Het tweede Prince concert op het Sint Pieters-plein te Gent. MEESTERLIJK 11/10

Gisteren Iron & Wine. Dit keer met volledige band en versterkt met sax en achtergrondzangeressen (o.a. Marketa Irglova).

Prachtig concert, alhoewel ik de rustige delen het mooist vond.

Anathema in P60 in Amstelveen.

Een dag nadat ik de band het Night of the Prog-festival in Duitsland had zien afsluiten, nog moe van het festival en de terugreis, toog ik alweer naar Amstelveen om Anathema andermaal aan het werk te zien.

P60 was voor mij een onbekende zaal, en gezien het imago van Amstelveen verwachtte ik eigenlijk een frisse, nogal sfeerloze zaal maar dat viel alleszins mee. De zaal zal vrijwel uitverkocht zijn geweest, een man of 500 schat ik en was daarmee erg vol. Het geluid was op de plaatsen waar ik stond steeds goed.

Anathema had op zaterdagavond de nodige problemen met de opbouw (net als Dream Theater ervoor), waardoor het optreden uiteindelijk korter duurde dan gepland. Hierdoor hebben ze noodgedwongen wat nummers weggelaten.

In het begin van de set was dit nog niet te merken. Beide avonden begonnen met een aantal nummers van We're Here Because We're Here. Aangezien deze plaat inmiddels lang genoeg uit is, waren de nummers voldoende bekend bij het publiek om met het nodige enthousiasme onthaald te worden.
Hierna was het de beurt aan A Natural Disaster dat met vijf nummers gisteren ook goed vertegenwoordigd was. Als eerste kwam het vervreemdende Closer, gevolgd door Balance, waarna de draad van We're Here weer werd opgepikt. In totaal zouden negen van de tien nummers van dit album voorbijkomen, wellicht iets te veel van het goede, iets meer de nadruk op ouder werk had wel gemogen. Na vijftien nummers en zo'n anderhalf uur spelen volgden nog een drietal toegiften: Are you there, solo door Danny, A Natural Disaster, wederom bloedmooi gezongen door Lee Douglas en een zinderende afsluiter met het bekendste nummer, Fragile Dreams.

Daarmee heeft de band overigens woord gehouden, de speciale afsluiter voor Night of the Progs, de Pink Floyd-cover Comfortably Numb was ook echt speciaal, al betwijfel ik of dit nummer gisteren de zelfde ontvangst zou hebben gekregen gezien het totaal andere publiek.

Twee totaal verschillende concerten. Zaterdag had de band minder tijd dan gepland en speelde daarom in sneltreinvaart zoveel mogelijk nummers, maar toch lukte het de band wat beter om toegankelijk te zijn. De band kwam relaxter over dan gisteren, toen de eerste vijf nummers bijvoorbeeld zonder enig commentaar werden gespeeld. Ook later werd er maar weinig gesproken, nummers werden niet aangekondigd en eigenlijk alleen Danny kwam ontspannen over.

Twee avonden Anathema, twee geweldige concerten van een band die in topvorm steekt. Ik kan er weer even tegenaan!

Setlist zaterdag:

Thin Air
Summernight Horizon
Dreaming Light
Everything
Closer
A Natural Disaster
Angels Walk Among Us
Deep
Universal
Flying
Fragile Dreams
-
Comfortably Numb


Setlist zondag:

Thin Air
Summernight Horizon
Dreaming Light
Everything
Closer
Balance
Angels Walk Among Us
Presence
A Simple Mistake
Deep
Lost Control
Release
Flying
Universal
Hindsight
-
Are you There
A Natural Disaster
Fragile Dreams


--
edit: correctie met dank aan Papartis

Gisteren ben ik naar de Achterhoek Spektakel Toer in m'n prachtige woonplaats geweest en heb daar een aantal interessante optredens bijgewoond.

Brock and the Brockettes leken op hillbillies met hun cowboyhoed (Brock) en retro-jurkjes (Brockettes), ze maakten hillbillie-muziek en het Amerikaans klonk ook echt als zuidelijk geknauw. Uit Zeeland kwamen ze overigens. Het accent van de zanger was net zo goed te verstaan als de gemiddelde hillbillie, dus authentiek is het tot op zekere hoogte toch nog. Verder was de muziekstijl zo consequent vastgehouden dat alleen het grote enthousiasme en oprechte liefde voor het gecoverde materiaal er de nummers van weerhielden om bijna parodieën te worden. Een geslaagd optreden was het wel.

Daarna heb ik een stukje meegepakt van Matthijs Leeuwis, de zoon van een leeuwin en Guus Meeuwis, of wacht, ik begin flauw te worden. Hij werd de Achterhoekse J.J. Cale genoemd. Ik zeg liever: een wat arrogant uitziende eeuwige student met weinig bijzondere liedjes met nogal flauwe teksten.

Flor d'Luna speelde fado. De gitarist speelde sterk, de zangeres viel behoorlijk tegen. Het was echt zo'n type huisvrouw die na haar veertigste besluit dat ze iets met haar leven wil gaan doen omdat het zo tegenviel, denkt dat ze uitermate kunstzinnig is, zichzelf in drie woorden zou beschrijven als "spiritueel, artistiek, levenslustig" en van zichzelf zegt dat ze "zo lekker gek" is. Gelukkig maar dat de teksten in het Portugees waren en ik ze toch niet kon verstaan (hoewel een van de nummers een tekst van Pessoa had, dat was wel jammer dat ik die niet kon verstaan), want het gedicht dat de gitarist voordroeg had nogal wat weg van de categorie "Hans Teeuwen - In de schaduw van jouw wanhoop" (of hoe heet het precies?). Natuurlijk zei achter me een oude vrouw direct: "O, wat poëtisch!"

Los Bomberos speelden prima Cubaanse muziek, waaronder een aantal covers en ook eigen composities, die zowaar in het Gronings dialect gezongen werden. Als de globalisatie tot zulke opvallende, maar genietbare bastaarden leidt, dan mogen wat mij betreft die handelsgrenzen toch opengegooid worden.

De Rolling Beat Band speelde met één grote versterker annex drumstel en bracht langgerekte covers van de Rolling Stones en vooral veel Bob Dylan. Prima gespeeld, maar echt opwindend was het niet.

Jackamo was wat mij betreft het hoogtepunt van de dag: piano-rock 'n roll, covers van o.a. Ray Charles en Dr. John, sterk drumspel, sterk orgel- en pianospel, prima zang. Bij aanvang zaten er maar liefst twee mensen (inclusief ondergetekende), maar toen het duo begon te spelen, kwam er gelukkig meer publiek bij kijken. Ze verdienden echter een flink groot publiek, het aantal mensen dat er stond was toch echt veel te weinig.

Afsluiter La Vie en Rose bracht behoorlijk stomende gypsypunk, soms zelfs met lijntjes richting Talking Heads en The Clash. Op cd klinkt het allemaal vreselijk flauw, verantwoorde wereldmuziek gestoken in een erg goedkoop doosje dat niet eens goed sluit, maar ja, toen had ik dat kreng al gekocht toen ik daar achter kwam ('t kostte niet veel overigens, dus zo'n probleem is het ook weer niet). Toch miste ik toch wat, ik weet niet precies wat, maar misschien had ik ook gewoon dronken voor het podium moeten dansen.

(Helaas weet ik precies wat je bedoelt)

Ik ben ook bij het concert geweest van Anathema in P60 Amstelveen.
Prima concert voor een vol P60 en een enthousiast publiek.

Verder maakte Vincent Cavanagh bekend dat Lee Douglas (zus van de drummer overigens) een vast band lid is geworden. (doordat ze haar baan kwijt is).
Zij is een prima toevoeging voor de band en haar rol is groeiende. Prima stem ook.

Kleine correctie op het verslag van Brunniepoo.
"Are You There"werd solo gezongen door Danny Cavanagh.

Ah, dan denk ik dus al jaren ten onrechte dat de zanger Danny heet

Die opmerking over Lee zag ik overigens meer als een grap, maar goed, misschien klopt het wel. Ik zou het zeker toejuichen als ze meer gaat zingen. Het slaat af en toe echt nergens op dat ze het halve optreden vanaf de zijkant staat toe te kijken terwijl ze makkelijk de tweede stem kan verzorgen. Meer nummers zoals A Natural Disaster waarin ze de leadzang doet, zou ik al helemaal toejuichen.

Lee Douglas is toch al sinds de release van de laatste plaat officieel lid van de band?

Gisteren The National gezien in 013. En wat was het gaaf!

Het voorprogramma van de avond kwam uit Parijs. En dat was te horen ook. Niet alleen aan het feit dat ze Frans zongen, maar vooral ook aan hun steenkolen-Engels. Arlt (zo heette het) was een popduo bestaande uit een zangeres en een zanger/gitarist. Na een aarzelend 'We are nice to be here' begonnen ze te spelen en het viel me alleszins mee. Ze speelden leuke, aanstekelijke popdeuntjes en de zangeres had een prachtige stem. Ongeveer halverwege hun setlist pakte zij een bijna leeg bekertje drinken en een klein hamertje op. Waar was dat voor? Ze heeft er een nummer lang mee in haar handen gestaan zonder er ook maar iets mee te doen Enfin, ik was best te spreken over het voorprogramma. Helaas werden ze door de zaal wat minder goed ontvangen.

Na een halfuur stopten ze ermee en weer een halfuur later kwamen de heren van The National het podium op. Ze speelden die avond veel nummers van High Violet, hun laatste album. Daarnaast speelden ze eigenlijk van alles wat. Uiteraard kwamen er nog de nodige nummers van Boxer voorbij, maar ook hun andere drie albums werden niet vergeten. Van Sad Songs for Dirty Lovers speelden ze Available (met het outro van Cardinal Song) en ook van hun debuutplaat kwam een nummer voorbij: Son. Dat nummer mogen ze zeker vaker gaan spelen!

Blijkbaar voelde de band zich op hun gemak in 013, want de bandleden (en dan met name Matt, Aaron en Bryce) maakten veel tijd vrij voor grapjes. Grapjes over Beyoncé, over Bloemendaal (waar ze de dag ervoor nog gespeeld hadden), over hun nummers en over elkaar. Het maakte de show alleen nog maar leuker.

Na een hele rits nummers gespeeld te hebben gingen ze van het podium af om daarna nog terug te komen voor een toegift. Te beginnen met Think You Can Wait. Dit is een nieuwe single die niet op een album is verschenen, maar desondanks is het een van mijn favoriete nummers. Het grootste deel van het publiek leek het nummer niet te kennen, maar ik genoot er met volle teugen van. Voor wie het nummer nog niet kent is het zeker een aanrader!
Daarna speelden ze Mr. November en Terrible Love en toen volgde het klapstuk van de avond: Een akoestische versie van Vanderlyle Crybaby Geeks. Normaliter is dit een van mijn minst favoriete nummers, maar deze versie zal me eeuwig bij blijven. De band kwam aan de rand van het podium staan. Matt legde zijn microfoon neer, de broers Dessner pakten ieder een akoestische gitaar en Bryan (de drummer) nam een tamboerijn ter hand. En toen begonnen ze te spelen. Kippenvel! Een waardige afsluiter van een avond als deze.

Toen de band onder luid applaus en gejoel het podium afliep pakte Matt nog een halfvolle fles wijn die hij nog op het podium had staan. Een meisje op de voorste rij kreeg hem cadeau. Matt liep weg en draaide zich toen ineens weer om. Bekertjes vergeten! Hij gaf haar nog een stapeltje plastic bekers en toen verdween hij echt van podium.

Ik vond het wel jammer dat ze mijn twee favoriete nummers van High Violet (Runaway en Sorrow) niet gespeeld hebben. Net als Mistaken for Strangers, mijn onbetwiste The National-favoriet. Maar dat mag de pret niet drukken: Ze hebben een hele mooie setlist gespeeld met een hoop andere favorieten van me en ze hebben er een hele vette show van gemaakt. Dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Gisteren mijn laatste vakantiedag in Bilbao en - had ik effe geluk? wist het niet van te voren ! - daar speelde gisterenavond The Arcade Fire op het open terrein (´Explanada´) van het Guggenheim Museum. Ik kon ter plekke nog aan kaarten komen van iemand die er nodig vanaf wilde (kennelijk was het niet helemaal uitverkocht).




De show was er niet minder om en kreeg (voor zover mijn kijk op het Spaans het toelaat) een goede kritiek in El Mundo, waar ook de foto vandaan komt. Zelf kwam ik maar geleidelijk aan in de sfeer, omdat bij het geluid de nadruk iets te weinig op de violen lag naar mijn smaak. Geluid en sfeer werd echter steeds beter. Het slotnummer was grandioos mooi met Régine in topvorm. Mooi decor met de unieke locatie en het bleef nog droog ook. Een korte nachtrust bleef maar over (vanochtend vroeg vliegen) maar dat had ik er wel voor over. Heel vreemd nu weer thuis te zijn.


Setlist.
Ready to Start
Keep the Car Running
Neighborhood #2 (Laika)
No Cars Go
Haïti
Intervention
Rococo
The Suburbs
The Suburbs (Continued)
Neighborhood #1 (Tunnels)
Suburban War
Month of May
Rebellion (Lies)
We Used to Wait
Neighborhood #3 (Power Out)

Wake Up
Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)


Cool consumptiemuntje:

A Place To Bury Strangers in Rotown. Ik ben eruit: Rotown is een hele leuke plek, maar niet om bands te kijken. Als je niet op één van de eerste drie rijen staat, zie je niks. Er staan pilaren op onhandige plekken. En het publiek staat er áltijd doorheen te praten. Zelfs bij A Place To Bury Strangers.

Misschien was het een goed concert, maar omdat ik alleen de bovenste helft van de hoofden van de bandleden heb kunnen zien was de beleving er totaal niet. en de oordoppen moesten in- de decibelmeter stond op een bepaald moment op 110.

Een goede setlist met drie nieuwe nummers, en als klapperrr een half uur durende versie van I Lived My Life To Stand In the Shadow Of Your Heart die overging in Ocean.

The Doors in 013. lekker concert met vrijwel alle verplichte nummers.

Light my Fire in 013 on Vimeo

Ik was ook in 013, en het is inderdaad wel terecht om Manzarek & Krieger gewoon The Doors te noemen. Fantastisch optreden. Na twee nummers was Dave Brocks stem opgewarmd, en dan klinkt hij precies als Jim Morrison, maar met het verschil dat Morrison zeer waarschijnlijk minder zuiver zou zingen. Er staat wel een andere persoonlijkheid. Brock deed Morrison een paar keer voor de sier na, maar gelukkig niet constant, dan zou het maar een neppe bedoeling worden. Met afstand de beste zanger die Manzarek & Krieger gehad hebben. Met Jim zou deze show niet beter zijn geweest.

Behoorlijk psychedelische show met 'When the Music's Over' en 'Not to Touch the Earth' voor mij als absolute hoogtepunten. Verder werd een groot deel van L.A. Woman afgewisseld met psychedelica. Enige minpunt vond ik de flamenco gitaar van Krieger tijdens het intro van 'Spanish Caravan'. Dat klonk echt nergens aan. Volgens mij resoneerde deze veel te veel, waardoor het klonk alsof Krieger alle noten miste of verkeerd aansloeg.

Veel improvisaties tussendoor, wat dat betreft is de muziek nog precies hetzelfde als vroeger. Om eerlijk te zijn vind ik deze incarnatie live beter dan de echte Doors. Met bassist erbij heeft Manzarek ook een extra hand vrij, en wat kan die man nog geweldig spelen! Krieger is soms wat slordig, en hij zat er een paar keer naast, maar je weet dat dat gaat gebeuren. Het houdt hem onvoorspelbaar, en meestal gaat het goed. Manzarek kwam trouwens een aantal keren behoorlijk grappig uit de hoek. Of Dave Brock tijdens Manzareks 'sex machine' praatje met dat spuitende blikje.

Het publiek was ook ontzettend enthousiast. Bijna alles werd meegezongen en toegejuigd. Gemiddelde leeftijd lag niet eens zo hoog. Het bewijs dat The Doors nog steeds behoorlijk populair zijn?

Pa was mee, nog voor vaderdag, en The Doors zijn z'n lievelingsband en L.A. Woman zijn favoriete plaat. Hij was daarom ietsjes terughoudender, maar hij vond Dave Brock erg overtuigend als zanger, en vond dit een fantastisch optreden. Hij zei dat ze er zonder Brock mee op konden houden (al vond ik hun vorige zanger ook niet slecht).

013 wekte wel weer irritatie op. Waar slaat het in hemelsnaam op om 35 minuten te laat te beginnen, terwijl er alle tijd was om de gitaren en flesjes drinken neer te zetten? Elke keer zie je een idioot het podium overlopen en er aan de andere kant weer aflopen zonder iets te doen. Bij 013 zijn dit soort fratsen blijkbaar normaal. Iedereen die vorig jaar bij Slayer is geweest kan dat beamen.

4,5*

Zondag Avi Buffalo




Erg jong bandje en de nieuwe nummers bevallen me nog niet echt.

Gisteren James Vincent McMorrow




Adembenemend mooi. Hele zaal was doodstil. Hij speelde solo met ook een aantal covers o.a. Chris Isaak (Wicked Game) en Midlake (Roscoe).

Prince in Ahoy (snel de clips bekijken want ze zijn er zo weer af: zijn niet van mij trouwens).

Als doorgewinterde fan raak je verwend. NSJ, Melkweg (ook al was ik daar beiden niet aanwezig). Je ziet de setlist van Gent, eerste avond (210 minuten) Perugia (195 minuten), Je hoort Prince zeggen dat het de beste avond van de tour is en toch krijg je 'maar' 120 minuten.

Opener Gold was waanzinnig: hij heeft het zo'n 15 jaar niet meer live gespeeld dus het was een droombegin.
En hoppa, gelijk Purple Rain erachteraan: uitgekauwd misschien maar live toch nog steeds geweldig te horen.
En de hit machine denderde me daar tot groot genoegen van de minder grote fans in mijn gezelschap: Let's Go Crazy, Delirious, 1999, Little Red Corvette, Take Me with U, Raspberry Beret en Cream.

Toen kwam Don't Stop 'till You Get Enough in combi met Cool. Tja, allemaal nummers die hij vorig jaar ook speelde en het blijft voor mij telkens toch wat raar om juist Prince Michael Jackson te horen spelen.

Hierna mochten de dames in de band Make You Fel My Love opvoeren waarna Prince het weer overnam met Let's Work. Eindelijk kwam er dan toch weer een verrassing: Chocolate, een nummer van The Time dat hij tijdens het tweede Melkweg optreden ook speelde. U Got the Look bleek de afsluiter.
En toen was het na een uur en 10 minuten blijkbaar afgelopen. De lichten gingen aan en velen keken verrast. Ja Prince, dat grapje kennen we nu en inderdaad de eerste ' toegift' bleek Kiss te zijn ingeluid door ' dit is de beste avond van de tour, I hugg you and give you a Kiss'.
Dan denk je: we krijgen een vette drie uur, hij is gek op Nederland, maar Kiss bleek weer het einde. Vervolgens zaten we bijna een kwartier in het donker en gebeurde er niks. Ik vond het geen leuk spelletje meer: dit was gewoon irritant.

Maar goed, doordat de lichten uitbleven wist je dat het wel door zou gaan en zo geschiedde: If I Was Your Girlfriend blijft altijd geweldig en Controversy is zeker ook niet vervelend. en vervolgens weer pauze.

Toen dacht ik: nu krijgen we het funky gedeelte. De NSJ compensatie voor de minder grote fans is nu geweest. Nu komen de jams, de solo's en vooral de groovende funk.
Vooruit: twee nummers van The Time die ook vorig jaar al op het menu stonden. The Bird en Jungle love.
Zo, dansende mensjes weer van het podium af, thank you goodnight en dat was het dus. Exact twee uur na de aftrap.

Ben ik verwend? Blijkbaar. Vond ik het goed? Me dunkt! Het was een ijzersterke Greatest Hits show (en zo denkt mijn stem er nu ook over).

Maar toch had deze avond een raar bijsmaakje. Misschien overheerst de teleurstelling van het niet gaan naar de tweede Melkweg show (waar ik gewoon binnen had kunnen komen zonder de hele dag in de rij te staan). Misschien hoorde ik te veel nummers die al lang op het programma staan. Misschien was mijn hoop op een spetterende afsluiting in zijn 'geliefde Nederland' van 3 en een half uur te groot.
Voordeel: Shelby's rol was erg klein en er zaten een paar geweldige versies tussen. Plus eens niet van die hapsnap medley's. Gewoon de nummers lekker lang spelen. Heerlijk.

Voorlopig mag Prince weer even op een lager pitje. Hoe dan ook blijft het voor mij de beste live entertainer die ik ken en de volgende keer ben ik er gewoon weer bij en zal ik niet vanuit de auto naar Rob (VanDeGriend) zwaaien maar naast hem een drankje doen

Daar heb ik niets aan toe te voegen aEro.

Eigenlijk toch wel de uitvoering van Kiss was vele malen beter dan de studio versie en weet niet of jij het hebt gezien maar ik wel hij heeft zijn gitaar aan iemand in het publiek gegeven maar die moest hem ook razend snel weer afgeven aan een of andere dodo van de security.

Mijn beleving van het concert staat bij de discussie op de artiesten pagina van Prince voor de geintereseerden.

Die Kiss versie was identiek aan die van Antwerpen vorig jaar maar die versie blijft geweldig (live altijd geweldig nummer en afwijkend van de studioversie).

Dat van die gitaar schijnt inderdaad altijd zo te zijn. Leuk voor het plaatje denk ik dan maar. ook deze keer weer veel fans op het podium.

En nu naar bed met suizende oren

Op NSJ stond het vrijdag nog een paar tandjes harder, geluidsnivo van vanavond kwam ongeveer overeen met de zaterdag en zondag op NSJ

Prince was gister geweldig, maar wel wat kort. 2 uur met ongeveer 30 minuten 'wachttijd'. Had minimaal een half uurtje langer gemogen. Verder prima feestje, goede greatest hits show, maar geef mij maar het gejam van NSJ.

Gisteren naar De Lokerses Feesten geweest en daar gezien

-Das Pop buiten gewoon sfeerisch optreden ken niet zo heel val van ze (heb 2 albums van ze geloof ik) dus voor mij dan veel onbekende nummers. Wel erg goed gespeeld moet maar eens wat meer van ze aanschaffen.

- Primal Scream presents Screamadelica was de reden dat ik naar deze dag van De Lokerese Feesten ben gegaan omdat ik het album geweldig vind en wel benieuwd was hoe dit live anno 2011 uit de verf zou komen. Het Rockt, Dampt en Stampt nog steeds net zo veel als 20 jaar geleden (Is het werkelijk al weer 20 jaar geleden ik word oud). Zeer energiek en dynamisch optreden, de nummers staan nog steeds als een huis en het klonk als een klok. Kortom een geweldig concert van Primal Scream.

- Kelis was lekker funky bezig, ben haar na haar eerste 3 albums een beetje uit het oor verloren, binnenkort haar latere werk ook maar eens gaan checken.

- Goose niet zo heel bekend hier in Nederland maar in Belgie blijkbaar wel aan reacties van het publiek te merken hun combinatie van Rock en Electro was een waardige afsluiter van de eerste avond van De Lokerse Feesten. Hun Electro met een "bite" paste perfect bij de optredens van de rest van de avond.

Heb een zeer geslaagde avond gehad in Lokeren goed festival niet te groot een zeer betaalbaar. Zeer zeker voor herhaling vatbaar volgend jaar, mede ook door de zeer diverse programmering.

Summer Darkness gisteren in Tivoli Utrecht.

Opener was The Wars , ogen dicht (Interpol), ogen open (heeft Paul Banks een metamorfose ondergaan)? Echt erg gelijkend, de set die ze speelde was misscxhien wel het album dat Interpol had moeten maken vorig jaar. Leuke set, alleen jammer dat er om 15.00 nog zo weinig mensen waren.

Daarna was het de beurt aan Ulterior . Ik kende het album al, en vind dit erg goed. Maar toen de znager opkwam, tseesus wat een mannetje. Hoe vaak de microfoon standaard wel niet op de grond gegooit werd .
Muzikaal prima. maar qua performance een dikke onvoldoende. Soms is een band beter op plaat dan live, dit is het voorbeeld.

Vervolgens onze belgische vrienden The Neon Judgement . Degelijke EBM waarbij ze voornamelijk hun oude werk brachten.
Hoogtepunt Tv Treated, minpunt geen Chinese Black of Tomorrow in the Papers.

Daarna Nitzer Ebb zeer goede set, met de klassiekers, Murderous, Join in the Chant, Let Your Body Learn en Warsaw Ghetto.
Waren genoeg fans in de zaal, en publiek reageerde erg enthousiast op dit drietal.

Tot slot Killing Joke , en dit was geen grapje, erg harde maar geweldige set met vooral nieuwer werk. Hit Love Like Blood werd al als 2de gespeeld. Veel werk uit jaren 90 waaronder Pandemonium.
Frontman Jaz Coleman stond er weer bij als een bezwerende priester met zijn zwarte overall.
Super afsluiter van dit mini-festival en de prijs slechts 30 euro!

Ze spelen as. zaterdag op gratis festival Schollenpop in Scheveningen. Mocht je de smaak te pakken hebben.....

Niet gisteren maar vrijdagavond.

The Selecter, mijn 'ska-maat' vroeg of ik niet meeging en maar ja gezegd want vorig jaar in Hasselt toch wel genoten van hun optreden op Sinner's Day en moet zeggen dat ik het opnieuw boeiend vond, ze hadden er duidelijk zin en dat was te horen, het album Too Much Pressure integraal gespeeld + nog wat nieuwe nummers en onvermijdelijk ook dat kutnummer van Amy Winehouse. Toch veel plezier gehad, niet veel geld kwijt (was gratis) en een fantastisch decor (Heilige Bloedkapel op Burg in Brugge).
enne...Pauline ziet er nog steeds erg goed uit.

John Grant in Rotown. Wat een stem en wat blijven het prachtige nummers

De bar bleef dicht en dat deed wonderen, want een stil Rotown een heel optreden lang is een unicum.
Ook fijn dat Grant afstapt van dat flauwe gedoe met toegiften. Je nummers spelen en dat was het dan. Leuke kerel trouwens, die makkelijk contact maakt met zijn publiek.

Ik ben behoorlijk onder de indruk.

The Jayhawks in Metropool, Hengelo: geslaagd weerzien.

Een voor mij eerste kennismaking met een geweldige purpose built popzaal, met een zeer goede P.A. en een puike akoestiek.
Niets van de geluidsproblemen zoals blijkbaar de dag ervoor in Paradiso, behalve het snoer van de bas dat na twee nummers werd vervangen.

En een mooi weerzien met oude ' vrienden' , die hoewel ouder, en daardoor de meeste songs een tikkie langzamer spelend ?, nog steeds de kunst verstaan mij, en blijkbaar de rest van het publiek met mij, in vervoering te brengen met die twee stemmen die voor elkaar geschapen lijken te zijn.
Als de drummer en de keyboardspeelster dan ook nog meedoen in de samenzang, is het helemaal 'af'.
Toen na een nummer of twee de band volledig bij de les was, deed het concert niet onder voor het optreden wat ik anderhalf decennium eerder in Vredenburg zag.

Goed concert, blij dat Olson weer naast Gary Louris op het podium staat.
Want alleen, zoals in het "voorprogramma" vind ik zijn stem toch snel vervelen.

Hoogtepunt was vreemd genoeg het door drummer Tim O'Reagan gezongen 'Tampa to Tulsa'.
En waar ik geen genoeg van kan krijgen is die gitaarsound van Louris. Wat haalt hij toch een mooie warme toon uit die SG.

Over de setlist ben ik niet helemaal zeker, maar in ieder geval speelden ze:

Wichita
Two Angels
Real Light
Red's Song
Nothing left
Closer to Your Side
Two hearts
Settled
Take Me With You
She Walks
Blue
Nevada
I'd Run Away
Miss William Guitar
Guilder Annie
Bad Time
Waiting
Up Above my Head

En als toegift dacht ik de volgende nummers te herkennen;

Over My Shoulder
Sister Cry
Tampa to Tulsa
Black Eyed Susan
Clouds
High Water Blues

Ik ga vanavond ook John Grant bekijken in het kleine/knusse Merleyn/Nijmegen. Ben benieuwd.

En vandaag heb ik even met hem staan praten in Donner. Hij kocht daar net als ik een boek.

Sympathieke vent en grappig dat hij probeerde af te rekenen in het Nederlands wat hem nog goed afging ook. Tijdens zijn optreden sprak hij ook wat ingestuurde woordjes. Leuk.

Maar deze 'kleine toegift' maakt deze artiest toch wel een beetje extra bijzonder nu. Maar alleen al die stem was indrukwekkend genoeg om een ongelooflijke indruk achter te laten. De mensen die me dat al verteld hadden hebben niets te veel gezegd.

Veel plezier In Nijmegen (hij zal zometeen wel uit Rotterdam vertrekken neem ik aan ).

John Grant @ Merleyn/Nijmegen 10 aug 2011:

Ik kan me alleen maar aansluiten bij alle lofuitingen over deze man. Wat een fantastische stem en ook z'n pianospel is geweldig. Merleyn was uitverkocht en stond ademloos te luisteren. Tussen de nummers door was er tijd voor interactie met het publiek, waarbij één wazig figuur na elk nummer de hand van John schudde . Bij enkele nummers had John assistentie en ook deze kon goed overweg met de piano. In Nijmegen deed hij tevens zijn best om wat in het Nederlands te zeggen en achteraf was hij met iemand een nederlandstalige recensie van zijn cd aan het uitpluizen. Nieuwe liedjes You Don't Have To en Vietman doen verlangend uitkijken naar een nieuw album (hoewel ik nog lang niet uitgekeken ben op Queen of Denmark)

Setlist:

You Don’t Have To (nieuw liedje)
Sigourney Weaver
I Wanna Go to Marz
Where Dreams Go To Die
Chicken Bones
It’s Easier
Outer Space
JC and Honeybear
Queen of Denmark
Fireflies (niet op org. album)
Caramel
Vietnam (nieuw liedje)
Little Pink House (the Czars)

Na afloop een kletspraatje gemaakt en de setlist laten signeren (onderaan schreef hij heel vlotjes een "tot ziens !").

Absynthe Minded & The Van Jets op Linkerwoofer.

Heerlijke set van beide, en de gigantische regenbuien kon het publiek niet deren.

Vooral de afsluiter van Absynthe Minded, stuck in reverse, is echt geweldig. De link hieronder is van Pukkelpop 2 jaar geleden. Zéér de moeite.

Absynthe Minded - Stuck In Reverse Live @ Pukkelpop Mainstage 2009 - YouTube

Live in Utrecht afgelopen maandag Explosions in the Sky

The Only Moment We Were Alone



Your hand in mine