Wel pijnlijk dat tijdens Bob Dylan in de Ahoy bijna een kwart van de mensen is weggelopen. Deed me wel denken aan moment van zijn eerste electrische gitaar.

Oh, daar heb ik niets van gemerkt, maar ik stond in de Arena en redelijk vooraan. Aan de andere kant is het ook niet zo vreemd: er zullen ook wel aardig wat mensen zijn geweest die voor Knopfler kwamen en Dylan voor lief namen. Ik kon Dylan trouwens ook goed verstaan. En tsja, dat die mensen weglopen moeten zij weten. Ik ben blij dat Dylan ook op zijn oude dag gewoon lekker doet waar hij zin in heeft.

Dat doet hij al ruim 50 jaar, waarvoor hulde

Nogmaals, ik durfde totaal geen verwachtingen meer te hebben van een hedendaags Dylan concert, maar het onmogelijke blijkt realiteit te zijn geworden, want deze held der helden bleek gewoon weer eens ouderwets goed te zijn, en dat op zijn 70e...

Ik had het gevoel iets magisch mee te maken, wat ook wel klopt...
Want zoveel artiesten zijn er niet meer met zo'n fenomenale muzikale, culturele en historische status zoals Bob.

Kippenvel alom, maar speciaal gedurende Mississippi, Things Have Changed, High Water, Blind Willie McTell, Highway 61 Revisited en helemaal gedurende Ballad Of a Thin Man

Ik zal wellicht een klein beetje overdrijven, maar deze man en zijn nalatenschap/status zijn van een dusdanige orde, dat er wat mij betreft na zijn overlijden een dag van internationale rouw uitgeroepen mag worden

Pff, zo veel beter dan de setlist van de show in de HMH waar ik bij was... En dat was niet het enige wat er toen aan schortte. Achteraf had ik nog geen tientje overgehad voor die hele show. Laat staan de €80 die het daadwerkelijk kostte...

Was gisteren bij Magna Carta in de Lantaern in Zevenaar. Een beetje een vreemde setting voor een muziekcafé, maar wel aardig. Grappig dat de artiesten zo het publiek inlopen.

Ik had me al een tijdje verheugd op dit concert en het viel maar weinig tegen. Met z'n drieën speelden ze akoestisch, zonder drums (en maar één keer met bas). Ze hebben nu een best wel talentvolle Nederlandse jongen erbij die gitaar, banjo, mandoline, bas en viool speelt. Ook had wel een goede harmoniestem. Z'n Nederlandse solonummer was dan weer wat minder.

Intieme folkset, soms met rootsy inslag. Tussendoor een hoop praatjes en Britse humor. Geinig, maar op zich had het iets minder gekund. Ik besefte eigenlijk live pas hoe goed Chris Simpson als liedjesschrijver is. Z'n stem is wel wat lager geworden, en ik gok ook een beetje doorrookt, maar dat klinkt nog wel karakteristiek. Stond soms wel even te kijken van de harmoniezang. Als leadzangers waren ze alle drie niet heel erg bijzonder, maar samen klonk het wel erg goed.

Leuk dat er ook spontane gitaar- en banjoduels ontstonden. En af en toe een opzwepend western-achtig nummer. Werd af en toe wel compleet meegesleept bij de intieme nummers, of de wat langere nummers.

Een beetje treurig is het wel dat je na al die tijd ineens in Zevenaar voor een paar mensen staat te spelen. Opmerkingen over de opbrengsten werden dan ook meer dan eens gemaakt door de bandleden.

Gisteren IQ in De Boerderij. Dag 1 van het IQ-weekend ter gelegeheid van het dertigjarig bestaan van de band. Voor het eerst in jaren werd het Subterranea-album weer eens in zijn geheel gespeeld, inclusief de bijbehorende beelden. Niet echt mijn favoriete album van de band maar leuk om een keer gezien te hebben. Ik was in de minderheid, de meeste anderen hadden hier kennelijk lang op gewacht en de zaal was dan ook erg enthousiast.

Toegiften bevielen mij eigenlijk beter, ook omdat Peter Nicholls daar weer gewoon de sympathieke zanger was in plaats van een personage binnen een concept. Vanavond de tweede avond, met enkel een greatest hits-set.

Die treurigheid is helaas wel herkenbaar, maar die opmerkingen zijn, tenzij spottend bedoeld, wel vervelend (want gericht tegen de verkeerde mensen).

Dat heeft alles te maken met het soort deals dat band (en de eigen onderhandelingskracht) wordt aangeboden:

* een vast bedrag - risico voor club (afgezien van subsidie en barinkomsten)
* gewoon spelen voor wat er bij de deur wordt ontvangen aan entreegeld
* mix van beide - bepaalde minimum-gage, vermeerderd met ..

Clubs zullen zoveel mogelijk risico willen mijden. Wel eens meegemaakt dat in Tivoli Candy Dulfer stond te spelen voor nog geen 300 mensen - 3* raden wie met de gebakken peren zat; nee de beginletter is niet een C of een D.

Afgelopen vrijdag nog bij George Michael in Ahoy geweest. aERodynamIC heeft het een aantal posts hierboven nog goed omschreven, maar het was echt een subliem optreden. Ik ben niet eens zo'n grote fan (heb bv. geen enkel album van hem origineel in huis), maar omdat het voor mij toch wel jeugdsentiment is (Faith stond op mijn eerste bandje) me toch maar overlaten halen mee te gaan. Ook omdat ik latere hits (Jesus to a Child bv.) die ik als tiener maar gezapig vond tegenwoordig eigenlijk wel erg mooi vind.

Hij speelde met concert twee sets van ongeveer een uur schat ik en daarna nog een minuut of twintig aan toegiften. Wat me opviel was dat alles echt perfect was: sublieme zang, geweldig orkest, idioot goed geluid. En dat vanaf de eerste seconde. Zo maakte het niet uit dat ik lang niet alle nummers kende, want doordat het zo gebracht werd kon je er toch wel van genieten. Door de schitterende decors, projecties en belichting deed Ahoy ongekend intiem aan, ik had eigenlijk nooit het gevoel dat we met 10k mensen in een zaal zaten. Het leek meer een hele grote nachtclub.

De show bestond voor ongeveer 50% uit eigen werk en 50% uit covers. Ik wist vantevoren wel ongeveer wat 'ie ging spelen en had me ook al een klein beetje ingeluisterd, maar de manier waarop hij het bracht gaf wel een grote meerwaarde. De meeste nummers werden wel zo ingeleid dat je wist dat dit niet zomaar wat nummers waren, maar nummers die echt wat voor hem betekende. Zo kocht hij op de dag dat hij zijn eerste platencontract tekende 'Song to the Siren' van Tim Buckley en realiseerde ik me pas tijdens Going to a Town van Rufus Wainwright hoe enorm van toepassing dat nummer op hem is. Kan me goed voorstellen dat het hem raakte toen hij dat voor het eerste hoorde. Buiten de muziek vond ik dat hij ook erg sympathiek overkwam. Zijn muziek is toch al erg oprecht en openhartig, maar die indruk maakte hij ook als hij eens een praatje hield.

Al met al een mooie avond.

Het was spottend, maar er zit natuurlijk wel een kern van waarheid in. Hoe groot die kern is weet ik ook niet.

Gisteren Bad to the Bone en New Adventures (wist niet eens dat die het nog deden....), New Adventures was erg rommelig, typisch kroeg optreden.... Bad to the Bone knalde als vanouds ondanks dat het publiek (vanwege de late begintijd - 00.45 u. - ?) al grotendeels de klamme lappen had opgezocht.... respect....

Er stond trouwens een fantastische recensie van Dylan's concert in de Leeuwarder Courant.
Natuurlijk kan ik hem online zo snel weer niet vinden

Alleen de titel van de recensie is al prachtig:

Golden Earring in de WTC Expo te Leeuwarden. Erg mooi rockconcert in grote hal waar weinig sfeer uitspreekt. Daarentegen waren de heren van de Golden Earring erg op dreef. Vele bekende hits werden met een groot volume de zaal in gepompt. Nederlands rock trots was duidelijk op dreef. Ook de lichtshow was fantastisch. Minder fraai was de afstelling van de zangmicrofoons, de stemmen van Barry Hay en George Kooymans kwamen vervormd over, terwijl de rest van de instrumentatie hard maar goed uit de speakers klonk. Volgende keer is dit hopelijk beter. Voor nu 4 sterren op de MusicMeter.

Gisteren Ken Stringfellow gezien (van The Posies) in het kleine zaaltje van De Nieuwe Anita in Amsterdam. Hij trad samen met Sonja van Hamel op die haar nieuwe CD presenteerde. Tussendoor speelde hij een aantal nummers van zijn solo CDs.

Tweede dag van het IQ-weekend. Ruim 2,5 uur lang een best of-set met hier een daar een rariteitje (zoals hun cover van Status Quo's Caroline, dat ze in hun beginperiode speelden).

Eergisteren stond ik op het balkon en vond ik de zang bij tijd wijle erg lastig te verstaan, met name in de wat hardere stukken. Gelukkig waren die er toen vrij weinig dus echt vervevelend was het niet. Gisteren was er weer precies hetzelfde euvel maar door de talrijke luidere passages was het toen wel een probleem. Bleek vervolgens dat het geluid in de zaal veel beter stond afgesteld. Heb ik nog niet eerder meegemaakt in De Boerderij, gelukkig dat we er na zo'n drie kwartier achter kwamen.

Gisteren werd me verder ook duidelijk waarom hun optreden van de zomer op Night of the prog me wat tegenviel: het contact met de zaal, de vele grappige verhalen en ad-rem opmerkingen van Nicholls komen de sfeer zeer ten goede en gisteren was hij erg goed op dreef, ook vocaal en theatraal.

Via deze link is het complete concert van Bob Dylan op 21 oktober in Luxemburg te beluisteren.

Pfoeh de nummers zijn el 'zwaar op de maag'. Ligt het aan mij, of was hij beter bij stem in Rotterdam?

Edit: Volgens mij is het een combinatie van de telefoon waar het mee is opgenomen en een paar stembanden waar werkelijk alle rek uit is. Ik kan hier niet naar luisteren

Er is al een bootleg van de show uit Rotterdam.

Hoe klinkt ie ?

Als het wat is, dan mag je wel een kopietje voor me maken

Ik stond naast iemand die met een iPhone het hele concert aan het opnemen was. Misschien hoor je mij dan ook wel op de bootleg.

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Bootlegs

Gisteren een knetterend optreden van And So I Watch You From Afar in 013 in Tilburg mogen meemaken....

ook het mij onbekende voorprogramma 'Do not run we are your friends' mocht er zijn! Maar ASIWYFA was wederom erg sterk. Heb jij je trommelvliezen nog?

Review en fotos hier: Foto's - Foto's ASIWYFA & DNRWAYF @ 013 24-10 | Rockblog

Steven Wilson in Paradiso

Geweldig concert! Er werd erg goed gespeeld en Steven was zichtbaar in zijn nopjes. Af en toe leek hij net een dirigent die aangaf wanneer welke muzikant moest inzetten. De visuals waren ook gaaf gedaan met afbeeldingen uit de boekjes die bij de diverse uitgaves van Grace For Drowning zitten. In het begin van het concert hing er een doek met diezelfde mooie visuals die ruim 45 minuten voor het begin van het concert werden aangezet met typische Wilson achtergrond muziek. Dit doek bleef enkele nummers na aanvang van het concert hangen, maar tijdens het nummer 'Sectarian' naar beneden kwam.

Waren er dan geen minpuntjes? Natuurlijk wel, ik ben tenslotte een Nederlander. Het concert begon vrij laat: 21:00 i.p.v. de aangekondigde 20:30. Op zich niet erg, maar als je er al om 19:15 was is het wel een hele zit zonder voorprogramma. Echter maakte het geweldige concert het wachten meer dan waard. Verder had Steven Wilson het verzoek gedaan om geen foto's te maken (dit hing op de deuren naar de zaal toe, dus dit was niet te missen). Echter waren er een hoop mensen die hier geen begrip voor op konden brengen.

Op naar het volgende concert van Steven Wilson (dan met Mikael Åkerfeldt?)

Gisteren Moke gezien in Schouwburg De Kring, Roosendaal.

Moke is bezig met hun 'Till Death Do Us Part'-theatertour en gisteren waren ze dus in mijn woonplaats. Ze speelden allemaal nummers rondom het thema 'tot de dood ons scheidt' en het was fantastisch!

Je hoeft helemaal geen groot Moke-fan te zijn als je naar hun theatertour gaat (dat ben ik zelf eigenlijk ook niet), want ze spelen voornamelijk covers. Voor wie de band Moke een beetje kent zal het geen verrassing zijn dat er een hoop New Wave en britpop-nummers voorbij kwamen (genres waardoor Moke zich overduidelijk heeft laten inspireren). Artiesten als The Smiths, The Verve, Depeche Mode, U2 en Echo & the Bunnymen passeerden de revue, maar ook andere (wat meer verrassende) artiesten zoals Bruce Springsteen, Joan Osborne, Queen en zelfs Elvis Presley kwamen voorbij.
Voor een show als deze is het natuurlijk niet alleen van belang dat er goede nummers gespeeld worden, maar ook dat die nummers goed gespeeld worden. En dat was gelukkig dik in orde. Zanger Felix Maginn was in topvorm en wist alle prachtige teksten perfect op het publiek over te brengen. De meeste nummers waren covers (op één nummer na) en kregen allemaal een duidelijk Moke-stempel opgedrukt en dat beviel me heel goed. Sommige nummers waren daardoor moeilijk te herkennen, maar het zorgde er wel voor dat alle nummers perfect in de show pasten.
Het performance van de band was niet heel bijzonder: statig en somber, zoals we eigenlijk wel gewend zijn van Moke. Ongepast was dat gisteren niet, want met de dood als thema en een hoop fragiele teksten is een donkere en sombere sfeer niet meer dan gepast.
Gelukkig hing er achter de band een podiumbreed scherm waar tijdens ieder nummer schitterende, ondersteunende beelden op te zien waren en was er een geweldige lichtshow. Er werd veel met spotjes gewerkt, verschillende kleuren licht, dan weer bijna geen licht zodat alleen de schimmen van de bandleden te zien waren. Het was erg mooi om naar te kijken.

De hoogtepunten van de show kwamen voor mij al erg vroeg in het programma: Moke's versie van There Is A Light That Never Goes Out (van The Smiths) was schitterend met een hele mooie outro. En vlak daarna kwam het nummer The Drugs Don't Work (origineel van The Verve) voorbij: Kippenvel! Dat nummer paste perfect in de show, de tekst is prachtig en hoe mooi en gevoelig Felix Maginn het zong was haast met geen pen te beschrijven.

Conclusie: Het was geweldig! Een echte aanrader voor iedereen, zelfs als je niet van Moke houdt

Daar was ik gisteren ook. Ik was een half uur later en toen waren de betere zitplaatsen al verdwenen; van de visuals heb ik dus niet alles gezien. Jammer, maar weinig problemtisch. Die vijf kwartier wachten waren wel vervelend en ook niet helemaal begrijpelijk (er hoefde immers niets omgebouwd te worden).

Concert zelf beviel vrij goed, het ene stuk wat beter dan het andere, maar over het geheel genomen was de avond zeker de moeite waard. Wel bevielen de concerten van zijn verschillende bands me tot nog toe beter, maar dat zal vooral door het materiaal komen.

Ik wel, maar mijn vrouw heeft nog een hele tijd oorsuizen gehad... Knalde idd (on)behoorlijk hard.

Voorprogramma vond ik okay zolang de zangeres haar mond hield, sorry, maar dat typische ik-kan-
heel-mooi-zingen-en-dat-wil-op-alle-mogelijke-manieren-aan-iedereen-laten-horen gekweel, daar kan ik echt niet tegen...

Muzikaal was het geweldig, dat wel, gewoon zangeresje eruit en als instrumentale groep doorgaan....

Leuk van die fotolink, ff checken....

Het is alweer eergisteren, maar daarom niet minder de moeite waard: Throwing Muses in Paradiso. Wie de platen van die band erbij pakt bespeurt een duidelijke tendens. De debuutplaat uit 1986 staat vol in-your-face-postpunk met karakteristieke stuiterpolka's, schreeuwvocalen en bizarre tempowisselingen. Kristin Hersh is een vrouw met ballen, zoveel is dan wel duidelijk. Negen jaar later is dat nog steeds zo, maar toch ook weer niet. Ook University (1995) is een uitstekende plaat, zij het wat meer binnen de grenzen van de betamelijke indierock. Bright Yellow Gun zou je zelfs een soort van hit kunnen noemen.

Wat moet je weer 16 jaar later dan van deze soort-van-reünietour verwachten? Een nieuw album hebben ze sinds 2003 al niet meer uitgebracht. Als leek zou je zeggen: zo'n Kristin Hersh zal wel een beetje tot bedaren zijn gekomen. Dat hoor je immers al aan latere platen als University en betrekkelijk middle-of-the-road klinkende duetten met Michael Stipe. 25 jaar na de eerste plaat zal er dus wel een oudere vrouw op het podium staan. Noem me weinig geëmancipeerd, maar dat is bij vrouwen toch vaak een groter probleem dan bij mannen. Omdat er wat te zien moet zijn? Misschien. Of omdat je bij de woorden 'dwarse en rebelse oude vrouw' toch al snel aan Gretta Duisenberg of Cisca Dresselhuijs denkt? Da's al iets waarschijnlijker.

Maar nu speel ik even advocaat van de duivel, want ik wist vooraf al beter. In Barcelona had ik tweeënhalf jaar terug al een veelbelovend voorproefje gehad. Kirstin bleek nog gewoon oude stuiternummers met veel bombarie en overslaande stem in de microfoon te kunnen fulmineren. En dat deed ze dus ook in Paradiso, met een prachtige dwarsdoorsnede van het Throwing Muses-oeuvre. Opvallend was dat ze hun bekendste plaat The Real Ramona daarbij oversloegen, maar dat was geen groot gemis. Na een veelbelovende opening met de oude EP-track Garoux des Larmes lag de nadruk in het begin een beetje op de University-nummers. De eerste vier tracks - stuk voor stuk heerlijke concertmeeschreeuwers - kwamen langs.

Hoewel ik University misschien nog wel hun beste plaat vindt ook, spreekt Kristin Hersh me live toch nog wat meer aan als de gekte van het vroege werk naar voren komt. Je denkt: dat mens is zo langzamerhand achter in de veertig, die kan toch nooit zulke valsemeisjeskreten meer loslaten? Kan ze dus wel... Soul Soldier kwam al vrij vroeg, mijn persoonlijke favoriet Vicky's Box volgde later en was het absolute hoogtepunt van de avond. Niet alleen door Kristin trouwens, maar ook omdat ze een ritmesectie bij zich heeft die getweeën klinkt als een kudde losgeslagen olifanten in een strakke militaire mars.

Kristin Hersh is ook 25 jaar na het debuut nog steeds een betekenisvol schreeuwend meisje dat ongelooflijk rockt. Ik bedoel: je zult maar Anouk heten en denken dat je best wel rock n roll bent. En dan nietsvermoedend Paradiso binnenstappen als Throwing Muses staat te spelen. Nee, het enige jammere aan de avond was dat de Muses qua verkoopstand wel erg met hun tijd meegaan. Geen cd's, geen bandshirts. Slechts een usb-stick met hun recent uitgebrachte Anthology. Maar goed, een kniesoor, of zoiets. Want de conclusie: wereldband, nog steeds!

Het was afgelopen maandag maar wel erg goed. Ozark Henry met twee piano´s in de Effenaar heb ademloos zitten luisteren. Erg mooi.

Gisteren Bon Iver in een uitverkocht Vredenburg, erg mooie show. Stuk steviger dan op CD.