Paul Simon en Sting in Sportpaleis Antwerpen

Paul Simon en Sting zijn samen op tournee en deden gisteren Antwerpen aan. Begonnen werd met een aantal gezamenlijk gespeelde nummers (Brand new day, The boy in the bubble, Fields of gold, Mother and child reunion) en dat klonk niet best. Wat ook precies de overweging van de heren om samen te gaan touren mogen zijn geweest, het lijkt me sterk dat ze ontdekten dat hun stemmen zo goed bij elkaar passen want dat doen ze namelijk niet. Tijdens vrijwel elke samenzang vallen de stemmen grotendeels over elkaar heen, waardoor van enige interessante harmonie geen sprake is.

Gelukkig bestond een groot deel van de bijna drie uur durende show uit solostukken en dat klink in ieder geval beter. Met name Sting was goed op dreef en vooral ook erg goed bij stem. Wel had hij wat mij betreft wat meer solowerk en wat minder nummers van The Police mogen doen, maar daar dacht de rest van het publiek vast anders over.
Paul Simon kwam minder goed uit de verf. Regelmatig werd zijn zang compleet ondergesneeuwd door de overdadige begeleiding, al werd dat gedurende het concert wel minder dus het zal ook wel met de afstelling van het geluid te maken hebben gehad. Gelukkig bleef er meer dan voldoende moois over, zeker in de rustigere nummers als Dazzling blue en Hearts and bones. Ook bij hem oogste het Simon and Garfunkelwerk de meeste bijval.

Het gezamenlijke van het concert vond ik weinig geslaagd, de individuele optredens waren gelukkig beter. Beide artiesten wil ik best nog eens zien, maar dan toch in een andere setting.

Ik was er ook, vond het ook maar matig. Enkele van de grootste hits en uptempo nummers vielen volledig in het water door de overdadige instrumenatie (vooral de versnelling in Roxanne, en Graceland waar alle subtiliteit uit verdwenen was).
Ben nooit echt een Sting of Police fan geweest, en dat werd bevestigd. Het bij momenten irritante nutteloze uitspinnen van de nummers had Simon gelukkig wat minder aan zijn bandleden opgedragen. Een goede solo op een goeie manier verwerkt in een nummer vind ik altijd erg aangenaam, maar ongeveer elk van de 16 (?) muzikanten een minuut zijn ding laten doen droeg weinig tot niets bij aan de beleving van de nummers.
Tegen het einde werd het inderdaad wat sterker, en vooral het laatste solo gedeelte van Simon kon mij wel erg bekoren.

Zondag 22 maart, Paul Simon & Sting, Ziggo

Net zoals de heren boven mij ben ook ik van mening dat de nummers die samen gebracht werden het minst goed uit de verf kwamen. Maar Halleluja wat een setlist!!! Daarnaast waren het geluid en de plek waar ik zat geweldig en vond ik het met de muzikale uitstapjes wel meevallen.

Sting was erg sterk bij stem, Paul was vooral sterk bij de tragere nummers (Dazzling Blue). Bij enkele uptempo nummers was hij meer aan het praten dan aan het zingen.

Al met al een zeer geslaagde avond en nogmaals; een ongekend sterke setlist

26 mrt. 2015

Steven Wilson - Zaal Trix - Antwerpen

Eindelijk eens een zaal in de buurt waar een kwalitatieve Prog Avond wordt gehouden. Anders altijd 2 uur, minimaal, terug rijden vanuit Zoetermeer of Amsterdam richting Zeeland.

En wat voor een avond hebben we daar gehad. Fenomenaal !! Steven Wilson met Hand.Cannot.Erase. And Other Stories..

Zelden dat ik (ja, ook In België) zulk gefascineerd luisterend publiek heb gezien. Met respect voor een band die kwalitatief gewoon bracht wat muziekminnend (en betalend) publiek verdient !

Zuiver, met gevoel, niveau, visueel aantrekkelijk en een noise surroundgeluid afgesteld niveau waar menig andere band nog veel, heel veel, van kan leren.

En ik kan wel ingaan op de nummers, per nummer zelfs, of vergelijkingen van zijn laatste album met vorig werk, met ander solowerk of een Porcupine Tree.. Maar gisteravond was waar deze band tijdloos presteerde. En vanavond weer ergens anders.

Ik vind Steven Wilson een kunstenaar, een filosoof, een man die respect heeft voor zijn luisteraars en een voorbeeld voor heel veel andere bands en ik hoop echt dat hij nieuwe muzikanten of nog te vormen bands zal inspireren om ook deze weg in te gaan !

En de zaal Trix in Antwerpen mag, van ons, ook een uitvalsbasis voor de Prog Muziek worden, gelijk een Boerderij in Zoetermeer !

Over een paar maanden naar Paul McCartney. Een legende ! Dat kost dan ook 4 x zoveel.

Gisteravond was onbetaalbaar !

The Twilight Sad in Ekko 26 maart.
Nog nooit in Ekko geweest in die 27 jaar concertbezoeken, maar erg leuke venue!
Ook leuk dat je vooraf nog even tegen de bandleden aanloopt. Ben bijna 44 jaar maar een selfie met de zanger vind ik nog altijd leuk!
Zaal leuk, geluid goed, muziek goed, setlist goed, zanger met een goede stageperformance.
Topavond!

zZz - Burgerweeshuis Deventer, 27 maart 2015

Daar waren ze weer, na 7 jaar afwezigheid. zZz met hun sound. Joy Divison/the Doors wat u wil, ik hou het op de eigen sound van zZz die ik nog nergens anders heb gehoord. Opgewarmd door Green Hornet, wat ook erg goed was, stonden daar ineens Björn Ottenheim en Daan Schinkel. En het begon gelijk weer rock & roll. Met House of sin en XTC. "Blood" speelde ze voor de allereerste keer live, zei Bjorn. En daarom zat er een foutje in, maar dat was geen probleem. het Burgerweeshuis was immers ook een try out concert.
Absoluut hoogtepunt was het slot met "Juggernaut" de monstertrack van 20 minuten op het album. En die speelde ze volledig. Wat een geluid wat een sound en wat een sfeer ontstond er. Om naadloos over te gaan in Running with the beast.
Ik had het niet willen missen en zou ze graag nog vaker zien dit jaar.
Tourdates: http://www.soundofzzz.nl/

Rock ITtervoort met Sylvium, Arena en The Gentle Storm

Dit mini festival is een jaarlijks terugkerend evenement in Noord Limburg. De wat eenvoudige zaal was weer redelijk goed gevuld, helaas ook met wat rokerige vetdampen uit de keuken. Muzikaal was het een topavond!

Van de opener Sylvium hoorden we alleen de laatste nummers. De nieuwe CD werd gepresenteerd en er was duidelijk erg weinig ruimte op het podium. De prog rock van Sylvium was nog geen reden om uit je dak te gaan, maar het klonk best degelijk.

Arena zit inmiddels wel in de herfst van hun carriere en hebben (weer) een nieuwe bassist. Ook Arena heeft een nieuwe CD "The Unquiet Sky", maar deze tour draait vooral om het 20 jaar bestaan van de Britse band. Zanger Paul Manzi is ook redelijk recent bij de band en was vanavond geen uitblinker, hij blijkt toch iets te weinig power te hebben en werd geregeld weg geblazen door de band. Hij bleek ziek te zijn geweest. Ze speelden een volledige show en met krakers als The Butterfly Man, A Crack in the Ice en The Hanging Tree was het volop genieten van het rijke verleden. Gitarist John Mitchell is het ijzersterke middelpunt in de sound. Moviedrome was de lange epic van de avond, maar werd helaas ontsiert door een haperende visualisatie op het scherm. De nieuwe nummers klonken nog niet erg vernieuwend, The Tinder Box sloot wel de reguliere set sterk af. Het oogde soms wat stroef, maar Arena maakte genoeg los onder het publiek, ook bij mensen die de band voor het eerst zagen.

The Gentle Storm is dan toch weer een orde hoger. Onder aanvoering van een stralende Anneke van Giersbergen stond er een jonge gemotiveerde groep muzikanten zich te profileren als een erg lekkere live band. Het was vanaf de eerste minuut een zegetocht. Nummers van de CD "The Diary" kwamen voornamelijk in de Storm-versie langs. Je moet dan weten dat het een dubbel CD is met twee keer dezelfde liedje: één keer in een harde bijna metal versie (Storm) en een keer in een rustige akoestische/folk versie (Gentle). Arjen Lucassen (Ayreon) schreef de CD en dat is te horen. Toch is het Anneke's stem die de sound uniek maakt. Het feest was compleet met wat Ayreon nummers (Valley of the Queens, Isis and Osiris) en zelfs oude nummers van The Gathering (Elenaor en Strange Machines). Het ging maar door en er zat zelfs nog een Devin Townsend song bij. Iedereen die van stevige rock houdt zou dit moeten zien. Er stond erg veel talent op het podium met leden die zich al bewezen in The Gathering, Stream of Passion, After Forever en Gorefest. Het klonk strak en met de juiste groove, als dat gevraagd werd... en dat al bij hun tweede show in deze samenstelling.

Rock ITtervoort dan is eenvoudig qua opzet, het brengt door de jaren heen wel mooie namen op de posters als Arena, Pendragon en ook Threshold. Qua geluid hebben ze het goed voor elkaar, het licht scoorde ook een voldoende. De sfeer was fantastisch en zo was het een geweldige avond tussen veel oprechte muziekliefhebbers en een paar lokale feestvierders.

Donderdag in De Melkweg gezien en deze band is absoluut een aanwinst. Hopelijk blijft het niet bij één album en mogen we nog langer van Anneke cs genieten.

Redelijk goed... Je zou toch een uitverkocht huis verwachten met deze line up

Gisteren dan eindelijk Morrissey gezien in 013.

Na 2 keer uitgesteld te zijn, stond ie dan nu echt op het podium in Tilburg.

Voor mij was het de 1e keer dat ik de man zou zien (heb m een beetje laat ontdekt) dus de verwachtingen waren hoog gespannen.
Toen ik werkelijk op t podium stond zag ik meteen dat ie in goede doen was (ik kende inmiddels zijn fratsen en mood swings van horen zeggen) maar daar was niks mis mee gisteren. Zijn contact met de fans vind ik zeer bijzonder: hij neemt dingetjes aan, geeft vaak handjes (doet ook moeite, en strekt zich uit) en geeft een bewaker de opdracht een meisje op het podium te halen terwijl die haar juist wil verwijderen.

Verrassend genoeg begon de set niet met "the queen is dead" zoals deze tour vaak wel het geval was.
Dit is de setlist:
01: What she said (The Smiths)
02: Suedehead
03: Staircase at the university
04: Istanbul
05: Kiss me a lot
06: Certain people I know
07: I'm throwing my arms around Paris
08: Neal Cassady drops dead
09: One of our own
10: To give (is the reason I live) (Frankie Valli Cover)
11: Scandinavia
12: Speedway
13: Life is a pigsty
14: Stop me if you think you've heard this one before (The Smiths)
15: The bullfighter dies
16: The world is full of crashing bores
17: Meat is murder (The Smiths)
18: People are the same everywhere
19: World peace is none of your business
Toegift:
20: Everyday is like sunday

Life is a pigsty was voor mij (en voor vele anderen) ook een verrassing. Als "nieuwe" liefhebber had ik graag nog veel meer willen horen, zoals iets van You are the quarry, of meer Smiths (How soon is now bijvoorbeeld) maar je kan niet alles hebben.

De man was zeer goed bij stem, erg in vorm en grappig... ja Morrissey is live echt de moeite waard. En ikd enk dat het goed is dat de show is uitgesteld, want als ik de recensies lees van 09-03 in Groningen was die vorm door zijn verkoudheid wat ver te zoeken.
Hij zingt zo zuiver, ik vind het erg knap! De band is ook erg strak, en hebben er veel plezier in, dat voel je ook.

Het ironische is dat ik zeer kritisch ben geweest op het feit dat hij tijdens Meat is murder die verschrikkelijke beelden liet zien tijdens zijn shows.. Sterker nog, heb daar veel commentaar op gegeven, maar ben daardoor ook zijn muziek gaan luisteren... Laat ik dat nou net het meest indrukwekkende moment vinden tijdens de show... Nu kan ik zeggen dat ik begrijp waarom hij dit doet... het is de enige manier om mensen bewust te maken van de wreedheden van de mensheid tegen onschuldige dieren... Op zo'n enorm scherm maakt dat echt heel veel indruk, gecombineerd met dat nummer. Ook was de tekst weer iets aangepast (en enigszins provocerend) in Auschwitz, Belsen, K.F.C., it's murder....... pfffff en dan wees ie naar die walgelijke beelden. Ik eet geen vlees meer, maar kan me voorstellen dat ie hier toch meer mensen mee bereikt, en dus zijn doel stelt...

De toegift van 1 nummer vond ik wat kort, ook de manier waarop ie daarna vertrok en niet meer terug kwam.. maar ach, als dat alles is...

Enige wat ik wel had verwacht, en niet gebeurde, was een klein woordje van verontschudliging over de 2 keer uitstellen van de show.. Maar niemand was ontevreden aan het einde van de avond, en daar draait het toch om?

Morrissey is een held.... ! En ook al kost een kaartje best veel geld, ik zou morgen zo weer gaan!

Mooi verslag lennon!

Ik was er gisteren ook, lennon, mooi verslag! Hij doet meestal een toegift van 1 song, dus dat is niks nieuws. Ik vond het ook een indrukwekkend concert, beter nog dan in Utrecht in november, en inderdaad ook wat aangename verrassingen, vooral Life is a Pigsty, fantastisch!

Meat is Murder vind ik een van de minste Smiths-nummers, maar live is het altijd indrukwekkend. Ook het enige nummer, samen met Speedway, dat hij de laatste keer dat hij in 013 stond, in 1999, ook speelde. Echt een nummer waar hij zich vol overgave in stort.

Mooie review lennon! Meat Is Murder vind ik zelf vooral mooi om de boodschap; muzikaal gezien vind ik het wat minder interessant.

Bijzondere opener van de set. Leuk om te lezen lennon. Leuk om mee te maken hoe enthousiast je bent geworden. Werkt aanstekelijk want ook al ben ik sinds de jaren '80 al fan... het is een artiest die me nooit is gaan vervelen en dat is best bijzonder want dat heb ik ook bij Marc Almond maar niet bij andere nog veel grotere helden als Prince en Billy Corgan

Mooi verslag lennon, ben blij dat ik de knip heb getrokken en mee ben gegaan. Geen seconde spijt van gehad

Het filmpje bij Meat is Murder is echt verschrikkelijk. Heb een aantal keren weg moeten kijken.
Ondanks dat ik ooit heb gezegd dat het het zien van het filmpje mijn mening niet zou veranderen moet ik toegeven dat je er toch over na gaat denken dat je geen vlees meer moet eten. Of in ieder geval minder en vlees van dieren die diervriendelijker zijn behandeld.

Maar ja, ondanks dat zat ik gisteren toch weer aan de schnitzel
Misschien toch dat recept maar eens doorsturen lennon

Gisteren The Devil Makes Three gezien in de Tolhuistuin. In eerste instantie stond dit gepland voor de kleine zaal in Paradiso maar dat raakte snel uitverkocht. Toch bleef ik in de veronderstelling dat ik tot een select gezelschap hoorde dat de band kent, maar ook de Tolhuistuin raakte uitverkocht voordat ik een ticket had. Gisterochtend toch via Ticketswap (perfecte site!) een kaartje bemachtigd en daar was ik gisteravond superblij mee.

Ooit de band ontdekt doordat het was genomineerd in de MuMeLadder 2011 waarbij het amper punten scoorde. Bij mij bleef het hangen omdat het een eerste band was die ik leerde kennen die bluegrass speelde en dat heeft fijn wat albums van hen in mijn platenkast opgeleverd.

Dat het gisteravond uitverkocht raakte was blijkbaar ook het gevolg van 12 jaar en 4 albums wachten voordat Nederland uberhaupt eens werd aangedaan door de band. Het was pas hun 2e Europese tour en nu voor het eerst ons landje dus. Het zal absoluut niet de laatste keer zijn geweest want het dak ging er gisteren anderhalf uur lang behoorlijk af. Geweldig, voor een maandagavond!

Hoe het klinkt? Zoiets dus.

Roos O+ O+

Een nieuwe plaat, een nieuwe tour, dus ik ga naar Roosbeef toe. Roos heeft mij nog nooit teleur weten te stellen, en uiteraard gebeurde dat ook deze keer niet. En toch is elk concert van Roos weer volstrekt anders: dit keer werd er bijvoorbeeld geen enkel nummer gespeeld van haar eerste plaat, en werd de set gedomineerd door subtiel voor de tour aangepaste nummers van mijn favoriete plaat Omdat Ik Dat Wil, en de geweldige nummers van Kalf. Met als enige toevoeging daaraan het opzwepende Vergis Ik Mij van EPtje Warum, en het lief akoestisch gespeelde nieuwe nummertje Rattenkop.

Daarmee heb ik maar meteen even de setlist samengevat, zodat ik mij de rest van dit verslag volledig kan overgeven aan het verslaan van de waanzinnige kwaliteit van deze fantastische 4-mans band. Roos was zoals altijd weer ongelooflijk sterk bij stem; met een zo'n imponerend stembereik en geweldige stembeheersing. Mensen die nog steeds beweren dat ze eigenlijk niet kan zingen moeten haar toch echt eens live aan het werk zien. En de band, geleid door multi-instrumentalist Tom Pintens, en aangevuld met drummer Tim van Oosten en gitarist Tijs Delbeke, was zoals we ondertussen ook gewend zijn live des te meer rock-georiënteerd dan op plaat. Op kneiterharde wijze werden de up-tempo knallers van de laatste 2 albums erdoorheen geramd en afgewisseld met die subtiele nummers die Roos net zo prachtig schrijven kan. Eigenlijk hoef ik er verder geen woorden aan vuil te maken, behalve dat ik de de hoogtepunten nog wil noemen: Het prachtige Raak Me Aan is live gewoonweg totale kippenvel en nog vele malen indrukwekkender dan op plaat, en het ondertussen tot Roosbeef klassieker verworden Pulpo is (vooral dankzij de outro) de stoerste krachtuitspatting van de band vooralsnog. En eigenlijk moet ik nu alle andere nummers ook noemen, want alles was een hoogtepunt. Al waren de Omdat Ik Dat Wil-nummers wellicht toch net wat geraffineerder.

Wederom heeft Roosbeef mij dusdanig geïmponeerd, dat ik ondertussen geneigd ben nooit meer een recensie over haar te schrijven omdat mijn woorden niet goed genoeg kunnen beschrijven hoe goed deze band wel niet is. Voor nu laat ik het hier bij, en zwijmel ik bij het integraal luisteren van al haar studio-materiaal.

Pat-sounds: Concert Roosbeef, Cloud Nine, Tivoli Vredenburg (2015-03-31) - pat-sounds.blogspot.nl

Mooie recensie. Ik was vrijdag in Arnhem ook zwaar onder de indruk. De eerste keer dat ik haar zag. Ik had niet verwacht dat ze zo'n fenomenale live-zangeres zou zijn, maar ze is daadwerkelijk zo goed als jij beschrijft. En haar 3 andere bandleden behoren ook tot de absolute top in Nederland/België. å

Gisteravond Hannah Cohen gezien in de kleine zaal van Paradiso voor een handjevol mensen. Haar tweede album is net uit en was direct ook het hoofdingrediënt van haar 40 minuten tellende optreden.

Het is niet geheel duidelijk of zij afstand heeft genomen van het geluid van haar eerste, mij meer aansprekende, album omdat zij geen enkel nummer daarvan speelde en het album ook niet te koop was bij de merch. Haar nieuwe album wel voor maar een tientje en ook al had ik geen behoefte daaraan werd ik toch overgehaald omdat een handtekening, een handje en een praatje met Hannah bij de prijs inbegrepen was.

Wat opviel aan het optreden is dat zij superlang is (althans, voor iemand van 1,73m is iemand al heel snel lang) en dat zij een bijzonder mooie stem heeft. Dat kwam niet altijd even goed tot uitdrukking maar juist bij een onbekend gebleven nummer, of nieuw of een cover, Wide Awake in a Dream bleek hoe mooi deze was.

Ondanks dat zij een minder interessante richting is ingeschoten met haar geluid heeft ze behoorlijk wat sympathie gewonnen bij mij en zal ik een volgende keer mijn gezicht weer laten zien. Zeker voor 8 euro.

De eerste dag van het Progdreams festival in de Boerderij in Zoetermeer begon met de band Frequency Drift. De Duitse band met invloeden van Mostly Autumn en Iona speelde een leuke set maar het was wat rommelig en de band was niet echt op elkaar ingespeeld. Bijzonder was de aanwezigheid van de harp En qua uitstraling en podium act kan zeker het een en ander verbeteren. Cijfer 3,5.
Na een korte pauze vanwege ombouwen podium begon de set van Lazuli.
Deze Franse band speelde een super set voor een zeer enthousiast publiek (wat hen verraste).
Strak, energiek, ritmisch en goede presentatie. Top. Cijfer 4,5.
Na een pauze en wat gegeten te hebben was het tijd voor de Engelse band The Enid.
De band rondom Robert John Godfrey (67 jaar inmiddels en met het uiterlijk van een componist uit het verleden) speelde een prachtige en soms stevige set. Men had de nummers wat "ruiger" gebracht, waarschijnlijk vanwege het festival, veel zang (prima zanger die Joe Payne). Ook top. Cijfer 4,5.
De eerste avond werd afgesloten door IOEarth. De band rondom de charismatische gitarist Dave Cureton. Een stevige set met een mix van oude nummers van de eerste 2 albums met een aantal nummers van hun komende nieuwe album. Het geluid stond, in tegenstelling tot de vorige 3 bands veel te hard. Ook zag je de bandleden diverse keren reageren naar de geluidstechniek om een en ander bij te stellen.
Overigens vond ik angeres Linda Odinsen prima bij stem. Cijfer 4,0
Tegen 12 uur was het afgelopen.
Moe en stijf van het staan de hele dag maar voldaan naar huis. Straks dag 2.
Met ABEL GANZ, SPECIAL PROVIDENCE, ÄNGLAGÅRD & LIFESIGNS.

De tweede dag van het Progdreams festival in de Boerderij in Zoetermeer begon met de band Abel Ganz uit Schotland. Deze sympathieke band speelde een aantal nummers van met name hun laatste 2 albums.
Bijzonder was dat het een soort van Country Rock is met progressieve en folk invloeden.
Vermakelijk, leuk. Aardige zanger en veel meerstemmige zang. Ook bijzonder was de steel gitaar.
Die hoor je niet veel in de prog. Cijfer 3,75
Na Abel Ganz trad de Hongaarse band Special Providence op. En dat was wel even andere koek.
Deze 4 jonge muzikanten speelde een mix van instrumentale Prog.metal en jazz.
Met name de bassist en gitarist waren uitzonderlijk getalenteerd. Echter na een uurtje vond ik het wel genoeg, best wel vermoeiend dit soort muziek, en ben ik samen met Svendra wat gaan eten. Brunniepoo bleef nog de de rest luisteren. Ja, we hadden een soort mini Musicmeter meeting deze 2 dagen. Cijfer 3,25.
Na de langere pauze was het wachten op de meest bijzondere band die op deze editie van Progdreams optrad: Änglagård, retroprog. uit Zweden. Deze band die zijn verleden heeft in de beginjaren negentig bracht 18 jaar na het laatste album in 2012 een nieuw album uit: Viljans Öga.
Een prachtig album, lees de reacties maar bij deze plaat. Middelpunt is Anna Holmgren. Zij speelt naast saxofoon, dwarsfluit en mellotron een heel scala aan bijzondere instrumenten zoals een ballon, ratel, rolfluiten en ander "speelgoed" Een bijzonder optreden waarbij het publiek bij de stillere passages ademloos luisterde, wat een verademing is het als het publiek stil is bij een optreden. Na een uitgebreid applaus van het enthousiaste publiek was het tijd voor de laatste band. Cijfer 4,5.
De afsluiter was de Engelse band Lifesigns.
Deze band speelt een melodieuze vorm van Neo prog. Prima om te horen en in het publiek zag je menigeen meezingen met de nummers. Er werden ook wat nieuwe nummers gespeeld van het komende album. Allemaal vrij binnen de lijntjes en niet echt spannend. Aardige afsluiter van een mooi afwisselend weekend. Cijfer 3,5.

Het aantal toeschouwers viel wat tegen. Zo tussen de 150 a 200 schat ik.
Misschien waren de paasdagen daar debet aan?
Op naar volgend jaar.

Een geslaagd Progdreamsfestival inderdaad. Het door de Boerderij georganiseerde festival begint inmiddels een traditie te worden en zal hopelijk nog jarenlang in dit tweedaagse format doorgaan. Meerwaarde van een festival als dit - en hiervoor van het iOPagesfestval - is dat het een paar grotere namen combineert met bandjes die vaak nog nooit eerder in Nederland gespeeld hebben en dit op eigen kracht ook niet voor elkaar zouden kunnen krijgen (of in ieder geval niet met een speeltijd van 1-1,5 uur). Progdreams biedt dat wel, en afgelopen weekend konden we derhalve voor het eerst (denk ik) genieten van Frequency Drift, Special Providence en Abel Ganz, terwijl ook Lazuli en Anglagard al in geen jaren meer in Nederland hebben opgetreden.

Nu is natuurlijk niet alles in gelijke mate de moeite waard. De openers van beide dagen, Frequency Drift en Abel Ganz konden me niet enorm boeien. Bij de eerste lag dat deels ook wel aan de wat rommelige uitvoeringen en de nogal saaie podiumpresentatie, bij de tweede vond ik de muziek zelf gewoon vrij oninteressant. Special Providence was dan wel weer een aardige ontdekking: frisse instrumentale jazzrock uit Hongarije die mijn aandacht in ieder geval anderhalf uur lang vast kon houden.
Lazuli stond al redelijk hoog op de lijst van bands die ik nog eens live wilde zien en dat is mij niets tegengevallen. Vrij stevige Franse progrock met veel gevoel voor timing, die live zelfs nog beter uit de verf kwam dan op plaat. Zeker voor herhaling vatbaar, maar zie alinea 1.
Anglagard, IO Earth, The Enid en Lifesigns waren inmiddels oude bekenden, waarbij bij de eerste drie het weerhoor hartelijk was. The Enid speelde een verrassende set, in die zin dat het eerste uur eigenlijk één lange medley was. Waar normaliter vrij veel pauzes tussen de nummers zitten, met bovendien nogal eens wat vermoeiend gepraat, ging het nu als een hogesnelheidstrein. Daarbij kwam ook nog eens dat de nummers vrij hard gespeeld werden. Waar The Enid normaliter als geen ander varieert tussen hard en zacht voerde hard zaterdag duidelijk de boventoon, waardoor de vocalen niet altijd even goed uit de verf kwamen. Als dit mijn eerste show van The Enid zou zijn geweest dan had ik mijn wenkbrauwen wat gefronst, maar nu vormde deze show juist een aardige afwisseling ten opzichte van eerdere optredens.
Anglagard hield gelukkig wel wat meer vast aan het subtiele, met veel kleine muzikale details, maar swingde tegelijk de pan uit. Op plaat lijkt Anglagard vooral een door toetsen gedomineerde band, op het podium is het - in ieder geval anno 2015 - toch vooral een gitaarband.
De afsluiters van beide dagen vormden beide dagen geen hoogtepunt. IO Earth is een band die ik wel graag live zie, maar ik was kennelijk een van de weinigen. Van de misschien 300 man die er op het hoogtepunt van de zaterdag waren, waren er aan het einde van show misschien nog vijftig over. Lifesigns wist zondag hopelijk het publiek wat beter vast te houden, maar dat heb ik dan weer niet meegemaakt. Na ze eerder op het Marillionweekend te hebben gezien vond ik het na een half uur wel mooi geweest.

Een geslaagd festival dat hopelijk volgend jaar een vervolg krijgt.

Nouveau Velo en zZz tijdens het Tweetakt Kaap festival in Utrecht.




Nouveau Velo is een leuk bandje en speelde zelfs een cover van the Clean (Point That Thing Somewhere Else).




Juggernaut van zZz werd in een verkorte versie van 10 minuten gespeeld.

Gister dag één van Motel Mozaique, wegens zware buikkrampen eindigde deze dag voor mij eerder dan gepland.

Het Rotterdamse festival Motel Mozaique is inmiddels alweer toe aan haar 15e editie. Het festival vermengt muziek, beeldende kunst en architectuur in het thema van de stad als mens. Op muziekgebied zien we zowel internationale artiesten als een mengeling van Nederlands talent. Dag 1 bracht ons onder andere de Nederlandse sensatie Mister and Mississippi en de verfijnde folk songs van Jessica Pratt.

‘s Middags wordt de officiële opening van het festival verzorgd door een fijn verhaal over de Rotterdamse identiteit door Wilfried de Jong. Met de afzegging van de nieuwe rapformatie Dazzled Sticks begeven we ons rond de klok van zeven naar de Rotterdamse Schouwburg Hier vindt een optreden plaats van de Engelse band Virginia Wings, die met de zang van Alice de zintuigen al vroeg op scherp zet. De hoge zang zorgt samen met de opzwepende klappen van de drums en de synths voor een klein droomlandschap. Het ritme van de drums lijkt dan weer af en toe af te wijken van de maat, waardoor het geheel toch wat minder sterk blijkt. Met de toevoeging van gitaren begeven we ons meer in de door de jaren 90 geïnspireerde sound. Van shoegaze naar de psychedelische klanken, waarbij de synths nadrukkelijk aanwezig blijven. De band blijkt het toegestroomde publiek te kunnen boeien zonder ook daadwerkelijk uit te blinken in hun performance.

Niet veel later gaat in de grote zaal van de Schouwburg een optreden van start waar menig persoon naar uitgekeken heeft. De Nederlandse folk-rockformatie Mister and Mississippi, die dit jaar het tweede album We Only Part to Meet Again heeft uitgebracht, mag van zich laten horen. Een prachtig kleurrijk decor met de hoes van het album als doek en tapijten op het podium beloven alvast veel goeds. Zodra de band met de eerste klanken de zaal vult wordt duidelijk met wat voor talent we te maken hebben. Door de zuivere zang van Maxime worden we meegevoerd in een schouwspel dat wisselt tussen folk muziek, stevige indiepop en intieme luisterliedjes. De bij vlagen lang uitgesponnen gitaarsolo’s en de toevoeging van blazers maken het geheel tot een krachtige en meeslepende set. Niet alleen Maxime weet de band mee te voeren in haar prachtige vocalen, maar ook de zang van Samgar is van grote waarde in de wisseling tussen de nummers. De dansbare nummers van hun eerste album maken steeds weer plaats voor de wat donkere en zware van hun nieuwste album. Vooral dit nieuwe materiaal bouwt zich telkens weer op naar de climax, waarop gitaristen Tom en Danny volledig los kunnen gaan. Met toevoeging van felle lichtflitsen bevinden we ons zo in een spannende achtervolging die een indrukwekkend einde krijgt. Dat de band zo’n sterk optreden verzorgd kan mede te maken hebben met de 3fm award voor Beste Artiest Alternative die ze de vorige avond in de wacht hebben gesleept. Het publiek toont vooral rust uit tijdens de gehele set en bij de akoestische uitvoering van Nemo Nobody wordt het zelfs muisstil. De band maakt haar status meer dan waar en stevent zo al af op het hoogtepunt van de eerste dag.

Eén van de sterke punten van het festival is dat de optredens verdeelt zijn over verschillende locaties in de stad. Hierdoor komt de stad Rotterdam duidelijk naar voren als datgene waar het om draait tijdens het festival. Voor het festival van Jessica Pratt stappen we dan ook op de fiets om ons naar de Paradijskerk te begeven. Deze locatie leent zich perfect voor ingetogen muziek waar aandachtig naar geluisterd moet worden. Jessica past met haar zang, ondersteunt door gitaarwerk, perfect in dit plaatje. Stil is het dan ook tijdens haar optreden in de goedgevulde kerk. Haar zuivere en hoge vocalen doen ons het ene moment denken aan Joni Mitchell en dan weer Joanna Newsom, maar ook de muziek van Nick Drake lijkt niet ver weg. Het luisterend oor wil wat en krijgt dit ook. Dat ze pas 27 jaar is horen we niet terug in haar volwassen stem, die de emotionele kracht heeft van iemand die al een heel mensenleven achter de rug heeft. De onderwerpen waarover ze zingt lopen uiteen van verwarring, illusies en gepassioneerde liefdesverhoudingen.

Nog onder de indruk van het optreden van Jessica begeven we ons naar de nabijgelegen Gouvernestraat. De Nederlandse rockband Alamo Race Track staat hier namelijk klaar voor een volgend optreden. Met hun inmiddels vierde album begeven ze zich meer in de donkere en krachtigere sferen. Dit horen we ook zeker terug in het bij vlagen harde optreden dat de mannen geven. Maar ook het materiaal van de voorgaande albums zorgt voor een fijne afwisseling tussen de wat meer dynamische nummers en de langdurige uitspattingen. Zo bevinden we ons regelmatig op het racecircuit om daarna in de pitstop weer tot rust te komen. Het publiek lijkt er ook zo over te denken en heeft zich in grote getale begeven naar het kleine podium. Een knallende afsluiter van deze eerste dag, die vooral met het optreden van Mister and Mississippi succesvol was.

Afkomstig van Platendraaier.

De Roadburn-vrijdag: 013/Het Patronaat, Tilburg

Vorig jaar ging ik naar de Afterburner van Roadburn en dat beviel ontzettend goed, voor herhaling vatbaar. Met een nieuwe studie was het kijken of het in de planning paste, maar gelukkig kwam Walter voor het eerst met dagkaarten. Uiteindelijk heb ik voor de vrijdag gekozen.

Ik startte om 15:00 met het Noorse Virus (15:00-16:10) in de Grote Zaal. Als voorbereiding had ik wel wat beluisterd van deze band, maar ik ging er vrij onbevangen in en was zwaar verrast. Het riffwerk was dissonant en vervreemdende terwijl de baspartijen jazzy waren en de drumritmes bij vlagen gewoon dansbaar. Alsof je King Crimson, Voivod en Scott Walker (invloed in de vocalen) met een vleug blackmetal bij elkaar gooit: heerlijk! De band had er duidelijk veel zin in en speelde ook een aantal nieuwe nummers van de opkomende plaat. Nou, daar ben ik benieuwd naar!

Daarna zat er even een kleine pauze tussen waarbij ik wat tonen heb gehoord van Svartidauði buiten de Kleine Zaal waar een vriend van mij stond. Uiteindelijk besloten we samen richting Sólstafir (16:45-18:00) te gaan in de Grote Zaal en die stond uiteindelijk vol! Het was mijn eerste keer Sólstafir en het was prachtig! De set bestond grotendeels uit nummers van de laatste plaat, maar tracks als She Destroys Again en Goddess of the Ages (opgedragen aan Marianne, de bassiste van Secrets of the Moon die zelfmoord pleegde in 2013) werden ook gespeeld. Het gehele concert was van een ontzettend hoog niveau en vooral de vocalen werden met ontzettend veel passie de zaal ingeslingerd. Mijn favoriete Sólstafir-track (Fjara) stond ook het programma en Kukl werd in een heel ander jasje gestopt. Echt genoten van dit concert.

Tijd om heel snel richting het Patronaat te gaan, want ik wil een mooi plekje hebben bij Der Weg Einer Freiheit (18:20-19:20). Het Patronaat is een fantastisch kerkgebouw, echt een aparte plek voor concerten in de positieve zin. De laatste plaat (Stellar) van het Duitse gezelschap vind ik echt geweldig, dus de verwachting waren hoog gespannen. Die werden gelijk ingelost: de band speelde zijn blackmetal echt retestrak! Drummer Tobias Schuler liet zijn basdrums donderen en de blastbeats knallen door de gehele set heen, wat een uithoudingsvermogen! De focus lag op werk van Stellar: Repulsion, Einkehr, Eiswanderer en Letzte Sonne werden gespeeld van de nieuwe plaat. Der Weg Einer Freiheit is echt een intense liveband, maar na 50 minuten vond ik het weer genoeg qua blastbeats en snelle riffs. Tijd om wat te eten, een bak friet. Ook nog wat gepraat met een groep die vanuit Zweden naar Roadburn waren gekomen.

De belangstelling voor Nederlands trots Focus (19:30-20:45) bleek groter dan ik verwachtte. Toen ik bij de Kleine Zaal (Green Room tijdens Roadburn) kwam stond er een ontzettend grote rij buiten de zaal, maar toen de band aan zijn jazzy werk begon kwam er gelukkig meer plek. Uiteindelijk stond ik bij het vierde nummer in de Kleine Zaal en zag ik sublieme versies van onder andere Sylvia, Focus VII en All Hens on Deck. Afgesloten werd er natuurlijk met Hocus Pocus en het publiek ging helemaal los. Thijs van Leer zingt verstandig de hoge zanglijn niet meer, maar die werd door het publiek overgenomen. Anno 2015 is Focus nog steeds een ontzettend goede band en Menno Gootjes zet de gitaarpartijen van Jan Akkerman sterk naar eigen hand.

Tijd voor Wardruna (20:45-22:00), misschien wel het meest speciale concert van de dag. Dit Noorse folkgezelschap stond al eerder in 013, maar toen ben ik niet geweest en daar had ik uiteindelijk spijt van. Gelukkig was er nu dus een herkansing en het was een hele bijzondere show. In het eerste kwartier kwam ik even moeilijk in de rustgevende sferen van Wardruna door de knallende jazzy prog van Focus, maar daarna werd ik helemaal in de muziek gezogen. Wardruna geeft Noorse traditionele muziek een nieuw leven met boomstammen als percussieinstrumenten, een hoorn die door de zaal schalde en keelgezangen in combinatie met bijna natuurkreten van de zangeressen. Na de show werd er lang geapplaudisseerd en terecht! Misschien wel het mooiste concert van de dag.

Eindelijk had ik Downfall of Gaia op het programma staan, maar ik had niet meer zoveel zin in duistere blackmetal met hardcoreinvloeden. Daarom besloot ik om even langs de merchandise te gaan en daar een fantastisch artbook te kopen om daarna mijn Roadburn-vrijdag af te sluiten met Enslaved (22:30-23:45). Een verrassend heavy set van de mannen, aangezien er helemaal niks van de laatste twee platen langskwam. Uiteindelijk las ik dat de tweede set (die is vandaag) compleet in het teken zal staan van RIITIIR en In Times, nu werd er op het oudere werk ingespeeld. Persoonlijke favorieten als Ethica Odini en The Watcher werden gespeeld, maar het was vooral het hardere werk wat werd gespeeld. Veel blastbeats en snellere tempo's en dat werd door Enslaved met verve gebracht. Een mooi eind van mijn Roadburn-vrijdag.

Volgend jaar weer een dag? Als mijn planning het toelaat: Jazeker! De sfeer die er op Roadburn hangt is fantastisch, altijd ontzettend aangenaam.

Motel Mozaique dag 2

De tweede dag van het festival vangt al vroeg op de dag aan met verschillende korte optredens op het Schouwburgplein. Van daaruit starten ook verschillende gidsentochten, waarbij de festivalbezoekers meer van de stad Rotterdam te weten kunnen komen. Om vijf uur zijn we aanwezig in de Rotterdamse Schouwburg voor het optreden van de zussen van The Staves. Ondanks de toevoeging van drums, toetsen en gitaren straalt de band toch vooral rust uit. De folk nummers worden veelvuldig in harmonie gezongen door de drie zussen. De set van de band bestaat zowel uit nummers van het net verschenen tweede album If I Was als eerder verschenen materiaal. Het blijkt al snel dat de kracht van de band zit in de meerstemmige zang, waarbij de stemmen op een rustgevende manier met elkaar versmelten. Spannend is het allemaal niet, maar de schoonheid van de warme zang maakt een hoop goed.

Op de tent op het Schouwburgplein maakt de Rotterdamse band Rats on Rafts zich dan klaar voor hun optreden. Vorige week verschenen ze nog op het lichtschip in Rotterdam om hun tweede album Tape Hiss ten gehore te brengen. Materiaal van dit album komt tijdens de set dan ook veelvuldig voorbij. De postpunk band knalt erin alsof hun leven ervan afhangt. Het duurt dan nog even voordat het publiek ook de smaak te pakken krijgt en langzaam in beweging komt. De mannen spelen veelal opzwepende nummers, waarbij de schurende gitaarklanken de boventoon voeren. Van de zang van Fagan blijft dan ook nog weinig over door het volume dat alsmaar opgeschroefd wordt. Voordat je het beseft is het optreden dan ook weer voorbij en blijft het publiek een beetje verward achter.

De Duitse band The Notwist kenmerkt zich door de vele muziekstijlen die ze door de jaren heen geprobeerd hebben te doorgronden. In de grote zaal van de schouwburg laten ze dit dan ook continue zien. Opent het nog met geslepen rockmuziek al snel wordt er overgeschakeld naar de elektronische klanken, waarbij de beats door de zaal heen zweven. Terwijl de lichtflitsen de hele zaal doorgaan knalt de band er dan ook nog een wilde partij aan snijdende gitaarklanken doorheen. De band schakelt vandaag perfect tussen hun dansbare tonen en de meer experimentele muziek. Als zanger Markus dan ook nog op zijn vinyl plaat begint te scratchen is het feest compleet. Ze wagen zich er echter niet aan om muziek van hun laatst verschenen album The Messier Objects ten gehore te brengen. Deze plaat bestaat namelijk uit noise muziek waar weinig structuur in te vinden is. De combinatie van de oogstrelende lichteffecten en de verbluffende opbouw van de set maken het optreden een waar hoogtepunt op deze Zaterdagavond.

De Villagers uit Ierland is een band die zich rondom zanger Connor heeft gevestigd. De band is vanavond gekomen in een bezetting waarbij de harp en de contrabas voornamelijk het geluid bepalen. Het akoestische optreden toont vooral de rust en de vele liefdesverklaringen die in de liedjes van Connor te vinden zijn. Het publiek luistert dan ook aandachtig en hoort de folk muziek die door de band beheerst wordt gebracht. Het is nog passen en meten tijdens hun eerste optreden van de tour, maar de nummers van hun nieuwe album Darling Arithmetic klinken nu al vertrouwd. Daarnaast horen we wel te weinig van hun oude materiaal terug op de manier waarop het geschreven is. Alles is kunstig en rustig en van enige muzikale uithalen is dan ook geen sprake.
De avond wordt beëindigd in de hal van de schouwburg, waar de nog jonge muzikanten van The Mysterons een optreden geven. Beginnend met een krachtig schouwspel waar het gitaargeluid de boventoon voert horen we direct de invloeden van de band, die in de jaren zestig en zeventig liggen. De psychedelische klanken nemen al snel de toon met het swingende geluid van het hammond orgel. Zangeres Josephine voert ons mee in haar hoge meeslepende zang die de overeenkomsten met Kate Bush al snel laten opdoemen. Het droomlandschap wat gecreëerd wordt gaat van licht naar donker en sleept je mee in het verhaal. Een opvallende verschijning deze band en met hun strakke sound een bandje om in de gaten te houden. Al moeten we dan nog wel even van Josephine vermelden dat het toch echt The Mysterons betreft en niet The Mysterions.

In twee dagen tijd toont de stad Rotterdam wederom aan een sterke troef in handen te hebben binnen het festivallandschap. Motel Mozaique is namelijk een sterke mix van muziek, performances en beeldende kunst. Het festival kenmerkt zich daarnaast door zich niet alleen maar op de grote namen te richten, maar ook de ruimte te geven aan de kleine talentvolle bandjes. Tijdens deze editie kwam dit naar voren in de geslaagde optredens van Mister and Mississippi en The Notwist en talenten als The Mysterons die van zich lieten spreken.

Afkomstig van Platendraaier.

Geen Will Butler dus? Dat was bij vlagen bizar slecht, dat was echt een domper. Met zijn drumcomputertje en ontstemde akoestische gitaar... de laatste nummers, die van zijn eigen plaat afkwamen waren dan wel weer heel goed. .

Nee, mijn voorkeur lag bij de Villagers. Zo te horen heb ik ook niet heel veel gemist bij Will. Van andere festivalgangers vernam ik al dat het een erg wisselvallig optreden was. Villagers waren dan ook weer niet alles, maarja je hebt altijd wel wat tegenvallende acts op een festival.

Dit jaar helaas wel heel veel.. heb je nog een paar keer zien lopen, met je cameratje trouwens; )

Ja klopt, moest gelijk even wat foto's schieten voor bij de verslagen. Had je trouwens wel de juiste persoon voor je? want had toch wel een redelijke bridge camera bij me.