De setlists zijn zojuist aangepast met detailinfo over hoe lang het geleden is dat bepaalde nummers gespeeld zijn etc.

Setlist 16 juni
Setlist 17 juni

Ook ik was er gisteren bij. Ook ik heb genoten (en was juist wel blij met Rockin' in the Free World, itt oceanvolta en Sunderland, vind het juist een fantastisch nummer)
In eerste instantie had ik geen kaarten kunnen krijgen (je moet het ook niet overlaten aan vrienden om de kaarten te regelen ) Later kwamen er in de verste vakken nog kaarten vrij en na wat wikken en wegen toch maar besloten om er toch voor te kiezen, ondanks de slechte plekken en de prijs, om er bij te zijn. En wat ben ik daar blij mee! We zaten uiteindelijk in vak 214 (meest verre vak boven in links).
Hoewel het natuurlijk een andere beleving is dan zicht met het podium voor je, viel het me alles mee qua zicht op de zijkant van het podium en het geluid daar. Het viel me ook op hoe Pearl Jam ook oog had voor alle plekken in de venue.
Dus voor een ieder die ooit nog de kans krijgt om kaarten te krijgen in de verste vakken in het Ziggodome voor een concert waar je eigenlijk echt bij wil zijn. DOEN! ondanks de prijs. Ik had dit echt niet willen missen en had toch het gevoel dat ik er echt in zat, ondanks de plek in het Ziggodome.

Moet je toch eens de versie van Rockin' in the Free World proberen uit de FM Broadcast Live At The Volkshaus, Zurich, 18/06/1992. Die is een stuk rauwer en puurder dan het meer als 'feestnummer' gespeelde slotnummer.

Ha, daar was iets niet goed gegaan ... Rearviewmirror

Dit weekeinde nogal wat interessante festivals.. hoop straks op mooie recensies.
Hellfest, Dokk'em Open Air, Lorelei.

Fantastisch nummer inderdaad, die kwam gelukkig de eerste avond wel voorbij.

De Australische formatie Deströyer 666 laat weten dat bandleider K.K. Warslut morgen niet aanwezig zal zijn op het Kilkim Zaibu Festival in Litouwen. De reden is vrij bizar: De zanger/slaggitarist is afgelopen nacht, na afloop van het optreden op het Franse evenement Hellfest, van achteren aangevallen door een loslopende hond. Daarbij heeft Warslut zijn hand gebroken.

Na het concert in De Lotto Arena op 14/06 ben ik gisteren ook in de Brusselse AB gaan kijken.
De kleinere zaal maakte het geheel nog een stuk intenser, met een publiek dat helemaal opging in de muziek, in de teksten, in wat Thé Lau op het podium vertelde, en de situatie die hijop dit moment moet doorstaan
Een hele portie klassiekers van de band, vermengd met in een aantal recente en rustige nummers waarin hij zijn toestand reflecteert.
Heel emotioneel, heel pakkend, voor mij, voor iedereen iedereen die daar aanwezig was.

Een fantastisch band, in mijn oren en ogen de beste Nederlandstalige rockband ooit.
Ik hoop dat mirakels realiteit zijn.

Voor mij geen Best Kept Secret dit jaar, maar wel het openings-festival van de nieuwe TivoliVredenburg. Het nieuwe gebouw is erg mooi. Veel trappen (heel veel trappen) en 5 erg leuke zalen. Ook tof dat je overal uitzicht hebt op verschillende delen van Utrecht.

En qua muziek ook behoorlijk indrukwekkend. Zo waren daar Meindert Talma, Mozes & the Firstborn, Afterpartees, de Tweede Speeldoos, Bruut en als afsluiter (voor mij in ieder geval) 2manyDJ's. En dan heb ik nog dingen als Dotan en Kyteman laten lopen. Een bijzonder geslaagde avond, en ik denk dat ik nog vele avonden in het nieuwe gebouw door ga brengen

Een uitgebreid verslag is hier te lezen.

Het was weer een succesvolle tweede editie van het Best Kept Secret festival en er zijn heel wat mooie festivalmomenten vastgelegd. Nu kunnen de benen even bijkomen van het uitputtende weekend en de laatste stofresten uitgehoest worden.

De dagverslagen zijn inmiddels terug te vinden op Platendraaier.

Dag 1
Dag 2
Dag 3

Poliça in Zakk

Om een kort verblijf in Dūsseldorf ook nog van een muzikaal randje te voorzien had ik van te voren bekeken wat er tijdens mijn verblijf in die stad zoal speelde. Bitter weinig bleek, maar Poliça leek me leuk genoeg om naar toe te gaan. Niet dus.

Zakk is een complex iets buiten het centrum dat qua sfeer het nodige wegheeft van een krakersbolwerk. Ongedwongen en gezellig, al deden de drankprijzen vermoeden dat er voor het complex toch wel huur betaald moet worden. De zaal zelf bood plaats aan zo'n 250 man en het geluid was goed.

Ongeveer een kwartier te laat betrad Poliça het podium, drie man sterk. Daar zat denk ik al een eerste probleem, op filmpjes die ik op youtube gezien had speelden vier man mee en er stond nu bijvoorbeeld een bekken op het podium dat niet gebruikt werd.

Poliça maakt elektropop/rock maar live kwam het elektro-deel erg slecht uit de verf, de toetsen waren weinig prominent aanwezig waardoor eigenlijk vooral een vrij flauwe rock overbleef, met een hoofdrol voor de zang van Channy Leaneagh. Die zang deed nogal aan Björk denken maar miste dynamiek en verveelde daardoor vrij snel. Dat zou niet zo erg geweest zijn als de nummers zelf gevarieerd waren maar ook daar schortte het nogal aan, het meeste bleef in het midtempo hangen zonder noemenswaardige instrumentale passages. De spaarzame momenten dat het tempo wat omhoog ging en de toetsen en drums voor onderlinge spanning zorgden werd het wel leuk. Ander minpuntje was dat zo'n beetje elk nummer nogal abrupt eindigde, wat niet echt voor een goede flow zorgde.

Muzikaal viel het gebodene dus behoorlijk tegen en ik begrijp de positieve commentaren die ik over live-optredens van deze band heb gelezen dan ook niet helemaal al hoorde ik op zich voldoende potentieel om er wel een zinderend optreden van te maken (meer variatie in tempo, nummers live oprekken met spannende instrumentale passages).

Anyway, dit was het positiefste deel van het verslag. De band kondigde namelijk na minder dan een half uur gespeeld te hebben al aan dat ze nog twee nummers gingen spelen. Dit deden ze inderdaad en ze kwamen ook niet meer terug voor een toegift, het publiek verbaasd achterlatend. Ik betaal zonder problemen 20 euro voor een kaartje voor een nog niet gearriveerde band maar daar verwacht ik toch wel wat meer voor terug.

Meest teleurstellende optreden in jaren.

Goed om ook eens wat te lezen over concerten die minder florissant verlopen. Goh, dus er is ook een Zakk in Dusseldorf? Ken ook een Zakk in Uelsen (Dld.).

Zakk in Uelsen is gesloten sindskort. No more bubbleparties.

01/07/2014 Jack White - Heineken Music Hall

Gisteren Jack White live gezien in propvolle HMH. Daar waar hij op Glastonbury nog dronken op het podium stond, wist White in de HMH wel ten volle te overtuigen.

Het was een geweldig rockshow waarbij het accent van de setlist voornamelijk lag op nummers van de White Stripes. Waarom White ervoor koos om juist deze periode zo prominent in zijn show aanwezig te laten zijn snap ik niet helemaal, aangezien zijn solowerk genoeg kwalitatief hoogstaand materiaal bevat om een concert gedurende twee uur interessant te houden. Echter, aangezien het accent voornamelijk op de hard rauwe rock lag, lag het juist wel weer voor de hand om te kiezen voor White Stripes materiaal.

In tegenstelling tot de geluiden die ik heb gehoord over zijn vorige band de Peacocks, welke uit een paar hysterische vrouwen bestaat, had White er deze keer voor gekozen om wel goede muzikanten mee te nemen. Zijn drummer maakte er bij vlagen een waar spectakel van en de twee stem van Lillie Mae Rische gaf goed tegengewicht aan het harde stemgeluid van White.

In de toegift was gelukkig nog wel wat ruimte voor nummer van Blunderbuss en werden de eerste twee nummer hard en vol overtuiging ten gehore gebracht. De zaal deinde op en neer bij de harde riff van Sixteen Saltines en het feest was natuurlijk compleet toen Jack White als laatste een van de meest bekende riffs ooit inzetten; die van Seven Nation Army.

4*

Jack White in topvorm, strakke band, één en al energie. Voorprogramma was ook heel aardig, vooral die drummer.

Eens.

Niet veel aan toe te voegen. Ook erg genoten van het voorprogramma, drummer was inderdaad heel goed en de zanger deed aan Jim Morrison denken.

Verder zette Jack White een heerlijk beukende show neer. Vooral vanaf Lazaretto vond ik het een geweldig concert met ook een uitstekende toegift.

Angus & Julia Stone, Live at Amsterdamse Bos, 1 juli 2014

Met een nieuw album in aantocht is het Australische folkrockduo Angus & Julia Stone deze zomer flink aan het touren. Gisteren gaven ze een subliem concert in het Openluchttheater in het Amsterdamse Bos, een zeer fraaie locatie voor een intiem zomeravondoptreden! Uiteraard kwamen publieksfavorieten Big Jet Plane, Yellow Brick Road en Draw Your Swords voorbij. Een groot deel van de setlist was echter gloednieuw, waaronder het prachtige Heart Beats Slow. Ik kan dan ook niet wachten totdat dat langverwachte derde album uitkomt!

Gisteren ben ik naar Rock Werchter geweest. Op het allerlaatste moment heb ik nog tickets weten te bemachtigen (ik heb ze gekregen, mazzelaar die ik ben) en ik heb een fantastische dag gehad. Rock Werchter 2014 is het eerste festival dat ik ooit bezocht heb en ongetwijfeld zeker niet het laatste.

The Sore Losers / The Strypes
De aftrap op de Main Stage zou verzorgd worden door The 1975, maar dat feest ging niet door. Althans, het werd uitgesteld, omdat de volgende band had afgezegd. Dan maar naar KluB C (wat een vreselijke naam) waar het eerste optreden net was begonnen. Daar speelden The Sore Losers, een Belgische band die niet op het affiche stonden, omdat ze invielen voor een andere afzegging. Ik kende ze niet, maar het was een waardige festivalopener. Erg energieke rockmuziek, die bij het Belgische publiek ook goed in de smaak viel. Mijn eerste festivalontdekking was een feit.
Vervolgens trokken we door naar de volgende tent (The Barn) waar The Strypes al waren begonnen. Een ontzettend Brits aandoend bandje (Hè, komen ze uit Ierland? Ach, zat ik toch redelijk warm), die een heerlijk soort indie rock-'n-roll speelden. Leuk optreden, maar ik was blij dat ik daarna snel weer de frisse lucht in kon, want het was ontzettend benauwd in de tenten.

Na een drankje en een paar zonnestraaltjes (niet meer dan een paar, want er hing veel bewolking) wilden we nog even een kijkje nemen bij George Ezra, maar daar was het zo druk dat we de tent niet eens meer inkwamen. Gelukkig was het ook buiten goed te horen en zo konden we nog mooi Budapest meepakken. Daarna snel terug naar The Barn zodat we niet helemaal achteraan zouden staan voor het volgende optreden.

Sam Smith
Ook al waren we er zo'n vijf minuten voor aanvang, verder dan halverwege de tent zijn we niet gekomen. Wat een drukte! Sam Smith zou gaan spelen en blijkbaar was hij bekender dan ik had ingeschat. Hij bleek een paar (grote) hits te hebben. Nou, dan weet je het wel.
Sam was een beetje saai om te zien - een echte performer is het niet - maar ik heb me prima vermaakt. De band maakte er zo nu en dan bijna een rockconcert van en dat beviel goed. Hoewel de muziek soms wat te gelikt voor me was, kan ik niet ontkennen dat Sam Smith ontzettend mooi kan zingen.
Blijkbaar was ik niet de enige enthousiasteling, want het applaus dat volgde na afloop was werkelijk kei- en keihard. Echt een oorverdovend applaus. Het was terecht.

The Naked and Famous
De volgende artiest op mijn lijstje (en tevens een van de drie artiesten die ik móést zien) was The Naked and Famous. Ruim op tijd waren we in The Barn, dus we stonden vrij ver vooraan. De band trapte heerlijk af met A Stillness (met die verrukkelijke akoestische gitaar!) en het niveau bleef lange tijd ontzettend hoog.
Zangeres Alisa Xayalith was ontzettend goed bij stem - alle uithalen en hoge noten kwamen moeiteloos uit haar keel - en bespeelde het publiek zo nu en dan heel aardig. Die golvende handbeweginkjes tijdens Rolling Waves waren even knullig als vertederend.
Voor een fan als mij is het moeilijk om kritisch te zijn, maar dat de show bij No Way en What We Want inkakte was overduidelijk. Gelukkig hadden ze Young Blood nog achter de hand. Eventjes nog de handen de lucht in, de voetjes van de vloer en keihard meezingen.

Helaas voor mij stopten ze tien minuten eerder dan gepland (lag dat aan een verkeerde planning of hadden ze er geen zin meer in?), maar dat gaf ons wel de gelegenheid om op tijd te vertrekken richting Main Stage. Wurmend tussen massa's mensen en struikelend over benen en hoofden van zonnende mensen duurde het namelijk erg lang voor je van het ene naar het andere podium was gekuierd.

Ellie Goulding
De volgende artiest van mijn 'to-see-lijstje' was Ellie Goulding. Tot voor kort (zeer kort) kende ik haar muziek eigenlijk nog niet, maar nadat ik de afgelopen dagen wat in haar discografie ben gedoken begon ik al snel zin te krijgen in haar show.
En een show was het. Ellie Goulding is een entertainster en weet in haar eentje moeiteloos het podium te vullen. Niet dat dat nodig was, want er waren genoeg muzikanten en achtergrondzangers bij, maar ze liep en danste zoveel over het podium dat er hoe dan ook genoeg te zien viel.
De zang klonk goed, maar toen ze halverwege de set even een rustmomentje pakte en in haar eentje een akoestische versie van Guns and Horses begon te spelen, bleek het ineens nóg mooier te kunnen. Ja, dit nummer was echt prachtig. Helaas schatte ze het Belgische publiek iets te hoog in, want toen ze voor het refrein haar mond hield in de hoop dat het publiek de stilte zou opvullen bleef het angstvallig stil. Het schampere lachje op haar gezicht was sneu om te zien.
Gelukkig kreeg ze het publiek tijdens Lights, I Need Your Love en Burn wél in vervoering. Duizenden handen gingen de lucht in en er werd luid meegezongen. Tot slot wil ik Ellie nog even complimenteren met haar exquise muzieksmaak, want ze speelde een cover van alt-J's Tessellate.

Hierna namen we even de tijd voor en wat langere eet- en drinkpauze. Op de achtergrond hoorden we nog wat nummers van Paolo Nutini (wat erg goed klonk) en vervolgens wilden we nog even een kijkje gaan nemen bij Eels. Een slecht plan, want het begon net te regenen en de tent stond tjokvol. Daar konden we met geen mogelijkheid meer bij. Dan maar terug naar de Main Stage voor de headliner van de avond.

Arctic Monkeys
Het is natuurlijk schandalig dat ik ze nog nooit eerder had gezien, maar gisteren kwam het er dan eindelijk toch van. Eigenlijk heb ik hier helemaal niet zo veel over te vertellen. Ik heb amper gelet op de performance, op hoe de zang klonk, op het geluid of op wat dan ook. Het enige dat ik gedaan heb is genieten van de muziek. Soms zo hard meezingend dat ik bijna geen oor meer had voor Alex Turner.
Ze speelden erg veel nummers van hun laatste album en dat is niet verrassend. De band heeft zich sinds dat album een nieuw imago aangemeten. Leren jacks, haren strak in de gel en veel stoere blikken richting publiek. Het staat ze goed, maar het betekent wel dat de nummers van hun debuutalbum amper meer in de set passen. Toch maakten ze plaats voor Dancing Shoes en I Bet You Look Good on the Dancefloor. Deze nummers werden beduidend minder hard meegezongen dan hun nieuwere nummers, maar dat weerhield mij er niet van om gênant hard "DREAMS OF NAUGHTINESS!" mee te schreeuwen. Heerlijk.
Als afsluiter van de set speelden ze 505 en de toegift werd afgesloten met R U Mine?. Een heerlijk nummer om nog wat laatste stoom te kunnen afblazen. Of het een goed concert was zou ik eigenlijk niet kunnen zeggen, maar ik kan jullie wel verzekeren dat ik er ontzettend van heb genoten.

Ook al heb ik maar een van de vier dagen mee mogen maken, Rock Werchter 2014 was voor mij meer dan geslaagd!

Crimson Projekct

het concert dat Crimson Projekct afgelopen maart in De Boerderij gaf was voor mij tot nog toe het beste concert van het jaar. Genoeg reden om de band nogmaals te zien, ditmaal in de voor mij onbekende Tolhuistuin in Amsterdam Noord.

Dat bleek een zaal voor een man of 500 met goed zicht en goed geluid maar helaas zonder goede luchtbehandeling. Het was al bij aanvang bedompt en werd naar mate de avond vorderde wel erg warm. Het was wellicht maar goed dat de zaal maar halfvol was (bij het concert in maart waren driemaal zoveel bezoekers, vreemd)...

Wederom een waanzinnig concert gezien, dat qua setlist niet veel veranderde van de vorige keer. De band had er net een lange reis opzitten en dat zorgde er waarschijnlijk voor dat niet de hele setlist gespeeld werd. Toegift was enkel Thela Hun Ginjeet, de twee nummers daarvoor (In the court of the crimson king en Elephant talk) werden helaas niet gespeeld maar met de 2,5 uur speelduur kan ik alleen maar zeer tevreden zijn.

Door een wat andere beleving - ik stond nu recht voor het podium in plaats van achterin een overvolle zaal - waardeer ik dit optreden zelfs nog iets hoger dan de vorige. De eerste 5* van dit jaar derhalve en een nieuwe nummer 1.

mooi verslag Brunniepoo.

Herkenbaar.
Als je zo dicht bij de band/artiest staat dat je bijna kunt 'aanraken' tijdens het optreden is dat een heel andere, bijzondere, beleving. Die momenten blijven je bij.

Metropolis Festival in Rotterdam, best wel heel slecht weertje bij vlagen (letterlijk), maar fijn programma:
* Sore Losers, van de week ook al bij Jack White in de afterparty gezien, toen al goed, nu nog leuker. No nonsens rock, Gold In Them Hills is een vet nummertje.

* The Bohicas, supergoed optreden van 4 toffe Londense gasten, ik kende maar 3 nummertjes van hun, maar ze vulden moeiteloos drie kwartier met spannende muziek, tikkie punk, rock, maar wel toegankelijk, ze vullen het gat van de Vaccines mooi op. Het nummertje Swarm is een classic, zag ik ook vaak in de Pinguin Radio lijsten langskomen. Ik kan niet wachten op het album, dat gaat een knaller worden, zanger zingt bij vlagen als Alex Turner. Voorlopig moeten we het doen met de single Swarm / XXX .

* The Jezabells, kende ik vaagjes al, hele goeie zangeres, hele goeie drummer, niet helemaal mijn muziek, maar wel goed en met verve gebracht.

* Twenty One Pilots. Wat. Een. Show. Ik kende alleen Car Radio, goed nummer met ten minste 3 wtf-momenten er in als je het voor het eerst hoort. Genoeg reden om deze band te checken. Bij opkomst allemaal gillende meisjes, ik dacht even dat ik verkeerd stond, maar de stoere kerels waren er ook wel.
Dit duo bestaat uit een beest van een drummer en een zanger/rapper die een mix is tussen Eminem en Mike Skinner van the Streets. En hij kan nog beter zingen dan beiden.
Enorm goeie set, met een zanger die soms op handen gedragen wordt, echt letterlijk staat hij op het publiek. Bij veel nummers gaan de bivakmutsen op, geen idee waarom, maar het ziet er ook wel weer vet uit. In een ander nummer gaat een heel drumstel het publiek in, inclusief de drummer. Weer een nummertje later moet het publiek zoveel mogelijk ander publiek op de schouders nemen, bizar plaatje levert dat op. Dan een ballad op een ukelele. En dan weer los met drumsolo voor 2 personen. Dat moet ín het publiek uiteraard en met water op de vellen, anders ziet het er nóg niet vet genoeg uit. Drummer oogt niet alleen als een beest, maar drumt ook als zodanig, keihard rossen op die bekkens, grote bewegingen, schudden met het hoofd. Manmanman wat een spektakel. Over the top? Misschien, maar ik heb me kostelijk vermaakt, samen met veel gillende meisjes, hipsters, springende mensen, grote kerels. Ultiem festivalvermaak, een dikke 10.

* Jagwar Ma stond er ook nog, 2 nummertjes van gezien, te koud en gaar om te blijven, maar klonk veel beter dan ik op basis van een paar keer album luisteren dacht.

ik was gisteren ook in Rotterdam. Het jaarlijks festival is altijd leuk om nieuwe bandjes te ontdekken.

Dit jaar vond ik het rustiger dan andere jaren, mogelijk ook door het mindere weer. De tenten werden dan wel weer wat drukker, omdat iedereen voor de buien ging schuilen.

Het niveau vond ik wat minder dan andere jaren, maar de toekomst moet dat uitwijzen.

Een aantal leuke artiesten gezien o.a.
Womans's hour, waarvan het album pas in september uitkomt:



Bear's Den, folk a la Bon Iver



New build, met leden van Hot chip/ LCD Soundsystem



en de goede afsluiter Jagwar Mar

Lord of the Rings in concert

De muziek van het eerste deel van Lord of the Rings live uitgevoerd door een orkest een twee koren. In diverse buitenlanden was het al met groot succes gedaan en nu was ons land dus aan de beurt. Plaats van handeling: het concertgebouw in Amsterdam. Uitvoerenden: Het Gelders Orkest, het Brabant Koor en Vocaal Talent Nederland. Data: 7-9 juli.

Elke keer neem ik me voor eens wat vaker naar klassieke concerten te gaan en elk jaar komt het er niet van. Zodoende was ik na al die jaren dus nog steeds niet in het Amsterdams Concertgebouw geweest en het kwam me dus mooi uit dat ik gisteren en passant deze schandvlek uit kon wissen. Het Concertgebouw is me niet helemaal meegevallen, al lag dat misschien ook wel aan de verwachtingen. Voor een gebouw met zoveel grandeur had ik betere (lees: meer) voorzieningen verwacht en de zaal vond ik eigenlijk best protserig. Met de akoestiek was gelukkig dan weer helemaal niets mis.

Lord of the Rings dus, of beter: The Fellowship of the Ring. Filmmuziek en dus ook al zodanig gespeeld, dus de geprojecteerde film (met stemmen en effecten) en livemuziek eronder. En daar zat meteen het enige manco: ook al heb ik deze film al een keer of twaalf gezien, ik blijf kijken. Voor je het zelf doorhebt zit je helemaal in het verhaal en heb je nog maar nauwelijks door dat er een orkest speelt in plaats van de meegemixte muziek en daar ga je natuurlijk niet voor naar het Concertgebouw.

Ogen dicht dus en luisteren.

Gelukkig wordt de toon al direct gezet: bij het minutenlange intro van de film overheersen de trompetten, contrabassen, slagwerkers en mannenstemmen, die tezamen de donkere klanken van het kwaad vormen. Daartegenin de violen en cello's die voor het goede staan. Na een minuut of zeven is de scene helaas ten einde en begint het vrij langdradige Shire-deel, wederom met veel cello's en violen.
Pas bij het verlaten van de Shire wordt het weer wat enerverender als de Nazgul ten tonele worden gevoerd. Andere hoogtepunten uit de eerste helft: Weathertop Hill en de achtervolging van Arwen. De hele scene in Rivendel is daarentegen muzikaal weer vrij saai (toch is het leuk om puur met die ogen eens naar een film te kijken die je al zo vaak gezien hebt.)

De tweede helft is gelukkig gemiddeld wat enerverender, met uiteraard als climax de mijnen van Moria, met wederom veel trompet, contrabas en slagwerk. Ook zijn er in de tweede helft wat meer bijdragen van een zangeres (sopraan?) en van het jeugdkoor. Tweede hoogtepunt is echter - redelijk verrassend -de aftiteling. Normaal toch niet echt iets om lang bij stil te staan maar nu juist wel, te meer daar door het ontbreken van interessante beelden de focus meer op de muziek komt te liggen. Ook vervult de zangeres hier de rol van Enya met verve.

Na een lang en hevig applaus is het na 3,5 uur gedaan. Het was absoluut de moeite waard om op deze manier de muziek van Howard Shore te beleven. Laat die tweede film maar komen!

Gisteren gezien in de altijd gezellige Boerderij in Zoetermeer Paul Carrack die klein van stuk is maar een muzikale strot heeft van heb ik jou daar en zodoende één van de fijnste muziekstemmen heeft in de popmuziek.

Het concert was een mix van oud en nieuw materiaal, waar het nieuwe materiaal bestond uit zijn laatst verschenen cd Rain Or Shine, voor de rest was het toch vooral herkenbaarheid troef en nummers die voorbij kwamen waren o.a. Don't Shed A Tear, Tempted, Over My Shoulder, Dedicated (wordt alleen in Holland gespeeld aldus Paul Carrack) en 2 nummers van Mike & The Mechanics Another Cup Of Coffee en het nog altijd zeer fraaie en sfeervolle The Living Years, als afsluiter werd hoe kan het ook anders How Long gespeeld voor een zeer enthousiast Boerderij publiek die propvol zat en waar de temperatuur zeer aangenaam was ipv dat smerige benauwde weer buiten dus het was op alle fronten goed toeven daar.

Ook een eervolle vermelding was de cover van Bruce Springsteen's - If I Should Fall Behind die door Paul Carrack met mondharmonica met verve werd uitgevoerd (uiteraard zijn eigen draai er aangevende)

In het voorprogramma Julian Velard, een ontdekking van Gerard Ekdom die trouwens zelf ook nog op het podium kwam om met één of ander instrument mee te rammen kon mij niet echt boeien eerlijk gezegd.

Het concert van Paul Carrack wil ik wel belonen met een 8,5 waar de band en Paul Carrack zelf in prima vorm stak.

Vanavond is Paul Carrack nog te zien in het Hedon in Zwolle en zaterdag in Paradiso (A'dam) en om zondag zijn Nederlandse tour af te sluiten op Bospop te Weert.

Ook nog gesignaleerd gisteravond in het Boerderij publiek was Edward Reekers (Kayak)

Gisteren gezien Gruppo Di Pawlowski en Omar Souleyman in het Valkhof te Nijmegen.

Gruppo Di Pawlowski kreeg ik getipt als must see en ik sprong ruim op tijd op mijn fietsje op weg naar het Valkhofpark. Daar aangekomen speelde Saint Motel hun set nog uit. Frisse Indie best lekker om ondertussen een cashless kaart te kopen om drank mee te bestellen, de Plees to bee even uit te checken en een eerste drankje op de vierdaagsefeesten te bestellen. Na Saint Motel had ik de keuze om de lange trap af te dalen naar de Voerweg om daar Monolyth te zien spelen of om boven te blijven en te "genieten" van de Nederlandse Doe Maar 2.0 Rico & A.R.T. Ik had niet zo'n zin om de lange trap ook weer naar boven te trippelen en bleef een beetje hangen voor het podium waar later Gruppo Di Pawlowski ging spelen.

Dat was een goede zet want vriendinnetjes, Ilona, Lillian en Aat liep ik op dat moment tegen het voortreffelijke lijf en ook al vond ik Rico & A.R.T. niet echt een feestje om naar te luisteren ik bevond me wel meteen in super fijn gezelschap. Die ook Mauro zijn feestje wilden zien. En dat was het Mauro maakte er een feestje van. Zeer sterk optreden van een vakman. Luid en overweldigend, tastbaar en voelbare waarheid. Ja je hoort wel dat er toch echt een bijzondere klasse op het podium staat. Helaas duurt een optreden op de zomerfeesten slechts 45 minuten. Dat is veel en veel te kort want het optreden smaakte naar meer heel veel meer. En de band zelf verontschuldigde zich en het leek dat zij ook naar meer hunkerden. Wat een liefde voor het maken van muziek op het podium een genot een hoogtepuntje en dat op dag 1 van het festival al.

Na Gruppo Di Pawlowski begon op het Arc podium Omar Souleyman Syrische Afrobeats op zich helemaal niet slecht en het publiek danste er lustig op los. Ik danste mee maar had liever gehad dat Gruppo Di Pawlowski de tijd van Omar erbij had gekregen. Nogmaals Omar Souleyman het was leuk maar Gruppo Di Pawlowski die bliezen me uit de schoenen en dat gebeurd niet vaak meer.

net thuis van concert van the afghan whigs in Paradiso, heerlijk concert. Ook goed voor programma van Ed Harcourt, jammer genoeg maar een half uurtje. Bij het einde kwam ook nog rude boy langs op het podium om te knallen. Ja mooi concert zo op de maandagavond

Ah, was dat Rude Boy! Ik vond al dat die knaap me zo bekend voorkwam! Gaaf concert inderdaad. Ik ken alleen Gentlemen en de nieuwe plaat, maar heb van begin tot einde genoten. Leuk om ook nog een stukje Beatles te horen (Getting Better)...

Gisteren een fantastisch concert van Anathema in de Boerderij gezien.

Ik heb wel enigszins medelijden met John Douglas. Ben je al jarenlang drummer, komt er een nieuwe toetsenist die ook nog eens een keer een betere drummer blijkt te zijn. Daniel Cardoso drumde al op het meest recente album, Distant Satellites, en was ook gisteren eerste drummer. John Douglas speelde slechts begeleidende partijen en percussie. En eerlijk is eerlijk, Cardoso drumt ook een stuk dynamischer. Geen idee hoelang Douglas zo'n bijrol leuk blijft vinden maar ik hoop lang want de dubbele drums zorgden voor een fline dosis extra energie.

Gevolg van de switch van Cardoso was wel dat de toetsen er redelijk bekaaid vanaf kwamen. Danny Cavanaugh speelde wat partijen en Vincent toetste tijdens Closer en daar hield het wel mee op. En eigenlijk heb ik ze niet eens gemist want er viel meer dan genoeg te genieten gisterenavond.

Eigenlijk al vanaf de eerste maten van Untouchable zat de stemming er waanzinnig goed in, zo goed dat het 'ophitsen' eigenlijk niet echt nodig was. Illustratief was ook het luid meegezongen Distant Satellites, nota bene een nummer dat net op plaat verschenen is en nog niet eerder werd opgevoerd. De band genoot zelf ook zichtbaar en daarom was het ook jammer dat het concert eigenlijk wat te snel was afgelopen, na een kleine twee uur en zonder echte toegiften.

Enige minpunt was eigenlijk dat het dak er niet letterlijk af ging want het was knap warm in de uitverkochte zaal maar verder echt een topoptreden, het beste dat ik tot nog toe van Anathema heb gezien. Ben dan ook benieuwd naar de optreden in het najaar. Hopelijk net zo goed maar dan nog wat langer.