Volgens mij zijn ze altijd wel MOR geweest.. ze kwamen ook met weinig nieuws, muziek die eigenlijk al bestond, maar dan een paar dB'tjes erbij. En met name bij de keuze voor IV had ik mijn vraagtekens ja. Dan beter het debuut ofzo.

Van orbit zijn wel we wel gewend een enigzins afwijkende mening te hebben ten overstaande van het begrip M.O.R. Als het aan hem ligt moet zowat alle bluesgerichte rock daarin geplaatst worden, ten minste dat beeld krijg ik zo af en toe. Ik ben het wel eens met orbit dat het debuut van Led Zeppelin een logischere keuze was. Jammer dat hardrock het slechts met een nominatie moet doen, symfopop zie ik helemaal niet terug.

@musician:

Natuurlijk is deze lijst de mening van een bepaald blad, met een bepaalde insteek, maar dat betekent niet dat ik geen op en aanmerkingen mag hebben bij deze lijst. Je zegt zelf al dat de cultuurkenner vooringenomen is. Concluderend vind ik deze lijst verre van slecht, maar toch een beetje teleurstellend. Was het nou zoveel moeite geweest om ook de symfonische kant van pop of meer blues en countrygerichte rock een plaatsje te gunnen.

De 52 "Essentiële Klassiekers" hebben bij mij tot nu toe tweemaal 4* opgeleverd (die allebei eigenlijk 3,75* waren) en verder lager of onbekend. Document scoort 4 iets vollere sterren en is daarmee de Volgens Casartelli Beste Essentiële Klassieker tot nu toe.

Toch moet er wat te zeuren overblijven... keuze voor het debuut had hier toch meer voor de hand gebleven. Om de bijdragen van Herman hierover een beetje naar eigen inzicht te parafraseren: Document is beslist niet het album waar R.E.M.'s veelzijdigheid het beste voor het voetlicht komt.

Ik houd er nog rekening mee dat er straks nog een Duran Duran uit de bus komt: dat R.E.M. helemaal niet in de cultuurkennert gestaan blijkt te hebben en dat er gewoon in de week na de breakup snel een stukje in elkaar geflanst is en dat we volgende week weer gewoon met een of ander middelmatig, bij voorkeur Belgisch, album doorgaan.

Hm, dan is mijn smaak wellicht wat meer "mainstream" zo te zien.

3,5* - 3 albums
4,0* - 7 albums
4,5* - 10 albums
5,0* - 15 albums

In totaal ken ik dus 35 van de tot nog toe 46 behandelde albums, en die scoren ook nog eens bovengemiddeld.

In vergelijkbare situaties (Oorlijstjes, NME) etc. heb ik 40% van de genoemde albums, ken ik er verder nog een tweede 40% (een deel daarvan wil ik nog aanschaffen) en heeft ca 20% zich aan mijn blikveld ontrokken.

De totale evalutatie heb ik nog niet gemaakt, maar ik wel zeggen dat het aantal albums dat ik niet kende nog geen 10% bedraagt. Er zat wel een aantal verrassingen bij - zoals The Last Poets - minder in bandkeuze, dan in album (had van Led Zep idd debuut verwacht). Normaal functioneren dit soort lijstjes ook als een soort to buy list; dat dit hier niet het geval is, ligt wellicht aan het feit dat we hier hebben over een wat verder terugliggende periode.

De lijst is echt niet te veel post-punk/wave of singer/songwriter beklemtoond, dat is gewoon te verifiëren door te tellen. Opvallend afwezige imo het debuut van Black Sabbath en Deep Purple in Rock, beide echte klassiekers. Cutluurkenner maakt natuurlijk zijn keuze op basis van zijn smaak, intrensieke (muzikale) kwaliteit, maar extrensieke impact is ook een essentieel gegeven - en dat lijkt soms ondergewaardeerd.

Op het gebied van rockmuziek , vind ik wel degelijk dat de cultuurkenner post-punk./new wave als uitgangspunt neemt. Waarom zijn anders zowel: Patti Smith, als the stooges, als television, als de sex pistols als the clash aanwezig en dan moeten de new-waveklassiekers uit de jaren 80 nog komen. Stuk voor stuk klassiekers die uit het zelfde vijvertje vissen. Een aantal van die albums had gemakkelijk vervangen kunnen worden door een album van the moody blues, fleetwood mac of inderdaad Black Sabbath. Je mag dan extrensieke impact ondergewaardeerd vinden, van een lijst als deze verwacht ik gewoon meer dan pure smaakgebondenheid.

Heb het gevoel dat iemand je even een zetje moet geven: vanuit je eigen muziekperceptie en referentiekader blijf je in jouw eigen staart bijten. Jouw mening is gewoon gebaseerd op jouw perceptie en verder is zo'n lijst aardig en nodigt uit tot gedachtenuitwisseling. Het is onmogelijk zo'n lijst naar ieders smaak in te kleuren, daarvoor gaan er te weinig albums (50) in

Tsja, ik heb het al eens eerder gezegd: De topic-titel blijkt een wat ongelukkige keuze, die ik er destijds behoorlijk onbedachtzaam heb opgekleefd. Afgaande op het originele opzet van de krant en de gekozen albums denk ik dat "52 essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis" de lading beter had gedekt. En met deze ook de verwachtingen, beoordelingen en kritieken hier gerichter afgestemd zouden zijn geweest. (Let wel: niet "Dé 52 meest essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis"! Onmogelijke opdracht.)

Vele klassiekers behoren er vanzelfsprekend in thuis, maar MOET een album noodzakelijk een klassieke status hebben om essentieel te zijn in de geschiedenis van de pop en rock muziek? Of is elke "klassieker" sowieso onmisbaar in een dergelijke lijst?

Als ik deze lijst nader bekijk, kan ik grofweg 4 categorieën bedenken, waaronder elk album minstens eenmaal zonder aarzeling en twijfel valt onder te brengen (de meeste albums vanzelfsprekend onder meer dan één) , en die kunnen gelden als ligitieme voorwaarde om als essentieel in de context van "het verloop van de (pop)muziekgeschiedenis" gezien te worden.

1. Vernieuwende abums/muzikanten die een enorme invloed op andere (mede daardoor) erg succesvolle albums/muzikanten hebben gehad. (zonder zelf noodzakelijkerwijs erg succesvol te zijn geweest bij een groot publiek)
2. Vernieuwende albums/muzikanten die een duidelijke impact/veranderingen hebben teweeggebracht in het commerciele aspect van de muziekindustrie. (Door een onverwacht commercieel succes bij een groot publiek)
3. Albums/muzikanten die zo'n enorm succes gekend hebben dat ze zelfs in het algemeen cultureel patrimonium niet kunnen genegeerd worden, laat staan in dit lijstje.
4. Artiesten/albums die binnen de "grenzen" van de popmuziek, met ruim (en dikwijls langdurig) succes, een zo geheel eigen, unieke, muzikale persoonlijkheid en -universum hebben gecreeerd, dikwijls meteen herkenbaar en haast onmogelijk rechtstreeks te linken met anderen.

Ter verduideling toch meedelen dat ik nr.3 er heb tussengegooid als reserve-bank voor artiesten als bv. Elvis P. en de Rolling Stones, waarbij er al eens discussie ontstaat of ze nu echte pioniers, of vernieuwend waren, of slechts terend op door anderen voorgeplaveide paden. (Met alleen de condities van punt 3, zou Abba er ook in gekund hebben natuurlijk. Maar de vraag is dan weer, zou dat dan zo misplaatst zijn geweest?)

Edit: Ai, bij nader inzien: onze Raymond blijkt buiten categorie...

Bij deze ook nog even het kaderstukje uit De Cultuurkenner-bladzijden waar de laatste vijf en volgende drie albums werden behandeld.:

Inzet 6.

Een lijst van 52 platen opstellen, is gezien de enorme berg restafval allesbehalve millieuvriendelijk: The Triffids, U2, Nick Drake, Creedence Clearwater Revivel, The Cure, Lennon & McCartney na The Beatles, Tim Hardin, Tim en Jef Buckley, Bros (als een van de eerste boysbands is de invloed van deze groep helaas niet te overzien), Babyface, Fleetwood Mac, Steve Winwood, George Clinton, Beck, Jefferson Airplane, Eric Clapton, Love, Peter Gabriel, Little Feat, Robert Wyatt, Einstürzende Neubauten, Madonna, Michael Jackson, Tortoise, Black Sabbath, The Who, Woody Guthrie, Diamanda Galás, The Band, David Sylvian, Roxy Music, Tricky, Bill Laswell, This Heat, Nine Inch Nails, Nick Cave & The Bad Seeds, Randy Newman, Todd Rundgren, Minor Threat, Ry Cooder, Marc Bolan, Scott Walker, Leonard Cohen, Neu, Al Green, The Residents, Dr. John, Richard Thompson, PJ Harvey, John Zorn, Townes Van Zandt... Bent u nog mee?
(bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

Toelichting: Bent u nog mee? was in die periode de reclameslogan van De Morgen

Ik heb geen idee meer in welk jaar we zitten met de oordelen van de cultuurkenner, maar mag ik voor 2011 gokken op Welcome 2 my nightmare van Alice Cooper of het anders aanbevelen?





"I'll bite your head off!!!
I'll bite your head off!!!
You know I can!!!"

Mij in tijden niet meer zo vermaakt met een nieuw album. Zelden zo'n wederopstanding meegemaakt ook overigens. Dat moet de Cultuurkenner toch gaan waarderen? (ik geloof niet dat Alice ooit aan de beurt is geweest maar beter laat dan nooit)

Heeft ene Ozzy die fijnzinnige truuk al niet veel eerder eens uitgehaald? Was wel met een ander, mooier beestje.

Ik heb al wel eens met de gedachte gespeeld een vervolg aan dit topic te breien. Het rijtje aan te vullen met de jaren '95-2005. Baserend op suggesties en stemmen van de lezers hier, met de geest van De Cultuurkenner in het achterhoofd genomen, en bijvoorbeeld passend in de 4 hierboven aangehaalde criteria of iets dergelijks.
Nu al 2011 albums als essentieel beoordelen past duidelijk niet in de "geest" van De Cultuurkenner, en eerlijk gezegd ben ik redelijk zeker dat opa Alice met dit album binnen 10 jaar ook geen plaatsje zal veroverd hebben in één van de vier aangehaalde categorieen.

Daar was ik al bang voor....

Toch staat Alice op het punt (jawel!), de eerste plaats over te nemen op Musicmeter als beste album van 2011, tot nu toe. Nog één stem en het gemiddelde is al hoog genoeg.

Dat is dan mijn frustratie bij instellingen als de Cultuurkenner: de onmogelijkheid om op een gegeven ogenblik 35 plus artiesten her te willen waarderen als ze een briljant album hebben uitgebracht.

Elke jongere tussen de 15 en de 25 zou er eigenlijk verplicht kennis mee moeten maken, bijvoorbeeld met zo'n nieuwe cd als dat van Cooper - en direkt verkocht zijn.

Misschien eens een goed album voor Misterfool ?

Een vervolg aan het topic lijkt mij ook een leuk idee. Als de cultuurkenner er niet meer is misschien suggesties vanuit de volgers van het topic?

Ik had het album(alice cooper- welcome 2 my nightmare) al opgemerkt. Ik heb nog wat op mijn luisterlijstje staan: zo ben ik op het moment een Mount Everest aan het beklimmen met ascension van Coltrane, maar ik zal het voor het eind van het jaar beluisteren.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Welcome 2 My Nightmare nog niet beluisterd heb. Als het je bedoeling was de nieuwsgierigheid voor het album via deze weg wat aan te wakkeren heb je op mij alvast het verlangde effect beoogst. De oude rat loopt hier nu binnen langs de nog jonge (Spotify) weg

Het leuke is dat er al als reactie op een Oor top40 van dre jaren '71 - 11 al een vergelijkbare lijst is gemaakt, en die had een hoog truttigheidsgehalte, waarbij deze lijst van 'de muziekkenner' in iig wat verfrisssender is.

Er is vervolgens ook per decennium een lijst gemaakt - zoek gerust eens op top40 oid - en ook daar viel wel wat op aan te merken, maarda's nou eenmaal het gevolg van de wet van de grote getallen.

En wat als elke deelnemer één jaar voor zijn rekening mag nemen om een zelfgekozen album naar voren te brengen?

Wat ook een idee kan zijn is dat elke week een nieuw jaar aan bod komt.
Chronologisch beginnen misschien met (ik zeg maar wat) 1966 etc ...

Die week kan iedereen die dat wenst een album van het jaar 1966 tippen.
Voorwaarde is wel dat je een recensie schrijft (schreef) bij het betreffende album.
Je kan dan even quoten uit je eigen recensie ter verantwoording van je keuze
en geïnteresseerden kunnen bij het album zelf verder lezen wat je schreef.

Misschien moet er dan pas om de dag van album veranderd worden.

Ik weet niet of mensen staan te drummen om een album te tippen,
anders moet er per jaar met een volgorde (inschrijving) gewerkt worden.

Bijvoorbeeld:
Tijdens de week dat 1966 gespeeld wordt, kan je inschrijven voor 1967.
De eerste 7 users in dat lijstje posten de week daarna per dag een album uit 1967.

De topictitel aanpassen (elke week een ander jaar) zou dan handig kunnen zijn
om liefhebbers van een bepaalde periode tijdig wakker te maken en aan te porren.

7 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis: 1966.

Je kunt toch zien dat die dazzler wel eens vaker een spelletje organiseert hier

Ik wil voorstellen er nog één element aan toe te voegen: vast niet alle bijna 40000 musicmeteraars staan te 'drummen' om een album te tippen, maar ik kan me zo voorstellen dat het er wel ruimschoots meer dan 7 zijn. Misschien mensen géén voorkeur voor een jaar laten opgeven, maar gewoon loten en dan moet iedereen maar wat moois maken van het jaar dat-ie krijgt?

Indien je het Dazzler-Casartelli-systeem invoert, moet je er ook nog voor waken dat mensen niet dezelfde plaat willen bespreken. De mensen die dan hetzelfde jaar krijgen in de loting moeten dan misschien even met elkaar overleggen? Via de berichtfunctie, bedoel ik dan.

EDIT: Nog de opmerking dat mijn voorkeur zou zijn om in 1956 te beginnen, het jaar van o.a. de eerste plaat van Elvis.

Via de berichtfunctie overleggen is geen mogelijkheid. Te veel georganiseer. Dan kan je beter één leider aanstellen en dan een "Wie het eerst komt, wie het eerst maalt"-principe.

Inderdaad, weg met de democratie

Jouw reïncarnatie, Stalin?

Is die er ooit dan geweest in dit topic?

Het is nog lang geen Vladurday.

Het Dazzler-Casartelli-Benno-systeem lijkt me geschikt om toe te passen in een nieuw topic (... klassiekers uit de pop/rock geschiedenis volgens de MuMe users). Maar er blijft natuurlijk de niet onbelangrijke, door Mjuman aangehaalde factor.
Wat betreft dit topic hoopte ik meer op een echt vervolg, een aanvulling met albums van 1995 tot 2005 dus. Ik zie wel wat in het dazzler-systeem voor de pre-selecties. Maar dan met dictorale trekjes, naar goede westerse democratische traditie: we laten we de kiezers (users) hun zegje doen, en later doen de leiders (ikke) daar hun ding mee... of zoiets ongeveer

Een beetje hoe een muziekredactie dit zou aanpakken vermoed ik, men brengt z'n kanidaten naar voren (eventueel met motivatie), iedereen evalueert de naar voor geschoven kanidaten, en daarna moet er dus geschrapt worden. Op basis van overleg, stemmen, en eventueel het ingrijpen van een hoofdredacteur. Maar vanwege mijn natuurlijke afkeer van machts-concentratie, wordt de hoofdredacteur geschrapt. Overleg en stemmen zullen dus uitmaken welke albums uiteindelijk zullen toegevoegd worden aan de 52.

Ik loop hier natuurlijk wel wat vooruit, er staan immers nog 6 albums op de wachtlijst. Maar als er mensen zijn die hier graag aan willen deelnemen, mogen die dat reeds laten weten, dan begin ik ze alvast in een Excel lijstje te knoeien.

Daarnaast zal een initiatief om een alternatieve essentiele klassiekers MuMe lijst, beginnend van '56 of vroeger, alvast op mijn belangstelling, en in het mate van het mogelijke, participatie kunnen rekenen.

Ik hou mijn hart vast bij de herverkiezingen in Rusland voor volgend jaar. Als Poetin werkelijk herkozen wordt, dan is dat hele Rusland toch niet meer serieus te nemen?

Tsja, dan kan. Maar wat als hij nu daadwerkelijk door een meerderheid van de Russische bevolking wordt gekozen? Vooropgesteld dat het aantal stemmen natuurlijk klopt en de verkiezingen eerlijk zijn verlopen?

Je kan het volk moeilijk de schuld geven van hun stemgedrag.
Maar als er een goede oppositie zou zijn zouden ze toch nu moeten kunnen toeslaan...

Je kan ook de beperking "per week" loslaten
en mensen de kans geven om gedurende een week in te tekenen op 1966
(dat was het startjaar uit mijn voorbeeld, maar als startjaar natuurlijk niet bindend).

Stel dat er 13 mensen een album uit 1966 willen tippen,
dan laat je gedurende 13 dagen 1966 lopen. Ondertussen tekenen mensen
in voor 1967. Blijken dat er 19 te zijn, dan duurt 1967 19 dagen lang.

Zo heeft iedereen die zich aanmeldt de kans.

Ik verwacht toch niet zo super veel deelnemers die een album tippen, want het schrijven
of geschreven hebben van een bijhorende recensie was wel een vereiste in mijn voorstel.

Vraag is verder wel of we gaan voor klassiekers, of platen die op zijn minst
binnen een genre, tijdvak of het oeuvre van een artiest essentieel zijn, of laten we toe
dat iedereen lukraak een favoriet en dus ook een onbekend of obscuur album mag tippen?

Ik vind dat laatste idee zelf niet zo interessant, want weinig vruchtbaar
en ook te ver afliggend van het oorspronkelijke opzet van dit topic.

Dazz opmerking snijdt hout: in het zgn Oor-concurrentie kon iedereen blind - naar eigen voorkeur - nomineren en dat leidde tot een enorme divergentie - meerdere honderden albums (400?) werden genoemd over de periode 71 - 11. Het is handiger om een soort pre-kwalificatie te hebben; en een deelnemer max . 2 wild cards voor eigen faves te geven - oid.

Dazz is evenwel de grote spellenarchitect alhier - en als recensie een conditio sine qua non is, heb ik nog heel wat strafwerk te schrijven.

Ik ben wel een voorstander van ieders eigen voorkeur, geheel losgekoppeld van de vraag is hier sprake van een klassieker ja of nee?

Voor iedereen die er mee komt is zijn/haar eigen album altijd een klassieker, anders wordt het niet naar voren geschoven. Als er vervolgens een enthousiast verhaal over verschijnt, al gaat het over de meest onbekende cd's, dan blijft het altijd toch leuk en verbreedt het de kennis. Dat is altijd het einddoel, natuurlijk.

Dus ik zit op het puntje van mijn stoel, het wordt een boeiende periode!