Zo, gisteren in het Haags de Anton Corbijn tentoonstelling gezien. En ik was niet de enige ... het leek of iedereen er was. Zelfs Anton. Eigenlijk is er sprake van een dubbeltentoonstelling en eigenlijk zit daar een beetje een probleem. Wat mij betreft hadden beide expo's prima bij elkaar gekund.

1-2-3-4 pretendeert vooral te laten zien de relatie die Corbijn door de loop der jaren heeft opgebouwd met de grote popmusici der aarde. In de praktijk voelde dat voor mij aan als het doorbladeren van een stapel oude Oor-en: driekwart van het werk was bekend maar weer vergeten. Op zich vermakelijk, en minstens zo vermakelijk waren de commentaren om mij heen "Kijk, die is toch ook al lang dood? en die ook ... " Gemiste kans bij 1-2-3-4 vond ik dat er toch wel stevig werd ingezet op stadionacts, en te weinig op degenen die in de jaren 80-90 in de marge geploeterd hebben. Zo had ik best 10 Metallica foto's willen inruilen voor die éne ontbrekende van Cabaret Voltaire.

Hollands Deep focust meer op de ontwikkeling van Corbijn als kunstenaar. Dat mag zo zijn, het medium blijft hoofdzakelijk portretfotografie. Ik heb begrepen dat er sprake van een bruine periode is geweest, en daaropvolgend een blauwe periode. Maar persoonlijk zag ik daar meer variaties in techniek, en minder een ontwikkeling als portretfotograaf. Of met andere woorden, zoveel ontwikkeling als kunstenaar herkende ik daarin niet terug. Corbijn maakte altijd al steengoede portretten en heeft dat kunstje decennialang herhaald. Interessanter zijn de projecten die een beetje als satellieten om de expo hingen: de hilarische serie zelfportretten in Strijen, het striptease project met Dumas waarin de fotografie van typografie wordt voorzien, en tenslotte natuurlijk het excuus dat hij heeft om geen portretten meer te hoeven maken: film. Vergeet die wat houterige clipjes van Nirvana en Echo & The Bunnymen, Anton is inmiddels wel wat verder met bewegend beeld...

Corbijn gaf in een interview aan dat hij pas heel laat zich met cinema is gaan bezighouden. Ik ben genegen te zeggen, iets té laat. Waar je bij Control nog nadrukkelijk de fotograaf aan het werk ziet, is Corbijn als cineast in A Most Wanted Man weergaloos bezig. En wederom is het een zelfmoord die een extra spotje zet op werk dat van zichzelf al sterk is. Hij wordt zestig, ik hoop dat er nog een tiental films inzit voor Anton. Met af en toe een EU100K klusje voor expo-sponsor G-Star kan hij het zich in ieder geval permitteren.

Mooi verhaal, goed dat dit op deze manier hier ook wat aandacht krijgt

System of a Down was echt geniaal gisteren in de Ziggo Dome. In twee uur raasden ze er maarliefst 37 nummers doorheen, en er miste eigenlijk geen publieksfavoriet (al had ik zelf Vicinity of Obscenity wel op prijs gesteld). Ik had al een tijd niet meer naar de band geluisterd, maar ik kon nog alles uit volle borst meezingen, en dat heb ik ook zeker gedaan. Dit concert bewees voor mij wat een briljante nummers ze allemaal hebben, en ik zou er ook wel mee kunnen leven als er geen nieuw album meer komt. Al zou het wel leuk zijn natuurlijk.

Setlist

Ook ik was gisteren in de Ziggo-dome en een lekker en goed concert meegemaakt van System of a Down. Was de eerste keer dat ik ze live zag, maar herken wel wat Rvdz zegt. Je hoort meteen hoe goed de nummers in elkaar zitten en je kan het nog steeds meebrullen, ondanks dat ik het de afgelopen jaren niet zo heel veel gedraaid heb.
Het begon gisteren met aandacht voor de Armeense genocide door een animatiefilmpje, wat gedurende het concert nog een vervolg kreeg. In het begin viel het geluid me nog niet mee, maar dat werd gelukkig snel beter.
Er werd echt goed en strak gespeeld. Ik vind de zangkunst van Tarkian live echt indrukwekkend. Hij kan echt snel en goed schakelen tussen het schreeuwen, wat hij ook gewoon echt muzikaal doet, en het zingen. Het zingen van Malakian vond ik helaas van duidelijk veel minder hoog niveau. Overigens had ik eerlijk gezegd nog wat meer dynamiek in de podiumpresentatie verwacht.
Neemt niet weg dat ik gisteren een erg goed en pakkend concert gezien heb.

Record Store Day 2015 Amersfoort

Het is inmiddels alweer de zesde Nederlandse editie van de jaarlijkse Record Store Day, de dag waarop de onafhankelijke platenzaak centraal staat. Met dit jaar naast de deelname van zo’n 90 platenzaken en honderden vinyl releases ook nog rond de 250 optredens in heel Nederland. Ik was deze editie aanwezig in Amersfoort om verslag te doen van de vele optredens die hier plaatsvonden.

Al voordat de Velvet platenzaak zijn deuren opent staan er mensen buiten te wachten om één van de vele exclusieve vinyl releases in handen te krijgen. Voor de ene persoon een teleurstelling als dat ene exemplaar net al vergeven is en voor een ander een blij moment om deze in bezit te hebben. Naast al het vinyl een druk programma bij Velvet te Amersfoort. Zowel binnen als buiten vinden namelijk optredens plaats van de meest uiteenlopen artiesten. Een klein halfuur krijgt een artiest zo de tijd om het publiek voor zich te winnen.

Om half elf trapt de Amsterdamse band Mountaineer in de Velvet winkel af met een optreden waarin de folk en pop muziek centraal staat. De band rondom Marcel Hulst speelt vooral akoestisch werk, aangevuld met de klanken van de keyboards. Een optreden dat voornamelijk bestaat uit nummers van de net verschenen plaat 1974. Het is op dat moment al aangenaam druk en de sfeer is ontspannen. Na een aantal nummers zit het er voor de band alweer op en verplaatsen we ons naar buiten waar de DeWolff zal aantreden. Het zonnetje schijnt inmiddels al flink en de bankjes zitten inmiddels als vol met mensen. Terwijl de één nog wakker moet worden met een bakje koffie zijn andere bezoekers al aan het bier begonnen. De mannen van DeWolff zijn al lang geen onbekenden meer in het Nederlandse muziekcircuit. Na hun ep uit 2008 is het hard gegaan met het succes van de band. Op hun laatste album Grand Southern Electric reisde ze zelfs af naar het diepe zuiden van de VS. De invloeden die ze hier hebben opgedaan waren al hoorbaar op deze plaat en zijn in de nummers die ze vandaag spelen ook merkbaar. De southern rock is terug te horen in de zang van Pablo en het kenmerkende gitaarspel. De klanken van het hammondorgel en het drumwerk vullen hierbij de buitenlucht. Het korte optreden is swingend en rockend en de ervaring van de band wordt steeds beter zichtbaar. Het publiek wordt dan ook goed wakker geschut en lijkt zich prima te vermaken.

Voor de instore optredens is het inmiddels dringen geblazen en zo moeten we het optreden van Janne Schra laten schieten. Jammer, want met haar nieuwe plaat Ponzo heeft ze opnieuw de ontwikkeling doorgemaakt die ze al jaren laat zien. Buiten in het zonnetjes is het goed vertoeven en voordat je het weet staat Sue The Night op het podium. De zeskoppige band past met hun vrolijke muziek perfect bij het heerlijke lenteweertje. Met de vele kinderen voor het podium vermaakt de band zich prima. Van hun net verschenen debuutalbum Mosaic horen we diverse nummers. De mensen die het vinyl kopen mogen de voorkant dan nog even inkleuren in de verschillende vakjes.

Binnen maakt Yorick van Norden zich dan klaar voor zijn optreden. Zonder begeleidingsband speel hij met zijn voetdrum en gitaar een akoestische set. Hij vermeldt dan ook wel erbij dat het er normaal gesproken een stuk steviger aan toe gaat. De psychedelica blijft vandaag uit, maar met zijn warme zang en kleine liedjes imponeert hij direct. Invloeden vanuit de jaren zestig en zeventig en de vele liedjesschrijvers uit deze periode (denk Paul McCartney, Gram Parsons en Ray Davies) zijn dan ook merkbaar in de manier van zingen en de verschillende songteksten. Buiten hebben de mannen van TenTemPiés het podium beklommen, waar ze klokslag 1 uur aan hun optreden beginnen. Vanaf het begin af aan spat de vrolijkheid er bij Maurino en de rest van de band vanaf. De toeschouwers worden veelvuldig bij het optreden betrokken, wat de sfeer zeker ten goede komt. De muziek is een mix van rock, regae en salsa. De zonnige klanken doen ons toch vooral denken aan de muziek van Mano Chao. Met trompet en saxofoon krijgt het geheel een swingend ritme. Het dak van het podium vliegt er nog niet af, maar de band geeft zijn visitekaartje af.

We moeten dan even bijkomen en zien ondertussen Danny Vera in alle rust hier en daar een praatje maken. De zanger die in Nederland vooral bekend is geworden door het voetbalprogramma Voetbal International staat vandaag in zijn ééntje op het podium. Met zijn schitterende gitaar speelt hij naast een aantal eigen nummers ook nog een cover van All I Wanna Do Is Make Love to You van de Amerikaanse band Heart. De nummers worden afgewisseld met een aantal luchtige verhaaltjes van Danny. Hoe hij zijn nummer A58 heeft gebaseerd op het “teringeind” dat hij altijd moet rijden vanaf Zeeland naar Hilversum voor de opnames van VI. Als zanger staat hij zijn mannetje en geeft hij een korte indruk van waar zijn krachten liggen.

De Canadese singer-songwriter Susanna is met Oh Susanna ditmaal als duo op het podium te zien. De kleine folk en country nummers weten het publiek niet helemaal te trekken. Aan de zon en het bier geven de meeste bezoekers toch wel de voorkeur. Jeroen van de band Giant Tiger Hooch zorgt er echter persoonlijk voor dat de aandacht weer op het podium wordt gevestigd. Nadat hij de fotografen ervan langs heeft gegeven is een man in het publiek de pineut, die iets te vaak laat horen dat ze een volgend nummer moeten gaan spelen. Aan het SXSW (South by southwest) festival hadden de man niks aldus Jeroen, dus dan maar weer Nederland platspelen. Dat lukt de mannen vandaag wel met een mix van blues en rock. De gitaarriffs en de drums zorgen voor een rauw en woest optreden. De drummer moet zich ook nog even nadrukkelijk bewijzen dat hij toch wel goed genoeg is voor de band.

Het plein blijft ondertussen goed gevuld en dat lijkt ook niet anders te worden als Mister & Mississippi een optreden gaat geven. In tegendeel, het pleintje staat inmiddels volledig vol. De band die anderhalve week geleden nog een 3fm award in de wacht sleepte (voor Beste Artiest Alternative) trekt vandaag de aandacht van een groot publiek. Het viertal promoot hun laatst verschenen album We Only Part to Meet Again goed in de zestal nummers die voorbij komen. Al zorgt de wind dat de opwindende gitaarklanken dit keer wat minder goed hoorbaar zijn. Zelf begeven ze zich daarna onder de mensen om na een tweetal optredens op Record Store Day toch ook even van het zonnetje en het bier te genieten.

Mede door het heerlijke weer en het in grote aantallen toegestroomde publiek mag Record Store Day 2015 in Amersfoort als succesvol worden bestempelt. Naast de optredens die achter elkaar doorgingen bleken ook de bakken in de winkel goed doorgespit te zijn vandaag. Al met al weer een goede dag voor de platenzaak, waar door heel Nederland mensen naartoe gingen.

Afkomstig van Platendraaier.

Vorig week zaterdag naar Paul Weller in de Ronda geweest , daarna in Brussel en Amsterdam. Totaal verschillende concerten, met als brussel als uitschieter. Het was voor mij de eerste keer in Ronda Utrecht. Maar daar zal het ook bij blijven, jaren geleden toen nog vredenburg was het geluid en bediening als onder de maat ( enige postitieve punt was dat je gewoon je jas op kon hangen, maar ja dat was jaren geleden) . Maar afgelopen zaterdag; 1 medewerker per bar , nergens borden waar wat was ( bv wc , zelfs ingang ronda) , niet echt bijzonder geluid . Het was er gewoon ongezellig. Ik zou zeggen , neem een kijkje in AB Brussel. Daar weten ze hoe het moet . Of ben ik de enige ?

Sinds de opening ben ik al vaak in TivoliVredenburg (en ook de Ronda) geweest, en al die keren was het geluid voldoende tot uitstekend. En ik sta nou niet altijd op dezelfde plek. Bij Marillion was het iets te hard, maar ja, vijftiger... Ik heb nooit hoeven zoeken naar wat dan ook, maar goed, inmiddels weet ik daar goed de weg. Voor de bar heb ik normaliter niet zo veel aandacht...

In 2012 zag ik Paul Weller in De Melkweg in Amsterdam, en toen was het geluid ronduit beroerd. Zou er iets met zijn geluidsman zijn? Overigens had ik een kaartje voor Paradiso op 9 april, maar toen had The Modfather stemproblemen. Voor het inhaalconcert op 19 april heb ik bedankt, want toen had ik al een afspraak met Sharon Van Etten.

Geluid is normaal nooit een probleem in TivoliVredenburg, sterker nog een van de beste van Nederland.

De rest is beroerd: kaartcontrole, garderobe, wegwijzering en bar allemaal even slecht geregeld. Onder het motto waarom zou ik 1500 man met 5 personeel helpen als het ook met 4 kan... Ik heb concerten meegemaakt dat het echt gewoon onverantwoord was (met z'n allen door 1 deur met 1 controleur). Ik kom er liever dan ook niet meer als ik de keuze heb terwijl ik daar vroeger (tot de mega verbouwing) erg graag kwam.

Voor mij zijn dat allemaal geen problemen. Jas in de garderobe is overal waardeloos. Wel eens in het gedrang bij Paradiso gestaan? Ik ben altijd vrij vroeg, voor de deuren opengaan, dan heb je ook een goede plek en sta je niet lang buiten in de drukte. En als je ergens vaker komt, weet je ook sneller de weg, toch? Maar goed, hoe groter, hoe drukker. Daarom behoren Ziggo Dome, HMH bepaald niet tot mijn favoriete zalen. Eigenlijk vind ik Ronda ook wat te groot. En ik ben een voorstander van het sluiten van de bar tijdens het concert!

Ziggo is er erg groot maar daar merk je verder niks van, je kan overal zo bij en je hebt de ruimte.

Wat Utrecht betreft is vroeg komen (wat ik heb meegemaakt) ook een probleem. Het concert zou (volgens de site en kaart) 20.00 beginnen (dat werd uiteindelijk iets van drie kwartier later maar dat wisten we toen nog niet) en de deur werd pas om 19.30 open gemaakt waar op dat moment van drie kanten een rij stond. Toen ging er dus 1 deur open waar die drie rijen (waar dus gezien de tijd al 90% van de bezoekers in stond te wachten) dus doorheen moesten met 1 meisje met een scanapparaat. Ik denk dat je zelf wel kan voorstellen dat dit niet zo heel soepel verliep...

Vaak zat. En ondanks dat het chaotisch en tamelijk vervelend is, gaat het alsnog erg snel. Personeel bij Paradiso vind ik dan ook erg competent. Bij Vredenburg kunnen ze het op de een of andere manier gewoon niet ofzo. Tot nog toe ook meer slechte dan goede ervaringen gehad met de logistiek daar. Inmiddels neem ik eigenlijk maar gewoon jas + drinken mee de zaal in, bespaart een hoop tijd en irritatie.

Over het geluid heb ik verder geen klachten.

Ziggodome is qua logistiek super.

Gedeeltelijk wel eens met Brunniepoo en vigil. Paradiso staat bij mij bovenaan, qua alles. Gedrang daar hindert minder dan waar dan ook, ondanks het geduw, getrek en gewring. Grote nadeel van ZiggoDome is dat het altijd mega is, vooral de prijzen! Logistiek klopt het daar erg goed. Maar in TivoliVredenburg verloopt het allemaal een stuk beter dan net na de opening. Vervelende rijen en heel lang wachten voor je binnen mag, heb ik niet meegemaakt, al die keren dat ik er was. Misschien was dat een kinderziekte. Ik kom er gewoon graag. Ik ga het later dit jaar weer zien, bij o.a. Modest Mouse en Camel. En ZiggoDome trouwens ook, bij Paul McCartney.

dan heb je geluk gehad. Bij Marillion had ik geen problemen maar in november stond er bij Bonobo een rij van de garderobe tot bij de Starbucks en ook bij Anathema was het niet best.

Hopelijk gaat het dit jaar beter.

Of jij pech! Sinds de opening ben ik 13 keer in TivoliVredenburg geweest, en ik heb nooit in een lange rij buiten moeten wachten... Heeft vast te maken met timing en de artiest. Maar lange rijen zie ik ook wel eens bij Paradiso (tot op het Max Euweplein) of de Melkweg (tot het Schouwburgplein). Maar dan sta ik meestal ergens vooraan.

Hmm, bij Vredenburg scoor ik 3 uit 5 . Melkweg is soms inderdaad ook niet best, rijen bij Paradiso lossen eigenlijk altijd snel op als de deuren opengaan (?)

Geen idee, want ik ben dan al binnen.

Zojuist A Place to Bury Strangers in Keulen gezien

Het concert leek aanvankelijk in de soep te lopen omdat de band vast zat in het verkeer. Door de treinstakingen in Duitsland stonden de snelwegen overvol. Pas om 20:20 kwam de band aan; in alle haast werd opgebouwd en om 21:05 trapten ze af. Die haastige spoed kwam het begin van het concert niet ten goede, maar tegen het einde sloten ze even af met waanzinnige uitvoeringen van I Will Die en I Lived My Life... om daarna met de hele band middenin het publiek plaats te nemen en daar een mini-electronoiseshowtje op te voeren (zou mooi zijn als APTBS op een volgend album die richting uit gaat). Dat leek het einde van de show te zijn, maar nadat de zaallichten en de achtergrondmuziek alweer was aangezet, kwamen ze nog even terug om als toegift persoonlijke favoriet Ocean te doen.

Oscar & the Wolf

Gisteren live gezien in een uitverkocht Doornroosje. Onvoorstelbaar hoe populair deze belgen hier nu zijn. In Oktober zelfs in de HMH.
Concert was muzikaal goed maar wel veel van hetzelfde. Ook geen ouwe nummers (was is er mis met Orange Sky).
Wel 2 keer de single Princes (Got My Boys in the Water). Waar dit goed voor is? En een cover van Gala (freed from Desire).

Duidelijk dus dat ze een stijl verandering hebben gekozen, wat ten koste gaat van hun prima eerste 2 e.p's
https://scontent-ams.xx.fbcdn.net/hphotos-xap1/v/t1.0-9/11188416_1646484535579840_516423960248287984_n.jpg?oh=56683eff901c06ed61b636d6c866460b&oe=55D42887

Matthew E. White in de kleine zaal van Paradiso, gisteravond.
Mooi en intiem optreden. Aanvankelijk een beetje teleurgesteld, want zonder band, alleen White himself vergezeld door een gitarist. Hoe kun je dan in hemelsnaam die warme volle sound van CD evenaren? Niet dus, maar anders. Rauwer en toch ook warm. Opener Tranquility zette de toon. Zijn stem blijft ongeëvenaard, en het machtige gitaarspel van beide heren kwam nu nog beter naar voren. Een nr als Rock & Roll is cold had genoeg schwung maar bij het fenomenale Big Love van eerste album miste ik dan wel weer piano en andere instrumentaria.
Geinige anekdotes tussendoor, hoogstwaarschijnlijk tot op zekere hoogte ingestudeerd maar daarom niet minder. Aardige kerel. Persoonlijk hoogtepunt: Holy Moly!

Holy Moly, dat was wat inderdaad! Afentoe super psychedelisch.
Anders inderdaad. Na het eerste nummer vroeg ik mij af of ik zou vluchten, uiteindelijk van helemaal vooraan naar achteren verhuisd. Maar ik heb best genoten, ondanks de kaalheid van het geheel.

Alweer eergisteren Steven Wilson mogen aanschouwen in een uitverkocht Hedon, Zwolle.
Mogen inderdaad, want wat een belevenis was het! Hoewel ik Porcupine Tree een fors aantal jaren geleden live heb gezien, was het voor mij de eerste keer dat ik Steven Wilson 'solo' live zag. Nu ben ik groot liefhebber van de laatste twee albums, dus stiekem wel wat huiverig of hij wel hetzelfde vakmanschap en intensiteit ook live voor de dag zou kunnen brengen.

Dat had ik niet hoeven zijn. Hij heeft een geweldige band om zich heen staan. Al spelen die volgens Steven zelf nooit een solo twee keer op dezelfde manier, spelen kunnen ze allemaal. Hij speelde een mooie doorsnee uit zijn solocarrière, waarmee hij maar weer eens liet horen hoeveel verschillende stijlen hij beheerst (zelfs shoegaze, al had ik dat zonder hemzelf nooit bedacht) en hoe goed zijn muziek in elkaar steekt. Hoewel daarmee de nummers van het laatste album uit hun context worden gehaald, vond ik dat geenszins storen. Het bleef daardoor ook juist wel afwisselend en pakkend.

Overigens leek hij het ook behoorlijk naar zijn zin te hebben. Ik had niet verwacht dat hij zo veel tussen de nummers door zou vertellen en hij liet ook nog zien gevoel voor humor te hebben.
Door op een groot scherm bijbehorende clips af te spelen, werd weer eens duidelijk op welke wijze beeld een toegevoegde waarde of zelfs versterkende werking op muziek kan hebben. Ik ben zelden zo aangedaan geweest tijdens een concert, als tijdens Routine. Al een mooi nummer, maar met die clip op de achtergrond, werd ik echt geraakt en ontroerd. Het effect van het gordijn voor de band, tijdens The Watchmaker vond ik erg mooi qua effect.

Het geluid in Hedon was erg goed en het gepraat viel ook mee, maar helaas heb ik daarin mijn norm ook bij moeten stellen de afgelopen jaren. Hoewel ik me blijf verbazen over mensen die bijna het hele concert lopen te kletsen achterin en vervolgens kunnen lopen te schreeuwen alsof ze de beste fans zijn.

Al met al gewoon een fantastisch concert van, naar mijn bescheiden mening, één van de grootste muzikanten die er momenteel rondloopt.

Steven Wilson Concert Setlist at Hedon, Zwolle on April 23, 2015 | setlist.fm

Alamo Race Track in de Ekko Utrecht.

Ekko was stampvol en uitverkocht.
Alamo Race Track speelde veel van hun nieuw album Hawk. De nieuwe nummers moeten nog even wennen, dus je merkte dat ze er in moesten komen. Op het eind speelden ze een vlammend slot.

Gisteren het Life I Live Festival in Den Haag bezocht.

Het Life I Live Festival is alweer toe aan zijn vijfde editie. Deze jubileumeditie van het festival vindt net als voorgaande jaren plaats op verschillende locaties in de binnenstad van Den Haag. Op deze koningsnacht pakt de organisatie groots uit met onder andere optredens van Jacco Gardner, Intergalactic Lovers, Navarone en Admiral Freebee. De negen podia bieden elk een ander soort muziekstijl, zodat er voor elke bezoeker wel iets interessants tussenzit.

Even na zevenen trapt op het kerkplein The Dodos af met het eerste optreden op dit podium. Dat de dodo’s nog niet uitgestorven zijn bewijst het duo op deze vroege avond. Terwijl het zonnetje nog probeert door te breken vult het plein zich langzaam met de eerste festivalbezoekers. Het is nog even het volume van de instrumenten goed af stellen als de band zijn optreden begint, vooral zanger Meric is moeilijk hoorbaar. Naarmate het optreden vordert neemt de geluidskwaliteit gelukkig toe. Meric jaagt zijn gitaargeluiden de buitenlucht in terwijl Logan het strakke drumritme verzorgt. De nummers zijn wisselend van hun tweede album Visiter tot en met het net verschenen album Individ. De oudere nummers zorgen voor een opleving in een optreden dat over het geheel moeizaam verloopt.

Op de grote markt mag de Haagse band Mustangs de avond openen. Vorig jaar stonden ze als jeugdig talent nog in de Skooltainer van het festival, maar dit jaar hebben ze de stap naar een groter podium gemaakt. De opmars maken ze waar met hun swingende jaren zestig muziek. The Kinks, The Small Faces en The Animals zijn een aantal namen die vanavond meermaals gelinkt kunnen worden aan de band. De beat- band raast door de korte nummers heen over de liefde, moeders en het dagelijkse leven. De Haagse humor van zanger Justin raakt het publiek, waardoor de mensen langzaam wat meer in het ritme beginnen te komen. Een fijn begin op dit poppodium in het hart van de stad.Mustangs

Op het podium op het kerkplein doen ondertussen de leden van de band van Jacco Gardner nog snel hun laatste soundcheck. De carrière van de Nederlandse multi-instrumentalist is sinds het debuut Cabinet of Curiosities uit 2013 als een sneltrein gegaan. Inmiddels staat het tweede album Hypnophobia op het punt van verschijnen en vandaag geeft de band er dan ook een voorproefje van. Zijn begeleidingsband lijkt aan het begin van het optreden nog zoekende naar het juiste ritme, maar weet in de loop van de set steeds beter op elkaar in te gespeeld te raken. De rumoerigheid in het publiek maakt het extra moeilijk om veel van de psychedelische muziek mee te krijgen. De kleine melodielijntjes en toevoegingen maken de muziek van Jacco juist de moeite waard. Nog enig vermoeid van hun lange busreis uit Londen (28 uur) speelt de band een toch behoorlijk sterk optreden. Het toeren heeft de band goed gedaan blijkt uit de nieuwe nummers, die net wat uitdagender en experimenteler zijn dan die van het voorgaande album.

Het podium op de Lange Voorhout is de plaats waar de hardere muziek te horen is. Dat het Amsterdamse duo van zZz terug is doet veel mensen hier vanavond deugd. Drums, orgelklanken en zang vormen de muziek van de band. Het kort geleden verschenen album Juggernaut staat centraal deze avond. Vooral de uitvoering van het titelnummer is overtuigend. Het op het album 20 minuten durende nummer komt vanavond in een ietwat korte vorm voorbij, maar klinkt nog steeds spannend en heeft een geweldige opbouw. Het elektrisch geladen geheel laat het publiek los gaan en vult met zijn stevig geluid een ware explosie. Ook oudere nummer zoals House of Sin en Sweet Sex zorgen voor een trip die in zijn geheel na drie kwartier zijn einde kent.

Van de Lange Voorhout vinden we de weg terug naar de Intergalactic Lovers op het kerkpleinpodium. Een grootheid in het land van onze zuiderburen en ook hier lijkt de band voet aan de grond te krijgen. Van zangers Lara mag het allemaal wat vrolijker en uitbundiger op deze koningsnacht. Het publiek heeft het liever bij wat geklets met een biertje erbij. Jammer, want de band maakt vanavond toch een overtuigende indruk met de zwoele indie muziek. De nummers lijken soms wat op te gaan in het geruis, maar de gitaariffjes houden de band op de been.

Op de Lange Voorhout is het knallen geblazen met de mannen van de Belgische band Wallace Vanborn. Niet aanstellen en opgaan in de menigte is het devies hier. De Stonerrock komt binnenzetten en laat niet meer los tot het einde van de set. Het enthousiasme is er vanaf het begin en op het podium straalt dit er ook vanaf. De harde drums krijgen een laag van catchy gitaarriffs die de toeschouwers laten zweten. De hevigheid van het geluid weet menig persoon weg te jagen, maar de die hards blijven tot het eind.

Even bijkomen is met Admiral Freebee op het podium op het kerkplein geen probleem. Admiral Freebee maakt er altijd een feestje van en ook vanavond is dit niet anders. De band heeft alles in zich, van funky saxofoonsolo’s tot aan ruige Amerikaanse rock. Nummers van hun nog te verschijnen album zorgen voor een indruk van wat deze gaat bevatten. Net als voorgaande albums klinkt het als een mengelmoes tussen veel uiteenlopende muziekstijlen. Admiral Freebee himself (Tom) zorgt ervoor dat elk bandlid de ruimte krijgt om zijn instrument ten gehore te brengen. Daardoor krijgen we vanavond gitaar-, keyboard- en saxofoonsolo’s voorgeschoteld. Tom maakt hier en daar een praatje tussen de nummers door om ook het publiek te blijven betrekken. Het plein staat inmiddels overvol, terwijl Tom met zijn “De meeste twijfels zijn bedrog” een relatie legt met dat ene hitje uit Nederland (Dromen zijn bedrog). Een grappenmaker is hij nog steeds en met de uitstekende nummers maakt hij het live optreden weer tot een spektakel.

Navarone luidt de nacht in op het podium aan de Lange Voorhout. De Nederlandse rockband zorgt voor het slotstuk van de optredens op deze locatie. De Nijmeegse rockers weten van aanpakken en raggen flink op de gitaren. Zanger Merijn is echter de persoon die de band de moeite van het luisteren waard maakt. De prikkelende en hoge zangtoon zorgen voor herinneringen aan de seventiesrock van Deep Purple. Het viertal zorgt ervoor dat de toeschouwers nog één keer tot een uiterste inspanning worden gedwongen.

This is my life of gladness, This is the life I live

Afkomstig van Platendraaier.

Niet gisteren, maar eergisteren Dry The River gezien in de Amsterdamse Tolhuistuin. Was de eerste keer voor mij in deze zaal en vind het een aardig zaaltje, een soort kleinere versie van Paradiso of Melkweg grote zaal. Geluid was gedurende het hele concert prima.

Het voorprogramma was JPNSGRLS (uitspreken als Japanese Girls) uit Vancouver. Een aardige indie rock/punk bandje dat mij het meest deed denken aan Cage The Elephant. De nummers waren aardig en de inzet was meer dan goed met een hyperactieve frontman.

Dan Dry The River zelf. Voor mij de eerste keer dat ik ze live zag. Hun debuut Shallow Bed vind ik een pracht plaat met een aantal uitschieters. Over hun meest recente plaat Alarms In The Heart ben ik iets minder lyrisch, maar vind het nog ltijd een goed album.

Ze begonnen het concert sterk en dat niveau hebben ze vrijwel het hele concert weten vast te houden. De nieuwe nummers werden net iets steviger ingezet dan op plaat. Het enige minpuntje is daarvan was dat daardoor de dynamiek soms iets minder werd. De oudere nummers zorgden daar gelukkig voldoende voor. Mijn favoriet Lions Den kwam al vrij vroeg voorbij (ze hadden die nog iets langer mogen rekken van mij). De afwisseling tussen oud en nieuw materiaal was verder prima.

Het eerste nummer van de toegift Shaker Hymns werd midden in de zaal akoestisch gespeeld wat voor een volgend hoogtepunt zorgde. Het afsluitende nummer was een geweldig en passend slot.

Godspeed You! Black Emperor in een afgeladen Paradiso.
Het start met de Griekse luitspeler George Xylouris en Dirty Three-drummer Jim White. Deze valt niet bij iedereen in de smaak.
Vervolgens speelt Godspeed You! Black Emperor een indringend concert met op de achtergrond 16 mm filmpjes die live worden gemixed door een VJ.

In het kleine dB's in Utrecht speelde Mike Watt, basspeler van de Minutemen en fIREHOSE. Met een band de missingmen. Eerst speelde hij integraal "Hyphenated-Man", 47 minuten punksongs zonder pauzes.

Daarna een aantal klassieke Minutemen songs:

Rewire Festival 2015 Dag 1: Godspeed You! Black Emperor, Grouper en Shit and Shine

De vijfde editie van het Rewire festival vindt voor het eerst plaats in het voorjaar, na de voorgaande jaren dat het festival in november plaatsvond. Het korte tijdsbestek tussen deze twee edities doet niets af aan het sterke programma dat het festival presenteert. Van rock, elektronische muziek en hiphop, het festival kent een breed scala aan muziekstijlen. De verschillende locaties verdeeld over de binnenstad van Den Haag maken het mogelijk je snel te verplaatsen naar het volgende optreden.

De meest opwindende locatie van het festival is toch wel de E.ON Elektriciteitsfabriek die aan de rand van het Haagse centrum gelegen is. Een perfecte locatie voor wat rustgevende muziek of juist die hypnotiserende tonen. Het soloproject Grouper van de Amerikaanse musicus Liz Harris leent zicht goed voor een optreden op deze locatie. In de oude Elektriciteitsfabriek maakt het donkere en industriële karakter de sfeer. De rijen met stoeltjes zijn grotendeels bezet als Liz even na half negen het podium betreedt. Ze maakt het zich comfortabel door in kleermakerszit haar muziek ten gehore te brengen. De projecties van Paul Clipson op het scherm zorgen in combinatie met de muziek van Grouper voor een verfijnd optreden. De muziek die zich nestelt tussen ambient en folk is meeslepend en ontspannend. De grote hal laat de muziek kort heen en weer galmen om in stilte op je neer te laten slaan.

Van de Elektriciteitsfabriek is het een stukje lopen om aan de Prinsegracht het Paard van Troje te bereiken. Op dit poppodium geeft de meest in het oog springende naam van het festival een optreden. De postpunk band Godspeed You! Black Emperor maakt na het verschijnen van hun zesde album Asunder, Sweet and Other Distress een toer die ze onder andere langs Nederlandse podia brengt. Sinds de jaren negentig is de band een opmars begonnen met hun uitgesponnen instrumentale rockmuziek. Het Paard is goed gevuld als de band precies op tijd het podium betreedt. Het nauwelijks belichte podium hult het achttal in het duister en laat de projecties op het scherm de visuele aspecten van de muziek vormgeven. De drone waarmee de band deze avond start is meeslepend en laat je hoop houden op het vervolg. Van de snijdende tonen van de viool tot het geraffineerde gitaarspel dat steeds meeslepender wordt, de band heeft het publiek volledig in zijn macht. De band brengt wat niet verschenen materiaal ten gehore dat goed past in de gevarieerde set.

Afwijkend van afgelopen concerten komt de band tot onze verrassing met het legendarische muziekstuk Moya aanzetten. We springen terug naar eind jaren negentig toen de band nog Godspeed You Black Emperor! (let op het uitroepteken) genaamd was. Dit epische nummer brengt het publiek in beroering en toont de complexiteit van het nummer aan. De opbouw staat centraal in het werk van de band, van de klanken van de viool wordt er met gitaren en drums opgebouwd naar de climax. De indringende klappen van het drumwerk en de snijdende gitaarklanken slepen je mee in het spel. De projecties meten zich met de vervoering van het leven, gebouwen dit uit de grond ontspringen en vervreemde sneeuwlandschappen. De muziek sleept je mee in schouwspel van de wereld waar alles groter en geavanceerd wordt maar de mens zijn ware aard lijkt te verliezen. De twee lange nummers Peasantry or ‘Light! Inside of Light!’ en Piss Crowns Are Trebled van hun laatste album houden het publiek in de armen. Instrumenten en drones worden toegevoegd om daarna weer langzaam te laten wegebben. Eén voor één verlaten de bandleden het podium, waarbij ze met een kort gebaar afscheid nemen van het publiek. Terwijl de verschillende geluiden langzaam aan verminderd worden dringt het bij de mensen in de zaal door dat ze weer een geweldig optreden van de band voorgeschoteld hebben gekregen.

Even bijkomen in de frisse buitenlucht doet het lichaam goed na de indringende muziek van Godspeed. Het is een korte wandeling naar het Korzo theater, waar een drietal zalen worden gebruikt voor optredens van het festival. Shit and Shine is een groep waar één bandlid met zijn haar voor zijn gezicht langs een opvallende verschijning is. De drums en elektronische tonen maken de psychedelisch muziek die in het plaatje van krautrock past. Korte gesproken teksten worden gemixt met indringende geluiden. De industriële muziek gaat van het ontspringen van flesjes naar machines die aan het werk worden gezet. Het publiek in het kleine zaaltje staat aandachtig het spektakel te aanschouwen.

In de Hoop sociëteit komt de underground sfeer tot leven, met korte benauwende gangetjes en een klankengala die uit verschillende van de kleine kamertjes komt. De club scène komt hier tot uiting in een achttal groepen die het publiek hun talenten laat zien. Het festival is inmiddels al een tijd de nachtelijke uren ingegaan en er komt dan ook een einde aan deze indrukwekkende eerste dag van het festival.

Afkomstig van Platendraaier.

Jezus wat was Ryley Walker goed, blown away.. in de kleine zaal van Paradiso. Ben bang dat we t nooit meer op deze manier mee gaan maken.

GYBE ook mogen aanschouwen in Paradiso afgelopen vrijdag en vond het een weergaloos optreden. Alleen Rockets Fall on Rockets sprak mij wat minder aan. Een nummer dat ik daarvoor nog niet kende. Blijf Paradiso een heerlijke locatie vinden. Ben eigenlijk altijd te vinden aan de zijkant van het podium. Heel fijn dat je zitten en staan kunt afwisselen en toch zicht houdt op het podium. Concert had van mij wel wat langer mogen duren. 4,5*

Gybe was wel knijtershard, heb er nu nog last van haha. En ik ben toch wel wat gewend dacht ik zo. Altijd weer een verademing trouwens zo'n optreden zonder toegiften en andere malle onzinnigheden. Sowieso vind ik zitten bij zulke optredens veel relaxter, het idee van op dezelfde plek staan van 19:00 tot 23:00 staat mij al tegen, maar dan zeker als het om luistermuziek gaat. Van bovenaf heb je dan ook nog beter zicht op het podium, ik heb nog nooit zoveel effectenbakken op een podium zien liggen, dat waren er zeker meer dan 100. De 2 uur speeltijd vlogen voorbij, maar daarna was het voor mij ook wel klaar, gaar en tevreden.