En meteen als 2e nummer ook! Dat was wel een verrassing. Die zou je toch in de afsluiting verwachten.

Wat moet het een geweldige ervaring zijn voor deze gasten: 3 x Ziggo Dome en morgenavond 'gewoon' weer London Calling in Paradiso. Tof! Hun debuutalbum is mij onlangs zeer goed bevallen.

Ik was gisteren bij Muse. Het was inderdaad een overweldigend spektakel. Setlist beviel me prima. Geen Citizen Erased of Plug-In Baby, die ik graag had gehoord, maar wél Reapers, Hysteria en misschien wel mijn favoriete Muse-nummer ooit: Take A Bow. Alleen door dat nummer al vond ik het al waard, maar over de rest van de avond heb ik ook niks te klagen.

Kreeg van de week 's middags een appje, met de vraag of ik voor 50,- een concertkaartje voor Muse wilde overnemen (normale prijs schijnt nog hoger te zijn), voor die avond. Maar dus maar 1 kaartje, nou, had weinig zin om in m'n eentje naar Ziggo Dome te gaan. Waar ligt dat eigenlijk? Amsterdam? Arnhem? Heb 't niet eens nagezocht: 'geen zin'. En als je me zo last minute een kaartje 'aanbiedt' kom dan ook met een leuke aanbieding: 20,- of 30,- ofzo, je moet het kaartje toch zo nodig en zo snel kwijt?
Maar nu lees je dan Stoepkrijt's lyrisch concertreview en die van Rvdz en best een beetje spijt dat ik Muse niet ben gaan zien. Vrij heavy muziek ook wel bij vlagen. En die show he.

De Ziggo Dome ligt in Amsterdam, vlak naast de Amsterdam Arena.

Thanx, VladThelmer, heb 't wat uitgezocht.
Ziggo Dome is nieuwste gebouw.
HMH had je ook al.

In Düsseldorf heb je de ISS Dome (ja, het scheelt maar 1 letter) en in Arnhem het Gelredome.
Vind dat Ziggo Dome van buiten erg lijken op het nieuwe Hedon in Zwolle.

Ik ben nog nooit in Hedon geweest, maar ik vermoed dat er van binnen wel wat subtiele verschillen zijn. Aparte vergelijking wel.

Ziggo Dome
Hedon

Op ticketswap gaan de kaarten bij dat soort grote concerten in de laatste uren meestal voor een prikkie weg. Denk aan de helft van de oorspronkelijke prijs of minder. Loont wel de moeite om in de gaten te houden als je flexibel bent.

Goede tip, Gretz. Toch eens in de gaten houden. Lijkt me best grappig om voor twee tientjes of nog minder ineens naar een groot concert te kunnen waar je anders niet zo gauw heen zou gaan (want: niet favo-genre) maar toch een belevenis is om eens mee te maken.

Ultimate Painting in de Ekko in Utrecht.
Met name het slot nummer was mooi.

Leuk filmpje! Ik zag ze vorig jaar live, fijn bandje wel.

Heel saai optreden van Ultimate Painting, maar dat einde was wel erg fijn ja. Naive Set overtuigde meer.
---

Op 11 maart stonden twee zonnige pop/rock bandjes samen in de EKKO: Naive Set en Ultimate Painting. Naive Set staat bij ons al bekend als het Nederlandse The Feelies, met aanstekelijke popnummertjes en heerlijke Beach Boys/Beatles-esque melodieën en samenzang. Ultimate Painting is net iets duisterder, maar ook heerlijke lome gitaar-pop waar je bij weg kan dromen.

Naive Set begon de avond. Met een internationale band-samenstelling (2 Nederlanders, een Duitser en een Amerikaan) moesten ze even op gang komen maar dan heb je ook wat. Vooral de gedeeltelijk in het Duits gezongen nummers waren overtuigend, en vooral de laatste nummers namen qua muzikaliteit en psychedelica toe in niveau. Opvallend was de heerlijke samenzang van de vier zangers, en de perfect afgemixte instrumentatie. Alle subtiele details in de muziek, en die waren er volop, waren prachtig te horen. Een heerlijk optreden waarbij het enige te noemen minpunt misschien is dat het allemaal wat saai bleef; een enkele gitaar-eruptie of harde rock-song had in de set niet misstaan.

Na een kwartiertje wachten was het de tijd voor Ultimate Painting. Het viertal, 3 gitaristen en een vrouw (lees: meisje) op drums, moet het dus hebben van hun repeterende en lome gitaarrifs. Meteen viel op dat hun geluid heel wat voller is dan dat van Naive Set. Dat gaf hun set in eerste instantie wat meer groove en spanning. Na een 4-tal nummers zakte het optreden echter als een kaartenhuis in elkaar. Waar het op plaat nog wel tamelijk boeiend blijft, werd het in de EKKO saai, heel saai. Dat was ook te merken aan het publiek dat steeds meer begon te praten. Het was dus ook niet heel jammer dat ze na amper 40 minuten al aangaven aan hun laatste nummer te beginnen. Wel wat kort voor een hoofdprogramma. In dat slotnummer maakten ze echter bijna alles goed. 15 minuten grooveden en ragten ze door met een niet bij te houden aantal sublieme gitaarsolo's die heerlijk ontspoorden, waarbij de band uiteindelijk toch wist te overtuigen. Volgende keer de klasse van dat nummer een beetje evenredig verdelen over de set en ik wil ze nog wel een keertje zien!
Pat-sounds: Concert Naive Set & Ultimate Painting, EKKO (2016-03-11) - pat-sounds.blogspot.nl

Er waren voor alle 3 de dagen kaarten te koop voor Muse op TicketSwap maar de beste aanbiedingen waren er voor het eerste concert. Ik zag in elk geval 35 euro staan maar ik meen dat er zelfs onverkochte kaartjes van 20 euro waren, te laat aangeboden, 30 minuten voor het concert! Dat red ik niet en ik woon in Amsterdam. Ik wilde graag gaan maar was twijfelachtig of mijn vriendin ook mee zou kunnen gaan. Na de eerste avond verdwenen de aanbiedingen voor de overige 2 concerten.

Ik heb er 3 moeten verkopen voor Muse in Keulen. Heb ze voor 37,50 verkocht iig nog de helft terug. Na mij was er nog maar 1 keer een kaartje verkocht voor 35 euro. Dit was een dag van te voren.

Beter de helft terug dan niks.

13-03 Saul Williams (support Jeremy Ellis), Theaterzaal, Melkweg, Amsterdam
Last-minute beslissing om te gaan TicketSwap had een kaartje voor halfprijs en het nieuwe album MartyrLoserKing is zeer de moeite waard. Ik wist alleen niet wat ik moest verwachten want Saul is eigenlijk een voordragend poëet / activist / zanger (in die volgorde) die zo bij de Black Panthers zou kunnen horen maar omdat huidskleur voor hem niet bepalend is dus ook niet Black Power propageert maar meer empowerment to everybody. Kort door de bocht: Iedereen zou uit zijn/haar vaste patronen moet breken en je/de wereld op z'n kop zetten.

Maar laat ik met het voorprogramma beginnen want dat was ook eigenzinnig, Jeremy Ellis, wat zou ik hem noemen: een MPC jockey? Hij ziet er heel uncool uit en als je de eerst minuten zo aankijkt dan denk je ook "dat kan iedereen". Hij bedient twee sampleboards met gekleurde pads waar honderden samples achter zitten voornamelijk van heel herkenbare Soul/Funk/Electro hits. De gekleurde pads lichten op telkens als die door hem worden aangetikt waardoor er een leuke lichtshow ontstaat die te volgen is via een projectiescherm.

Het knappe zit hem in het feit dat er geen sequencer wordt gebruikt om de maat te houden maar net als bij een live drummer door hemzelf wordt gemaakt/bepaald, met 10 vingers dus. Zowel de maat als de melodie als de bassline! (geen zang). Zijn sampleboards tellen honderden samples die live gewisseld worden zonder het nummer te onderbreken en ook nog gemanipuleerd worden via draaiknoppen. Enorm veel om te doen en onthouden waar welk sample zit achter de circa 25-36 pads. Dat mag hij dus een uur lang volhouden en dat is best wel knap. Hij ziet er niet als entertainer/muzikant/DJ uit en dat is dan weer het grootste mankement aan zijn act. Het is alsof je naar je kleine broertje kijkt op zolder. Novelty act zouden ze zeggen in Engeland. Het publiek werd vermaakt en uiteindelijk is dat dus het doel.

Dan Saul Williams zelf: pas om 22:00 komt hij een verder leeg podium op waar wel intrigerende teksten geprojecteerd worden over vervormde mash-ups van foto's van de 60s tot Trump maar vooral vanuit het 'zwarte' verleden. Soms zijn de teksten en beelden activistisch (Fuck You History Teacher) soms woorden/beelden waar je maar van moet raden wat de context hiervan is.

Hij komt, hooded, het podium op, gezicht diep verborgen om zo het eerste nummer te brengen. Veel nummer hebben een korte voordracht van een paar zinnen soms komt er een volledig voorgedragen stuk voor dat on-the-moment bedacht lijken te zijn, waarbij ook niet duidelijk is waar nu het einde zit. Dan weet je ook niet waar je als publiek moet klappen en dat lijkt enerzijds ook het doel (doorbreken van gangbare patronen) maar is ook frustrerend voor hemzelf. Eigenlijk lijkt hij niet echt in de juiste state-of-mind te komen. Dit blijkt wel tijdens een chant waarbij hij roept: "When I Say Nicky, You Say Nothing, ..... Nicky" waarna het publiek "nothing" terugroept. Het is zo'n wisselwerking die artiesten gebruiken om interactie met het publiek te krijgen maar in dit geval was dat dus NIET de bedoeling. Maar dat werd pas duidelijk nadat de frustratie bij Saul toenam, na dit nog een paar keer te roepen! Totdat de frustratie zo oploopt dat hij roept "shut up than!!", vervolgens probeert hij uit te leggen wat nu de bedoeling was. Hij wil dat je echt luistert en niet als een robot reageert op wat hij roept. Hij heeft moeite om zijn bedoelingen over te brengen want later in de set doet hij nog een paar pogingen tot uitleg maar geeft dan op. Na circa 50 minuten heeft Saul er eigenlijk niet zo veel zin meer in en gaat over op het voordragen zonder muziek wat dus een anticlimax is voor de avond.

Eerder op de avond liep veel wel soepel, de gedeeltes die een dansbaar beat hadden en bekend waren kregen ook heel veel waardering, eigenlijk alles wat hij deed krijg veel waardering maar duidelijk was ook de frustratie die hem overmande. Live, mensen zover krijgen dat ze voorspelbare patronen doorbreken is moeilijk. Aparte avond, jammer dat het de theaterzaal van de Melkweg was, liever kleine zaal Paradiso of Bitterzoet of beter OT301.

Fijn te horen, dan heb ik gister dus waarschijnlijk ook weinig gemist.

Naja, Naive Set is heel leuk, en, als je de kosten door 2 deelt voor hoofd-en voorprogramma, is 5 euro voor een fantastisch 15 minuten durend nummer het ook nog wel waard

Wij hadden een ander voorprogramma. Om de kosten hoefde ik t overigens niet te doen of laten, was een clubkaartshow.

Volgende cc show is Tal National en die ga ik zeker níet missen.

Glen Hansard in een uitverkocht Ronda TivoliVredenburg.
Een top concert afwisselend big beat, singer songwriter, folk, gospel, Blue Grass en rock.

Het voorprogramma Silke Vanhoof boeide niet zo erg. Helaas waren veel mensen daar mee eens dus werd er tijdens het concert irritant hard gepraat over de laatste kwaaltjes.

Het eerste deel van het concert van Glen was ingetogen, met de openingssong zonder microfoon.
Dat werd na een cover van Van Morrisson intenser en steeds beter.

Hoogtepunt is tijdens het toegift als Glen boven op het balkon op de reling gaat zitten en onversterkt twee nummers speelt. Daarna is het nog niet afgelopen want daarna volgen nog vier Frames nummers, waarbij Glen liggend op de grond nog een dEUS nummer speelt.
Hij sluit af met Please Please Please een cover van James Brown.

Ruim 2,5 uur en vier nummers meer dan de officiële setlist.

Gisteren voor de vierde keer mijn favoriete band gezien! Uiteraard was het muzikaal weer fantastisch en ook een indrukwekkende show. Ik ga er niet verder over uitweiden, dat is hier vorige week al gedaan. Geweldige setlist ook, met Citizen Erased en zonder Revolt (en Psycho uitzonderlijk niet als eerste nummer).

Nog opvallend: The Van Jets speelden het voorprogramma. Een van de leden van Nothing But Thieves was blijkbaar ziek en The Van Jets werden op het laatste moment opgetrommeld. De zanger van The Van Jets werd opgebeld terwijl hij een stopcontact aan het vervangen was. Er was al publiek voor ze de zaal hadden gezien, dus soundchecken zat er wellicht niet in. En blijkbaar heeft Matthew Bellamy de band nog op YouTube gecheckt, het maakt Muse dus wel wat uit wie hun voorprogramma speelt.

Sivert Høyem @ Plato & Vera,

Fijne akoestische opwarmer met veel nieuw materiaal en Strange Colour Blue (dank aanvrager) alvorens we na de avondmaaltijd aan het echte werk begonnen. Energiek, melodieus, gedragen en bovenal sympathiek veroverde Høyem binnen een oogwenk zijn publiek. Madrugada kon niet ontbreken (What's on your Mind, Majesty, Kids Are on Highstreet) maar ook solorepertoire uit recenter verleden (Give it a Whirl, Black & Gold, Moon Landing) vond zijn plek, naast de Lioness nummers. Kudos ook voor de gitarist rechts, met slide-elementen en klassieke gitaar. Dat ik dit samen met mijn vader heb mogen aanschouwen, topt het geheel af. 5*

Gisteren Monster Magnet In Vredenburg /Tivoli.

Weer eens wat anders dan de soort concerten die ik meestal bezoek.

Sharp kwart voor acht begon het voorprogramma Scorpion Child. Wel uit een ander vaatje dan Monster Magnet, maar klonk niet slecht.
De zaal begon lekker vol te lopen, maar het was niet helemaal uitverkocht.
Sharp negen uur begon Dave Wyndorf aan zijn anderhalf durend optreden van nummer uit de A&M tijd. Ik had ze in 1999 al een keer gezien in Paradiso, toen was het overdonderd, mede door zijn buhne presentatie en de video schermen. 17 jaar later is hij natuurlijk iets ouder, het laatste half uurtje kon tippen aan het concert in Paradiso.

Gister een hardrockavondje op het platteland. Plaats van handeling: discotheek (die bestaan nog) Fox te Stadskanaal.
De avond werd geopend door de knapen van You're Dead, zij spelen S.O.D.(achtige) songs. Kort, puntig en heftig. Ook het overlijden van Lemmy werd niet gespaard, veel overleden helden kwamen voorbij.
Daarna het Drentse Burning die hun CD presenteerde. Jongens uit Oranjedorp. Men had er heel wat werk van gemaakt, zoals de opkomst bij het openingsnummer waarbij een 'Eddie'achtig persoon vervaarlijk met een kettingzaag over het podium sneerde.
De nummers zijn wat oldskool-metal achtig. Misschien wat meer aandacht aan promotie besteden nog, want er was geen standje waar je de CD en/of een T-shirt kon kopen..
Tygers Of Pan Tang was de grote hoofdact, zij speelden al eerder op het Very Eavy festival, in 2014.
Het geluid was uitstekend en deze oude rotten in het vak hadden er zin in. De organisator van het festival, Hugo Koch, werd nog even op het podium gehaald om wat refreintjes mee te zingen.
De eerste twee albums (Wild Cat en Spellbound) kwamen uitgebreid aan bod, zo werd er geopend met de kraker Euthanasia. Schat dat er zo'n 150 man/vrouw publiek was. Hulde aan de organisatoren, bands en publiek die er een fijne avond van maakten.

Vannacht/gisteravond AA & The Doctors gezien. De kroeg was om. Appie is wel een performer.
En niks 'afscheidstoernee' (dat stond op een of andere debiele wijze opeens op sites), Appie zei er direct bij het eerste nummer wat over: You ain't seen nothing yet!
Eerder deze week Tygers Of Pan Tang. Spelen live hun mannetje.

Maarr.. iedere keer als ik weer eens een liveconcert zie besef ik weer hoe onnavolgbaar goed de stage performance en de overrompelende optredens van Michael Monroe zijn.
Kan echt geen artiest/band tegenop.
Andere bands zijn nog geen schim.
Bruce Springsteen misschien, maar dan houdt het wel op.

Verslag AA & The Doctors volgt, want het was een bijzondere avond. Er zijn ook beelden van..

Gorguts/Psycroptic/Dysrhythmia/Nero di Marte – 013, Tilburg

Als eerste: ik heb nog nooit meegemaakt dat een tijdschema zo precies werd aangehouden, Nero Di Marte en Dysrhythmia begonnen zelfs eerder zodat ze 35 minuten konden spelen in plaats van het geplande half uur. Heel erg netjes! Wat ook ontzettend gaaf was, was het feit dat ik gratis naar binnen kon omdat ik kaartjes had gewonnen!

Nero Di Marte legde de lat gelijk erg hoog voor de rest. Op CD vind ik de band vooral veelbelovend en degelijk, live kwam alles vele malen beter over. Vooral de drummer was ontzettend enthousiast en de band stond zeer bedreven te musiceren. De muziek van de Italianen was heerlijk log met af en toe een knallende en dreigende blastbeatpassage. Denk aan bands als Ulcerate, Hacride, Gojira en Gorguts. De vocalen hadden veel weg van Joe Duplantier van Gojira, een stevige brul met een goede scheut melodie erdoorheen. Ja, deze mannen hebben mij wel overtuigd!

Dysrhythmia was een band die ik heel graag wilde zien, en het optreden in Tilburg bewees waarom. De jazzmetal van dit gezelschap is mij gewoon op het lijf geschreven en 35 minuten vond ik echt te kort, ik hoop dat ze nog een keer terug komen als headliner. Een achtbaanrit van begin tot eind, met King Crimson-achtige passages die weer naar technische noiserock gingen om daarna prachtig atmosferisch en harmonieus te spelen. Volgens mij heb ik het grootste gedeelte van de set met een grote glimlach of een blik van positieve verbazing op mijn gezicht gestaan. Bassist Colin Marston en gitarist Kevin Hufnagel (die ook allebei in Gorguts spelen) zijn absolute virtuozen, maar mijn blik ging volledig naar drummer Jeff Eber, die wat mij betreft de ster van de avond was. Wat een ritmes, passie en dynamiek had deze man in zijn spel, constant zichzelf naar grotere hoogtes stuwende, om daarbij een enkele keer flink op zijn bek te gaan, maar zich weer vurig te revancheren. Dat zijn muzikanten die mij weer volop inspireren om achter de drumkit te gaan experimenteren.

Psycroptic was duidelijk de band waardoor een groot gedeelte voor de bezoekers waren gekomen, ik snapte dat niet zo. De eerste twee nummers waren lekker energiek en een goede afwisseling na het technische en stemmige experimentele metalwerk dat langs was gekomen, maar daarna was de lol extreem snel ervan af en leek 45 minuten heel erg lang te duren. De band speelde geloof ik vooral nieuw werk, dat eigenlijk gewoon groovy hardcore is met deathmetaldrumpartijen en heel erg weinig variatie biedt. Het publiek headbangde voor de eerste keer van de avond flink en moshpits werden gestart, bij mij kwam het compleet niet over. De band speelde wel retestrak, daar niet van. Een vreemde eend in de bijt op deze affiche, maar ieder zijn meug.

Daarna, Gorguts. Eindelijk kon ik een van mijn favoriete metalbands aller tijden live zien, het was 75 minuten genieten. De setlist kon eigenlijk niet beter: mijn favoriete nummers van Colored Sands, de volledige nieuwe, 33 minuten durende, track Pleiades' Dust en daarna nog wat oude krakers waarbij de track Obscura de knallende finale was. Gorguts is een van de weinige extreme metalbands die, ondanks dat alles ontzettend bruut en snel is, complete rust in mij kunnen creëren. De manier waarop de gitaar- en de baspartijen in elkaar verweven zijn is zo atmosferisch en bezwerend en de drums hebben ook vaak een hypnotiserend effect, dat kwam ook in de nieuwe track terug die erg indrukwekkend was. Het geluid was ontzettend goed (heel de avond, trouwens), waardoor de kleurrijke baspartijen van Colin Marston ontzettend mooi in de mix stonden. Na een vrij log uur een flinke rechtse in je gezicht krijgen met de tracks Inverted en Obscura was ook ronduit heerlijk. Ik had belachelijk hoge verwachtingen en die zijn meer dan ingelost.

Drie van de vier bands waren zeer goed en daarmee kan ik zeggen dat gisteren echt een topavond was. Over een aantal weken keer ik weer terug naar 013, dan voor de Roadburn-donderdag. Ik heb er nu al zin in...

Gisteravond: met mijn lief naar een nieuw festival in Utrecht: Transition. Als homeboy en fly girl gingen we gevelocipeerd - om te ontdekken dat ongeveer alle bezoekers hun stalen ros in de (gratis) stalling nabij Tivoli Vreeburg wilden stallen. Had geen suikerklontjes om alle andere rossen te lokken, dus moesten we uitwijken naar een straatje aan de overkant (Wijk C).

Daardoor eerste 5 minuten van Yuri Honing gemist, maar oh boy wat was Honing goed en wat speelde hij, met pianist Wulfert Brederode, Gulli Gudmunsson (bas) en (de reeds bekende) Joost Lijbaart op drums heel actuele muziek - alle tracks van zijn album Desire; goed, erg goed.

Daarna - op tijd, gezien de beperkte capaciteit - naar de Hertz (seats only) voor Tord Gustavsen / Simin Tander / Jarle Vespestad - What Was Said (2016) Ook dat album werd integraal gespeeld en het was weergaloos, spiritueel, bijna een séance voor 750 muisstille toeschouwers. Zang (Simin Tander in het Basho), met uiterst geraffineerde percussie van Jarle Vespestad en Tord Gustavsen op piano: een spirituele belevenis; meerdere mensen voelden zich merkbaar geroerd door de muziek.

Hierdoor het gelijktijdige Gogo Penguin moeten missen (helaas, helaas). Klein stukje Robert Glasper Experiment meegepikt - mij leek het adequaat te funken en ronken - maar mijn lief en keyboardproblemen deden mij mijn heil elders zoeken: naar de Grote Zaal voor het Avishai Cohen Trio: bas, piano, drum. Showman, die Cohen, maar o boy wat kan een akoestisch trio zo'n Grote Zaal met muziek vullen: muzikaal, vakkundig, raak - wat wil een mens nog meer?

De Ronda lonkte en omdat we zo lang mogelijk bij Avishai Cohen wilden blijven, moesten we eigenlijk een goed plaatsje zien te vinden, vlak achter de PA, voor Ibrahim Maalouf die muziek speelde van zijn laatste project Red & Black Light. Het was elektronischer dan ik had verwacht (ik kende de muziek van Red & Black Light niet), maar het funkte, het stampte, het rockte, het dampte. Het was GOED en het leefde - door de woorden van Maalouf in de intermezzo's groeide het besef van de verbindende en emotionele kracht van muziek. Maalouf: mijn topper van dit festival, samen met Tord Gustavsen: body en mind via zintuigen verenigd.

Heb nog een stukje Jungle By Night meegepikt, maar voelde me verdwaald ahw op een lustrum OL-feest in een studentensoos, moest daarom ras concluderen dat die muziek NMD is - toeters ok, swingende muziek fijn - maar ik had af en toe het idee naar de Hermes House Band anno 2016 te kijken - misschien maak ik daar geen vrienden mee, maar te veel lollig swingende 40+ en 50+ om me heen, belemmerden mij in actieve hedonistische particpatie.

Door de time gap met een optreden van Belgisch ensemble Stuff, waar ik zeker in geïnteresseerd was, zijn we maar de vélo gaan opzoeken.

Conclusie: een festival met een heel hoog niveau, een aantal interessante verrassingen, maar met een - voor mij - niet optimale tijds- en/of zaalplanning. Volgend jaar 8 april de 2e editie!

Dat was de moeite waard Mjuman zo te lezen. Kon jammer genoeg niet. Stond hoog op mijn lijstje. Een hoop van mijn huidige favorieten gaven acte de présence. Word wel erg nieuwsgierig naar Tord. Heb tickets binnen voor 14 mei as in de Lantarenvenster. Die moet ik in ieder geval zien en horen. Fantastisch album.

Mooie recensie, Mjuman. Informatief.
Fijn dat jullie fietsen er nog steeds stonden, het blijft toch Utrecht he.

Robert Glasper Experiment in Doornroosje. Een concert dat ik zelf waarschijnlijk niet had bezocht, ware het niet dat mijn wederhelft kaarten had geregeld. En aangezien zij me geregeld vergezelt wanneer ik haar meesleep naar optredens van bands waarvan ze nog nooit heeft gehoord, was het nu mijn beurt. Maar, wat heb ik een leuke avond gehad!

Robert Glasper Experiment, een kwartet (keyboard, basgitaar, drums en keytar/sax/vocoder/vocals) was jazzy, funky en hiphoppy. Met een geweldige drummer die zijn best deed om uiterst nonchalant achter z'n drumstel te zitten, maar elke slag was raak, vol overtuiging en precies getimed. Ze speelde een aantal eigen composities, maar vertolkten ook geheel eigen versies van nummers van Bill Withers (Lovely Day) en Nirvana (Smells like teen spirit). Als ik dan een minpuntje moet noemen, was het het frequent gebruik van die vocoder. Bij bepaalde nummers was dat een verrijking, maar het is net koriander, niet iedereen houdt er van.

Een spontaan momentje was toen Robert Glasper iets wilde rappen, maar geconfronteerd werd met een acuut rapper's block (bestaat dat?). De microfoon werd terstond overgedragen aan twee MC's uit het publiek die even hun hun kunsten mochten vertonen onder goedkeurend geknik van de artiesten. Al met al een prima avondje. Wellicht toch iets langer moeten blijven, Mjuman