Roadburn - Tilburg - 013/Het Patronaat

Gisteren heb ik voor het derde jaar op rij een dag Roadburn meegemaakt en het was weer een feest! 'S ochtends twee tentamens maken en daarna de boel helemaal loslaten. Het weer hielp mee, want het was zowat de hele dag zonnig. Vanaf het moment dat ik de Veemarktstraat in Tilburg opging zag ik alweer snel bekende gezichten, waaronder een aantal oud-collega's van Zware Metalen. Ook heb ik voor het optreden van Cult of Luna JSPR_G gezien en gesproken.

Daar startte de donderdag namelijk mee. Het Zweedse Cult of Luna, dat eigenlijk gewoon een headliner was, begon het hele festival. Een aparte, maar terechte keuze, aangezien iedereen nog fris was voor de gehele uitvoering van de plaat Somewhere Along the Highway, mijn favoriete plaat van de band. Het was ook gelijk mijn kennismaking met de Grote Zaal van 013, waarbij ik even schrok van de grootte, maar dat was gewoon even wennen. Cult of Luna had een fantastische lichtshow bij en leverde weer een fenomenale set af die misschien nog wel beter was dan in Eindhoven in 2013, en dat zegt wat. Het geluid was prachtig, het dubbele drumspel was weer een feest om naar te kijken en ik werd weer helemaal meegenomen. De eindclimax van Dark City, Dead Man was ronduit overdonderend waarbij alle leden er volledig voor gingen. Over twee jaar weer, maar dan voor de tiende verjaardag van Eternal Kingdom? Wat mij betreft wel! Het vreemde is dat dit niet eens het beste optreden was dat ik heb gezien gisteren. Op andere festivals wel, maar op Roadburn niet, daarom is het ook ronduit uniek.

Hierna kwam de enige echte pauze van de dag, ik ben daarom ook naar de merchandise gegaan, daar was het ontzettend druk en gruwelijk warm. Na wat geduld en doorzettingsvermogen ging ik naar buiten met een gaaf Oranssi Pazuzu t-shirt voor maar 15 euro! Daarna door naar de Green Room (Kleine Zaal) voor het Amerikaanse Usnea, die op dit moment met de eerste Europese tour bezig zijn. Op CD is het redelijk, live kwam het veel beter over. De doommetal van het gezelschap is meeslepend en diep met gitaarwerk dat me ontzettend aan de band YOB doet denken en een sterke grunt/schreeuw-afwisseling. Af en toe versnelde de band voor een heerlijke sludgy blackmetalpassage. Gewoon een goed optreden en Usnea leverde hier zeker een mooi visitekaartje af. Die wil ik wel een keer terug zien!

Daarna stond Hexvessel in de Grote Zaal, een flinke omslag ten opzichte van Usnea. Ik heb de eerste vier nummers van de set gezien, aangezien een andere band echt op de prioriteitenlijst stond om te bekijken. Deze Finnen spelen hele aangename psychedelische rock en folk die me vaak aan Jethro Tull en The Doors doet denken. Gewoon even lekker mellow meedeinen, dat was met mijn programmering van deze donderdag echt wel even nodig. Uiteindelijk heb ik mijn favoriete tracks gehoord, dus ik was tevreden. Door naar Het Patronaat, misschien wel de mooiste plek voor concerten waar ik heen ben geweest. Een kerk, nu voor concerten.

Ik was ruim op tijd voor het Finse Oranssi Pazuzu, en daar ben ik zielsblij mee geweest, want uiteindelijk bleek er buiten een monsterlijk grote wachtrij te staan. Het Patronaat stond tijdens de eerste tien minuten echt gruwelijk vol, maar dat was ook terecht. Oranssi Pazuzu is de interessantste metalband van dit moment, dat bewees deze show op Roadburn zonder problemen. Op CD is deze band een luistertrip, nu was het echt een ware spacy ''assault on the senses'' die ieder bijvoeglijk naamwoord dat ik kan gebruiken overstijgt. De intensiteit was enorm, trippy effecten sneden indringend door de muziek, de gitarist heeft een blackmetalstrot die gekoesterd moet worden en de riffs zijn van hypnotiserende klasse. Deze band blies mij 70 minuten lang compleet weg met een set die vooral uit de laatste plaat bestond (en Uraanisula van Valonielu) en magistrale momenten werden aan elkaar geregen. Blackmetal, psychedelische rock, noise, jazz, het zit er allemaal wel in. Show van de dag met afstand!




Toen had ik eigenlijk Converge op de planning staan, maar ik merkte dat ik Oranssi Pazuzu nog aan het verwerken was en dan is een chaotische punk/hardcoreshow niet op zijn plaats. Na heel even een pauze te hebben genomen heb ik vanuit de trappen van de Grote Zaal een sublieme uitvoering van het titelnummer van Jane Doe gezien. Ze speelden namelijk de punk/hardcoreklassieker uit 2001 helemaal. Toch merkte ik dat ik de intensiteit niet volledig meekreeg, vooral omdat ik niet van begin af aan bij de show was, en Oranssi Pazuzu mij compleet van de kaart kreeg. Maar hé, Roadburn is Roadburn niet als je de intensiteit nog een stapje hoger legt!

Zeg hallo tegen The Body! Het Amerikaanse drone/doom/noiseduo levert minstens ieder jaar wel een plaat af met constante kwaliteit en ijzigwekkende teringherrie die op de laatste plaat (No One Deserves Happiness) iets toegankelijker is geworden. Daar was tijdens het optreden werkelijk waar niks van te merken, ik heb geen een nummer herkend. The Body was een half uur lang een slagveld van geluid waar mokerslagen van drums werden afgevuurd, gitaarriffs die als aardbevingen op je afkwamen en waar je getormenteerde krijsen van de slachtoffers hoorde. Afschuwelijk, maar tegelijkertijd met een ritme dat je compleet meekrijgt. Een bak teringherrie, maar wel een hele gave!

Ik sloot daarna mijn dag met het Amerikaanse Hell af in Het Patronaat, best wel een cultband in doomkringen, het gezelschap was voor het eerst in Europa. Het Patronaat was nu beter te doen, dit komt waarschijnlijk door het feit dat Paradise Lost in de Grote Zaal de klassieker Gothic helemaal speelde. Hell is, zoals ik wel ergens eens heb gelezen en me wel in kan vinden, bijna een extreme doommetalversie van Godspeed You! Black Emperor. Gruwelijk lange nummers met rustige introducties die langzaamaan naar intense climaxen gaan met veel beleving en tristesse. Het gitaarwerk is ontzettend stemmig, met prachtige harmonieus samenspel met een gevoelige vioolpartij om tien minuten later ineens spijkerharde dronende doommetalriffs te spelen met een gitarist en drummer die allebei een krachtige krijs hebben.

Het was weer een prachtige dag waar ik alleen maar goede optredens heb gezien, met Oranssi Pazuzu als absoluut hoogtepunt. Veel gezelligheid, veel herrie en veel glimlachen op de gezichten: dat is Roadburn, een ontzettend mooie plek om te zijn. Als ik kan, ga ik volgend jaar weer een dag en dan hopelijk later eens een keer de hele rit!

Het mooie aan dit topic is dat soms summiere bijdragen als: "Morgen Eefje, zin in!" of "Optreden was weer als vanouds, super!" worden afgewisseld met uitgebreide livemuziekbelevenisbeschrijvingen.
Dank voor je mooi verhaal, Don Cappuccino.
Heb je wel goed gegeten op die lange dag?

Dank je wel! Ik heb zeker goed gegeten, de verse friet in restaurant Dudok (in dezelfde straat als 013 en Het Patronaat) is ontzettend lekker!

Record Store Day in Utrecht met Hatty Hatty, Bombay, Tenfold en Alexi Lalas

16-04, Jeugd van Tegenwoordig, Patronaat, Haarlem

De eerste keer naar Patronaat en de eerste keer Jeugd van Tegenwoordig. Een album van de mannen heb ik niet in de kast staan, maar live zouden ze goed zijn voor een mooi feestje.

Het parkeren voelde al een stuk fijner dan vorige week in Amsterdam. Toen waren we 14 euro kwijt voor 2 uurtjes, nu zouden we op zo'n 3 euro komen voor 3 uurtjes. Dat je 50 cent moet betalen voor het toilet en €5,30 voor een (grote) plastic beker bier is dan wel weer prijzig.

Yung Internet verzorgde het voorprogramma. De naam sprak me al niet aan, de muziek nog minder. Het enige nummer dat niet over drugs ging, ging over iemand blokken zodat hij/zij je niet meer kan bellen. Need I say more?

Dan 'De Jeugd'. Zoals ik al had verwacht draait een optreden van dit kwartet niet alleen om de muziek, het zijn entertainers. Vanaf het begin wordt er van alles aan gedaan om er een feest van te maken. Er wordt benadrukt dat dit de laatste show van de tour is, er worden flesjes water geleegd in het publiek en de lege flessen vliegen er achteraan. Toch wil de zaal niet ècht loskomen.

Alle leeftijden zijn vertegenwoordigd, maar vooraan staan voornamelijk meisjes van 16. Na 5/6 nummers hebben de jongens dat wel gezien en vragen ze de mannen naar voren te komen om te zorgen voor een 'vleeskolk'. Vanaf dat moment is de sfeer (nog) beter. Op dat moment komt er een meisje op het podium dansen en die vind het ook leuk om een fles water het publiek in te gooien. Enige verschil is dat de fles nog vol is. Een paar seconden later zien we een meisje afdruipen met bloedneus en bloedlip.
Verder wordt er gecrowdsurft, flessen champagne worden leeggespoten over het publiek en de grootste hits komen allemaal voorbij. Bij de laatste 3 nummers (Watskeburt?, Sterrenstof en De Formule) gaat het dak er echt vanaf.

Tot de tijd dat ze een verzamelaar uitbrengen, zal er niks in de kast komen te staan, maar live wil ik ze nog wel een keer zien.

Setlist (ongeveer):

Hollereer
Hengel at a Bitch
Sexy Beesten
Shenkie
Deze donkere jongen komt zo hard
Gekke boys
Tante Lien
Get Spanish
Voorjekijkendoorlopen
Buma in me zak
Manon
Watskeburt?
Sterrenstof
De Formule

16-04 Jan Akkerman, Jimmy Glasmacher en Tico Pierhagen / Wageningen

Lekker jammen in een schoenenwinkel, vraag mij niet waarom.


Videobeelden zijn niet van mij.

Gisteren was het Record Store Day en na drie jaar Bergen op Zoom heb ik dit gisteren gevierd in Delft. Verandering van spijs doet eten. Drie leuke platenzaken, twee podia en een leuk centrum moeten genoeg ingrediënten zijn om er een leuke dag van te maken.

Bij Sounds stonden drie optredens gepland, waarvan we de eerste gemist/bewust overgeslagen hebben. Om 1 uur stond CUT_ op het programma, een Amsterdams electropopduo. Vanwege technische problemen begonnen ze een kwartier te laat en tijdens de eerste nummers viel af en toe het geluid weg. Zonde, maar de muziek was er niet minder om. Ze speelden o.a. een cover van Papaoutai, maar de meeste andere liedjes vond ik zeker zo leuk. Ook de setting was leuk. Ze stonden helemaal achterin de zaak achter een grote bak vinyl. Zo hoort het te zijn op Record Store Day!

Na een korte pauze om de beentjes wat te strekken kwamen we terug voor een optreden van Polynation: uitgesponnen, dansbare elektronica à la Four Tet. Ook dit was een duo. Twee langharige gasten, een achter een laptop en keyboard, een achter een drumkit. Het was wat saai om naar te kijken, maar dit was typisch muziek die met de ogen dicht minstens net zo mooi is als met de ogen open. Ik vond het indrukwekkend goed.

Wat me bij beide optredens opviel was dat het ontzettend rustig was in de zaak. We stonden letterlijk helemaal vooraan, zonder ook maar een beetje moeite te doen. Ik denk dat er zo;n tien tot vijftien man aandachtig heeft staan luisteren, meer niet.

In De Waterput in Bergen op Zoom is het meestal volle bak, 's ochtends vroeg al, maar daar zit natuurlijk maar één platenzaak in de stad. Sounds heeft concurrentie van Velvet en hoe groot die concurrentie is bleek toen we de oversteek maakten naar de andere kant van de Markt. Er stond een partytent voor de zaak met een podium eronder en daaromheen stonden al gauw vijftig tot honderd mensen. Ongetwijfeld niet alleen de echte muziekliefhebbers, maar ook veel toevallige passanten. Enfin, het was gezellig druk en dat is voor de artiesten wel zo fijn.

Toen we aankwamen stond Ellen ten Damme op het punt van beginnen. Ik weet dat ze mooie Nederlandstalige liedjes heeft gemaakt, maar blijkbaar was ze gekomen om naar livealbum opgenomen in Berlijn te promoten. Ze zetten direct een oubollig liedje van Marlene Dietrich in en het nummer daarna was niet veel beter. We zijn de platenzaak maar ingegaan om wat in de cd-bakken te neuzen.

Later die middag gaf Friends of the Family een optreden. Het was inmiddels vijf uur en nog steeds ontzettend druk. Deze band paste niet onder het tentje - ik heb zeker negen man geteld en misschien heb ik er nog over het hoofd gezien - dus stonden de saxofonist, banjospeler en tamboerijnman naast het podium. Gelukkig voor hen was het toen droog. Hun muziek is een vrolijke mix van pop, rock en folk en doet behoorlijk aan Mumford & Sons denken. Het was een vrolijke bende die een leuke show weggaf. Het publiek reageerde dan ook enthousiast.

Hierna hielden wij het voor gezien. Als het beter weer was geweest (droog en met een zonnetje) waren we vast langer blijven plakken, want bij Velvet was het best gezellig. Toch vind ik dat optredens in de platenzaak zelf net wat meer charme hebben, dus volgend jaar mag Souds gerust wat meer dan drie artiesten boeken. Hopelijk trekt een voller programma vanzelf wat meer publiek.

Helemaal niet gek die maidens

Paul McCartney 2 uur en 3 kwartier live in Portland gister. Onvermoeibaar die man en geweldig concert!

Hoe was zijn stem, echoes?

Zeer acceptabel voor een 73 jarige. Niet meer zo vast als 10 jaar geleden, maar hij deed het behoorlijk goed en alles live. Hier een impressie (niet van mij, maar wel zelfde concert): Paul McCartney live in Portland (15 April 2016) "One on one TOUR" - YouTube

Zaterdagavond West My Friend gezien. Een Canadees folk/countrygezelschap (de mij tot op heden onbekende term Canadiana werd gebruikt), bestaande uit een zangeres, een contrabassist, een accordeonist en een mandolinist. In het algemeen vrij intieme liedjes met interessante teksten, vooral vocaal erg sterk, maar instrumentaal ook interessant genoeg. Twee uur lang (inclusief pauze) genoten.

De setting was de mij tot nog toe onbekende zeer sfeervolle zaal van De Kleine Waarheid in Zaandam, organisator het mij wel bekende Roots aan de Zaan. Alleen al door de setting reden voor mij om vaker te gaan.

Gisteravond Kapitein Haak mogen aanschouwen in Paradiso die In een korte eerste set New Order materiaal ten gehore gaf en een lange tweede set met bijna alle Joy Division nummers. Een optreden van 3 uren, niet verkeerd.
Enigszins sceptisch betrad ik de poptempel maar ik moet zeggen dat de band van Hook niet onverdienstelijk was in het JD repertoire. De sfeer in de zaal was top en ik was verbaasd hoeveel jonge mensen aanwezig waren. Ik verwachtte vijftigers maar rondom mij (vooraan het podium) trof ik een relatief groot aantal twintigers. Helaas was er geen gelegenheid om te informeren naar hun muziekkeuze maar de tranen die ik zag vloeien bij Atmosphere doet vermoeden dat 35 jaar na dato Ian Curtis nog steeds in staat is (jonge) mensen te raken.
Lekker luidkeels meebleren (I put my trust in you!!), een vlot tempo en een bij tijd en wijle bevlogen Hook maakte dit tot een bijzonder optreden. Hij is in mijn achting gestegen.

Chameleonsvox in Q-Factory in Amsterdam.
Mooi zaaltje en goed geluid.

Zeker, een mooi intiem zaaltje!
Mark heeft ook een prima stel muzikanten om zich heen verzameld, die het Chameleons repertoire en geluid schijnbaar achteloos uit hun mouw schudden.
Blijf me toch verwonderen, waarom dit niet meer publiek trekt.
Amper 100 man voor dit legendarische new wave en post-punk materiaal?
Maar ik vond het zelf wel best zo.

Gisteren Rubberen Henkie gezien, in Murphy's Law in Hillegom

Leidens trots, Rubberen Robbie, is alweer meer dan drie decennia terziele. Ik had verwacht dat de band inmiddels vrijwel volkomen vergeten zou zijn, op een klassieker als 3 Oktober na dan. Niets bleek gisteren minder waar. Een man of honderd, grotendeels twintigers, in één vol café búiten Leiden. En de muziek van Rubberen Robbie bleek nog springlevend!

Rubberen Henkie (Henk, Ome Henk, is een bekend karakter uit de Rubberen Robbie-nummers) zou volgens de aankondigingen om negen uur beginnen, maar dat bleek toch wat te optimistisch. Uiteindelijk ving het optreden pas om 22.15 aan, al hadden we daarvoor middels twee soundchecks Zes Geiten in de Gang wel al kunnen horen. Gelukkig zat de stemming er al snel in en het publiek bleek nogal tekstvast (veel meer dan ik overigens). Aatje werd al massaal meegebruld en tijdens de eerste set volgden de nodige klassiekers, waaronder afsluiter De Ambulance.
De tweede helft werd vervolgd met Brandend Maagzuur en bevatte ook weer de nodige klassiekers zoals Ik Heb Witte en Rooie Radijs, Nee, Je Moet ' T Je Broer Laten Doen en uiteraard 3 Oktober. Wederom goed gebracht, al was de zang door de matige speakeropstelling lastig te verstaan. En wederom enorm goed ontvangen door een publiek dat kennelijk toch met een grote regelmaat nog naar Rubberen Robbie luistert. Want als één ding gisteren duidelijk werd: Rubberen Robbie is nog lang niet vergeten!

Muzikaal vond ik het allemaal prima. Qua sfeer was het verder totaal niet mijn ding. Het enthousiasme was geweldig, maar verder was het mij allemaal veel te skihutachtig. Het zal ook de wel de reden zijn dat ik nog nooit eerder in die zaak geweest was. Maar goed, voor Rubberen Robbie/Henkie moet je iets over hebben...

Mooi, een serieus verslag over Rubberen Henkie.
Binnenkort ook weer een paar keer te zien in Leiden zie ik.

Gisteren Fish gezien met zijn 'Farewell to Childhood'-tour in de Grote zaal van de Oosterpoort te Groningen, oftewel 'the city of the farting horse', zoals Fish er al sinds jaar en dag aan refereert. (Voor de mensen die geen idee hebben, het peerd van ome Loeks geeft hier aanleiding toe).

Eerst maar even het volgende afhandelen. Nee, Fish is niet meer de zanger van weleer en heeft (bij lange na) niet meer het bereik van eerder. In die zin doet hij dus ook geen getrouwe weergave van Misplaced Childhood, omdat hij het gewoon niet meer haalt. Dat wil niet zeggen dat het geen goede zanger meer is. Kracht heeft hij zeker nog wel en ik vind persoonlijk dat hij de nummers op een manier brengt, waardoor dit eigenlijk nauwelijks stoort en de nummers en zijn zang nog meer dan genoeg weet te brengen, sterker nog dat er heel veel te genieten valt. Dit komt ook doordat hij de nummers aanpast op wat hij momenteel nog wel kan, waardoor het niet heel onnatuurlijk klinkt. Tuurlijk is het jammer, maar op dit moment is het ook niet anders en blijft het wel de originele zanger die geweldige muziek gecomponeerd heeft.

In het eerste blok vertolkte hij enige minder voor de hand liggende nummers uit zijn solo-oeuvre, als Pipeline (opgedragen aan Prince met mooie woorden, juist omdat hij benadrukte hoe weinig hij hem kende), Family Business, Long Cold Day en the Perception of Johnny Punter. Deze laatste werd vooraf gegaan door een sociaal en politiek bewogen speech, die op mij wel echt indruk maakte. Hij benadrukte hierin hoe we ons niet moeten laten leiden door angst en besprak ook thema's als de aanslagen in Parijs en de vluchtelingenproblematiek. Nu is het natuurlijk een charismatisch man, die goed verhalen kan vertellen en waar de Schotse humor ook erg aanwezig is. Dat maakt alleen zo'n concert natuurlijk al de moeite waard om te bezoeken. Ook fijn dat praters door een behoorlijk gedeelte van het publiek gecorrigeerd werden.

Maar de muziek was absoluut ook erg de moeite waard. Hij had een fijne band om zich heen die wel konden spelen, waarbij de drummer de meeste indruk op me maakte. Na het eerste blokje volgde zoals verwacht de integrale uitvoering van Misplaced Childhood. Behalve het al eerder genoemde verschil, viel er verder weinig op af te dingen op de vertolking (op een verkeerd ingezet begin van een nummer na, maar dat werd professioneel opgelost). Het blijft een geweldig album. Voor mij ook één van de bepalende albums in mijn 'muziekgeschiedenis'. Tijdens het gehele concert werden op een scherm op de achtergrond foto's/animaties getoond, wat de muziek goed aanvulde.

We sloten af met een heerlijke uitvoering van Market Square Heroes en het verplichte The Company. Gezien de reactie uit de zaal was ik niet de enige die enthousiast was. Een heerlijke avond gehad!

Ik zat me woensdag nog af te vragen of ik nog een verslag van het concert in De Melkweg zou schrijven, maar dat zou uiteindelijk bijzonder weinig van jouw verslag hebben afgeweken. Fish varieert natuurlijk ook niet zo veel (jammer, ik had op wat meer afwisseling t.o.v. het concert in De Boerderij begin november gehoopt). Ik ga er dan even vanuit dat A Feast of Consequences 'gewoon' gespeeld is?

Ik vond het zelf wat moeizaam op gang komen, maar moet ook wel zeggen dat ik Pipeline, Family Business en Long Cold Day alle drie niet bijzonder boeiend vind. Daarnaast heeft Fish eigenlijk élk concert in het begin wel problemen met zijn stem. Zonder er verder echt verstand van te hebben, meen ik dat hier toch wel wat meer aan te doen moet zijn.
Pas vanaf The Perception of Johnny Punter werd het interessanter (inderdaad, voorafgegaan door een geweldige toespraak). Misplaced Childhood beviel me wat beter dan de vorige keer, maar dat kan ook zomaar aan mij liggen. Blijft toch een briljant album! Geweldige participatie van het publiek ook, en dat gold uiteraard eveneens bij de twee toegiften.

Fish gaat zijn oude niveau live nooit meer halen, maar wat resteert is wat mij betreft de moeite nog steeds meer dan waard.

Klopt, die kwam inderdaad in het eerste blokje ook nog voorbij. Variatie is inderdaad niet zijn sterkste punt gedurende dezelfde tour. Ik moet wel zeggen dat per tour (ik denk dat het de vierde keer was dat ik Fish zag, dus weet het ook alleen voor die vier keer) je wel elke keer een bijna compleet ander gedeelte van zijn oeuvre te horen krijgt.

Die ervaringen heb ik ook.

Robert Jan Stips solo, Rijswijkse Schouwburg 28-04-2016

Robert Jan Stips kwam naar de Rijswijkse Schouwburg en ik ging er naar toe. Daarin was ik gelukkkig niet de enige maar echt druk was het ook niet. Toch jammer voor iemand met zo'n staat van dienst.

Hij vertelde het muzikale leven van hem zelf met uiteraard de bijbehorende nummers als de muzikale hoofdmaaltijd. Stips is een bescheiden doch amusant verteller. Hij begon zijn verhaal met het optreden van zijn schoolband op het defilé van toenmalig koningin Juliana (de naam van de band was Provocation maar dat moest toch maar verwijderd worden van het drumstel) en eindigde met het krijgen van een lintje van Burgermeester Van Der Laan n.a.v. het 40 jarig bestaan van Nits.

Tussendoor allerlei verhalen hoe zijn loopbaan is verlopen waarbij alle bands waar hij bij heeft gezeten/opgericht voorbij kwamen. Met alle liedjes had hij wat te maken, meestal als muzikant of schrijver en soms, in het geval van Gruppo Sportivo, als producer. Het enige nummer waar hij direct niets mee te maken had was Window of my Eyes maar gezien in de 2de versie van Supersister twee oud-leden van Cuby zaten en hij met Sweet d'Buster het land door trok met Herman Brood is er nog genoeg connectie aanwezig. Al wilde hij eigenlijk vooral een ode brengen aan Harry Muskee en daar is natuurlijk helemaal niets mis mee.

Hij vertelde ook waarom hij halverwege de jaren '90 uit Nits ging ("we waren een te gewone popband geworden zonder de aparte Nits inslag") en daar toch weer op terug gekomen is omdat het toch wel te gek is. Er was een mogelijkheid om een nummer via zijn website/e-mail aan te vragen en mijn aanvraag (Fire in my Head van mijn favoriete album Ting) werd gespeeld incl naamsvermelding en of het goed was of hij er een muzikaal intro van Schubert aan vooraf mocht spelen. Het zou raar zijn geweest dat ik had gezegd dat ik dat liever niet wilde dus dat gebeurde ook .

Natuurlijk is Stips niet de beste zanger van Nederland maar wel 1 van de beste toetsenisten en dat was ook heel wat waard. Het was een zeer amusante avond waarbij ik na afloop nog een praatje met hem aan de bar heb gemaakt (vanaf ca. oktober een maand lang Nits en het Scapino ballet in een kunsthal in Rotterdam!) en mijn favoriete Nits album (Ting), cd-single (Cars & Cars), Stips solo album Greyhound en de daar gekochte Supersister live box heb laten signeren.

Dit is zo ongeveer de nummers die voorbij zijn gekomen, ik kan er 1 of twee gemist hebben.

Supersister:
She Was Naked
A Girl Named You
Bagoas (incl Beethoven intro)
Introductions / Present from Nancy
Radio

Sweet d'Buster:
Smash the Mirror
Bread
Still Believe / Windows of my Eyes

Transister:
Run Run Run

Golden Earring:
Another 45 Miles
Twilight Zone

Gruppo Sportivo:
Hey Girl

Nits:
The Long Song
Nescio (incl Beethoven intro)
Fire in my Head (incl. Schubert intro)
Magic of Lassie (zogenaamde Talking Heads versie)
Cars & Cars

Freek de Jonge & Stips:
Leven na de Dood ( 2 coupletten en 1 refrein)/ Nu het Nog Kan

Frits/Stips:
Dankzij de Duinen (Haagsche versie van In The Dutch Mountains)

Mooi, dankjewel vigil.

Benjamin Clementine en Concertgebouworkest, Concertgebouw, Amsterdam

Een klein jaar geleden alweer dat we zo´n 80 minuten bewegingsloos, ademloos en met kippenvel op de armen een bijzondere muziekervaring hadden dankzij Benjamin Clementine. Locatie was toen de Ronda in Tivoli. Nu het Concertgebouw te Amsterdam.
Waar Benjamin de vorige keer vrijwel het hele optreden alleen verzorgde, nu dus wat meer mensen op het podium.

Aangezien de vorige keer voor ons het meest indrukwekkende optreden was dat we ooit hadden gezien, waren de verwachtingen redelijk hoog. Aan de andere kant leert de ervaring ons dat we de eerste keer tot nu toe altijd de beste hebben gevonden, van welke artiest dan ook.

Mooie zaal en mooie plaatsen waar we Benjamin precies in het gezicht kijken zorgen voor een goed gevoel. Na twee noten kijken we elkaar aan en weten we al dat het (zoals verwacht) in ieder geval niet zo betoverend gaat worden als de vorige keer. Dit ligt niet aan zijn stem, maar aan het geluid dat veel minder ´warm´is.

Er worden stukken samen gespeeld en stukken solo. De nummers die Benjamin alleen speelt komen het beste uit de verf. De stukken van het orkest zijn niet slecht, maar als ik dan toch kies voor klassiek, hoor ik liever langere stukken. Zo wordt het toch een soort van 'klassiek light'. De stukken die samen gespeeld worden, komen niet altijd goed uit de verf.

Benjamin blijft een bijzondere verschijning met een (nu nog) klein, maar uitstekend repertoire. Ben ook zeer benieuwd welke kant hij opgaat. Tussen neus en lippen door meldde hij dat hij ook een stuk van het orkest had geschreven. Heb vernomen dat hij ook bezig is met een boek. Ik zou er niet gek van staan te kijken als hij opeens iets totaal anders zou gaan doen. Dan heb ik hem in ieder geval twee keer mogen zien.

Ik ben ook heel benieuwd hoe ik het had ervaren als dit de eerste keer was geweest. Nu dacht ik toch regelmatig terug aan die bijzondere avond een jaar geleden.

Nummers van Benjamin;

Winston Churchill's Boy
London
Adios
St-Clementine-On-Tea-And-Croissants
Nemesis
The People and I
Condolonce

Gisteren heb ik Wolfmother gezien in een uitverkochte 013. Dit was de eerste keer dat ik ze live zag en ze voldeden eigenlijk precies aan mijn verwachtingen: Een stevige, energieke show zonder al te veel poespas.

Uiteraard begon de avond met een voorprogramma: Electric Citizen. Ze kwam maar liefst 'all the way from America'. Dat Wolfmother zelf van nog verder weg komt vergat de zangeres voor het gemak even. De band bestond uit vijf langharige leden, drie mannen en twee vrouwen, die muziek speelden die perfect aansloot op de hoofdact. Niks-aan-de-hand-hardrock, maar dan met een vrouw op zang in plaats van een man. Haar stem deed aan die van Siouxsie Sioux denken en dat beviel me wel. De zangeres was duidelijk een echte showvrouw en met haar wilde armgebaren, rondslingeren van haar haar, danspasjes en meer van dat soort dingen stal ze de show. En de muziek? Niets op aan te merken. Prima opwarmer dus.

Hoe populair Wolfmother eigenlijk is in Nederland kon ik maar moeilijk inschatten. Erg populair blijkbaar, want het publiek was heel de avond dolenthousiast en er werd veel en hard meegezongen. Tijdens Woman en Apple Tree werd dat meteen duidelijk. Ook Dimension, Colossal en Joker and the Thief werden luidkeels meegezongen. Het is overduidelijk dat hun debuutplaat hun populairste album is en dat voelden ze zelf ook aan. Daarvan werden meer nummers gespeeld dan van laatste worp Victorious.

Eigenlijk speelden de band vrij zakelijk. Van de show eromheen hoefden we sowieso geen poespas te verwachten, aan de muziek zelf werd ook weinig toegevoegd. Ze speelden gewoon zoals op plaat, zoals wij de nummers kennen en dat is goed genoeg. White Unicorn was het enige nummer waar ze wel wat aan gesleuteld hadden, omdat daar een stuk Riders on the Storm in was vermengd.

Een puntje van kritiek is dat het gitaarwerk soms behoorlijk werd overstemd door de andere instrumenten. Zo was de gitaarsolo in California Queen nauwelijks te horen en viel tijdens City Lights dat ene verrukkelijke gitaarloopje in het refrein helemaal in het niet. Maar laat ik vooral niet teveel kritiek hebben op het geluid. Bij een dergelijk hardrockoptreden mag een schoonheidsfoutje best door de vingers gezien worden.
Wat ik nog wel even kwijt wil is dat ze Pretty Peggy gruwelijk hebben staan verkrachten. Op plaat is het een akoestisch liedje, maar live werd vanaf de eerste seconden een dikke, opgeblazen, overstuurde gitaarmuur opgetrokken. Het was verschrikkelijk, echt waar.

Mijn persoonlijke hoogtepunten waren Simple Life, Dimension (dat ik en niet alleen ik luidkeels heb staan meeblèren) en Mind's Eye. Eigenlijk behoorden deze alle drie tot de betere uitvoeringen van de avond. Als ik ook de respons van het publiek meetel mag ik daar ook Apple Tree wel aan toevoegen.
Over de gehele linie was het gewoon een puik optreden. Als je als band zulke lekkere muziek tot je beschikking hebt kan een optreden ook eigenlijk niets anders dan een succes worden.

Bedankt voor je review. Ik was erg benieuwd, kon helaas niet. Je verslag van Wolfmother klinkt toch ergens alsof ze een echo uit het verleden zijn. Ook van zichzelf..

'Echo uit het verleden' klinkt wel erg negatief, maar dat ze nog steeds zwaar leunen op het succes van hun debuutalbum kan ik onmogelijk ontkennen. Er zit daarom wel een kern van waarheid in denk ik. Neemt niet weg dat het concert een fijne belevenis was, hoor!

Andrew Bird - Vicar Street, Dublin

Gisteren zag ik voor de negende keer in 10 jaar tijd Andrew Bird live. De nadruk lag (vanzelfsprekend) op het nieuwste album 'Are You Serious?', wat ik na tig keer luisteren nog niet helemaal vind overtuigen. En dat was live ook het geval. Nummers als Capsized, Roma Fade en Left Handed Kisses (zonder Fiona Apple, helaas) klinken lekker fris maar veel van de andere nieuwelingen vond ik maar een beetje saai, en wellicht ook wat recht-toe recht-aan. Het was ook zeker geen foutloos concert, maar Andrew Bird kan met zijn adorkable uitstraling veel weg komen.

Gelukkig kwamen er ook genoeg 'oudjes' voorbij, zoals A Nervous Tic Motion of the Head to the Left, Lusitania, Armchairs en Tenuousness. Vooral die laatste werd fantastisch uitgevoerd! Ook speelde hij twee Handsome Family covers (Giant of Illinois & My Sister's Tiny Hands) bij een ouderwetse microfoon, prachtig!

Je weet precies wat je kunt verwachten als je naar een Andrew Bird concert gaat: een beetje fluiten, loopen, viool, etc., maar het is altijd afwachten in welke verhouding je deze ingrediënten voorgeschoteld krijgt. Wat voor mij Andrew Bird zo bijzonder maakt (en waarom ik dus naar zijn concerten blijf gaan) is dat hij continue de nummers van nieuwe arrangementen voorziet.

Motorpsycho in Tivoli (Pandora)

Gisteren speelden de Noormannen, die ik inmiddels al zo'n 25 jaar intensief volg. Dit was optreden 50 voor mij zo'n beetje schat ik. Feestje! Met de vorige twee platen, Still Life With Eggplant en Behind the Sun, was de klik even weg maar met de nieuwe plaat Here Be Monsters is die weer helemaal terug. Vol verwachting naar Tivoli dus, waar 25 roltrappen ons in een Escheriaanse kubus helemaal naar de box van Pandora bovenin voerden.

Om kwart over acht trapte de band af voor een optreden van een slordige twee uur en drie kwartier, een gemiddelde lengte voor een Motorpsycho-zaaloptreden met de volgende tracklist:

Sleepwalking (Here Be Monsters). Het tingeltangeltje dat de plaat opent was ook het intro van het optreden en wordt gespeeld op keyboard door drummer Kenneth Kapstad. Het valt op dat alledrie de heren een toetseninstrument gaan gebruiken.

Lacuna / Sunrise (Here Be Monsters). Hier valt op dat het geluid heel goed staat afgesteld, in ieder geval middenin de zaal waar ik stond. Het werd gespeeld ongeveer zoals op de plaat, waarbij het majestueuze refrein er heerlijk uitknalt.

Running with Scissors (Here Be Monsters). Op de plaat vind ik dit een ongrijpbaar en net wat te vrijblijvend instrumentaaltje. live was het net wat steviger en pakkender. Maar ik zou het niet hebben gemist als het niet was gespeeld.

I. M. S. (Here Be Monsters) .Eerste hoogtepunt van de set. Het op plaat al razendsnelle nummer werd nog stuwender gebracht. Zeer virtuoos spel van alledrie de heren. En heerlijke overgang naar
Spin, Spin, Spin (Here Be Monsters). Gebracht in een ander arrangement (steviger) dan op plaat waardoor het me een beetje deed denken aan All is Loneliness van Demon Box. Opeens leek het geluid een stuk minder dan in het begin, of in elk geval was dit nummer een brij. Als je de melodie niet zou kennen zou je er niet veel mee hebben gekund ben ik bang.

Serpentine (It's a Love Cult), Ook dit nummer werd gespeeld in een ander arrangement (slepender) dan op plaat. Ik heb het al eens eerder gehoord in deze vorm, en vind het geen verbetering. Voor het origineel mag je me 's nachts wakker maken!

August (Still Life With Eggplant). Mooi nummer van een plaat waar ik iets minder mee heb, live prima te doen.

The Promise en On a Plate (beide Behind the Sun) Pauzemomentje voor mij. Tijd om wat rond te lopen en drinken te halen. Niet slecht, maar op dit moment was ik er even " uit".

Superstooge (Trust Us). Onverwoestbare klassieker, ook nu weer erg fijn. Trok me gelijk weer het optreden in!

Upstairs/Downstairs (Let Them Eat Cake). Top-3 Motorpsycho voor mij. Heerlijk dit nummer weer eens te horen. Redelijk ingetogen gespeeld.

Cloudwalker (Behind the Sun). Opeens besefte ik waarom ik die plaat niet zo goed vind. Het songmateriaal is gewoon wat minder en eenvormig.

The Bombproof Roll and Beyond (Heavy Metal Fruit) Oeps, mijn minst favoriete nummer van die plaat maar ontzettend goed gespeeld. Had wel iets korter gemogen....

Sleepwalking Again (Here Be Monsters) een herhaling van het intro, en een opmaat naar
Big Black Dog (Here Be Monsters) Nu al een absolute MP-klassieker, en zo werd het ook ontvangen door het publiek. Monsterlijk goed nummer, en zo werd het ook gespeeld. 20 minuten absoluut genieten!

Junior (Demon Box). Volgens mij heb ik dit nummer nog nooit op een concert van de heren langs horen komen, en heerlijk om eens te horen. Het tempo vond ik net wat te laag, waardoor het me iets te lusteloos klonk.

Feedtime (Demon Box). Ook deze volgens mij nooit eerder gehoord. Dit was zeker niet te lusteloos, maar heerlijk agressief, beukend en krijsend. Kenneth Kapstad leefde zich lekker uit.

Here Be Monsters Titel van de laatste plaat die niet op het album staat maar binnenkort los wordt uitgebracht en op het moment " zo lang de voorraad strekt" op de concerten wordt verkocht (er zijn er veel te weinig van geperst om aan de vraag te voldoen). Een intro waarop alledrie de heren hun toetsen bespelen, en lang wordt gerekt. Érg space, maar ook net iets te lang naar mijn smaak. Tweede helft van het nummer is heel erg goed!

Een goed concert met een paar absolute hoogtepunten maar ook een paar (voor mij) mindere momenten in de setlist. Hoogtepunten: I.M.S., Big Black Dog, Feedtime.