Inderdaad, het optreden in Tivoli was legendarisch, zonder meer! Of het geluid in Tivoli nou zo veel beter was, weet ik niet - toen stond ik helemaal vooraan, en in Paradiso zat ik op het eerste balkon, recht voor het podium, en beide keren vond ik het ruim voldoende. Maar bij deze band hoeft het geluid ook niet perfect te zijn. Het grote verschil was voor mij Jeff Mangum. In Tivoli was hij veel scherper in zijn zang, en gisteravond leek hij af en toe achter de begeleiding aan te zingen en de uithalen in te korten. Dat was zeker bij de eerste nummers het geval. Maar misschien viel dit me nu meer op dan de vorige keer, toen ik midden tussen de meest fanatieke (en meebrullende) fans stond. Al met al had ik deze show niet graag gemist. En dat Hallo Venray in het voorprogramma stond was een zeer aangename verrassing...

Hallo Venray was zeker een leuke verrassing! Bijzonder strakke show ook, helemaal als je bedenkt dat ze gisteren op het laatste moment geregeld werden (Amen Dunes zou oorspronkelijk het voorprogramma doen).

Dit was de derde keer dit jaar dat ik Hallo Venray zag (eerder in de Melkweg en op Le Guess Who) en al die keren was het een strakke show! Laat dat maar aan Henk, Henk en Peter over!

Kan ik me helemaal in vinden en daarom sta ik ook nogal te kijken van het commentaar van Edgar18 die ze gister beter vond spelen. Geen probleem natuurlijk, maar mijn ervaring is in ieder geval heel anders. Wat trouwens niet wegneemt dat ik gister ook erg genoten heb.

Wat betreft Jeff Magnum ben ik het wel met jullie eens hoor. Ook in mijn optiek iets minder scherp dan in mei - behalve de nummers die hij alleen bracht (Oh Comely, Two-Headed Boy), die vond ik zó goed en zo intens mooi gisteren. Maar de rest van de band, de sound in totaliteit etc. was voor mij net een fractie beter. Maar nogmaals, het ontloopt elkaar amper hoor en in zijn totaliteit heeft Tivoli ook mijn voorkeur, al was het beide keren subliem!

Ik vond die solostukken juist weer de minste van de avond, had van mij wel tot een of twee beperkt mogen worden. Nee, dan liever dat chaotische bandgeluid, erg goed.

Vermeldenswaard vond ik overigens dat - voor zover ik het gezien heb dan - iedereen zich aan het fotografeer- en filmverbod hield. Nooit eerder mee gemaakt.

Love etc. toch?

Ik ben maandag geweest. Ik vond het een erg gaaf concert. Ik stond op de eerste verhoging en ik heb nog nooit een concert zo goed kunnen bekijken. Geluid vond ik prettig! Erg goede show van de heren en lekker veel nummers van Electric.

Logistiek was knudde inderdaad. Mijn vriendin ging vlak voor het begin (ik had d'r nog gewaarschuwd, want ze was nog niet weg of het begon) bier halen. Toen ze terugkwam was de deur naar de zaal toe dicht. Moest ze helemaal omlopen om ergens een geopende deur te vinden. Verder wel een grappige zaal, in een HMH was het optreden stukken minder geweest denk ik.

Inderdaad, ik bedoelde iets van Behaviour en nog iets van Yes. Love Ect. vind ik zo'n beetje het minste nummer van de verder sterke plaat dus ik hoopte persoonlijk op een andere track (bv. Pandemonium, Did You See Me Coming? of Building a Wall)

Je post vat redelijk goed samen wat ik ook vond...

Ben ik blij dat ik geweest ben? Ja.. maar legendarisch zou ik het niet noemen... Ik deel je aanmerkingen over het geluid, na 1 nummer merkte ik al op dat de drums te hard stonden waardoor de blazers wel heel erg hun best moesten doen een beetje over te komen... en meestal lukte dat nog net.. Daarom vond ik inderdaad ook de nummers zonder drums beter (Oh Comely, op plaat voor mij het minste nummer van Aeroplane (Ja, dat leest u goed), was hier een van de sterkere nummers).. jammer dat ie mijn favoriete nummer als enige van het album niet speelde (Communist Daughter)..

Wel leuk te zien was toch het enthousiasme waarmee ze leken te spelen, dat soms zover werd doorgedreven dat het nogal gehaast overkwam, zeker de eerste 6-7 nummers..

Door deze dingen mist het een beetje die unieke sfeer die Aeroplane zo'n geweldig album maakt.. Ja, de songs zijn goed en bleven ook zo wel overeind, maar net dat beetje magie van het album miste door de mix van hierboven beschreven factoren... Heb zijn muziek altijd als een beetje een afwisseling op de grunge en hardere gitaarrock gezien, maar hij leek zelf daar een beetje in te verdwijnen..

Zou ik hem liever solo zien? dat weet ik niet, op de momenten dat de andere instrumenten wel goed uit de verf kwamen voegden ze ook echt iets toe, vooral de blazers, ik weet niet of het anders lang genoeg zou kunnen blijven boeien...

Maar goed, toch wel blij dat ik geweest ben hoor, de gemaakte opmerkingen maakten het geenszins slecht, en het was gezellig met enkele andere musicmeteraars van tevoren eten (hoewel sommigen liever met hun eten gingen spelen).. dus succesvolle avond..

Wat ben ik blij dat ik toch heb besloten om zowel PSB als NMH te bezoeken dit weekend.

Had eigenlijk al een kaartje voor PSB op 11 augustus. Heb deze met wat verlies verkocht en kaartjes voor het (uitverkochte) concert op 10 augustus kunnen bemachtigen. Zodoende kon ik ook naar NMH.

Twee geweldige concerten en zelfs allebei een plekje in mijn top 10 van beste concerten.

Ik vond het echt fantastisch, voor mij was het enorm speciaal. Ook fijn dat ik On Avery Island, Everything Is en Ferris Wheel on Fire goed ken. Voor mij als persoon was het dan ook wel behoorlijk legendarisch, logisch als je weet hoe enorm verliefd ik ben op hun muziek. Het enthousiasme van de band en de enorme toewijding van het publiek waren ook hartverwarmend. Dat het geluid niet bijster geweldig was kan ik beamen, maar deed niet veel af aan deze geweldige ervaring (niet dat het geluid slecht was, trouwens).

Gisteren bij een theateruitvoering geweest van Pink Floyds The Wall in het Steengroevetheater in WInterswijk (http://steengroevetheater.nl/): wat een geweldige belevenis!! Begin dit jaar was ik ook in de Arena waar Roger Waters zijn uitvoering bracht, maar eerlijk is eerlijk: deze theatervertaling vond ik nog indrukwekkender. Muziek werd met passie en overgave gespeeld, geweldige gitaristen en zangers, en fantastisch dat je er echt tussen zat: acteurs renden om je heen, kwamen overal op, groots. Begon direct al overweldigend met 'In the Flesh' waarbij je van het één op andere moment op een slagveld zat, met explosies om je heen en rennende soldaten, begeleid door snerende gitaren en dreunende bas.
Regelrechte aanrader!!!

Kun je nagaan

Net terug van Olafur Arnalds in het Amsterdamse Bos. Helaas beleven we op dit moment niet bepaald een Indian Summer dus we zaten op het eind van de avond wel een beetje te bibberen. Ook Olafur had daar last van: zat zich tussen de nummers door flink in de handen te wrijven. Ook had hij overduidelijk last van de vliegtuigen die frequent overkwamen. Meer dan het (A'damse) publiek volgens mij, wij weten dat wel als we naar een concert in het Amsterdamse Bos gaan. Hij speelde (gelukkig) veel ouder materiaal; zijn laatste album scoort bij mij niet hoog. Mooi afsluiting van de reeks zomerconcerten in het A'damse Bos. Publiek was tevreden, inspirerende omgeving voor de muziek van Arnalds en fijne avond.

Eigenlijk al eergisteren Warpaint in de Oosterpoort gezien. Erg fijn concert, vind ze live toch beter dan op plaat.

Gisteren naar Kate Bush geweest. Was dat nou iets om je vakantie om te plannen? Voor mij wel. Hooggespannen verwachtingen, zonder te weten wat er komt ( ik had met opzet de recensies van eergisteren niet gelezen ) zijn waargemaakt!

Dit was duidelijk NIET een optreden van een oude ster die nog eens de hits wil spelen. Kate lijkt eerder gedreven tot deze concertreeks om het beste uit haar repertoire te presenteren zoals zij dat nu ziet. En omdat er veel is dat nog nooit is gedaan moet er veel worden ingehaald. We krijgen zo dus een concert met drie sets; het eerste deel is zonder al teveel opmaak. Het publiek heeft zo naar dit moment verlangd dat alleen dát al het concert speciaal maakt. De sensatie van het event - dat dit echt gebeurt - staat, zeker bij de eerste drie nummers, voorop. Beste nummer uit deze set is 'King of the Mountain'. Ik vond het nooit zo bijzonder, maar deze werd zo tranentrekkend mooi gebracht, dat ik me nu afvraag hoe ik dat heb kunnen vinden.

Dan volgt het verhaal rondom het water, met het terugkerende beeld van Kate in het water met zwemvest zoals dat als plaatje van dit concert al overal bekend was. Daar zat lekker veel van de 'Hounds of Love' in ( mijn favoriete album ). Toen dat paniekmoment: 'The morning Fog' wordt, minder zwierig dan op de plaat, maar in een meer folky versie door de hele band staande vooraan het podium gespeeld. Prachtig, maar ook echt een slotnummer wordt het zo. Er is dan 1 uur en 15 min gespeeld. Maar gelukkig kwam er een pauze en een derde deel deel dat grotendeels uit Aerial kwam; alle mooie stukken werden gespeeld, behalve het bij mij zeer favoriete 'Bertie' want dat paste gewoon niet, al zeker niet omdat Bertie ( haar zoon ) er zelf ook bij was. Bertie mocht ook een nummer zelf doen. Presentatie van het derde deel was met mooie theatereffecten; het veranderende schilderij, de maan met de gespetterde sterren, de zoekende helikopter ( we zaten vrij vooraan dus hij kwam ook over ons heen ), en de bomen en de deur die neer kwamen waarvan een boom dwars door de piano ging. En de band die op het einde het vervreemdend effect van het slotnummer Aerial verhoogde omdat ineens iedereen vogelschedels op had, waar dat aanvankelijk begonnen was met twee.

Cloudbusting was de laatste van de toegift en overdonderd buitenkomen is zo pas 3 uur na het begin.

Geen nummers gespeeld van de eerste 4 albums, maar ik miste ze niet echt. Ik had nog wel stiekem gehoopt op Breathing of Army Dreamers, maar had die zeker niet willen ruilen voor de Jig of Life met Hello Earth er achteraan, of de swingende versie van A Sea of Honey / Sunset. Ik geloof ook niet dat het goed was geweest als ze een poging had gedaan tot Wuthering Heights. Het zou afbreuk hebben gedaan aan het geweldige niveau van het concert. Wuthering Heights is van een vorig leven en dat is geweest. Niemand kan dat ooit meer brengen zoals het moet.

sq , mooi verslag. Ik kan me wel voorstellen dat je de vakantie hierop aanpast. Wanneer ze in Nederland komt, dan ga ik ook.

Gisteren naar Jack Oblivian in dB's (Utrecht) geweest,erg sterk mede dankzij enkele Oblivians klassiekers als the Leather en Strong come on.Mijn vriendin vond het geluid niet zo maar ach dit is Garage rock....dat kan niet slecht klinken....en zeker niet met Jack-o op de bühne.

Zojuist terug van Caro Emerald in het Openluchttheater Capreira in Bloemendaal. Vooraf was er nog enige vrees voor regen of te veel wind maar uiteindelijk was het een heerlijke avond voor een openluchtconcert in het zeer sfeervolle Capreira. Erg goede belichting, goed geluid (wel wat hard) en een enthousiast publiek.

Met Emerald's zang zal ik waarschijnlijk nooit echt een klik krijgen. Ze heeft wel een typische stem maar varieert redelijk weinig en weet weinig gevoel in haar stem te leggen. Nu is dat bij haar eigen nummers niet zo'n probleem maar als ze zich aan Brel gaat wagen dan valt dat wel op. Up-tempo komt ze het beste tot haar recht en dan blijkt ook dat ze een prima band om zich heen heeft. Met name de blazers krijgen de nodige ruimte om te shinen en ook de gitarist treedt een paar keer op de voorgrond.

Mede door het weer en de sfeer een prima avond gehad maar het lijkt me sterk dat ik nog eens terugkom, daarvoor interesseert de muziek me toch te weinig.

Klinkt goed. Over 2 weken speelt hij met The Sheiks op TakeRoot in Groningen. Zin in!

Geweldig zeg, dat jij gewoon je Bush-London-dagen hebt gepland en wat een belevenis.

Vandaag 2 in-stores gezien in Sounds venlo.
Erg cool en gaaf optreden van Sharon Kovacs, prachtstem die dame. Daarna geen accoustische optreden van Peter Pan Speedrock, de platenzaak barstte uit zijn voegen

Ik ook en dan graag een verbod voor alle gelukkigen die het wel gelukt is kaarten te krijgen voor de concerten in Londen

Ik vrees alleen dat we dat nooit mee zullen gaan maken. Na deze reeks zal la Bush zich ongetwijfeld weer terug trekken zoals ze de afgelopen 35 jaar al deed en ik denk niet dat ik haar over 35 jaar nog zou willen zien

Deze reeks is uniek en zal dat blijven denk ik. De ongelukkigen zullen het misschien hooguit met een dvd moeten doen.

Anima Mundi in 't Blok

Het was alweer een jaar geleden dat Anima Mundi in Nederland was, toen met de nieuwe zanger Emmanuel Pirko-Farrath. Dat viel om eerlijk te zijn niet echt mee, Pirko's zangkwaliteiten waren niet onomstreden en voor mij deden ze toch wel afbreuk aan de muziek.

Vandaag bleek Pirko afwezig, zijn reispapieren waren niet op tijd in orde en dus was gekozen voor een tijdelijke oplossing in de vorm van Hein van den Broek, die zich de teksten in de afgelopen twee weken eigen had gemaakt. Jammer voor Pirko, gelukje voor mij want Van den Broek kweet zich prima van zijn taak en zorgde er in ieder geval voor dat de vocalen niet negatief opvielen. Om het Van den Broek niet te moeilijk te maken was bovendien gekozen voor meerdere instrumentale nummers en twee Pink Floyd-covers als toegiften.

Verder week het optreden niet zo gek veel af van de vorige optredens, hoogstens dat gastdrummer Remco Engels een veel prominentere rol had, mede omdat hij Pirko verving in de percussiepartijen. De setlist bevatte weinig verrassingen en het optreden was met een kleine drie uur lekker lang. 't Blok was met een kleine honderd man goed gevuld.

Het was, kortom, wederom een uitstekend optreden van de Cubanen en het is eigenlijk wel zonde dat een optreden beter wordt als een bandlid noodgedwongen vervangen wordt. Zouden de overige bandleden dat nou ook door hebben gehad?

Gisteren geweest naar een concert van Janine Jansen en de Amsterdam Sinfonietta. Mag ik daar over schrijven op een popforum? Niet echt een recensie, maar meer een aanbeveling naar aanleiding van een anekdote. Van de week liet een van mijn vrienden mij deze video zien 2CELLOS - Thunderstruck [OFFICIAL VIDEO] - YouTube . Met 22 miljoen hits zullen er zeker mensen zijn die dit kennen; in een klassieke setting wordt door twee cello's ineens ACDC's "Thunderstruck" gespeeld, en het keurige publiek wordt geheel van zijn sokken geblazen. Lache, joh!

Wat nu als ik zeg dat als je naar Janine Jansen gaat, dat dat er gewoon nog veel heftiger aan toe gaat dan in dit filmpje: mooier, virtuozer,maar ook: ruiger! Janine is af en toe expres nét iets later met invallen dan strikt hoort, waardoor het stuk een moderne swing krijgt, een beetje gelijkend op het effect dat je krijgt bij het improviseren van de betere soul-zangers. Bij de snellere stukken stuitert de strijkstok op de stradivarius, en daarbij gebruikt ze haar hele lichaamshouding en gezichtsuitdrukking om het stuk nog een extra boost te geven, vergelijkbaar met een gitaarheld van een gevierde rockband. Daarbij is de Sinfonietta een groep die je daar goed in meekrijgt. Het is een klassiek gezelschap dat 'speelt als een band'; er is geen dirigent, en je krijgt het idee dat de afzonderlijke muzikanten gewoon wat meer ruimte krijgen van de leider ( want die is er wel degelijk - Candida Thompson ). De eerste celliste was op zeker moment in duet met Janine op een manier zoals dat in de free jazz wel gebeurt; heel snel afwisselend van elkaar overnemen, waarbij je het tempo samen bepaalt en varieert. Ik heb het gewoon over de 'Vier Jaargetijden' van Vivaldi, maar dan dus op een manier waarop je echt heel anders over klassieke muziek gaat denken. De eerste keer dat ik dit meemaakte was ik helemaal verbaasd. Maar het lijkt een trend te zijn om ook in de klassieke muziek niet alles heel precies te spelen, maar gewoon wat ruiger, vunziger, virtuozer. En Janine Jansen is daarin een voorloper.

Gezien in Muziekgebouw Eindhoven. Het was voor mij de tweede keer Janine Jansen en voor de derde keer de Sinfonietta ( eerder bij crosslinx 2013 en dit jaar samen met De Dijk in 'Dijkers en Strijkers' ). Ze zijn allebei echt geweldig, bijna ongeacht wat ze spelen, en ik ga ze nog wel meer zien denk ik.

Spock's Beard

Degelijk optreden van deze Amerikaanse progband. Voor de tweede keer in Nederland sinds Ted Leonard de microfoon heeft overgenomen en sindsdien is hij weer wat verder gegroeid in zijn rol. Geen makkelijke opgave om Neal Morse en Nick d'Virgilio te doen vergeten en toch heb ik zijn voorgangers geen moment gemist.
Setlist bevatte redelijk wat nummers van de meest recente plaat, die overigens tijdens het vorige optreden ook al centraal stond. Toch ook wel wat verrassingen, zoals Day for Night en toegift The healing colors of sound. Nu is dat laatste nummer wat mij betreft nou niet direct het 'epic dat alle andere epics overbodig maakt' maar het was zeker de moeite waard om het een keer live te horen.

Voorprogramma The Sixxis was een van de betere voorprogramma's die ik dit jaar gezien heb dus al met al gisteren weer zo'n drie uur prima muziek gehoord. Een goed begin van het Boerderij-seizoen.

Nou goed dat je dat weet dan hoef je de volgende keer niet meer te gaan

Buffalo Tom keerde gisteren glorieus terug in de W2 voor een van hun spaarzame optredens. In de praktijk is het dan misschien alleen nog een hobbyband van drie jeugdvrienden die hun hoogtijdagen al een jaar of 20 achter zich hebben, op het podium van de uitverkochte W2 bleek daar niets van. Het eerste deel van de set werd hun meesterwerk Let Me Come Over van voor tot achter gespeeld. En dan zit hun anthem Taillights Fade ineens al als tweede nummer in de set. Net als je je dan afvraagt of ze nog wel genoeg andere hoogtepunten hebben om een volledig optreden te blijven boeien besef je pas wat een geweldige plaat Let Me Come Over ook alweer is. Een uur lang spat het enthousiasme en de geestdrift van Bill Janovitz de zaal in en zijn de nummers gezongen door de bassist welkome eilandjes van bezinning.
Dan nemen de heren een pauze van een kwartiertje, wordt er een appeltje geschild en volgt nog een vol uur greatest hits van met name nummers van Sleepy Eyed, Big Red Letter Day en het titelloze debuut. Ook nu weer klapper na klapper; wat een geweldige nummers heeft die band toch achter haar naam staan en wat een briljant gitarist is Bill eigenlijk.
Al met al een retestrakke set van tweeenhalf uur die je doet afvragen waarom Buffalo Tom niet veel vaker in het retro-circuit op mag draven. En dan te weten dat de laatste twee platen in de set onterecht bijna volledig worden genegeerd. Volgende keer dan maar weer.

Niet gisteren maar vandaag vroeg in de avond: Nakhane Touré in de kleine zaal van Paradiso.

Dat er niet veel volk op af zou komen was wel te verwachten en daar had de zaal ook rekening mee gehouden door wat tafels en stoelen neer te zetten. Het gaf gelijk al een intieme sfeer.
Uiteindelijk kwamen er toch nog wel wat mensen opdagen waardoor het geen verloren zaak was.

Toch verdient deze artiest uit Zuid-Afrika een volle, uitverkochte zaal. Allereerst bleek het een innemende man die veel contact zocht met zijn publiek (wat een verschil met Ásgeir afgelopen donderdag in de grote zaal). Hij stond in z'n eentje op het podium met een akoestische gitaar zijn liedjes te zingen waaronder een cover van The Cure 'Just Like Heaven' (kippenvel in deze uitvoering) maar gaf zijn nummers voornamelijk toch een vol geluid mee door zijn eigen stem en gitaar in een loop te gooien alsmede computer opnames mee te laten doen.
Dit stoorde totaal niet omdat de focus op zijn magistrale stem lag. Wat een power heeft die man!

Ik hoop hem graag nog eens te terug te zien en als dat dan met een band is en hij het net zo doet als vanavond zou het dan zomaar eens heel makkelijk mijn top 10 optredens aller tijden binnen kunnen komen wandelen. Laat ik daar dus maar op hopen. Voorlopig moet ik nog even terugkeren op aarde van dit geweldige optreden van ruim 5 kwartier.

Voor wie nu ook wil: morgenavond (8 september) staat hij weer in de kleine zaal van Paradiso om 21.30 uur. Voor 11 euro krijg je een geweldige artiest te zien en horen.