Dat afsluitende nummer was voor mij - samen met Big Black Dog - het hoogtepunt, al heb ik het einde ervan niet meer meegemaakt. Het ging maar door...

Pas mijn tweede Motorpsychoconcert, maar daar gaan er zeker meer van volgen.

Het was ook mijn tweede Motorpsychoconcert in het clubcircuit, daarvoor had ik ze wel eens op een festival gezien. Twee jaar geleden vond ik ze in het Haarlemse Patronaat al overdonderend, zaterdagavond gingen ze daar nog eens genadeloos overheen. Ik kijk al uit naar de volgende keer!

Was weer een sterk optreden inderdaad. Het Here Be Monsters titelnummer vond ik zelf een van de hoogtepunt, maar goed ook aangezien ik voor aanvang de Lp al veilig had gesteld. De afgelopen 2x keer dat ik de mannen twee keer vlak na elkaar heb gezien was het eerste concert erg goed en het tweede magistraal, dus wat dat betreft ben ik erg benieuwd naar het optreden van vanavond

En dan ben ik toch nog een nummer vergeten (tussen I.M.S. en Serpentine):

S.T.G. (Blissard): jaaah! Goed natuurlijk! Ongeveer de studioversie zonder al te veel gejam. Steengoed nummer uit de gouden periode.

Kijk, dit soort verhalen maken dat ik me ernstig ga verheugen op mijn eerste Motorpsycho-concert morgen in Vera. Ik ben benieuwd, maar zo te lezen gaat dat wel goedkomen!

Haha, en nu het goede album nog =p Maar inderdaad, was een zeer strakke uitvoering.http://motorpsycho.fix.no/comeonin/forums/my-plugins/bb-smilies/default/icon-MP-STG.gif

Ik was er ook bij! De eerste keer in het clubcircuit. Ik vond het geniaal. Het geluid was beter dan op de festivals, het optreden duurder veel langer en bovenal ken ik inmiddels vrijwel alle nummers. Alleen de twee nummers van Demon Box kende ik niet.

I.M.S was zeker ook een hoogtepunt voor mij. Maar ook Superstooge, STG en alles van Behind the Sun en Heavy Metal Fruit.
ik was ook erg blij dat ze August speelden al vind ik de albumversie nog beter.

Vanavond ga ik overigens weer. Lucky me

01-05 Jeff Lynne's ELO (support The Feeling), Ziggo Dome, Amsterdam 4,5*

Ik wilde eigenlijk naar The Kills in de Melkweg, maar dat was al heel lang uitverkocht en er werden nauwelijks tickets aangeboden door mensen die toch niet konden gaan. Gelukkig waren er voor ELO al wekenlang kaartjes te koop op TicketSwap en ik kon ook nog iemand vinden om mee te gaan. Dus toen de kaarten van € 69 (excl) aangeboden werden voor € 17 (incl) toen was de keus snel gemaakt.

Ik had de afgelopen weken al setlists voorbij zien komen op Facebook en gehoord over de uitverkochte concerten in Engeland, dus moest wel goed zitten. En dat was het ook, letterlijk, want er waren officieel geen staanplaatsen. Had liever op de tribune gezeten 1e ring dicht bij podium maar die keus was er niet. Deze stoelen halverwege de zaal waren niet slecht, alhoewel het podium wel een meter hoger had gemogen. Eigenlijk maakte het niet heel veel uit want op het podium gebeurde niet echt veel. Bovendien waren er twee scherm links en rechts van het podium plus een grote erboven. Het spannendste was de licht show in combinatie met de 3D-projecties op het grote centrale scherm. Geluid in de zaal was uitstekend, geen oordoppen nodig en nauwelijks mensen te horen die storend over de muziek heen spreken.

De Electic Light Orchestra ontstond in 1971 en Jeff Lynne was al actief sinds 1966 dus niet meer de jongste en dat zag je toch een beetje op het podium. Weinig interactie met publiek en weinig bewegelijk op het podium. Het publiek was ook op leeftijd vooral 55+ en het duurde dan ook even voor die in de stemming kwam. Toch ook wat 20-ers en 30-ers gezien, waarschijnlijk kinderen van fans.

Van de oorspronkelijke leden van ELO is alleen Richard Tandy (piano & synths) over naast Jeff. Er is ook een Electric Light Orchestra Part II of Electric Orchestra die tourt met andere (ex-)leden vandaar dat er onderscheid gemaakt moest worden tussen die en deze act met Jeff. De muziek van Jeff's laatste album wijkt behoorlijk af van de symfonische en progressieve rock van ELO in de 70s . Maar van dat album werd er maar 1 nummer gespeeld. Bijna de helft van de setlist was, terecht, van de albums A New World Record en Out of the Blue. Van de albums Discovery en Face The Music kwamen er elk nog 2 nummers. Zie setlist hier

Op het podium stonden 12 mannen en vrouwen wat de dure tickets zal verklaren, inclusief soprano, cello, 2 violen, en 2 backingvocals. Het klonk allemaal prima en de muziek werd behoorlijk authentiek gespeeld gelijk aan de albumversie. Het hoog en de kracht is minder in de stem van Jeff maar door de achtergrondzangers merk je daar nauwelijks iets van. Hier en daar moest Jeff de lead-vocal overlaten aan één van zijn achtergrondzangers en soms had ik de indruk dat er misschien ook nog een band (tape) meeliep, alhoewel de indruk van lipsync op een scherm het gevolg kan zijn van een vertraging tussen beeld en geluid. Het was allemaal een beetje half op de automatische piloot maar wel strak en de lichtshow / projecties maakte veel goed. Er kwamen 18 nummers voorbij in 1,5 uur, toegift was een extra lange versie van Roll Over Beethoven. In Engeland speelden ze 20 nummers maar die 2 extra nummers waren geen hits in Nederland, dus miste ik ze niet.

Was de eerste keer dat ik ELO live zag en mogelijk laatste keer, maar als ze nog eens langskomen dan ga ik zeker weer (maar niet voor € 69). Als ik de volle mep had moeten betalen dan had ik dit concert 4 sterren gegeven maar voor € 17 mag ik niet klagen en dan is 4,5 sterren meer dan terecht.

Ik was er ook bij gisteren, aangezien ik ook behoor tot de 50+ categorie maar even alle gekheid op een stokje het was genieten geblazen voor deze jongen van de eerste tot de laatste minuut.

Nooit verwacht dat ik één van mijn favoriete muziekhelden Jeff Lynne (ELO) nog een keer live zou meemaken, het laatste wapenfeit van ELO hier in Nederland was dan ook alweer begin jaren 80 dus grepen we de kans met beide handen aan om hem nog een keer (misschien ook wel de laatste keer??) live te mogen aanschouwen, een waar muzikaal ELO feest der herkenning trok voorbij in de ruim anderhalf uur dat Jeff Lynne en zijn band op het podium stonden.

Het geluid was werkelijk superieur gisteravond met daarbij ook nog eens een waanzinnig mooi visueel spektakel wat een lust voor het oog was.
De lyrische reacties op internet en YouTube bevestigen nogmaals hoe geweldig het was!

Ben het wel eens met E-Clect-Eddy dat het podium eigenlijk net iets te laag is in het Ziggo bij "zitconcerten" als we het hebben over het vloerveld.

Dan weer wel apart dat E-Clect-Eddy het concert minder waardeert als er meer geld voor betaald moet worden

Cijfer: 9,5

Ik hou een beetje de werkwijze van de consumentenbond aan, als je hetzelfde product ergens anders goedkoper kunt krijgen dan krijgt die een hogere waardering.

Goede vriendin van mij kende ELO niet en was razend enthousiast over de muziek en het visuele aspect, maar veel minder over de zitplaatsen/podium. Zij is een stuk kleiner dan ik en ik ben iets langer dan gemiddeld. Maar ik hoorde veel meer mensen klagen op de zaalvloer over slecht zicht op podium zeker toen men en masse ging staan.

Voor venues als Ziggo Dome / Heineken Music Hall etc hou ik een limiet aan van 35 a 40 euro, je weet tenslotte niet wat je krijgt, hoe het geluid zal zijn, hoe klinkt de band, is de zanger nog redelijk bij stem, en het zicht is meestal matig tenzij je vooraan zit, sommige acts hebben zelfs geen schermen. Te veel onzekerheden, meestal ga ik dan ook met enige tegenzin naar Ziggo en HMH. Tevens, bij sommige concerten is er nauwelijks verschil tussen de beste plekken en de slechtste plekken, bij ELO was het volgens mij ook maar 10 euro. Ik had van een zitplaats halverwege de zaal meer verwacht dit waren tenslotte de duurdere plekken. Zoals ik in mijn eerste post al zei, liever op de eerste ring.

Als kaartjes voor Jeff in de Paradiso 69 euro hadden gekost was dat het zeker waard, maar niet voor Ziggo. Alleen die lichtshow past niet in de Paradiso, dus had niet gekund. De prijs is heel begrijpelijk achteraf gezien de vele bandleden en de lichtshow en een vloerzaal met zitplaatsen (= minder tickets die verkocht kunnen worden). Geen idee hoe lang geleden Jeff/ELO voor het laatste in Nederland was dan is de prijs een beetje bijzaak. Maar ik probeer 2x per maand een concert te pakken en dan kijk en luister ik met een ander oog en oor dan iemand die puur fan is. Ondanks mij kritiek denk ik dat dit concert toch nog een plekje krijgt in mijn Top 25 concerten van de afgelopen 5 jaar.

Vandaag weer veel ELO geluisterd en dan pas weetje hoe kort een concert van 1,5 uur is om een beeld te krijgen van het beste van de band. Ik las op OOR dat Jeff problemen met zijn stem had daags ervoor en dus misschien dat hij daarom iets kortere set speelde en iets minder krachtig kon zijn met z'n stem. Maar is dus ook bevestiging van één van de redenen waarom ik niet zulke bedragen wil betalen voor 1 kaartje. Gelukkig dus een meevaller via TicketSwap.

Gisteravond (1 mei) naar het concert van Jeff Lynne's ELO in de Ziggo Dome geweest.

Afgelopen november verscheen na 15 jaar het langverwachte nieuwe album van de Electric Light Orchestra (ELO), onder aanvoering van producer, arrangeur, zanger en multi-instrumentalist Jeff Lynne. Alone in the Universe deed de successen uit de jaren 70 herbeleven en bleek de opmars voor een tour die Jeff langs de podia in de Verenigde Staten, Engeland en enkele op het Europese vaste land brengt. Een goed gevulde Ziggo Dome was de plek waar Jeff en zijn 12-koppige band, met als enige lid uit de begintijd keyboardspeler Richard Tandy, op zondagavond 1 mei de tot klassiekers uitgegroeide hits van de band ten gehore bracht.

Aan de Engelse rockband The Feeling de taak om het publiek deze avond op te warmen met nummers van hun vijf studioalbums. Frontman Dan Gillespie-Sells verschijnt in opperbeste stemming ten tonele en laat het publiek vervolgens proeven van hun fijne mix van pop en rock. De overdaad zit hem tijdens het optreden vooral in het hoge volume, een gegeven wat wel vaker een rol speelt bij het voorprogramma van een grote act. Ondanks dat de oren het één en ander te verduren krijgen pakken de live versies van nummers as Sewn en Fill My Little World prima uit en laat het vijftal weinig steekjes vallen.

Na het voorprogramma kan het publiek zich nog zo’n drie kwartier vermaken met de muziek van de Traveling Wilburys, George Harrison en Tom Petty, allemaal artiesten waar Jeff mee heeft samengewerkt. Iets later dan gepland arriveert het ruimtevaartschip in de openingsklanken van Tightrope. Opvallend is het visuele spektakel, compleet met 3d beelden en kleurrijke lichtstralen. Het spelplezier van de band daalt al snel op het publiek neer, waar het van begin tot eind een avond van de herkenning zou gaan worden. De muzikanten die Jeff rond zich heeft verzameld blijken vanaf de opening over de kracht te bezitten de muzikale samenhang tot in de puntjes te perfectioneren. Bij Evil Woman wordt de ondersteunende waarde van de visualisaties nog eens extra belicht, de vurige kleuren en de vrouwelijke beelden brengen de teksten van het nummer wat dichter naar de mensen toe. De symfonische kant van de muziek wordt volledig beheerst door het vrouwelijke strijkerstrio. Met een leeftijd van 68 jaar mag de stem van Jeff wat dunnetjes zijn geworden, maar met de mannelijke en vrouwelijke achtergrondzang worden de gaatjes die hij laat vallen prima opgevuld.

Van het album On the Third Day komt Showdown al vroeg in de set voorbij razen, waarna het muzikale vuurwerk op de wereldbol van All Over The World op het scherm tot ontploffing wordt gebracht. Van het nieuwe album Alone in the Universe, waar ook de naam van deze tour aan is ontleend, blijft het aantal nummers beperkt tot één. De rust waarin het nummer When I was a Boy begint komt in de live versie op ontroerende wijze tot ontwikkeling. Jeff laat zich even terugvoeren naar zijn jonge jaren, waar hij op 15-jarige leeftijd zijn eerste stap in de wereld van de muziek zette. Op Livin Thing mag violiste Rosie Langley even de aandacht op haar vestigen, met een plekje vooraan op het podium. Waar de strijkerssectie ook daadwerkelijk in de liveshow aanwezig is komen de klanken van het trompetgeschal uit de keyboards. Als vervanger van het toch zeker niet onbekende Can’t Get It Out of My Head wordt deze avond Strange Magic gespeeld. Voor de strijkers een pittige klus, maar het samenspel komt bijzonder fraai uit de verf. De achtergrondzangeres Melanie weet met haar stem een prima invulling te geven aan de vrouwelijke zangstukken. Een hoofdrol is er voor haar weggelegd in de rockopera Rockaria. De blues en rock ‘n’ roll worden met de beelden van het ruimteschip van een nostalgisch randje voorzien. Iain Hornal mag als achtergrondzanger verschillende zangstukken voor zijn rekening nemen en weet daar zonder problemen een krachtige invulling aan te geven. Met Jeff’s donkere bril en kroezige haar is er weinig veranderd aan de persoon die we vanaf zijn jonge jaren van ELO kennen. Erg spraakzaam is hij vanavond ook niet, op de woorden dat het weer goed is terug te zijn in Amsterdam na begeeft hij zich vooral onder de andere bandleden.

Het oudste nummer uit het rijke oeuvre van Jeff volgt deze avond in de vorm van de 10538 Overture, kenmerkend met de progressieve opbouw en de pakkende gitaarriff. Het experimentele karakter van zijn eerste albums blijft ook hierbij in de live versie behouden. Naast Jeff zijn altijd zuivere gitaarspel mag ook gitarist Milton McDonald meermaals zijn kwaliteiten laten horen in de korte solo’s. Zoals verwacht komt het meeste materiaal van A New World Record en Out of the Blue, grote afwezige is het symfonische meesterwerk Eldorado. De wat filmische klanken van Secret Messages blijken vooral een rustpunt in de set, wat voornamelijk komt doordat het de rij aan hits even doorbreekt. Bij het aanvangen van Shine a Little Love heeft het voornamelijk oudere publiek er genoeg van aan de stoeltjes vastgeklampt te zitten en kunnen de voetjes los van de vloer. Op Wild West Hero toont Jeff hierna toch aan nog prima bij stem te zijn, al heeft hij gedurende de hele set in de hogere noten de steun van het vocale duo nodig. In dit nummer zijn de beelden van woestijnlandschappen een pakkende ondersteuning van de teksten. De harmonieën in zang laten de kracht van de band als geheel horen en zorgen ervoor dat ook het publiek steeds meer van zich laat horen. Het prachtige Telephone Line volgt hierna als de opmars van de muziekfinale. De telefoonklanken en de kracht van de opbouw van het nummer worden extra belicht door de prachtige visualisaties. De overgang tussen de verschillende segmenten waaruit het nummer bestaat blijken ook live door elk bandlid zonder problemen te worden ingevuld.

Wanneer de stenen bij Turn to Stone in de rondte vliegen wordt de kracht van Out of the Blue steeds meer onder de aandacht van het publiek gebracht. Alle mensen op de vloer zijn inmiddels gaan staan en het samenzijn van de band lijkt met elk nummer sterker te worden. De visualisaties nemen net als de muziek qua impact toe en worden op Don’t Bring Me Down met een kleurrijke bol op de maat van de muziek gebracht. De inslagen van de drums en de rock ‘n’ roll van de gitaarklanken brengen het publiek dieper in de macht van de muziek. Op Sweet Talkin’ Woman mag het strijkersensemble weer even los, voordat Lynne zich aan de liefdesperikelen waagt. Afsluiter van de hoofdset is, hoe kan het ook anders, de klassieker van Out of the Blue, Mr. Blue Sky. Bij het aanvangen van de pianoklanken gaat de toon van herkenning door de zaal. Veel visueel geweld is er niet nodig om dit nummer live tot grote hoogte te laten stijgen. Van de gitaarsolo van Lynne tot aan de door Richard Tandy gebrachte woorden Mister Blue Sky, het nummer is overladen door nostalgie en de opleving van Electric Light Orchestra. Na de versnelling en de sfeervolle samenzang neemt de band afscheid, om na enkele minuten terug te keren voor de toegift. Roll Over Beethoven mag als nummer met de langste speeltijd als een mooie afsluiting van het concert worden benoemd. Pure rock ‘n’ roll, met een hoofdrol voor elk bandlid, naar voren komend in de gitaar- en keyboardsolo’s en het strijkerstrio, dat de 5e symfonie van Beethoven brengt. Een waardig slotstuk van de kleine anderhalf uur die de band met hun muziek vulde. Na een selfie met het publiek verdwijnt de band weer van het podium en staat het publiek nog na te genieten van deze nostalgische avond.

Ook al is er een kleine naamsverandering aan voorafgegaan het ruimteschip van ELO herrees vanavond, om het publiek te laten overspoelen met fraaie visualisaties en de muzikale hits van de band. Jeff Lynne had de perfecte band om hem heem gevormd om zowel de rock symfonieën als de pakkende popsongs op geslaagde wijze tot leven te wekken en zo nu en dan de benodigde steun in de zangpartijen te krijgen. Zijn composities blijken ook 40 jaar na dato nog prima overeind te staan binnen het alsmaar veranderende muzieklandschap. Het totale plaatje klopte vanavond, van de zinderende strijkersklanken en synths van Tightrope tot aan de rock ‘n’n roll van Roll Over Beethoven, nostalgie in zijn puurste vorm.

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Nou, hoe heb je het beleefd?

De band die ik het meest gezien heb ooit, ben de tel inmiddels kwijt maar vanaf 1997 ben ik bij, bijna, elk concert geweest.
Vaak bracht de band mij in hogere sferen, af en toe sloeg de band, wat mij betreft, ook wel een beetje de plank mis. (Let them Eat Cake/Love Cult en Black Hole periode) .
Vorig jaar het magistrale optreden op Down the Rabbit Hole mee gepikt, en gisteren dus in de leukste tent van het noordelijk halfrond.
Wat een geniaal concert.
Motorpsycho stelt eigenlijk nooit teleur maar tegenwoordig zijn ze in absolute bloedvorm.
Drie uur lang een boeiende set neerzetten vind ik voor Motorpsycho zelfs knap, heb mij geen moment verveeld.
Een prachtige selectie songs uit bijna 30 (!) jaar Motorpsycho.
Het geluid was ook eens oorverdovend aangenaam, kan mij ook wel anders herinneren dat het bijna niet om aan te horen was zo hard.
Motorpsycho bewijst maar weer eens één van de beste livebands ter wereld te zijn...mag ik dat zeggon? Ja! Dat mag ik zeggon!

Ought, Tolhuistuin, Amsterdam

Als indiestadpashouder reis je toch iets eerder af naar Amsterdam. Mede daardoor kreeg Ought van mij een herkansing. Ik had ze eerder gezien op LGw? en was destijds redelijk teleurgesteld. De twee uitgebrachte albums bevallen me echter nog steeds redelijk goed.

Het geluid was beter dan de vorige keer en ik had een betere plek. Toch wilde het weer niet echt memorabel worden. Bij de eerste nummers vond ik dat er te weinig onderscheid viel te maken tussen de instrumenten, het was af en toe een brij van geluid.

Als vierde en vijfde nummer werden vervolgens Men For Miles en Beautiful Blue Sky gespeeld. Uitstekende uitvoeringen en het publiek reageerde uitgelaten. Hierdoor kwam ik erachter waarom het niet echt wil klikken tussen mij en Ought; ze hebben wat mij betreft maar weinig nummers die dat niveau halen. Hierdoor was het vervolg weer aardig, maar niet meer dan dat.

Misschien geef ik ze nog eens een kans als ze een album of vijf hebben gemaakt. Als de indiestadpas dan nog bestaat natuurlijk.

Ik was al van plan nog iets over te schrijven, maar er eerder vandaag nog niet aan toe gekomen. Maar goed: Gisteren gezien dus in Vera Groningen, Motorpsycho.

Het was mijn doop qua concert van Motorpsycho. En doop is wel een passende term, want ik ben drie uur lang ondergedompeld in de geweldige muziek van Motorpsycho. Om het ook een religieuze ervaring te noemen, gaat misschien wat ver, maar bedwelmend en passievol was het wel.
Dat het op de plaat goede muziek is, wist ik, maar dat de drie mannen op het podium zo goed een geweldig geluid weten neer te zetten, de ene keer bijna een muur van geluid, op het andere moment juist heel mooi subtiel en dat het tijdens de drie uur slechts op een paar momenten wat inzakt, zegt heel veel.
Al met al een fantastische ervaring en hoop de band vaker te mogen zien.
Niet alleen het langste concert wat ik ooit in het clubcircuit heb mogen zien, ook één van de beste.

Ma 9 mei The Boxer Rebellion - Tolhuistuin Amsterdam

Terwijl de cd's steeds minder van kwaliteit worden is gisteravond te zien en te horen dat TBR live een ander verhaal is.
De volumeknop gaat open en als het gitaarspel van Andrew zuiver door de boxen klinkt is het genieten want wat legt hij heerlijke hemelse gitaartapijten over de nummers.
Zogauw hij even op "uit" gezet wordt (New York, No Harm en misbaksel Pull Yourself Together) kakt het concert in maar dat wordt prima gecompenseerd met uitbarstingen in de vooral oudere nummers (Surrounded, Evacuate en vooral afsluiter Goro Adachi).
Diamonds blijft ook live van uitzonderlijke kwaliteit.
Live blijft Boxer Rebellion een prima band, ik heb een leuke avond gehad.

Setlist
Keep Me Close
The Runner
Always
We Have This Place Surrounded
Let's Disappear
Semi-Automatic
Evacuate
New York
Caught by the Light
Big Ideas
No Harm
Weapon
Diamonds
Pull Yourself Together
Spitting Fire
Let It Go
Promises
The Gospel of Goro Adachi

Ik vanavond in de Effenaar ook, zelfde setlist. Keep it Close, Spitting Fire, Promises en de Gospel waren de hoogtepunten. Maar ook Let it Go klonk veel ruiger als op de CD.
Tot in Nijmegen in September, dan ben ik er weer bij.

10-05 Beverly (support Kinoo), De School Amsterdam 3,5* (€10 entree)

Concert nummer 4 in de voormalige Technische School in Amsterdam west maar nu de hotspot voor studenten die fan waren van Club 11 en Trouw. Het is nog steeds een rommelige locatie met een telkens wisselende ingang en binnen een mini doolhof. Deze keer hebben ze een nog kleiner lokaal gevonden waar dit concert plaatsvond. Net als het vorige (elektro) lokaal is het hier behelpen met de akoestiek maar wonderwel klinkt het hier wel beter. Podium is nog steeds te laag, de verlichting niet meer dan twee of drie leeslampen, geen enkele aankleding van de ruimte en kaartje worden met de hand gecontroleerd, dat wil zeggen de barcodescanner ontbrak! Het is dus spartaans een beetje a la krakerspand, DIY maar sfeer heeft het wel.

In het voorprogramma staat het Indie viermanschap van Kinoo uit Groningen en die hebben maar 4-5 nummers te spelen maar die smaken naar meer. Invloeden van The Cure hoor ik, zelf zeggen ze 70s Krautrock te spelen. Het is vooral de bebrilde leadgitarist die eruit springt, en als hij de ruimte had gehad op het podium dan was dat waarschijnlijk ook gebeurd. De zanger/slaggitarist is eigenlijk de minste van de vier, niet wat inzet maar gewoon wat betreft mogelijkheden. Deze beginnende band moet nog meer ervaring opdoen en hopelijk als de zanger zich focust op de zang(techniek) de komt het nog goed.

Maar ik kwam voor Beverly, het indie-rock bandje ontstaan in 2013 rond Ex-Crystal Stilts/Vivian Girls drummer Frankie Rose en zangeres/gitarist Drew Citron maar op het nieuwe album speelt Frankie al niet meer mee. Dat is jammer maar maakt het nieuwe album The Blue Swell er niet minder mooi om. Helaas sloeg technische pech toe aan het einde van het 4e nummer, na 5-10 minuten gedoe kunnen ze verder en verloopt alles volgens plan. Het is jammer dat ook hier de zang niet goed in de mix stond in de meeste nummers en pas tegen het einde dat beter werd. Door de beperktheden van de locatie komt niet al het moois uit de verf, van het nieuwe album werden maar 4 nummers gespeeld en net niet de 3 nummers die ik beter ken, Bulldozer, Contact en Victoria, maar wel Don't Wanna Fight.. Zangers Drew Citron is een lust voor het oog, met korte rok met stevige stampers eronder en een goedgevuld truitje, zingen kan ze ook alhoewel de zangeres van Sunflower Bean, die hier een maand geleden op het podium stond, wel meer kan, ook wat betreft teksten en variatie in de nummers maar voor een avondje uit is het prima vermaak.

Graag zie ik beide bands nog eens terug in Bitterzoet of Tolhuistuin.

Gisteren een weergaloos optreden van Iggy Pop in de Heineken Music Hall. Ik weet niet wie bij de HMH bedacht had dat het een goed idee was om hier een zitconcert van te maken, maar het maakte gelukkig weinig uit. Vanaf de eerste tonen van openingsnummer Lust For Life was de hele zaal al aan het staan, dansen en springen. En dat was maar goed ook, want Iggy was enorm energiek. Af en toe nam hij een kleine pauze en ging hij eventjes op een krukje achter op het podium zitten, maar verder stuiterde hij non-stop over het podium heen.

Qua muziek was The Passenger voor mij echt het hoogtepunt, zoveel euforie als dat nummer losbracht heb ik in geen tijden meegemaakt in een concert zaal. In de toegift deed Iggy daar echter nog een schepje boven op door, al Fall In Love With Me zingend, door de hele zaal te rennen. Hij heeft zo dicht bij me gestaan dat ik hem aan had kunnen raken, maar ik was echt compleet verlamd van enthousiasme. Wat mij betreft nu al een legendarisch concertmoment.

Natuurlijk was het ook een genot om Josh Homme en Matt Helder aan het werk te zien, maar Iggy stal toch echt de show. Ik had eerlijk gezegd vooral een kaartje gekocht omdat ik wist dat die twee mee zouden touren, maar ook zonder hen was het het meer dan waard geweest. Ik ben enorm blij dat ik deze levende legende nog een keer aan het werk gezien heb.

Een volle week live muziek, 4 concerten in 5 dagen, 3 ervan gratis i.v.m. jaarlidmaatschap Melkweg.
08-05 Buzzcocks (The Max, Melkweg) 3,75* (iets hoger omdat andere optredens deze week duidelijk minder waren)
10-05 Beverly (support Kinoo) De School Amsterdam (€10) 3,5* / 3,75*
11-05 The Coathangers / Seth Bogart (Oude zaal, Melkweg) 3,5* / 2,5*
12-05 John Watts / Fischer-Z (Oude zaal, Melkweg) 4,75*

Eerst het minste uit de weg, Seth Bogart werd als tweede act toegevoegd aan The Coathangers, dat was geen gelukkig huwelijk! Seth Bogart is een over-the-top-gay Synthpop-act voor fans van Boy George en Pee-Wee Herman en The Coathangers een power-pop-punk-damestrio, gelukkig mochten de dames eerst optreden. Grappig was dat alle dames kunnen drummen en zingen en vermoedelijk ook gitaarspelen, misschien beter op hun plek in de OCCII of OT301. Hun nieuwe album Nosebleed Weekend heeft 4 nummers die me zeer bevallen; Down Down, Excuse Me?, Watch Your Back en de novelty-hit (?) Squeeki Tiki met een badeend/speetje geluid. De laatste twee nummers werden live gespeeld, maar de nummers van vorige albums waren ook zeer te pruimen.

Seth Bogart was kitsch, bijna een karaoke-act die meezingt (en af en toe wat op een gitaar doet), ik heb het een half uur aangekeken en welgeteld één aardig nummer gehoord. Op het album klinkt het nog geïnspireerd door New Order met dito synth-geluid en die karakteristieke bass verwerkt in enkele nummers. Live was het letterlijk een one-man-(karaoke)-show. Loop niet snel weg tijdens een optreden maar ik was niet de enige.

De oude punks van Buzzcocks had ik een paar dagen daarvoor gezien, prima optreden, maar ik ken maar een viertal nummers goed, daarvan werden er twee gespeeld; What Do I Get? en hun grootste hit Ever Falling In Love. De zang van gitarist Steve Diggle houdt niet over gelukkig kan hij wel spelen, en Pete Shelley's zang stond slecht in de mix, nauwelijks verstaanbaar. De bassist vond ik er niet bij horen, leek te willen doorgaan voor één van de Gallagher broertjes met dito gebrilde attitude. Zonder Devoto is het eigenlijk een andere band, maar The Max stond bijna vol en velen vooraan hebben zich in elk geval goed vermaakt.

Dinsdag was het optreden van Alternative-Indie-Rockers van Beverly zie post van paar dagen terug.

Gisterenavond, weer eens Fischer-Z die de laatste 5 jaar wel minimaal één mini-tour door Nederland doet, hij is graag in Haarlem heb ik begrepen. Het optreden vorig jaar in Leiden bij Gebr. De Nobel was John Watts solo met slechts een elektrische gitaar en was het minste die ik heb bijgewoond. Er werden daar diverse nummers gespeeld van het nieuwe album maar dat kende dus nog niemand, plus veel nummers van solo-albums die ik niet ken. Dat maakt het moeilijk om in the mood te komen. Ondertussen is Fischer-Z/John Watts wel één van de acts die het vaakst live gezien heb, 6x op 5 verschillende podia in Nederland en België.

Gelukkig was er gisteren een volledige band en als bonus John Watts zelf als voorprogramma waar diverse nummers gespeeld werden die hij al jaren niet/nauwelijks nog speelt zoals Man in Someone Else's Skin (?) en Further from Love, het prachtige origineel staat op het Destination Paradise album. Niet alles liep gesmeerd, het nodige tune-en van John's gitaar haalde af en toe het ritme uit de show maar verder weinig echte problemen, het geluid is ook prima (op het balkon). Bovendien leek hij in een goede bui en speelde wonderwel veel klassiekers naast 4 nummers van het nieuwe album. Geopend werd met World-Go-Round, de afsluiter van het nieuwe album en later Just-a-Man, Is The Love en Unshakeable Bluesky (over zijn vader?). Verder kwamen de klassiekers voorbij: Marlies, Berlin, So Long, Battalions of Strangers, Wax Dolls, One Voice, Pretty Paracetamol, Room Service en het nummer dat volgens John alleen in Nederland gespeeld wordt The Worker. Jammer genoeg geen Limbo, net als het vorige optreden in de Melkweg jaren geleden, een geweldige show. De laatste show voorlopig in Nederland anders was ik er naar nog ééntje gegaan.

E-Clect-Eddy binnenkort staat Fischer Z in Venlo ( 24 / 25 Juni ) op het Zoks festival. In Limburg speelt hij Limbo regelmatig, laatste keer in Heerlen als toegift en hij had er zichtbaar lol in toen

thanx DjFrankie ik hou het in de gaten, maar is wel een end hier vandaan, maar als de rest van het programma van die dag aantrekkelijk is dan valt een trip te overwegen.

Maar het zou me niets verbazen als John na de zomer nog een paar optredens doet in Nederland of op nog een paar festivals te zien zal zijn.

Hè wat ?

Bizarre keuze. Was er ook halverwege pauze met koffie & cake ?

Gisteravond in de LantarenVenster in Rotterdam een werkelijk prachtig optreden gezien van Tord Gustavsen / Simin Tander / Jarle Vespestad - What Was Said (2016) Het album werd live gespeeld in setting die bijna sacraal aandeed. Verstilde muziek die zo ontzettend subtiel werd gespeeld en gezongen. Kippenvel. Was erg onder de indruk. Zaal was muisstil en elke detail was hoorbaar. Mooi verhaal van Tord waarom hij op de keuze was gekomen om oude Noorse gedichten te vertalen naar Pasthu. Gloedvol gezongen door Simin Tander (spreekt perfect Nederlands) die van Duitse - Afghaanse afkomst is. Dit is er eentje om niet snel te vergeten.

Pendragon in de Boerderij. Een nieuw abum viel er niet te presenteren, dus was gekozen voor de insteek '20 jaar The Masquerade Overture'. Dat album werd dan ook vanaf de start integraal gespeeld, gevolgd door een tweetal nummers die indertijd een bonusdisc vormden. Tijdens de eerste vijf kwartier viel er voldoende te smullen, al blijft het beroerde The Pursuit of Excellence een van de meest waardeloze nummers die ik ken. Ook de tweede bonustrack, vermoedelijk Schizo, vormde een dieptepunt. Een nummer waarin in een minuut of zes echt helemaal niets gebeurd. Beter was de andere bonustrack, een akoestische King of the Castle, waarin de achtergrondzangeressen excelleerden.
Met een tweede set met veel nieuwe epics, Beautiful Soul, Come Home Jack, This Green and Pleasant Land en Indigo, alsmede oudjes Nostradamus en Breaking the Spell, viel er helemaal niet te klagen. Veel gitaargeweld, af en toe een stukje toetsen voor Clive Nolan, en bij tijd en wijle een prominente rol voor de zangeressen, die een stuk beter ingezet werden dan bij het vorige concert (al valt er nog genoeg te verbeteren, in het begin stonden ze bijvoorbeeld veel te zacht in de mix). De nieuwe drummer, die de naar Steven Wilson vertrokken Craig Blundell opvolgde, viel me, behoudens en vrij saaie drumsolo niet echt op.
Tweeëneenhalf uur muziek voor een erg enthousiaste (uitverkochte) zaal. Ik heb Pendragon zo onderhand al best de nodige keren gezien, maar dit was zeker een van hun betere optredens, zo niet de beste.

Goh, jammer dat ik er niet bij was Brunniepoo.... Had al maanden een kaartje in mijn mailbox klaar staan om geprint te worden maar ik koos ervoor om met het gezin naar het songfestival te kijken... (niet lachen). Hopelijk komen ze weer binnen afzienbare tijd weer eens langs op een minder ongelukkig moment.

Uhm, aparte keuze Geen idee wanneer ze weer komen, maar ik verwacht niet voor eind 2017.

Zojuist The Who gezien en gehoord in Portland, Oregon. Tering wat zijn die mannen nog geweldig bij stem en energiek! Fantastisch concert en zeer goed geluid met Pino Palladino die al die geweldige Entwistle baspartijen prima vertolkte, maar wel heel erg statisch op het podium stond en Zak Starkey die dan wel met veel energie Moon's drumstijl deed herleven.

2 uur nonstop knallen, toen de band voorstellen en van het podium vertrekken zonder terug te keren. Dat was wel wat raar, maar ala, ik ga niet klagen. Heb enorm genoten.

Kom net terug van Benjamin Clementine in de Stadsschouwburg Groningen. Prachtig emotioneel optreden van een zeer ingetogen en ietwat introverte pianovirtuoos. En wat een stem! Komt live een stuk beter uit de verf dan op de plaat, vind ik. Erg onder de indruk!