Gisteren gezien in de Boerderij (Zoetermeer) Shakatak en het was weer een waar genot om deze band live te bewonderen, helaas komen ze niet veel meer in Nederland de laatste jaren, maar als ze er zijn dan is deze jongen aanwezig.

De hoogtijdagen van deze band lagen voornamelijk in de 80's wat ze flink wat hits opleverden, maar ze brengen nog steeds geregeld cd's uit (On The Corner is zojuist verschenen) muzikaal is er dan ook nauwelijks wat veranderd, hun "lichtvoetige" jazzy deuntjes bijgestaan door zangeres Jill Saward blijven heerlijk wegluisteren........

In een best wel goed gevulde Boerderij kwamen natuurlijk de meeste van hun jaren 80 hits langs aangevuld met wat nieuw materiaal van cd's van de laatste jaren speelde Shakatak er lustig op los, het plezier dat deze band uitstraalde op het podium was een lust voor het oog, het geluid klonk geweldig en het publiek zorgde voor een heerlijk sfeertje.

Genoten met volle teugen vanaf het 1e nummer Invitations tot het laatste nummer Down On The Street (toegift) de reguliere set wordt dan ook 9 van de 10 keer besloten met het fantastische Night Birds en is Shakatak vooral een band die je live moet zien en was dit concert 5 sterren waard en vooralsnog het beste concert van 2014 tot nu toe.

Geheel mee eens, hoewel ik alle recensies had gespeld. Het was pure magie om deze vrouw live voor me te zien staan en te horen hoe haar stem onaangetast leek door de tijd. En wat een geweldige band had ze meegenomen, met een speciale vermelding voor percussionist Mino Cinelu. En wat een spanning in de (prachtige en intieme) zaal voor het concert, het zinderde.

Ik wist het natuurlijk al, toch voelde het alsof ik opnieuw ontdekte wat voor een magnifieke nummers Bush toch heeft geschreven. 'Bertie' mist ik niet zozeer, het hypnotiserende 'Pi' des te meer. Verder geen enkele klacht over de repertoirekeuze. De eerste toegift was voor mij een van de hoogtepunten: solo achter de piano een ademloze zaal meeslepen naar grote hoogten met het ontroerende' Among Angels'. En weg was ze, mijn heldin. En wij zweefden Londen in.

Manfred Mann’s Earth Band – Cultuurpodium Boerderij Zoetermeer

Manfred Mann’s Earth Band is de Engelse band rond frontman Manfred Mann en heeft in de jaren zeventig een flinke stapel kwaliteitsalbums afgeleverd. Nog steeds rondtoerend over de wereld treedt de band met zijn kenmerkende geluid op. Niet geheel meer in de originele samenstelling, maar met Manfred Mann en Mick Rogers heeft de band twee leden in huis die kenmerkend zijn voor de sound van de groep.

De cultuurpodium Boerderij in Zoetermeer is een geschikte locatie voor de band, niet te groot waardoor een vaste groep van oudere fans en een aantal jongeren de band van dichtbij kunnen aanschouwen. Uiteraard is het tegenwoordig vooral een greatest hits toer die de mannen opvoeren en dat is ook niet gek aangezien het laatste studioalbum alweer dateert uit 1996 (Soft Vengeance).

De mannen verschijnen op het podium in een samenstelling die naast de originele bandleden Manfred Mann en Mick Rogers bestaat uit Steve Kinch (bas), Jimmy Copley (drums, sessie muzikant) en Robert Hart (zang, ex Bad Company). Een sterke line-up wat uit blijkt uit de nauwe samenhang tussen de bandleden. Zanger Rovert blijkt al snel een echt showmannetje te zijn die het publiek regelmatig tijdens de nummer betrekt.

Het ouevre van Manfred Mann’s Earth Band bestaat voornamelijk uit covers van artiesten als Bruce Springsteen en Bob Dylan. Deze nummer horen we ook veelvuldig voorbij komen tijdens de avond, uiteraard geheel in de stijl van de band uitgevoerd. Openend met het aanstekelijke Sprit in the Night spat het plezier er bij de bandleden al gelijk vanaf. Tijdens de greatest hits toer ontbreken hits als Blinded by the Light, For You, Davy’s On The Road Again en You Angel You natuurlijk niet. Maar ook de hits uit de solocarrière van Manfred Mann komen vanavond voorbij. Van het aanstekelijke Might Quinn tot het op een blues-achtige wijze uitgevoerde Do Wah Diddy Diddy.

Manfred Mann is achter zijn toetsten te vinden met alleen zijn hoedje die er net bovenuit torent. Regelmatig komt hij hier achter vandaan om met zijn keyboard in zijn hand volledig in de sound op te gaan. De wijze waarop de nummers vertolkt worden wijkt hier en daar wat af van de studioversies maar dat geeft de band de kans om wat te improviseren. Dit resulteert in niet altijd even goede fases in de nummers maar het toont aan dat de leden niet alles altijd maar op de gebruikelijke manier willen doen. Toch komt het bekende geluid van de minimoog synthesizer regelmatig voorbij.

Misschien nog wel het meest geslaagde live nummer is de uitvoering van Father of Day, Father of Night (Bob Dylan) , krachtig en met vele muzikale gedeeltes waarbij de lange samenwerking tussen Manfred en Mick duidelijk naar voren komt. Losgaand op de gitaar en keyboard vormen zij het geluid van de band. De zang van Robert blijkt erg krachtig en dit komt naar voren in verschillende lange uithalen.

De band kan nog een lange tijd verder toeren op deze manier. Met drijvende krachten Manfred en Mick en de overige bandleden, die nogal eens wisselen, zal er nog genoeg afwisseling in het geluid van de band blijven bestaan.

3,75*

Afkomstig van Platendraaier.

Ik kan me wel vinden in bovenstaand verslag. Het was de eerste keer dat ik de band zag en ik ging er zonder verwachtingen heen en het is me over het algemeen niet tegengevallen.

Spirit in the Night was een uitstekend begin en ook het tweede nummer (Captain Bobby Stout?) klonk goed. Daarna ging het echter weer wat bergafwaarts, met een vage versie van Dancing in the Dark als dieptepunt. En dat was eigenlijk mijn belangrijkste probleem met het hele optreden: er zaten te veel rare keuzes in de setlist. Een solostuk van Mick Rogers, een ook weer niet echt overtuigende uitvoering van For You, een aparte versie van Do was diddy diddy die voor mij toch echt afbreuk deed aan het origineel, en toch ook wel een beetje de overdreven pogingen tot publieksparticipatie, het waren net iets teveel minpunten.
Tijdens de hoogtepunten Spirit in the Night, Father of Day, Father of Night (nooit geweten dat dat een Dylan-nummer was overigens) en Mighty Quinn was het optreden daarentegen weer erg goed, waardoor het extra jammer was dat dat niveau niet kon worden vastgehouden.

Ten slotte verbaasde het me wel dat er een extra zanger in de vorm van Robert Hart was, terwijl Mick Rogers uiteindelijk net zo veel zangpartijen deed. En sowieso was Rogers wel een beetje de grote man, misschien de naam toch maar eens veranderen naar Mick Rogers Earth band?

Ik ben het met je eens, ik was niet erg blij met de manier waarop For You gespeeld werd. De albumversie vind ik een stuk krachtiger, het refrein bleef gelukkig nog wel grotendeels overeind. Do Wah Diddy was inderdaad anders dan ik had willen zien maar toch kon ik me ook wel amuseren met de andere speelwijze. Captain Bobby Stout kwam inderdaad ook nog voorbij na de opening met Spirit in the Night.

Mick Rogers is zeker een belangrijke man binnen de band en zijn zangpartijen zijn van een hoog niveau, toch is Manfred de unieke factor met zijn kenmerkende sound. Eigenlijk het geluid wat de band gemaakt heeft tot waar ze nu staan.
Robert Hart zit ook pas sinds 2011 in de band en heeft weer een heel ander stemgeluid dan Mick, voor sommige nummers wel wat beter geschikt.

Voor mij trouwens ook de eerste keer en daar blijft het wat mij betreft ook wel bij. Echt een band die je een keertje gezien moet hebben en dat is dan ook wel weer genoeg.

Heb ik toch een groots optreden gemist zo te lezen. Was er zelf namelijk ook bij in Zoetermeer begin dit jaar en voor mij nog steeds het beste optreden van dit jaar. Had ze graag willen zien maar de datum kwam niet goed uit. Volgende keer zeker weer erheen als de band Nederland weer aandoet.

Precies hoe ik er op dit moment over denk. Maar goed, wie weet heb ik de volgende keer dat ze weer in De Boerderij staan niets beters te doen en ga ik alsnog

Volgende keer dat The Crimson Projekct weer in West-Nederland speelt ga ik zeker weer, voor mij nog steeds het beste optreden van dit jaar (en Zoetermeer op drie).

Ik was er ook! Ik was die man naast Brunniepoo

Het was een vermakelijke avond, een soort Toppers goes symfo. Dancing in the Dark was inderdaad de schaamte voorbij verder een leuke avond gehad. Je kon zien dat de "nieuwe" zanger al 40 jaar in de rockmuziek zat met zijn maniertjes. Constant zijn blouseje naar strak naar beneden trekken en de microfoonstandaard steeds de lucht in houden kon in 1990 al niet meer. Buiten zijn maniertjes leek het mij wel een sympathieke gast en best een aardige zanger.

Gisteren in mijn eigen stad, voor mij, voor het eerst naar TakeRoot geweest. Een fijn festivalletje, waar de Oosterpoort zich goed voor leent. Op alle vier de podia vind ik het geluid goed. Het eten was goed geregeld en er hing een prettige, gemoedelijke sfeer. Een mooi gemêleerd publiek, waar de gemiddelde leeftijd zelfs boven die van mijn vriendin (39 jaar), met wie ik was, lag.

Bij binnenkomst het laatste stukje van Hellshovel meegepikt. Was aardige gitaarrock, maar die al snel wat eentonig aandeed en ik de stem af en toe wat zeurderig vond.

Daarna mijn eerste echte (behalve wat YouTube filmpjes) kennismaking met Israel Nash Gripka. Ze stonden met zijn 3en op het podium. Daar werd ik wel blij van. Erg fijne muziek door vooral de goede stem van Israel. Hij maakt bij vlagen gebruik van krachtige uithalen, maar doet dat goed gedoseerd. De muziek was genoeg afwisselend om een vol uur goed te boeien. Het ene moment zakte ik lekker weg in zijn muziek, daarna was het juist weer erg pakkend. Erg goed dus!

Eigenlijk vond ik de avond toen al geslaagd, maar het was pas zes uur. Eerst maar een hapje eten (meerval, typisch festivaleten ) Daarna naar, de voor mij directe aanleiding om kaartjes voor TakeRoot te kopen, John Fullbright. Die stond in zijn eentje in de kleine zaal. Hij begeleidde zichzelf op piano en gitaar. Man o man, wat was dat mooi. Geen moment zakte het in. Wat een mooi vol geluid wist hij te creëren. Hij liet gitaar spelen gemakkelijk lijken, een kunstje wat hij daarna op de piano nog een keer flikte. Maar wat kan hij spelen, waardoor het echt afwisselend klonk en je geen moment er last van had dat hij alleen stond, wat ik toch erg knap vind. Maar zijn stem was ook echt geweldig. Mooi vol stemgeluid, die hij goed qua kracht, volume en bereik wist te doseren. Vertelde tussendoor ook nog leuk en met humor over zijn nummers. En ook erg fijn om te merken dat het nog steeds mogelijk is om een erg stille zaal te hebben. Wat een prachtig optreden. Ga die man zien als je de mogelijkheid hebt.

Daarna Matt the Electrician gezien. Een wat ouder uitziende man, baardje, baseballcap. Ook hij stond grotendeels alleen op het podium. Hij liet zich af en toe bijstaan door een meisje wat de tweede stem zong. Wat mij betreft valt het te classificeren als: niet veel mis mee, maar ook niets bijzonders. Prima als tussendoortje, maar geen hoogtepunt. Hij zingt erg clean en begeleidt zichzelf ook niet bijzonder (wat hij zelf al aangaf) op gitaar/banjo. Als je er dan ook nog een tamelijke obligate cover van You Can Call Me Al van Paul Simon ingooit...

Daarna Daniel Romano in de grote zaal gezien. Hij stond er wel met een hele band. Ik kon zien dat ze goede muziek maakten en deze jongen goed kan zingen (met een veel 'ouder' stemgeluid dan je op basis van zijn leeftijd zou verwachten). Het is alleen een soort traditionele country wat ze maken en dat is gewoon mijn smaak niet. Toch mooi dat je door je smaak het niet mooi kan vinden, maar wel kan zien dat ze goede muziek maken.

Dus maar een stuk van Smoke Fairies meegepakt. Een vreemde eend in de bijt. Zowel qua muziekstijl (dreampop), als herkomst (Engeland), als kwaliteit. Dit zit ook niet heel erg in mijn smaak, maar eigenlijk nog meer dan de traditionele country van Daniel Romano. Maar ik vond dit gewoon niet goed. Eentonige muziek, met te weinig subtiliteiten en eentonige en weinige spannende zang (twee meisjes in witte jurken zingen alles binnen een zeer beperkt bereik).

Ik was inmiddels wel weer toe aan wat gitaren. Dat kwam gelukkig goed bij de afsluiter Slobberbone. Na een ronduit beschamende introductie, iets dergelijks als: "Het was een slechte zomer met al die rampen als Syrië, MH17, etc., maar er was gelukkig ook goed nieuws. Slobberbone is weer op Take Root." van de Jan Smeets-Wannabee van TakeRoot, die wat mij betreft zich echt dood mag schamen. Maar goed, Slobberbone dus. ik kende het alleen van naam, maar het is een soort roots en country met veel gitaren, waardoor het ontzettend rockt. Wat een energie, speelplezier en dynamiek. Een erg leuk, maar ook goed optreden. Ik zou trouwens willen dat ik mijn werk nog zo goed wist te doen als ik dronken was, waarvan de zanger meerdere malen aangaf dat hij dat was.
Een goede afsluiter van een fijn festival met als absoluut hoogtepunt John Fullbright.

Met dat laatste kan ik het alleen maar eens zijn. Wat een performer. Vorig jaar in Tivoli nog heel bedeesd. Zowel op zijn laatste CD als op de buhne is hij binnen een jaar ontzettend gegroeid. Er stond geen maat op Fullbright. Robert Ellis kwam er nog het dichtste in de buurt, die maakte ook veel indruk als gitarist. Helaas kwam ik pas na Slobberbone binnen, maar op tijd om het geweldige Bottle of Wine nog te horen.

I.t.t. jou vond ik Israel Nash wat tegenvallen, ik vond het wat eentonig en vrijwel geen nummer van het veel betere Barn Doors.

Positieve verrassing voor mij was het voor mij totaal onbekende Jack Oblivian & The Sheiks. Met roots of americana had het niks te maken. Het deed me meer aan een Amerikaans Clash denken, maar wauw wat goed. Een ritmesectie om je vingers bij af te likken en maar liefst 3 uitstekende zangers binnen de gelederen. Nadeel was wel dat ik daardoor Gregory Page heb moeten missen. Maar ik wist van te voren dat ik keuzes moest maken. Wel jammer dat ik Carrie Elkin heb gemist. Er stond een dikke rij voor de Binnenzaal, ik heb die hele Binnenzaal ook niet meer van Binnen gezien.

Om dan maar met Oblivian te beginnen, die ken ik wel heel goed en had dr heel veel zin in. Vooral omdat ik weet waar hij om bekend staat (bij de Oblivians en zelfs op zijn soloplaat "rat city", garagerock/blues), had ik heel iets anders verwacht en vond ik dit vreselijk. Kom op al die golden oldies covers (I Can Help) tussendoor, bah bah. Net of de organisatie aan hem gevraagd had het een beetje rustig aan te doen.... Je merkte het verschil heel goed, als hij er zo nu en dan wel een garageblues doorheen gooide. Dat was dan wel goed.

Fullbright kende ik niet goed, maar ga ik nu vliegensvlug achteraan, want wat was dat goed. Humoristische praatjes, verhalende folk en harde pianoblues. Pff die jongen kan wat! Ethan Johns vond ik trouwens ook erg geslaagd. Verder natuurlijk Slobberbone, tjah geniaal! Ik heb nu nog pijn in mn keel! Heb het betrekkelijk rustig aan gedaan, geloof in totaal 5 acts gezien; Hellshovel, Ethan Johns, Fullbright, Jack Oblivian, Slobberbone. Stukjes Natural Child, Daniel Romano en Robert Ellis. Waar ik bij Ellis jammergenoeg niet meer kon zien, door Slobberbone.

Ja topdag. Ik ben, jullie waarschijnlijk ook wel, nu wel echt kapot. Terwijl ik vandaag toch al gesloopt was, dan nog 3 uur met de trein en stopbus naar huis rijden.....pff. Achja, het was het waard!

Afgelopen zaterdag voor de 5e keer TakeRoot in Groningen bezocht en heb me wederom goed vermaakt. Na ons gemeld te hebben in onze B&B en vervolgens onderweg naar De Oosterpoort een hapje te hebben gegeten liepen wij om 10 voor 4 naar binnen. Besloten om Carrie Elkin de voorkeur te geven boven Hellshovel en ons binnengewurmd in de Binnenzaal. Hier stond oorspronkelijk Israel Nash geprogrammeerd, maar door het wegvallen van Wanda Jackson mocht hij later in de Grote Zaal optreden. Zaal zou ook veel te klein zijn geweest. Carrie Elkin kende in totaal niet, maar deze dame uit Austin, TX bleek een aangename verrassing. Met behulp van gitarist en bassiste/celliste bracht ze zowel intieme melancholische als wat meer uptempo liedjes, veelal geschreven door/met haar aanstaande echtgenoot Danny Schmidt. Door haar aangename stem en een gezonde dosis zelfspot werd dit een erg leuk optreden. Tien minuten voor afloop richting kleine zaal om Ethan Johns te bekijken (Israel Nash laten lopen want die heb ik al twee maal eerder gezien). Hubert van Hoof kondige hem aan als de enige Engels act op dit festival, terwijl later op de avond in dezelfde zaal de Smoke Fairies uit Londen staan!? Met de door Bonk al eerder genoemde blunder van Jan Donkers moet ik concluderen dat het tijd wordt voor wat verjonging bij de presentatoren van TakeRoot. Ethan Johns, ondanks zijn reputatie als producer, kon mij niet boeien. Na twee saaie nummers werd de acoustische gitaar omgeruild voor een electrische en kwam het (met behulp van ritme-box) even tot leven maar daarna zakte het weer in. Jammer ook dat hij met een Amerikaans accent zong en zijn geneuzel tussendoor in plat Engels was. Tijd voor een biertje en even snuffelen bij de vinyl/cd-standjes in afwachting van Natural Child. Het half uur dat ik ze zag was niet genoeg om mij te overtuigen dat ik een kaartje ga kopen als ze een volgende keer bij mij in de buurt spelen. Standaard retro-blues/rock/r&b dat een enkele keer interessant werd als er een lekkere groove werd ingezet. Niet de “opwindende, opgefokte rhythm & blues door stel uitgelaten branieschoppers” wat in het programma-boekje werd beloofd. Jammer. Tijd om een plekje te zoeken voor John Fullbright. De hoge verwachtingen van zijn laatste album “Songs” werden volledig waargemaakt. Wat een stem en een geweldige gitarist/pianist. Hij laat het er zo makkelijk uitzien. De volledige set werd ik gegrepen door zijn mooie songs en prettige conversaties tussendoor. Het publiek waardeerde z’n solo’s met luid applaus en enthousiast geschreeuw om daarna weer ademloos verder te genieten. Dit optreden haalde bijna het niveau van Iron & Wine een paar jaar geleden. Na afloop een blik geworpen in de Grote Zaal om toch even Joan Baez te checken. Drie nummer gezien, een blue-grass cover, House of the Rising Sun en haar “hitje” Diamonds & Rust. Ze kwam kwiek over (72 jaar jong) en leek er erg veel plezier in te beleven. Jack Oblivian & the Sheiks stond daarna op mijn programma. Inderdaad spijtig genoeg geen Oblivians nummers maar wat hij wel speelde was wel erg goed. Blues/soul met een gruizige ondertoon. Korte nummers en een fel zingende Jack met een rete-strakke The Sheiks achter hem. Toch nog even handje geschud met deze legende en naar de Grote Zaal voor Daniel Romano. Mijn god dit trek ik echt niet. Ik kan traditionele country wel waarderen (Marty Robbins, Merle Haggard, Buck Owens…) maar die piepstem van Romano zorgde, ondanks de prima sound die er werd neergezet, dat ik binnen vijf minuten weer buiten stond. In afwachting van Slobberbone naar de Kleine Zaal voor Smoke Fairies. Omschreven als “Brits dreampop-duo dat de mosterd haalde in New Orleans en Austin”. Heb het idee dat de dames niet eens weten waar New Orleans en Austin liggen. Wat ik zag deed ongeïnspireerd aan (of is dat dreampop?) en ging meer richting Dead Can Dance (of in ieder geval een poging daartoe) dan americana. Snel terug naar de foyer om een goed plekje te vinden bij Slobberbone. Het duurde even voordat ze opkwamen maar daarna ging het ook goed los. Het laatste optreden van hun tournee was vooraf al met veel drank gevierd en dit ging tijdens het optreden gewoon door. Hoorde de drummer tegen de bassist schreeuwen: “Let’s do some shots, it’s our last night”. Aan z’n ogen te zien had hij al genoeg op…. aan z’n spel was het niet te merken! Net als bij de rest. Optreden één groot feest met knallende country-rock en een hoog meezinggehalte. Veel klassiekers kwamen voorbij, alleen jammer dat ze Springfield, IL niet speelden. Door het uitlopen geen kans meer gekregen om bij Robert Ellis te gaan kijken, dan maar de stad in! Al met al wederom een geslaagde editie van TakeRoot.

Bonk, Hendrik68, ThirdEyedCitizen, waar stonden jullie?
http://www.fotothing.com/photos/82f/82f76d0a2a418fe66d937f98091018d5.jpg?ts=1410780105

Als je goed kijkt zie je me net rechts naast de foto staan.

Mooi stukje trouwens.

achter de overenthousiaste fan in het zwart (die met zn handen gevouwen) en de man met de ruitjesblouse in. Erg vooraan dus. Dus eh, eigenlijk precies voor de man waar nu een rood cirkeltje om staat

en leuk verhaaltje

Inderdaad mooi verhaal. We kunnen wel stellen dat er duidelijke consensus is over de grote klasse van John Fullbright.
Ik sta waarschijnlijk ergens bijna achteraan, of ik was net naar de wc . Ik durf het niet te zeggen

Eergister "Her Majesty" back to Abbey Road. Het Nederlandse bandje dat heel Abbey Road speelt en het Beatle album dat ze gemaakt zouden hebben in 1971 als ze niet uit elkaar waren gegaan. Al eerder genoemd geloof ik hier. Geweldig avondje muziek en dat notabene gewoon bij mij om de hoek! Heb echt van begin tot eind met een enorme grijns waanzinnig zitten genieten.

Stel je voor, je hoort vandaag voor het eerst “Paperback writer” van de Beatles op de radio en denkt “Goh, wat een leuk nummer, dat wil ik nog wel eens horen”. Binnen enkele dagen kom je er dan achter dat die Beatles nog veel meer leuke nummers hebben gemaakt, en met enige moeite heb je binnen het jaar al het officieel uitgebrachte werk van de Beatles aangeschaft en herken je 90% van alle nummers, je kunt ze meeneuriën of zelfs hele stukken meezingen. Ditzelfde geldt ook voor het werk van bv Talking heads of The Smiths. Voor het werk van Neil Young of Bob Dylan wordt dit al een stuk lastiger, maar het is niet onmogelijk.
Zo kwam ik pas in 2009 met het werk van “Bonnie ‘Prince’ Billy” in aanraking en ben daar eens lekker ingedoken, en nu,5 jaar later,heb ik heel wat van hem kunnen beluisteren, maar heb nog niet het idee dat ik al op de helft ben.
Nu trad hij de afgelopen week op in Nederland en ik had kaartjes voor de middagvoorstelling in de Roode Bioscoop op het Haarlemmerplein in onze hoofdstad.
Het werd een echt onversterkt optreden samen met Emmett Kelly (The Cairo gang) wat op mij een verpletterende indruk maakte. Juist in deze tijd waarbij artiesten meer indruk proberen te maken met hun lichtshows dan met de muziek, was het nu eens prettig anders.
Uit het feit,dat niemand een poging deed om een nummer mee ze zingen of te neuriën maak ik op dat ik niet de enige was die geen enkele nummer herkende. Ik vermoed dan ook dat mijn opmerking van net dat ik met het beluisteren van het werk van’ BPB’ nog niet op de helft ben, nu al te rooskleurig is ingeschat.

Ik was het vergeten te plaatsen, maar nu dan: Ik zag Bonnie Prince Billy live op 19 september in Rotterdam


Ik heb Bonnie 'Prince' Billy gezien in de Norsksjomannskirken in Rotterdam, een Noorse Zeemanskerk.. u raadde het vast al wel. Ik kon me geen mooiere locatie indenken om Will live te zien dan deze, zo sfeervol, zo veel hout, tussen de bomen..

http://www.worldtravelimages.net/DSC09479.JPG

Voorafgaande aan het concert vertelde de pastoor, in hakkelend Engels, over de kerk, het verplaatsen en het verbranden in de tweede wereld oorlog. Vervolgens opende onze eigen Broeder Dieleman, wie ik hoog heb zitten. Ik vond het dan ook erg mooi en een goede opener voor Bonnie.

Toen kwam Bonnie zelf, het moment supreme. Eenerzijds vind ik het altijd jammer om mijn 'helden' live te zien, omdat dat gewoon een deel van de mystiek opheft. Bonnie en de Cairo Gang (Emmett Kelley) dus.
Het was een erg mooi concert waar ik de volle anderhalf uur met openmond naar heb zitten kijken. Ik moet bekennen dat ik als fan zijnde weinig nummers heb kunnen ontdekken, buiten een aantal om. En nou heb ik toch alles van meneer Oldham in de kast staan.. enige nadeel, vond ik, was dat Emmett Kelley lichtelijk overheersend was (qua zang) en ik kwam toch voornamelijk voor Bonnie. Ook jammer was, hoe weinig gitaar Bonnie eigenlijk zelf speelde. Maar het was adenbenemend mooi. Excuus voor het wat krakkemikkig schrijven, het ligt al weer een week achter ons..

Hier een impressie van het laatste nummer dat ze speelde:



Ps. ik zat op de vierde rij, links. Nét niet in beeld.

Ps2. Iemand heeft kennelijk het hele concert in Utrecht gefilmd. Voor de gene die nieuwsgierig zijn:
full concert BONNIE PRINCE BILLY live@Doopgezinde Kerk, Utrecht, 16-9-2014 - YouTube

Gister voor de eerste keer Swans aan het werk gezien in Paradiso welke mijn hoge verwachtingen zeker waar maakte. Michael Gira had er overduidelijk en opvallend veel zin in en de band maakte onder zijn leiding een verpletterende indruk. Geweldig om te zien hoe Gira als een bezetene de band door de nummers dirigeert.
Zoals verwacht bestond meer dan het halve concert werk uit nieuw nog niet uitgebracht materiaal. Het oudste nummer wat voorbij kwam was (een gedeelte van) The Apostate van het in 2012 verschenen The Seer en daarnaast uiteraard nog een aantal nummers van het nieuwste album. De nieuwe nummers lijken nog meer de drone-kant ipv de postrock kant op te gaan. Laagje voor laagje worden de nummers opgebouwd, totdat de spanning onhoudbaar wordt en de nummers eindelijk uit hun voegen barsten. Het beloofd in ieder geval weer veel goeds voor de volgende plaat.
Hoogtepunt van het optreden was het afsluitende eerste gedeelte van Bring The Sun, welke daarna verrassend overging in de nieuwe heerlijk grovende noiserocker Black Hole Man. De hele zaal zowaar dansend op de muziek van Swans, wie had dat verwacht. De volgende keer ben ik er in ieder geval zeker weer bij!

Strand of Oaks in een uitverkocht Ekko een prachtig concert.

Hij treedt nu op met een volledige band en zijn nieuwe album is een stuk steviger dan de vorige albums. Hij komt op met Bruce Springsteen, Born in the USA, maar de muziek heeft meer weg van Neil Young. Zijn gehele nieuwe album komt langs.

Met als eerbetoon aan Jason Molina:

De nummers van To be Kind bevielen mij live beter dan op plaat, dus ik moet nog maar zien hoe het nieuwe werk overkomt op plaat. Was verder absoluut een goed optreden, hoewel er ook wel momenten waren dat ik het allemaal wel geloofde met de opbouw. De opener - Frankie M volgens setlist.fm - was voor mij het hoogtepunt.
Geluid stond trouwens (zoals te verwachten) erg hard, en dan nog mensen zonder gehoorbescherming...

Roger McGuinn in de stadschouwburg van Haarlem

Roger die zichzelf begeleidt met akoestische en elektrische gitaar en middels vermakelijke anekdotes een beeld geeft van zijn (ruim) vijftigjarige carrière als muzikant. Zo als te verwachten viel veel Byrds-materiaal maar ook de nodige (andere) covers en wat solowerk.
De kleine twee uur die McGuinn gespeeld en gepraat heeft stonden eigenlijk (vrijwel?) volledig in het teken van de muziek die hij tot en met de jaren 70 heeft gemaakt en het lijkt me toch wat sneu dat je hiermee aangeeft dat je eigenlijk kennelijk al 35 jaar niets meer hebt gedaan dat het waard is om bij stil te staan. Maar goed, McGuinn leek daar zelf niet zo mee te zitten en vertelde met de nodige humor verhalen over (o.a.) de beginjaren van The Byrds, over Dylan en over Tom Petty, verhalen die hij inmiddels ongetwijfeld al honderden keren heeft verteld maar daar was gelukkig niets van te merken.
Enige minpunt(je) van het optreden was eigenlijk dat hij de gespeelde nummers nog wel eens inkortte, verder een aangename avond gehad met een goede verhalenverteller/muzikant.

Gisteren naar Nordic Delight Festival geweest. Dit jaar werd het festival gehouden in het Centraal Museum, een prachtige plaats met in de tuin, de kerk en de Stallen drie podia.

Het programma was afwisselend, met een paar uitschieters:

Wintergatan met veel eigen gemaakte instrumenten. Instrumentaal maar erg goed.



IJslandse folk van Árstíðir, met prachtige samenzang



De Noorse Einar Stray Orchestra



Loney Dear waar ik eigenlijk voor kwam werd begeleid door Maarten Vos op cello.
Zonder band vind ik de liedjes iets minder goed overkomen.

Mijn recensie van het concert van Antemasque:

Afgelopen vrijdag gingen we weer eens naar de Melkweg. In de Oude Zaal stond Antemasque op het affiche met Le Butcherettes als voorprogramma. Een niet onlogische combinatie aangezien de zangeres/gitariste van Le Butcherettes, Teri Gender Bender, eerder met Omar Rodríguez-Lopéz samenwerkte in Bosnian Rainbows. Daarnaast zijn de albums van Le Butcherettes ook uitgebracht op het platenlabel van Omar.

De zaal is zo goed als vol als Le Butcherettes het publiek mag opwarmen. Het publiek reageert enthousiast op de licht experimentele garagerock van het trio. Het zijn allemaal up-tempo nummers die ten gehore worden gebracht waarbij Teri de ene keer een gitaar ter hand neemt om vervolgens op een keyboard de ene na de andere vette groove de zaal in te slingeren. Teri windt het publiek makkelijk om haar vinger met haar charisma en gekke dancemoves. Ze heeft helemaal geen varkenskoppen nodig om de aandacht op zich te vestigen. Ook de drumster en bassist verdienen een applaus, aan het einde van de show mogen ze even helemaal los gaan. Je zou het bijna jammer vinden dat ze plaats moeten maken voor Antemasque. Maar de missie is geslaagd, het publiek is opgewarmd en klaar voor Antemasque.

Antemasque bestaat uit Omar Rodríguez-Lopéz en Cedric Bixler Zavala (beiden uit The Mars Volta), Dave Elitch op drums en Marfred Rodríguez-Lopéz op basgitaar. Er is nog geen officiële release van het debuutalbum maar eerder werd aangekondigd dat dit ergens in oktober zou moeten gebeuren.
De vier mannen komen het podium oplopen waarna Cedric meteen zegt: “Thank you, this is our encore!” Verder verklapte Cedric dat Dave Elitch eigenlijk Buckethead (Brian Carroll) is en maakte hij nog wat grapjes. Maar naast de grapjes van Cedric toverde ook de muziek een lach op ons gezicht. Wat maken deze mannen toch altijd verschrikkelijk goede muziek samen.
Ze starten de set met In The Lurch. Een superenergiek nummer met een kronkelende riff van Omar. Momento Mori en 4AM volgen en die twee nummers zou je op dezelfde manier als In The Lurch kunnen omschrijven. De energie van de nummers zie je helaas niet terug bij de bandleden, enkel Dave Elitch gaat goed tekeer al heb ik zelfs hem weleens veel harder om zijn drumstel zien meppen (zoek maar eens op YouTube op Dave Elitch drumcam Goliath).

Na I Got No Remorse, met vette riff en sterk drumwerk, volgt het opmerkelijk poppy klinkende 50,000 Kilowatts. Dit is wat je voor Antemasque begrippen een rustpuntje zou kunnen noemen. Tot zover een prima optreden maar helaas niet het vuurwerk dat je zou verwachten bij een reünie van Omar en Cedric, wellicht is de pauze van twee jaar te kort geweest om het vuur weer fel te doen oplaaien. Pas ruim over de helft van de show tijdens Domino Rain lijkt Cedric los te komen en zien we de bekende wilde bewegingen en trucjes met de microfoon. Meteen wordt er vanuit het publiek geroepen om One Armed Scissor (van het legendarische At the Drive-In, ook een band van Omar en Cedric) waar helaas geen gehoor aan wordt gegeven.

Het nummer Providence is het absolute hoogtepunt van de avond. Het rustige middenstuk van het nummer wordt uitgerekt tot een lange jam met een werkelijk fenomenale gitaarsolo van Omar en bezwerende klanktapijten. Het publiek juicht, fluit, klapt en wil meer. Dat krijgt het ook in de vorm van People Forget waarin Omar zich weer even lekker kan laten gaan. Zo zien we deze man toch het liefst, als een tovenaar op zijn gitaar. Dan een opmerkelijk moment, de band loopt van het podium af (Omar geeft eerst iedereen op de eerste rij nog een hand) en de lichten in de zaal blijven uit. Iedereen verwacht een encore maar na een paar minuten gaan de lichten aan en blijkt het toch echt over te zijn. Muzikaal was het zeker een sterk optreden, goede nummers, goed gespeeld en op het eind hebben we nog wat echt vuurwerk gekregen. Iets meer dan een uur spelen is wel zo voorbij maar we komen de volgende keer gewoon weer.

ZUBB

London Grammar - 8 oktober HMH

Zoals we weten bestaat London Grammar nog niet zo heel lang. Opgericht in 2012 en 1 album. En dat is te merken. Niet zozeer door de show: deze was zowel qua geluid als qua belichting perfect. De ondersteunende technici hebben werkelijk geweldig hun best gedaan en er een fantastische show van gemaakt. Aan de vakmanschap van de bandleden ligt het ook niet: de nummers werden goed gespeeld en ik heb nauwelijks iets gehoord wat mis ging. Het is het gebrek aan materiaal dat LG op dit moment opbreekt. Na 55 minuten was de koek op, domweg omdat ze geen nummers meer hebben en dat vond het publiek niet zo fijn. Ook is de podiumact bij lange na nog niet uitgewerkt. Enigszins stuntelig en onder de indruk van de hoeveelheid publiek stond het drietal af en toe zelfs weifelend op het podium. Nietemin is het een geweldige band die zeer goed in staat is op goede nummers te schrijven en live weer te geven. Ik had een bijzonder leuke avond met m'n dochter ook al stonden we kwart over 10 alweer buiten. Ook de support-act viel me in positieve zin op: All we are, wat een leuke band is dat! Daar zouden we best wat meer van kunnen gaan horen

Atmosphere en B. Dolan in Melkweg. En het was geweldig. Een leuk voorprogramma van B. Dolan en daarna een sterk optreden van Atmosphere. Mooie setlist, erg goed verstaanbaar en veel enthousiasme. Plus Ant als een ongelofelijk grote baas achter de knoppen. Voeg daar nog een fijne sfeer aan toe en de avond is meer dan geslaagd te noemen.

En weer veel users van MusicMeter gezien. Thomzi, Niels94, Rene1979, Lukas, Marco, Mas, Harderwiek en wellicht vergeet ik er nog een aantal.

Zonet terug van Hadewych Minis, gezien in Figi Zeist. Kaartjes had ik gewonnen met een prijsvraag van ons huis-aan-huisblad, maar zij stónd al op mijn lijstje. Onhandige datum, want mevrouw Sq kon niet, maar daarom dus een goede kennis getrakteerd.
Ik kende Hadewych van een talkshow van al weer even terug, en was toen getroffen door haar oorspronkelijke persoonlijkheid; dame met pit en grootse plannen; die wilde ik wel eens zien! Ik was eigenlijk wel verbaasd over het feit dat het een theatertournee is wat ze doet; meestal is dat voor popmuziek toch iets wat artiesten veel later in de carrière doen ( Dijk, Golden Earring, Nits.. ) En het was ook voor het eerst dat ik in Figi muziek heb gezien; de zaal was ook lang niet vol en de setting is dan toch aanvankelijk wat steriel. Dan duurt het dus even voordat de sfeer er is en ik had ook even het idee dat het misschien iets te ambitieus was opgezet. Leuk was de kwinkslag die ze even maakte over haar zwangerschap 'ik zal het maar verklappen want je ziet het bijna niet' . Bij 'Hold on' was ik voor het eerst lekker geraakt, eigenlijk vooral door het fijne stuk samenzang dat daar in was opgenomen ( er was twee man begeleiding; toetsen en drums ). De zaal kwam los bij een mooie versie van Dylan's "I shall be released". Een heel groot nummer, maar met mooie uithalen en veel soul werd dat groots gebracht; geïnspireerd door Jeff Buckley's versie zoals ze zelf zei. Ander nummer, voor mij het beste van het concert, was " We're all just Dewdrops on a Leaf ", met mooie begeleiding op het traporgel van Martin Scheppink. Daarbij zal het ook hebben uitgemaakt dat het vooraan op het podium was waar ze toen zaten, precies aan mijn kant en ik zat eerste rij.. Slotnummer was hetzelfde als het openingsnummer " I Don't Wanna Survive", en dat leek me de toegift die gespeeld werd omdat er toch te weinig werveling en publiek was voor een uitgebreid "we want more". Toch kijk ik prettig terug op een zeer gevarieerd concert, van een creatieve muzikante waarvan ik hoop dat ze nog wel even doorgaat. Na afloop natuurlijk een CDtje opgehaald. Ze wilde mijn naam ( 'Sjaquo' ) daarbij ook opschrijven.. "Jij heb ook een moeilijke naam" durfde ik toen wel te zeggen

Net Revere gezien in het cultuurhuis in Nijmegen.
Leuke locatie; een beetje het (anti) kraakpand idee.
Helemaal wit, met aardig wat zand op de vloer.
Pluim voor de verlichting, want toen Revere begon te spelen, kreeg je het gevoel om je samen met dit tweetal in een oefenruimte te bevinden.
Het werd allemaal wat knusser en intiemer.
Pluim voor de gastvrouw en gastheer, je werd echt welkom geheten.
En dan natuurlijk Revere, die speelden een mooie set; gitaar, zang en viool.
De bedankjes aan het publiek waren bijna nog groter dan het applaus van onze zijnde.
Mooie covers van Blaudzun ( met een geschikte stem blijkt Elephants een meer dan prima nummer), Joy Division en Mary Poppins; afgewisseld met mooi rustig eigen werk, We Won’t Be Here Tomorrow werd niet gespeeld, maar dat blijft onmogelijk in kleine setting.
Maar het hoogtepunt was voor mij de toegift; voorzichtig werd daar Killing Time van The Creatures (Siouxsie en een Banshee) ingezet.
Echt prachtig; bijna Nick Cave achtig.
Thetinderstick en vriendin, Bardt1980, aERodynamIC en man waren ook aanwezig.
Het was allemaal heel gemoedelijk, en er hing een geweldige sfeer.
Zeker een geslaagde zaterdagavond gehad.

Mooi verslag Leon