven en waarom ik Unknown pleasures beter, mooier , gevaarlijker en spannender vind.

5 sterren natuurlijk.

Een eerste luisterbeurt kan een indruk geven, maar is natuurlijk niet genoeg voor een echte beoordeling !





Au, dat doet pijn.....