Weekend Vestrock achter de rug en het was weer een supergeslaagd feestje. Niet voor niets wordt het in diverse media wel de parel onder de festivals genoemd. Ik ken geen enkel festival waar je zo relaxed kunt staan en zoveel ruimte hebt en wat zo'n intiem karakter heeft. Dat komt natuurlijk mede door de ligging, het is op een eilandje ... eh beter gezegd schiereilandje in zeg maar een grote kreek. Omdat er dus maar 1 uitgang is...en vluchtweg als er iets misgaat, mogen er maar een beperkt aantal bezoekers (ik meen ergens tussen de 7500 en 10000) het terrein (wat anders ruimte en plaats aan veel meer mensen zou bieden) waardoor het een kleinschalig en intiem karakter behoudt. Ook geen ellenlange rijen / wachttijden als je iets te drinken gaat halen (je staat na 5 minuten of zo - en vaak nog eerder - met je drankje weer terug op je plek), naar het toilet moet of wat gaat eten.

Naast de beide hoofdpodia is er ook een Club Accoustic waar een hele reeks - voor mij grotendeels onbekende, maar ik zie er wel een aantal op Mumeter terug - singer songwriters geprogrammeerd stonden. En overdag is er ook de zgn Vestrock university waar diverse schrijvers en wetenschappers lezingen geven, ben zelf naar Herman Brusselmans, Ronald Giphart (als vervanger van de zieke Bart Chabot) en Kamagurka geweest...m.n. de laatste was briljant absurdistisch.

En vanaf half zes tot middernacht treden er beide dagen een keur van DJ's op in de Silent Disco...

Dan waar het eigenlijk om te doen is, de hoofdpodia.

Zaterdag stonden o.a. Town of Saints, Taymir, Reptile Youth, Bass Kleph, Peter Pan Speedrock, Oorgasme, Intergallactic Lovers, De Staat, Di-Rect, The Opposites en Limp Bizkit op het programma.

Reptile Youth vond ik de verrassing vd dag, ik kende het niet maar ze maakten live een hele goede en energieke indruk. Intergallactic Lovers en De Staat vond ik beide erg goed, Di-Rect vergeet ik maar weer snel maar ik zag veel andere mensen om me heen hier wel erg van stonden te genieten. The Opposites is ook totaal niet mijn ding maar ze maakten er wel een geweldig feestje van waardoor ik aan het eind ook gewoon stond mee te springen. En Limp Bizkit. ook al niet mijn band, viel me ook reuze mee en was een meer dan geslaagde afsluiter van dag 1.

Op zondag bestond de line up uit o.a. Marble Sounds, Mintkov, Lonely the Brave, Thomas Azier, Blaudzun, Daan en the White Lies. En ook nu werd het weer een feestje, ik vond zelf m.n. Mintzkov en Blaudzun geweldig sterk, bij Daan waren het vooral de klassiekers Victory, Swedish Designer Drugs en Housewife, die 3 werden ook na elkaar gespeeld, die de boel flink los deden gaan. En the White Lies vielen me 100% mee en maakten er een heel leuk feestje en een geweldige afsluiter van.

Kortom, voor de 5e keer op rij een groot succes en ieder jaar lijkt er toch weer een stap gezet te worden zonder dat dat ten koste gaat van het kleinschalige en intieme karakter. En dat voor maar 50 euro...wat zeg ik, 45 euro want ondergetekende koopt gewoon elk jaar in december een "early bird" kaart voor het hele weekend voordat er ook maar 1 naam bekend is

Gisteren in de kleine zaal Drivin' n' Cryin' gezien. Een energieke set met folk, country, blues en rock.

Drivin 'n' Cryin' op 1e pinksterdag gezien op Ribs en Blues in Raalte. Ze stonden op het buitenpodium op dit prachtfestival. Neigde vaak naar de hardrock toe te gaan en misschien niet helemaal op hun plek. Blues is er mindere mate aanwezig in hun muziek.
De zang, daar moest ik aan wennen en is niet voor ieder gehoor weggelegd kon ik opmerken uit het publiek. Ik denk dat ze in Paradiso beter pasten met hun aparte sound.

Ze switchen nogal van muzieksoort, begonnen in de jaren '80 als indie / REM georiënteerde band, daarna folk/country om vervolgens als hardrock te eindigen. ik kan me voorstellen dat ze op een blues festival niet helemaal op hun plek zijn.

Leuke enthousiaste recensies hierboven, van een veelzijdig afgelopen muziekweekend. Blij dat Pinkpop uiteindelijk ook zonder wezenlijke problemen is verlopen, met dat dreigende noodweer.

NU het 1 over 12 is mag ik in dit topic wat post

Net terug van Arcade Fire in het Sportpaleis in Antwerpen. Nadat ik ze in 2011 had gezien tijdens hun Suburbs tournee waren mijn verwachtingen hoog gespannen omdat dat concert veel indruk heeft achtergelaten.

Ik moet zeggen dat ze alle verwachtingen hebben overtroffen. Arcade Fire heeft een enorme groei meegemaakt als liveband. Win Butler is een overtuigende frontman die het publiek moeiteloos met zich mee weet te krijgen tijdens de opzwepende nummers (props ook aan het Vlaamse publiek ). Ook de luchtige nummers die Régine Chassagne voor haar rekening nam, waren een uitstekende afwisseling naast het wat hardere werk.

Daarnaast speelden ze een werkelijk geniale setlist, welke dus wonderenswaardig al online staat.

Een echt hoogtepunt is niet aan te duiden, aangezien het een lange aanschakeling was van schitterend uitgevoerde nummers.

4,5* voor deze band in topvorm.

Ik kan hier alleen maar bij aansluiten, mijn verwachtingen voor Arcade Fire waren heel erg hoog gespannen, ik wilde ze al zo lang graag live zien en alle verwachtingen werden overtroffen, wat een geweldige live band, superstrak, moeiteloos wisselend van rockband naar dance beats en wat al niet er tussen in. De sfeer zat er natuurlijk al meteen goed in met Rebellion als 2e song en die hielden ze ook moeiteloos vast t/m de afsluiter van de toegift Wake Up.
Concert van het jaar is altijd gevaarlijk om nu al te zeggen .... zeker met bijv persoonlijke favoriet Pearl Jam op komst volgende week...maar dit gaat dit jaar toch heel moeilijk nog overtroffen worden vrees ik.

Ook ik sluit me hier volledig bij aan. Zonder enige moeite hebben ze me een kleine 2 uur in de ban gehouden. De sfeer was uitstekend, de nummerkeuze zeer goed, en de energie op het podium was fantastisch. Er had voor mij nog een extra "régine" momentje in gemogen om het publiek wat kippenvel te bezorgen (in the backseat iemand?) maar zonder dat was het ook super!

Gisteren heb ik Arcade Fire gezien in het Antwerpse Sportpaleis. Het optreden was goed, de show was fenomenaal en de hele avond was een geweldige belevenis.

Het was een drukte van belang op het podium. In totaal heb ik twaalf personen geteld: de zes vaste bandleden (Win, Régine, Richard, Will, Tim en Jeremy), de twee vaste touring members (Sarah en Owen), twee Haïtiaanse percussionisten en twee blazers. Er viel dus altijd wel wat te zien. Daarbij komt nog dat er op de achterwand steeds kleurrijke doeken hingen of grote projecties te zien waren die ieder nummer bijna letterlijk in een ander licht zetten.
Ook aan de bandleden zelf viel nog een hoop te zien. Bont gekleed waren ze en ze liepen voortdurend over het podium, óf om te dansen óf om weer eens van instrument te wisselen. Vooral Owen Pallett heeft heel wat meters gemaakt tussen zijn vioolhoekje op rechts en de keyboards aan de linkerkant van het podium. De ietwat knullige, maar vertederende danspasjes van de twee in het blauw geklede blazers waren ook erg vermakelijk.
Daarnaast viel er ook naast het hoofdpodium een hoop te zien. Tijdens Rebellion vluchtte Win de tribunes op en meerdere keren was er wat te zien op het kleine podium in het midden van de zaal. Gelukkig ben ik vrij lang, zodat ik daar toch nog wat van heb kunnen zien, ondanks dat ik helemaal vooraan stond.
O ja, dan waren er ook nog die grote spiegels boven het podium! Tijdens het voorprogramma kon ik zo precies op het keyboard van Owen Pallett kijken. En tijdens Arcade Fire stonden ze op een gegeven moment zo gericht dat ik mezelf kon zien.
Ik kwam letterlijk oren én ogen tekort.

Het optreden begon met een nepband. Zes 'bandleden' droegen de grote maskers uit de clip van Reflektor en startten Rebellion in. Al snel kwamen de echte bandleden het podium op en Win Butler stuurde ze weg. Hij is duidelijk geen geboren acteur, maar hij deed het leuk.
Arcade Fire nam de touwtjes meteen stevig in handen en startte het optreden met Normal Person. Meteen een krachtige opening van een avondvullende rockshow. Zelfs rustigere nummers als Tunnels en The Suburbs werden flink 'opgerockt' wat eigenlijk best jammer was. Iets meer subtiliteit had soms wel gemogen.
Via Rebellion schakelde de band meteen door naar de hoogste versnelling. 'Lieees! Lieees!' werd volop meegebulderd door het publiek. De stemming was gemaakt.

Hierna volgden er nog heel veel goede nummers, vooral in het tweede deel van de set. No Cars Go was natuurlijk fantastisch en leek duidelijk een publieksfavoriet. Régines uivoering van Haiti daarna was ook erg mooi en ze danste er flink op los. Misschien kwam dat wel doordat de camera's (hebben jullie die man in skeletkostuum over het podium zien sluipen?) erg prominent aan het filmen waren tijdens dat nummer.
Tijdens It's Never Over stond Régine ineens op het kleine podium midden in de zaal en het leverde een prachtig duet op. De slotzin (Orpheus/Eurydice, it's over too soon) die in koor gezongen werd was schitterend. Meteen daarna volgde Sprawl II dat Régine prachtig vertolkte, waarschijnlijk het mooist gebrachte nummer van de avond. 'I need the darkness, someone please cut the lights'. En dan ineens: Boem! Al het licht uit. Niet erg origineel, maar wel mooi.
Het laatste nummer van de reguliere set was Reflektor, het nummer waar iedereen al van begin af aan een beetje naar smachtte. De uitvoering stelde niet teleur. Het enthousiasme spatte er bij alle bandleden vanaf en dat werkte aanstekelijk. Stilstaan was geen optie. Wat ik ook erg mooi vond was hoe Régine met twee spiegels in haar handen lichtreflecties de zaal in kaatste en de hele tribunes bescheen. Ik heb een hele tijd omgedraaid gestaan om het licht te kunnen volgen.
Tijdens dit nummer liep Win op een gegeven moment naar voren (ik stond zo’n meter van hem vandaan) en pakte hij op de voorste rij iemands telefoon af. Toen heeft hij een foto gemaakt en daar móét ik opgestaan hebben. Ik keek recht in de lens. Win heeft een foto van mij gemaakt! Dat geeft toch een bijzonder gevoel.

Na een kort optreden op het kleine podium van de nepband kwam de echte Arcade Fire terug voor de toegift. Eerst het knallende Power Out, daarna het swingende Flashbulb Eyes met Here Comes the Night Time erachteraan geplakt. Op cd vind ik er niet veel aan - ik houd niet zo van dat funky gedoe - maar live was het verrukkelijk. Toen het confettikanon afging was het feest compleet. Wat een climax! Wat een feest!
Daarna speelden ze ook nog Wake Up. Een prachtig slotnummer natuurlijk, zeker met de ooo-ooo-oooohs die het publiek zo heerlijk kon meezingen, maar Here Comes the Night Time had ik een perfecte afsluiter gevonden voor deze bonte avond.

Geen optreden is compleet zonder dat ik kritiek heb geleverd, maar ik zal het kort houden. De muziek stond vrij hard en overklaste de zang soms. Wat ik storender vond was dat de 'rock-instrumenten' (gitaar, bas, drums) erg hard in de mix stonden, waardoor de andere instrumenten ondersneeuwden. De blazers tijdens It's Never Over waren amper te horen, de synths in Ready to Start ook niet en van het vioolspel heb ik al helemaal weinig gehoord, zelfs niet tijdens de nummers van Funeral. Erg jammer natuurlijk, maar dat mag de pret niet drukken.

Arcade Fire maakte er een feestje van. De muziek van Reflektor leent zich daar natuurlijk uitstekend voor, maar ook de manier waarop ze de avond hebben aangekleed droeg heel veel bij aan de sfeer. De kleding, de projecties, het licht, de danspasjes: Alles was tot in de puntjes verzorgd. Het was een visueel spektakel, meer nog dan muzikaal, en het was een Show met de hoofdletter 'S'. Dit optreden was een belevenis om nooit meer te vergeten.

Tijdens de eerste helft van de show had ze weinig in te brengen, maar daarna kwam ze een tijd lang flink in de spotlights te staan. Haiti en Sprawl zijn 'haar' nummers en tijdens It's Never Over stond ze ook in het middelpunt. En tijdens No Cars Go en Reflektor was ze ook niet bepaald óndergeschikt' aan Win
Maar inderdaad: In the Backseat had ze nog best mogen spelen. Heel graag zelfs!

Mijn verslagje. Ik ben oprecht teleurgesteld door het geluid (ik ben heeel kritisch), maar het was een weergaloze show hoor:

----

Even vooropstellen. Nadat ik Arcade Fire al eerder in het buitenland zag (Greek Theater, Berkeley, 2010) ben ik pas echt fan geworden. Legendarisch optreden van de beste live-band van de planeet. Maar sinds The Suburbs is de band zo gegroeid, dat ze niet meer in relatief kleine podia staan. Ik had me er dus bij neergelegd dat ik waarschijnlijk nooit meer naar Arcade Fire zou gaan. Maar toen kwam Reflektor uit. Ik vind het nu bijna een jaar na release van die plaat, oprecht een van de beste albums aller tijden. Dus tsja, wat doe je dan? Dan ga je zelfs gewoon naar Antwerpen (want naar Pinkpop gaan is nog verder weg) in het Sportpaleis (18000 man). Risico voor deze fan, die al tig keer heeft gezweerd nóóit meer naar een muziekzaal van deze grootte te gaan? Ja...

Het goede nieuws: Wow, wat een waanzinnige knallers zijn de nieuwe Reflektor nummers zeg, zeker live. Joan of Arc (3e nummer in de set) was echt fantastisch, met die geniale gitaar-rif, die heerlijke bas, die tempo-wisselingen en die punky attitude. We Exist was het absolute concert-hoogtepunt mijns inziens, met een weergaloos opzwepende bas en die disco-beat, een heerlijk hilarisch dansbaar filmpje en een perfecte transitie naar No Cars Go (ook geweldig). It's Never Over was een schitterend gespeeld stuk, waarin Regine zelfs plaatsnaam midden in de zaal om vanaf pak hem beet 50 meter samen met Win Orpheus te vertolken (wat een sterk nummer toch). En oh mijn god, wat was Here Comes the Night Time in de toegift ook overweldigend fantastisch. Eerst misschien nog door mij gezien als het minste nummer van het album, maar nu al de absolute live-klassieker van de laatste plaat. Gevolgd door een fantastische confetti-storm én uiteraard standaard concert-afsluiter Wake Up. Maar nu gaan we langzaamaan naar het slechte nieuws. Titelsong Reflektor zelf was een fiasco. Flashbulb Eyes was niet eens te herkennen. En dat brengt ons tot:

Het slechte nieuws: Het geluid. Man wat was dat slecht. In het begin lag het het misschien nog een beetje aan de afstelling. Opener Normal Person kraakte, ruiste, en miste elke vorm van nuance (maar was wel een lekker harde opener). Daarna meteen Rebellion (Lies), dat voor het eerst niet uit de verf kwam zo vroeg in de set. Het leek wel alsof alle zware en dikke-gitaar nummers vanavond volledig waren verzand in een asubtiele geluidsmuur. Joan of Arc daarna ging zoals gezegd nog wel (door de lekkere beat en de fijne rifs) maar Rococo kwam ook niet over, afgezien van die super-opbouw, en deed toch ineens vermoeden dat het met het geluid niet meer goed zou komen. Gelukkig was daar toen het magistrale The Suburbs (hogere en scherpe geluide (als piano) leken wel goed afgesteld, en deze nummers waren daarom sterker), maar Ready to Start en Tunnels die toen volgden verzanden ook in een onluisterbare ruis van gitaren, drums en een onzichtbaar podium. En het dieptepunt was nog wel mijn absolute favoriete nummer, Reflektor. Ik herkende het begin niet eens, zo slecht hoorbaar was het, en dit nummer moet het toch echt hebben van die heerlijke veelzijdige en volle instrumentatie en al die kleine details.

Ach. Ik ben een beetje teleurgesteld door dit concert. Het had gewoon zóveel beter kunnen zijn. En misschien klinkt dit stuk een beetje té negatief. Want welke band kan nou een optreden dat geluidstechnisch zo slecht in elkaar zat, toch tot zo'n ongelooflijk fantastisch optreden kneden? De energie van de band op het podium is gewoon zo overtuigend, Regine was in een ontzettend goede doen en had er echt zin in, en de band straalt zoveel energie uit dat ik toch gewoon met een tevreden gevoel naar huis ben gegaan (ook al kostte me dat 4 uur). Een legendarische live-band, met een perfecte mix aan geweldige nummers. Maar het had zoveel beter kunnen zijn, in een zaal die wel het geluid op orde had gehad.
Pat-sounds: Concert Arcade Fire, Sportpaleis Antwerpen (2014-10-06) - pat-sounds.blogspot.nl

Ook de percussionisten hoorde ik tijdens sommige nummers nauwelijks, ook al waren ze wel op hun djembés aan het meppen. Met de blazers dus hetzelfde, maar die vermaakten me wel met hun dansjes. Op dansvlak was de echte ster naar mijn mening de 2de van rechts op de projectie tijdens We Exist. Maar goed, dat doet er niet zo toe. Verder kan ik me vinden in wat je schrijft, op het feit dat ik wat te laat gekomen was om nog ver vooraan te geraken na.

Ik heb ook gefascineerd staan kijken.

Ik ben bijna niks gezien van de hele show. Stond ergens in het midden. Moest het echt hebben van de projecties. Waarom zijn die podia hier en bv in Ziggo Dome zo laag?? Ik ben nog vrij lang ook, en kon het nauwelijks zien.

Ik denk dat dat toch met name te maken heeft met de plek in de zaal. Het zou goed kunnen dat de akoestiek van het Sportpaleis nog steeds niet in orde is. Ik stond zelf op een paar meter van het podium en ik had weinig te klagen over het geluid. Mijn gezelschap ook niet. De zang had misschien iets harder gekund in de mix, maar gelukkig konden we toch al bijna alle nummers meezingen.

Overigens heb ik bij optredens in andere grote zalen heb ook wel meegemaakt dat ik er vooraf ontzettend veel van verwachtte, maar dat m'n positie uiteindelijk de oorzaak was van een (lichte) teleurstelling. Helaas niet altijd te voorkomen.

Gisteren weer erg genoten van Karnivool in een kleiner zaaltje van de Trix in Antwerpen.

Voorprogramma was het Texaanse Nothing More dat in de bindteksten heel nederig en dankbaar was om hier voor de allereerste keer in Europa te mogen spelen voor ons, maar tijdens de songs letterlijk al hun demonen loslieten. Een zanger met een ontblote torso (kijk eens naar mijn 8-pack!), 3 razende instrumentalisten en energie voor een orkest van 40 man. Iets te veel metalcore naar mijn zin, maar dat ze energiek waren, daar bestaat geen twijfel over. En ook iets met een statief waarop ze een vliegende basgitaar hadden vastgemaakt, om daarop met 2 (en zelfs 3 op een bepaald moment) te staan tappen. M.a.w. een lied bestaande uit drums en 3 mannen tappend op een zwevende basgitaar. Indrukwekkend schouwspel wel.

Karnivool. Het was m'n vierde keer alweer en het was weer donders goed. Eindelijk nog eens Deadman live mogen aanschouwen. Het was ook lekker broeierig warm in dat zaaltje, het publiek had er zin in (al werd er nooit gemosht, dat was in Amsterdam in december 2010 wel even anders) en de band evenzeer. Drew, met z'n retro Pink Floyd T-shirt, bewoog heen en weer over het hele podium, Ian Kenny zag er straalbezopen uit met zijn ronddraaiende oogjes, Steve Judd had er weer 20 kilo arm- en nekspieren bijgekweekt sinds hun laatste passage en ging als een bezetene te keer op zijn cymbalen,... De band stond er desondanks wel zeer alert bij en de nummers kwamen heel goed over. Elke noot en lyric meegezongen. All I Know was heerlijk, Themata en C.O.T.E. zoals gewoonlijk ook. M'n favoriete passages van Asymmetry kwam aan bod (We Are, Aeons), New Day was het laatste hoogtepunt en tegelijk het laatste lied van het optreden. Voor mij persoonlijk (maakt natuurlijk een groot verschil als je de muziek door en door kent, of net helemaal niet) weer een topconcert van 2014, nu samen met Motorpsycho (blijft toch nummer 1) en Transatlantic (pakweg nr. 3) m'n drie favoriete concerten van dit jaar, so far.

The Scene in de Lotto Arena, heel sterk (stem van Thé Lau klonk uitstekend), prima set, heel bijzondere sfeer, warm en enthousiast publiek.
Stef Kamil Carlens, Tom Barman, en Lange Frans: emotioneel op het podium, maar muzikaal vond ik dat er net iets teveel aan.
Iets te korte set en geen bisnummers; maar dat is nu eenmaal de situatie...
Kijk uit naar Brussel volgende week.
The Scene: fantastische band. Thé Lau: fantastische man.

2 topavonden Pearl Jam achter de rug in Ziggo Dome. Geweldig als gebruikelijk met een fijne mix van bekendere en onbekendere nummers.

De eerste avond werden de wat rustigere nummers gespeeld en kwam het, in vergelijk met de 2e avond, wat tammer over. Gisteravond was Eddie wat meer op dreef en 'rockte' het meer.

Ondanks dat ik geen fanboy ben zie ik ze over 2,5 week weer op Rock Werchter. Zin in!

En dat waren het: 2 topavonden met Pearl Jam! En op de tweede avond werden er maar 6 nummers van de avond ervoor gespeeld (op 30!). Wat een klasse is dat toch van ze, zulke verschillende setlists spelen. Uitblinkers waren Mike McCready die in een absolute topvorm stak en er ontzettend veel zin in had, ook het publiek opzweepte. En Eddie omdat hij werkelijk erg goed bij stem was. De tweede avond wel wat meer dan de eerste, want toen bespeelde hij het publiek nog wat beter.

Heel bijzonder was op de eerste avond het eerbetoon aan Oranje: Animal. Dat begint zo: "5, 5, 5, against 1! 5, 5, 5... against 1. En gelijk werd zo één van mijn live favorieten gespeeld en hoe! Op de eerste avond waren ook t-shirts met voorop PEARL JAM, de Hollandse Leeuw en 5-1 en achterop The Netherlands 10 ... inderdaad TEN. Met in de 0 een afbeelding van the Lightning Bolt. Ik heb 'm nu aan.
Opvallend goed Given To Fly, Lighting Bolt, Even Flow met een briljant Mike McCready solo van zeker 6 minuten, Porch, Sleeping By Myself (terwijl ik dat op de plaat een vrij suf nummer vind), het schitterende Come Back, het fantastische Better Man, het sublieme Rearviewmirror en een onvoorstelbaar gave versie van Alive waarbij de zaal ontplofte.

De tweede avond kwamen juist een paar toppers weer terug: Even Flow, Better Man & Alive die door een aantal andere fantastische uitvoeringen werden aangevuld. Daarom was dit een nog beter concert, sterker nog: het was subliem. Dit was één van de beste Pearl Jam concerten ooit.
Ijzersterk waren ook Life Wasted, Last Exit, natuurlijk Dissident, het waanzinnig mooie Immortality, Marker in the Sand (!!), Unthought Known, Mother (Pink Floyd cover) & Daugter met Another Brick in the Wall, State of Love and Trust, natuurlijk Black, het harde Blood en tot slot jawel allebei kado: Rockin' in the Free World EN Yellow Ledbetter. De zaal was inmiddels al vele malen ontploft.

Beter krijg je het niet. Echt niet. Fantastisch. Subliem. Weergaloos. Dit schrijvend alweer kippenvel.

Ik was er alleen gisteren bij, maar ik heb er van genoten. Meesterlijke set, vooral Alive > Black > Blood was weergaloos. Mijn eerste Pearl Jam concert, maar meteen wel het beste concert waar ik ooit bij geweest ben.

Zo, dat is duidelijke taal. Gaaf Rvdz!

Erg leuk ja! Hopelijk komen ze hun belofte na om nog zo vaak mogelijk in de Ziggo te spelen. Ik wil er dan weer beide/alle avonden bij zijn. Weergaloos, 5½ uur muziek over 2 avonden. En wat voor een muziek!

Persoonlijk hoogtepuntje van gisteravond vond ik btw Just Breathe. Prachtig nummer vind ik dat!

Enne, het oranje-shirt gaat vanmiddag hier ook aan!

Ik was er gisteren bij. Het was mijn eerste echte PJ concert. Ooit wel een keer met een half oog op Pinkpop (2000 ofzo) gezien.

Ik vond het ook een heel mooi concert, goed geluid, goed gespeeld en een mooie set. Vooral het eerste deel van de set (Even Flow!!!) vond ik goed. Gelukkig speelden ze Yellow Ledbetter als afsluiter want Rockin' in the Free World vind ik echt een k%tnummer.

Jammer dat ze Porch en Rearviewmirror niet speelden, mijn favoriete nummers. Maar nu heb ik wel nog een reden om ze nog een keer te zien.

Die speelden ze inderdaad maandag. En hoe!
Volgende keer gewoon twee keer gaan!

Porch miste ik ook wel ja, Release en The Fixer hadden ze er van mij ook nog wel in mogen stoppen, maar ik zal niet klagen verder.

Grappig, ik vind dat ook een oervervelend nummer en elke keer een enorme anticlimax na een fantastisch mooi concert.

Ik zag het ja, volgende keer ga ik de eerste avond (als ze weer twee avonden spelen), dan spelen ze volgens mij de wat meer standaard nummers. Maar ik ben geen echte PJ kenner. Mijn vriend is een grote fan en hij was erg content met de setlist, vooral met opener Hard to Imagine.

Twee keer gaan vind ik een te duur grapje. Ik wil ook nog andere bandjes zien.

Geweldig concert van Pearl Jam gisteren in de Ziggo inderdaad, heerlijke setlist ook. Enige nummer wat ik zelf miste was eigenlijk persoonlijke favoriet.
Het nummer wat bij mij heel erg is blijven hangen is Sirens, dat heeft voor mij toch wel de potentie om een volgende Pearl Jam classic te worden, wat een lekker nummer is dat zeg.
En van Backspacer speelden ze gelukkig Unthought Known, dat is toch van dat album toch ook wel m'n favoriet.

Net als Sunderland en West heb ik ook twee waanzinnige avonden gehad met Pearl Jam. Zoals gebruikelijk kwamen de setlisten maar zeer beperkt met elkaar overeen, waardoor het twee unieke avonden waren. De overeenkomst was dat de optredens tegen de drie uur duurden en dat de charismatische Eddie Vedder cum suis er met veel inzet en bezieling sublieme rockshows van maakten. Al met al kwamen zowel op maandag als dinsdag meer dan genoeg van mijn favorieten voorbij, dus ik heb geen uitgesproken voorkeur voor één van de twee shows. Ik ben dan ook content dat ik ze allebei ben gaan zien!

Welke is dat dan, El Ninjo?