Ik ga volgende week en ik vrees hier ook wel een beetje voor.

Ben geen groot fan maar mag de laatste jaren graag naar hem luisteren. De vorige tour ben ik niet gegaan maar vrienden waren allemaal zo enthousiast dat ik het deze keer niet kon laten schieten.
Ik ben dol op orkesten die begeleiden maar ik vrees dat dit op den duur wat saai gaat worden daar het allemaal ballads zijn en behoorlijk veel covers.

Ach, het gaat hoe dan ook een gezellig avondje uit worden zo met een groep vrienden.

Ik was gisteren in het burgerweeshuis in Deventer. Israel Nash Gripka speelde met de Wynntown Marshals als voorprogramma.

Eigenlijk was het voor het eerst sinds tijden dat ik weer eens een leuk voorprogramma zag. Ik zag vier microfoons staan, en als liefhebber van close harmony word ik dan altijd benieuwd. Geen close harmony, maar wel een leuke americana rockband die me deed denken aan Matthew's Southern Comfort en Ryan Adams. Ik had wel een beetje spijt met ze, dan sta je daar in zo'n klein zaaltje in Nederland die misschien voor een derde gevuld is. Tot overmaat van ramp had de zanger het hele optreden lang een monitor die niet werkte. Uit ervaring weet ik hoe gruwelijk vervelend het is als je jezelf en de rest niet kan horen. Toch speelden ze zonder gezeik (én zonder problemen) door. Klasse. Die lui hadden er zichtbaar plezier in.

Gripka begon netjes op tijd en vanaf de eerste seconde ging hij er vol voor. Die rauwe intensiteit en energie die hij uitstraalt is echt ongelofelijk. Neil Young heeft dat ook. Tussendoor zakte dat ook nergens in, al vond ik twee nummers wat minder. Solo met elektrische gitaar (waar zagen we dat ook alweer nog meer?) was dat ook niet minder. Eigenlijk was de roots er live grotendeels uit, maar je krijgt er wel rock à la 'Revolution Blues' (die hij helaas niet speelde) voor terug. Ik zat er echt op te wachten tot de drummer door z'n drumvellen heen zou slaan.

Muzikaal kon ik wel wat punten ter verbetering verzinnen. Hij kan beter z'n gitarist permanent achter de pedal steel zetten en een iets betere gitarist aannemen. Nu hoef je geen fancy solist te hebben, maar hier en daar een solo en wat sfeertekeningen van een pedal steel zouden nog net wat extra kracht aan het geheel geven. Dat bleek ook wel uit dat nieuwe nummer dat hij in het toegift speelde. Wat een sfeer, makkelijk z'n beste song tot nu toe!

En dan nog 'Like A Hurricane' erachteraan. Falende gitarist of niet, hij brengt dat toch overtuigend (al moet je er eigenlijk wel echt bij zijn).

Al met al zou ik niet zeggen dat het één van de beste concerten is die ik gezien heb, maar wel één van de leukste door Gripka's bezieling. Alleen heb ik nu nog steeds wat last van m'n oren. Toen ik gisteravond buiten liep had ik een behoorlijke piep in m'n oren. Eigenlijk belachelijk..

Gisteren een nogal opmerkelijk concert van Jens Lekman in de Vereeniging in Nijmegen gezien. Het was zijn enige Nederlandse show, dus hadden we al snel kaartjes gekocht omdat we dit niet wilde missen.

De Vereeniging bleek een theater te zijn en de kleine zaal een mooie sfeervolle concertzaal. We kwamen binnen tijdens Lia Ices, het voorprogramma. Dat was wel aardig, maar voor ons niet meer dan een opwarmertje. Jens speelde daarna met drummer een half uurtje, toen hij kort het podium verliet. Daarna kwam hij nog wel twee maal terug, maar alles bij elkaar duurde het concert misschien 50 minuten. Hij wist te melden dat hij een jetlag had en dat hij niet eens meer wist welke dag het was. Die 50 minuten waren wel tof overigens, maar ja, wel een beetje kort.

Aangezien het nog erg vroeg was, bleven we maar hangen, totdat na een half uurtje Jens opeens door de zaal liep met zijn gitaar, om in de foyer nog een toegift te doen voor de grofweg 50 mensen die toen nog aanwezig waren. Toch nog een leuk toetje zo. En na afloop nam hij uitgebreid de tijd met iedereen te praten. Kreeg zelfs nog een knuffel van hem. Hij vertelde dat zijn nieuwe album (komt ergens volgend jaar uit en daarna gaat ie ook weer met voltallige band toeren) over "heartbreak" gaat en minder over "storytelling" dan zijn laatste ep. En weer even later, toen er echt bijna niemand weer over was pakte hij weer zijn gitaar en begon hij nog een Zweeds liedje te spelen. Zuur voor de mensen die direct na het concert weggingen, maar uiteindelijk werd het zo nog een erg leuke avond.

Overigens echt een geweldige stad, Nijmegen. Was er nog nooit echt geweest, maar heb me er goed vermaakt (we hadden een hotelkamer geboekt, dus vandaag ook nog wat rondgewandeld en nog e.e.a. aan cd's gekocht).

Wel een beetje een vreemde gang van zaken. Professioneel is het niet. Voor degenen die er nog waren is het erg leuk, maar in dit soort gevallen wordt een beetje vergeten dat het wel om klanten gaat die betaald hebben voor een kaartje.

Ik ben een keer in de grote zaal van de Vereeniging geweest. Mooie, sfeervolle zaal. Voor een onderzoek heb ik vorig jaar een interview met de directeur van KKP (daar valt de Vereeniging onder) afgenomen. Ik hoop dat ze het hoofd boven water kunnen houden, maar ze liepen behoorlijk achter op de huidige ontwikkelingen. Erg zeker van hun zaak zijn ze ook niet.

Nee, heel professioneel is het niet. Maar uiteindelijk zijn hij en zijn drummer ook maar mensen, die bikkelen op tour om er nog een beetje van te kunnen leven. Een bekende van me had hem al een paar keer eerder live gezien en vond dat hij er slecht uit zag voor zijn doen. Hij maakte ook echt wel een vermoeide indruk.

Jammer van de Vereeniging dat het daar niet zo goed draait. Zou er best nog eens vaker heen willen.

Doet ie blijkbaar vaker: in Rotown een paar jaar terug ging hij na zijn reguliere set (die overigens langer duurde dan 50 minuten) door aan de zijkant van het podium. Tijdens de set liep hij ook door de zaal en stond ik nog even naast hem.
Na die toegift naast het podium schijnt hij buiten ook nog op de stoep hebben staan spelen.

Gisteren gezien: Tori Amos in Muziekgebouw Frits Philips in Eindhoven.

Zoals te verwachten stelde Tori ook nu niet teleur. Dit keer trad ze op met een strijkkwartet, maar ze deed daarnaast ongeveer 10 van de 26 (!) nummers solo. Ik moet wel zeggen dat ik Tori liever hoor met haar 'gewone' band (drummer + bassist) of volledig solo. Door de strijkers klonken sommige nummers te zwaar beladen en nogal vermoeiend. Maar echt storend was het nooit.

Enkele verrassingen: Original Sinsuality, The Beekeeper, Spark met strijkers en de Beatles-cover She's Leaving Home.

Hoogtepunten: The Beekeeper, Honey en Fearlessness.

Dieptepunt: het voorprogramma van Mark Hole.

De volledige setlist

De cd van Mark Hole vind ik wel leuk: wat was er live slecht aan?

Ik vond hem nogal geforceerd en erg schreeuwerig overkomen. Echt niet mijn ding.

Nucleair afval in Amerikaanse bergen, de Wall Street occupy, Koranverbranding, banken die geen belasting hoeven te betalen, alles is vanavond weer eens uitvoerig ter sprake gekomen.

Eén ding moet David Crosby en Graham Nash worden nagegeven, ze zwijgen nog steeds niet, over de meest uiteenlopende maatschappelijke problemen. En dat doen ze al 45 jaar niet. Zij zijn de 'helden', de muzikanten met een boodschap die ook mijn mening, in mijn jeugd, voor een belangrijk deel hebben gevormd.

En daarom is een concert van Crosby en Nash meer dan een muzikaal avondje, het is een emotioneel weerzien met twee mannen van in de 70, waarbij je je terecht kunt afvragen hoe vaak je deze oude leermeesters nog terug gaat zien. Gebeurt het, aarzel niet om kaarten te kopen.

Want zeg nu zelf, hoe vaak verschijnt een hoofdact (de hippie Graham Nash in dit geval) blootvoets op het toneel? Speciaal voor hem twee grote Arabische tapijten op de vloer, maar ik ben het niet vaak tegengekomen. David Crosby heeft zijn spijkerbroek inmiddels ingeruild voor een buitengewoon slecht zittend maatpakachtig iets, maar het maakt allemaal niet uit.

Zij zijn de bakermat van de geschiedenis van de rockmuziek die wij nu nog kennen en het was niet voor niets dat ze begonnen met een spetterende uitvoering van Eight miles high, een Byrdsnummer nog van ruim voor de samenwerking tussen Crosby en Nash maar wat 46 jaar na verschijnen nog staat als een huis.

Het was over het algemeen een vrij stevig avondje met periodes met wat uitzonderingen. Dan kwamen nummers als Our house, Cold rain en Blackbird aan de beurt. Maar uiteindelijk zijn het natuurlijk de lange, geimproviseerde versies van Deja vu en Wooden ships die de avond sieren.

Ze blijken, ongeacht leeftijd, nog behoorlijk wat herrie te kunnen maken en bovenal, beiden waren buitengewoon 'bij stem' met name David Crosby weet nog heel wat bereik uit zíjn lijf te halen, ik had het eigenlijk niet durven hopen.

Hij was ook de man met de meeste tekst tussen de songs door en krijgt dan ook menigmaal de lachers op zijn hand. Maar Graham Nash is de man die het muzikaal allemaal in de gaten houdt. Ze werden ondersteund door een 'ervaren' team aan muzikanten, uiteraard James Raymond op toetsen (zoon van David Crosby) die een indrukwekkend staaltje weggaf tijdens Déja vu. Dan de oude bassist van Jackson Browne (Andrew Ford) die was 'gestolen' door C&N zonder dat Browne het nog weet en leadgitarist Dean Parks en drummer Steven DiStanislaw.

Volgens mij speelden ze nog twee nieuwe nummers, Slice of time en In your name, een lied waarin God wordt gevraagd z'n volgelingen op te roepen te stoppen met moorden uit zijn naam.
Grappig was nog dat vlak voor de pauze iemand uit het publiek riep om Cowboy Movie. Je zag David Crosby even aarzelen, maar, zoals Graham Nash zei, "Well this is Amsterdam!" "Of course we can play that!" riep David Crosby vervolgens. En na een kort vervolg volgde een prima versie van A Cowboy Movie, je kon je haast niet voorstellen dat de hele band dat ergens uit hun archief (weer) wisten op te diepen en foutloos te spelen. Maar het gebeurde en, ik heb het even nagekeken, maar A Cowboy Movie wordt eigenlijk niet vaak gespeeld tijdens hun tour.

Dus heel apart.

Aan het einde was het publiek dusdanig enthousiast dat er massaal naar voren werd gelopen, tegen het podium aan, dat was na Wooden ships, het laatste nummer van de reguliere set. De band kwam ook weer vrij snel terug maar speelde alleen nog Teach your children.

Maar toen hadden ze eerlijkheidshalve 2,5 uur gespeeld, drie als je het halfuur pauze meeneemt. Dus daar valt weinig over te klagen.

'Cowboy Movie' hebben ze wel gerepeteerd, maar het is inderdaad wel bijzonder om die live te horen. Die kans krijg je niet al te vaak. Deze band is eigenlijk veel beter dan CSN op dit moment is.

Ben niet geweest. Had er geen 100 euro over over. Later bleek dat ik tweedehands nog voor 40 euro een kaartje had kunnen scoren, maar toen was 't al te laat (plus het risico dat je opgelicht wordt). Ik doe het maar met de dvd van de tournee die deze maand uitkomt en de RAI show is vast opgenomen door een taper.

Afgelopen vrijdag nog, Steven Wilson tijdens een optreden van no-man, overigens zonder tapijten.

Prachtige recensie, musician! Ik heb er niet veel aan toe te voegen. Ik durf best te zeggen dat dit het mooiste concert was dat ik ooit heb gezien, nog veel beter dan ik had verwacht.

Crosby en Nash hadden er duidelijk zin in en ik heb bijna de hele show met kippenvel gezeten (en aan het einde gestaan). Mijn avond kon helemaal niet meer stuk toen Graham na de pauze solo 'Cold Rain' speelde, mijn favoriete CSN(Y)-nummer (ook al wisselt dat wel eens). De samenzang tijdens 'Guinnevere' en 'Blackbird' was zelden zo goed (ook al zei David na laatstgenoemde "I fucked it up"... niets van gemerkt). En ja, 'Cowboy Movie' was fantastisch. Maar ik kan zo'n beetje de hele setlist wel opnoemen ('Laughing', 'Military Madness', 'Cathedral', 'Lay Me Down', 'Slice Of Time'...), want deze avond was gewoon hoogtepunt na hoogtepunt.

Maar extra vermelding moet naar 'Old Soldier', want ik zat zowat met tranen in mijn ogen te luisteren. Crosby wees het publiek er terecht op dat de auteur van dat nummer, Marc Cohn, een van de beste songwriters in Amerika is. Eerlijk gezegd vond ik de minder bekende nummers beter klinken dan de klassiekers ('Wooden Ships', 'Teach Your Children' etc.), omdat te horen was dat Crosby en Nash de minder bekende songs met meer plezier speelden.

Heb ik Stills dan niet gemist? Het antwoord is nee. De samenzang klonk veel beter dan bij CSN de afgelopen jaren en de gitaarpartijen van de nieuwe gitarist (ik ben de naam even kwijt, maar hij is in ieder geval van de band van Marc Cohn) deden niet veel onder voor die van Stills. En de songs van Stills hebben ze ook niet nodig om bijna drie uur te vullen met heerlijke muziek.

Behalve de goede muziek, was ook de sfeer erg goed (en vele malen beter dan CSN in Amsterdam in 2009), dankzij de humor van vooral Crosby en een leuk, enthousiast publiek.

Het enige teleurstellende was dat ik te laat was om de nieuwe dvd te kopen (was al uitverkocht), maar waarschijnlijk was dat toch de regio 1 (dus niet afspeelbaar op de meeste Europese dvd-spelers). Eind deze maand komt de regio 2 versie, las ik. Ik kan niet wachten.

Jammer dat je het gemist hebt, Stijn. Voor mij was het concert de 80 euro meer dan waard.

Ik was er ook en vond het een geweldige show! Inderdaad een aantal 'zwaardere' nummers, maar dit is ook wel te begrijpen vanwege het 'night of hunters' concept. Maar alles was even indrukwekkend en meeslepend (prachtige stem, fenomenaal pianospel en mooie, volle arrangementen van het strijkkwartet).

En een flinke setlist inderdaad! Het nummer 'The Beekeeper' kende ik niet, maar was voor mij ook een van de hoogtepunten.

Mark Hole was inderdaad niet veel soeps. Wel een komisch figuur en hij kon best zingen, maar in zijn nummers zat maar weinig ontwikkeling vond ik. Het hing steeds veel te veel rond dezelfde akkoorden en ook de teksten wisten me niet te raken.

Inmiddels alweer eergisteren (zaterdag) maar aangezien ik gisteren de hele dag aan het reizen was, was ik niet eerder in de gelegenheid een verslagje te schrijven van mijn bezoek aan The Enid.

Al enige tijd was ik erg benieuwd naar de live-prestaties van de Britse symfonische rockband The Enid. Deze band, onder leiding van Robert John Godfrey, is opgericht begin jaren '70 maar is eigenlijk pas sinds enkele jaren weer echt actief. Na optredens op onder andere Night of the Prog 2010 en High Voltage 2011 en een optreden in Birmingham Town Hall was een nieuw groots doel gesteld: een optreden met het Birmingham Symphony Orchestra in Birmingham Symphony Hall. Maanden aan voorbereidingen, inclusief het veelvuldig spammen van de eigen fans, moesten afgelopen zaterdag culmineren in een groots spektakel.

Birmingham is sowieso een aanrader, niet in het minst voor Symphony Hall, een mooie, moderne schouwburg met een geweldige akoestiek (dat de toiletvoorzieningen volstrekt ontoereikend waren zien we maar even door de vingers). De zaal zat helaas niet vol, met name op de balkons waren de nodige plaatsen niet uitverkocht.

Om klokslag half acht begon het optreden met ouder werk, waaronder hoogtepunten In the Region of the Summer Stars/Judgement en Fand, dat gemaakt leek om door een volledig orkest gespeeld te worden. Tussendoor was er nog de ballade The Lovers en een kort stukje gespeeld op het orgel (wel indrukwekkend maar het paste niet echt bij de rest van het programma). Groots was het allemaal, maar wat wil je, met een orkest. Nadeel was alleen wel dat de band zelf (en dan met name de gitaren) nogal wegvielen in het muzikale geweld. Bij tijd en wijle was het eerder een orkest dat de muziek van The Enid speelde dan een optreden van band met orkest.

Na een pauze volgde een staaltje van het ondoorgrondelijke denken van Robert John Godfrey. Het stukje orgel was nog wel een aardig tussendoortje maar waarom in hemelsnaam een plek was ingebouwd voor Alan Moore is me volstrekt onduidelijk. Deze schrijver mocht een (kennelijk) controversieel gedicht getiteld 'The Mirror of Love' voordragen terwijl Godfrey een beetje onnoemenswaardig op de achtergrond pingelde. Nu weet ik niet precies hoe het met de homo-emancipatie in Engeland gesteld is (al was het schreeuwen van 'fairy' geen goed teken), maar een Enid-optreden vond ik een misplaatste gelegenheid voor een gedicht over homoseksualiteit in de geschiedenis (dat bovendien niet bijster boeiend was en vooral veel te lang duurde). Anyway, na een mager applausje kon het optreden verder.

Het tweede gedeelte werd nog iets groter aangepakt dan de eerste helft. Ook een bijna honderd man sterk koor en een vocale begeleiding van The Northampton Decibelles werden nodig bevonden om het nieuwere werk uit te voeren. En het moet gezegd, het klonk overdonderend. De band zelf kwam nadrukkelijker op de voorgrond, de versterking die de Decibelles aan de zang van Max Read gaven pakte bijzonder goed uit (al had ik mazzel dat ik aan de goede kant van de zaal zat, ik kan me voorstellen dat de onversterkte zang elders beduidend moeilijker te horen was) en eigenlijk overtrof het nieuwere werk mijns inziens ruimschoots het klassieke Enid-repertoire.

Robert John Godfrey begon hierna met de aankondiging van Mockingbird maar drukke communicatie tussen Max Read en de dirigent maakte al duidelijk dat er iets niet helemaal volgens planning verliep. En inderdaad, eerst stond nog een uitvoering van het slotstuk van Journey's End, The Art of Melody, door het orkest op het programma. Op de cd vond ik dit stuk bij tijd en wijle nogal klinken als filmmuziek maar in deze orkestrale setting pakte het prima uit.

Met het aan Wooly Wolstenholme opgedragen Mockingbird (dat Godfrey mede schreef in zijn tijd bij Barclay James Harvest) werd de set besloten. Het was meteen het meest vocale nummer van de avond en misschien ook wel het hoogtepunt. Van het toch redelijk breekbare origineel bleef uiteraard niet veel over nadat een heel orkest eroverheen was gegaan, maar ik denk dat ik eigenlijk deze versie prefereer.

De band verdween en de band kwam terug en ik hoopte op nog een paar leuke toegiften. Dit viel helaas wat tegen, het bleef bij Land of Hope and Glory (de obligate Proms-vlaggetjes ontbraken uiteraard niet ), een nummer als Jerusalem ontbrak helaas, evenals een mooie Enid uitsmijter zoals Dark Hydraulic. Het mocht de pret niet drukken, het was een topavond met een topband op een toplokatie, met slechts een smetje in de vorm van het optreden van Alan Moore. Het was de reis naar Birmingham volledig waard!

Dat is op de cd ook wel zo (ik krijg altijd een bepaalde blik van mijn partner waardoor ik weet dat er beter wat anders opgezet kan worden).
Ik vind het wel leuk maar snap het wel. Ook op cd soms wat vermoeiend. Hoe dat live uitpakt weet ik natuurlijk niet.
Hij noemt zichzelf ook een hyper mannetje dus het kan allemaal wel kloppen

Ik heb gisteren de Red Hot Chili Peppers gezien in Ahoy, zonder hoge verwachtingen heengegaan.

En wat werd ik weggeblazen...

Ongelofelijk hoe die mannen van 40-50 2 uur lang als een stelletje malloten over het podium sprongen, alles werd uit de kast gehaald, er werd vol passie gespeeld, oude hits werden afgewisseld met nummers als Sir Psycho Sexy en Higher Ground.
Hoogtepunten waren By The Way, zelden heb ik zo'n geweldige, energieke, explosieve uitvoering van dit nummer gehoord. En Give It Away, puur omdat alles en iedereen meezong en het echt te keer ging.Cijfer 8.

Raphael Saadiq, 45 jaar pas, maar wel een man met een hele carrière achter de rug. Het begon allemaal met Tony!Toni!Toné!, daarna was er de supergroep Lucy Pearl, maar het is toch vooral zijn solowerk die de aandacht krijgt. En dan met name zijn laatste twee albums (The Way I See It en Stone Rollin’).
Nu is die laatste cd dit jaar uitgekomen. Saadiq is zelf support-act voor de Europese tour van Lenny Kravitz en zodoende verblijdde hij ons land ook met een tweetal soloconcerten. Wij waren bij die van Tivoli.
Het concert aan de Oudegracht werd voorgeleid door het Nederlanse talent Steffen Morrison. Een aardig optreden waarbij vooral de drummer opviel, omdat hij alle nummers woord voor woord mee kon zingen. Morrison zelf verdiend ook wel wat aandacht door het feit dat hij bijzonder makkelijk zingt.
Maar met alle respect, het gaat toch vooral om de hoofdact. Meneer Raphael Saadiq. En toen hij op het podium kwam en even opgewarmd was met twee covers (Listen to the Music en Oh Happy Days) ging het helemaal los.
Saadiq vulde zijn programma vooral met nummers van het laatste album Stone Rollin’ aangevuld met nummers van het wat rustigere album The Way I See It. Natuurlijk kwamen ook de evergreens van Lucy Pearl voorbij en wat nummers van zijn eerste twee solo-albums.
Het is bijzonder om Saadiq op het podium te zien. Zo ervaren als hij is geeft hij iedereen in de zaal aandacht en is hij een echte leider, componist van zijn band. Daarnaast heeft hij ook nog eens de kwaliteit om zijn bandleden ook te laten “shinen”. En die verdienden dat ook zekers. Vooral de fantastische backing-vocaliste was fantastisch.
Raphael Saadiq live, een stampende, ronkende, swingende gebeurtenis.

En dan misschien toch nog een kleine kanttekening: het geluid stond mij wat té hard.

Zie: Opus de Soul | home - opusdesoul.wordpress.com

Mooi hij is dus in vorm hopelijk gaat het zo ook hier in Ahoy los........

Op NSJ dit jaar was hij ook al heel goed bezig.....

En als klap op de vuurpijl strax ook nog Lenny Kravitz........

Gisteren Pete & the Pirates gezien. Concert was met een uur vrij kort maar door vele korte nummers wel leuk. Daar word je erg vrolijk van.

Ik was gisteren bij de Peppers, maar Pete and the Pirates had ik toch ook wel graag willen zien.

Mede doordat ik al geen fan ben van de Peppers, hooguit wat oude nummers, viel het me allemaal maar tegen. De geluidsman had een bizar slechte dag. Zo slecht dat Kiedis bij twee nummers een volle minuut zonder geluid stond. En hij maar zingen zonder dat iemand hem iets verteld. Enige hoogtepunten vond ik Higher Ground en Give It Away. Normaal zou ik ook Dani California hebben genoemd, maar op de één of andere manier kwam die solo aan het eind van het nummer gewoon totaal niet binnen bij mij. En dat Flea zo veel ruimte krijgt voor bas solo's was ook niet echt een pluspunt bij mij aangezien bas solo's in mijn ogen behoorlijk saai zijn. Ze hadden overigens wel leuke visuals en toffe beeldschermen om de show mooi aan te kleden. Overigens stonden ze ook best kort te spelen voor de prijs die je betaalt. Ze haalde krap de één uur en drie kwartier.

Morgen eens kijken wat Liam met zijn Beady Eye er van bakt. Op Lowlands was het prima in ieder geval.

Gisteren Lenny Kravitz in Ahoy.

3e x dat ik lenny live heb mogen zien en het was wederom zeer goed.

Veel bekende nummers, maar gelukkig ook wat nummers van zijn laatste album.
Lenny Kravitz is live zeer aantebevelen het Rockt, Funkt en Zuigt aan alle kanten.

Naast Prince en Bruce Springsteen is Lenny Kravitz wat mij betreft de nummer 3 qua live prestaties. Zo ook gisteren weer redelijk goed bij stem, goed afgesteld geluid en zeer goede band achter zich en een behoorlijke licht instalatie. En als hij dan ook nog zo goed als al zijn hits tengehore brengt afgewisseld met werk van zijn laatste album kan voor mij de avond niet meer stuk. Let wel hij brengt zijn hits soms wel in totaal andere versies dan op zijn albums. Hij begint steeds meer van Prince te leren

De avond kon al niet meer stuk tijdens het voorprogramma dat was namelijjk niemand minder dan Raphael Saadiq ook al zo iemand die weet wat je op een pudium moet doen. Saadiq was lekker opdreef, maar het was wat aan de korte kant oja het was het voorprogramma dat was ik al bijna vergeten tijdens zijn show. Zeer energieke vent die Saadiq maar dat wist ik al van 2x North Sea Jazz.

Top avond gehad gisteren en zeker 5 sterren waard. Was het niet zo dat ik Prince het afgelopen jaar 4x live heb gezien, dan was dit waarschijnlijk wel het beste wat ik dit jaar heb gezien alhoewel Kytecrash op NSJ was ook adembenemend, ach ik heb nog even voor ik de definitieve concertlijst over 2011 ga samen stellen, staat ook nog het een en ander op he programma voor de laatste 2 maanden van het jaar.

Ik heb online ergens gelezen dat iemand een glas bier op het mengpaneel had gegooid. Ook dat de band aan het spelen was en niet eens merkte dat het publiek niets hoorde en begon te fluiten.

Dat las ik ook. En ondanks dat ik behoorlijk vooraan stond niemand bier zien gooien eigenlijk. Maar het zou zomaar kunnen kloppen. En Kiedis had inderdaad niets door.

Beadye Eye net gezien. Op zich een prima optreden, Liam is gewoon goed live. Alleen aan de korte kant met slechts één uur en vijf minuten.

Ik was ook bij Beady Eye, ik was vooral blij dat zijn stem niet compleet naar de klote was, maar gewoon prima klonk.

Ik was gisteren in Ahoy, bij Mark Knopfler en Bob Dylan die beiden een helft van de avond vulden. Ik ging duidelijk voor Dylan: van hem heb ik het halve oeuvre in de kast staan en hij is een van mijn meest beluisterde artiesten. Met Knopfler heb ik weinig: ik vond Dire Straits heel even leuk als11-jarige (On Every Street), maar dat was het dan ook.

De show van Knopfler viel me hoe dan ook erg mee: hij had een erg goede band om zich heen verzameld en gaf een gedegen optreden. Dan weer bluesy, dan weer wat meer richting (bijna Keltische) folk. Er was ook een erg goede vioolspeler- en fluitist waar ik wel van onder de indruk was. Maar alhoewel er steengoed gespeeld werd, merkte ik toch dat ik teveel rock 'n' roll in mijn DNA had om hier ten volle van te kunnen genieten. Het was allemaal erg braaf en binnen de lijntjes. Ik kan me voorstellen dat ik over een jaar of 20/30 nog wel eens terugkeer bij de muziek van Knopfler, maar voorlopig heb ik aan dit optreden wel weer even genoeg.

Dylan daarna was een ander verhaal: hij speelde een mengeling van oud en nieuw, maar de nummers waren wel zo gearrangeerd dat het toch een coherente setlist was. Er stond in ieder geval een strakke band, maar de stem van Dylan was wel een acquired taste. Alhoewel hij goed te verstaan was, moet je zijn raspende stemgeluid maar net (willen) trekken. Ik deed dat wel en heb met name van het middenstuk en het slot van de set erg genoten. Hoogtepunt voor mij was Ballad of a Thin Man en de mondharmonicasolo's van zijne koninklijke Bobheid. Het deed me helemaal denken aan de vele luistermomenten die ik met zijn muziek heb beleefd en de mooie herinneringen die er voor mij aan muziek kleven.

Ik vond dat het er maar eens van moest komen zeker als meneer aankondigde nooit meer te touren en het dan toch ineens doet: George Michael in Ahoy.
In het verleden waren vriend en vijand enthousiast dus ik was al voorbereid op een sterk optreden en dat was het.

Wat een strot heeft die man, zelfs als hij praat met het publiek is het ongelooflijk aangenaam om ernaar te luisteren.
Schitterend decor met haarscherpe beelden: wow.
Het orkest was een leuke toevoeging maar kreeg niet echt een heel grote hoofdrol en gelukkig bleek het niet saai ondanks dat het voornamelijk ballads waren. Je wist ook dat dit de opzet was.
En als er dan covers van Terence Trent d'Arby en Rufus Wainwright voorbij komen (die volgens mij maar heel weinig mensen kenden) ben ik tevreden.
Ik kende het nummer van Rihanna niet maar vond het wel een hoogtepunt deze avond.

Hier de TTD cover (alhoewel ik het mooie einde van het origineel hier wel een beetje miste):




En de Rufus Wainwright cover:

BOB DYLAN = voor altijd een held
Ik had totaal geen verwachtingen meer van de man zijn vocale kwaliteiten na 50 jaar van optreden, maar hij wist mij (en de groep vrienden met wie ik was en mensen om ons heen) zeer blij te verrassen !

Ik had het een dag eerder al op Facebook geplaatst: als Dylan Mississippi zou spelen dan kon ik gelukkig sterven en volgens mij heeft Bob mijn berichtje gelezen, want 1 van mijn meest favoriete nummers ever kwam wel degelijk even voorbij

Sowiso was de set-list om te smullen, met inderdaad toch wel Ballad Of A Thin Man als hoogtepunt:


Zijn stem ? Tja, wat moet je daar nou nog over zeggen ?
Als een willekeurige andere zanger met dezelfde stem op het podium of een talentenshow zou staan, dan zou hij keihard weggehoond worden, maar Dylan trekt na bijna een kwart eeuw van non-stop touren nog elke keer volle zalen, en dat is toch wel bijzonder.
En bovendien wist ik bij elk nummer vrijwel direct om welke song het ging en was Bob (voor mij althans) goed te verstaan en dat is in het recente verleden wel eens heel anders geweest...

Met andere woorden, deze 70 jarige held der helden kan het nog steeds en ik vrees dat ik volgend jaar weer ga

Gisteren eenmalige reunie in een afgeladen Effenaar... de koppen waren wat ouder (ook in het publiek overigens....), maar wat stonden de mannen te knallen... Moddervet... Groots!!!...

Candybar Planet ook goed (met wat ex-leden op het podium), bouwden een lekker eigen feestje, Radar Men from the Moon was prima voorprogramma en deden wat ze moesten doen... Maar wat Mozes and the Firstborn hier nou precies deed?

(ik ben maar even een sigaretje gaan roken....)

Verder een waanzinnige avond gehad....