Topics als deze zijn inderdaad een prima wegwijzer voor eventuele aanschaffen.
De muziek doet iets met je als je er over gaat schrijven en er dieper op in gaat.

De Engelse Top 40 van 20 september 1980

01 01 Feels like I'm in love - Kelly Marie
02 04 One day I'll fly away - Randy Crawford
03 07 It's only love - Elvis Presley
04 30 Master blaster - Stevie Wonder
05 02 Start! - The Jam
06 05 Eighth day - Hazel o' Connor
07 03 Ashes to ashes - David Bowie
08 10 Modern girl - Sheena Easton
09 08 Dreamin' - Cliff Richard
10 18 Another one bites the dust - Queen
11 06 9 to 5 - Sheena Easton
12 11 The sunshine of your smile - Mike Berry
13 14 Can't stop the music - Village people
14 17 Paranoid - Black sabbath
15 15 It's still rock & roll to me - Billy Joel
16 13 Bankrobber - The Clash
17 09 Tom Hark - Piranhas
18 12 I die: you die - Gary Numan
19 21 Marie Marie - Shakin' Stevens
20 20 A walk in the park - Nick Straker band
21 36 Baggy trousers - Madness
22 25 I want to be straight - Ian Dury
23 24 I owe you one - Shalamar
24 22 Best friend/ Stand down Margaret - The Beat
25 27 I got you - Split enz
26 40 Two little boys - Splodgenessabounds
27 38 Searching - Change
28 --- D.i.s.c.o. - Ottawan



29 26 United - Judas Priest
30 16 The winner takes it all - Abba
31 19 Oops upside your head - The Gap band
32 39 General and majors - Xtc
33 23 Upside down - Diana Ross
34 --- If you're looking for a way out - Oddysey



35 --- Three little birds - Bob Marley



36 --- My old piano - Diana Ross



37 35 Taste of bitter love - Gladys knight and the Pips
38 28 Give me the night - George Benson
39 --- Ac//dc - You shook me all night long



40 32 Circus games - Skids

Een beetje een 'flets' weekje, even afgezien van de monsterstijging van Stevie Wonder en het aarzelende begin van Baggy trousers van Madness. Maar ik voel zo maar aan dat dat nog goed gaat komen.

Ook opmerkelijk: Abba, die over het algemeen zeer goed scoort in Engeland en met The winner takes it all uiteindelijk de Nederlandse nummer 1 van het jaar zou worden, gaat hier nu al van 16 terug naar 30, in de pas achtste week van de Engelse notering.

Dan de nieuwe binnenkomers, ook niet echt schokkend. Zelfs niet als de titel You shook me all night long is, de nieuwe single van Ac//dc (5,5) Ik ben een beetje een Ac//dc 'afvallige'. Vroeger vond ik Whole lotta rosie prachtig, nu doet het mij nog weinig. De tragere versie daarvan, You shook me all night long dus, daar ben ik ook niet zo ondersteboven (meer) van.

Een rondje 'op de goede weg' en 'het is nog steeds niets': Oddysey heeft zowaar een redelijk smaakvolle disco ballad met If you're looking for a way out (6), ruimschoots boven het niveau van Use it up and wear it out. Wat Ottawan daarentegen met D.I.S.C.O. presteert (2) tart weer elk voorstellingsvermogen inzake goede bedoelingen met deze muziekstroming brrr.

My old piano is een Diana Ross (disco-)classic die ik wél met liefde zal indelen bij de voldoendes (6,5)

Ten slotte de prima reggae van Bob Marley (Three little birds, 8,0). Geen idee of hier soms sprake is van een live-versie van Babylon by bus of iets dergelijks. Het komt officieel van de cd Exodus (1977) maar het kan ook zomaar alsnog de studio versie zijn die later nog eens werd uitgebracht. Wij hadden Three little birds pas in 1984 op single uit (verscheen niet in Top 40 of Tipparade).

5,5 vind ik wat laag voor AC/DC, maar het is wel zo dat elk ander nummer op Back In Black beter is.

Volgens Wiki is Three little birds de studio-versie van het album Exodus. Alleen in Engeland een hit geweest, en voor de zoveelste keer meld ik in dit topic: dat wist ik niet. Het gebeurde bij Bob wel vaker dat nummers pas jaren later een hit werden. In Nederland staat me bij de One love.people get ready en Waiting in vain pas in de jaren tachtig hits werden. Alles bij elkaar is het toch wel opvallend hoeveel hits Bob Marley in de laatste jaren voor zijn dood (en vooral ook erná) heeft gehad over de gehele wereld.

Ik geef toe: de nieuwe binnenkomers in de Engelse hitlijst maken het niet gemakkelijk om disco te waarderen voor wat het is. Ik ben allang blij dat musician dat nummer van Odyssey wel te pruimen vindt, maar van Ottawan (en van de nr 1 in die lijst, Kelly Marie) word ik ook niet vrolijk. Diana Ross herstelt het vertrouwen weer enigszins met een door de heren van Chic geproduceerd nummer dat ik eigenlijk meer pop dan disco vind. Maar wel goed gedaan.

Opmerkelijk hoge hitnotering voor Elvis Presley trouwens, met een voor mij onbekend nummer.

Week 39 - 1980
Top 40
Tipparade

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: Status Quo - What You're Proposing



#23: Vader Abracadabraham - Mijn Dorpje Elst Bij Nijmegen
#24: Sniff 'N' Tears - Driver's Seat
#27: The Sunstreams - Ver In Den Vreemde
#28: Supertramp - Take The Long Way Home (Live)
#29: Patti LaBelle - Release
#30: Kelly Marie - Feels Like I'm In Love

Er was eens een tijd waarbij het bij Status Quo nog draaide om leren jackies, gescheurde spijkerbroeken en het Budweiser-gevoel en niet om bruiloften en partijen. What You're Proposing was volgens mij de laatste in die categorie. Ik vind het best knap hoe je met semi-akoestische gitaren nog zo'n heerlijk lopende rocker kan maken. Wij vermaken ons hier absoluut mee. Fijn nummer van de Quo [9,5].

Spuit 11 heb ik even moeten opzoeken in m'n Tipparade-map. Hij kwam dus met zijn interpretatie op Freddie Aguilar's Anak, maar dat mag ik misschien niet zeggen want hij zal het zelf wel weer hebben verzonnen [2].

Driver's Seat behoeft eigenlijk geen introductie en het is vorig jaar ook al aan bod gekomen, maar nu ging het dan eindelijk gebeuren voor ze. Driver's Seat zou een dikke hit voor ze worden, en bij de 3de heruitgave kwam het zelfs op #1 terecht. Eigenlijk valt er geen fout aan te ontdekken, al is het nogal 'gewone rockmuziek'. De langere versie, ik neem aan de versie die op het album Fickle Heart staat, is degene die we nu nog op de radio horen met die gitaarsolo. Die hoor ik liever. Al met al verdient het een [8].

The Sunstreams kan ik nergens vinden. Bespaart ons wat ellende, dacht ik zo.

Het is werkelijk ongelofelijk, maar waar: 5 weekjes Tipparade met als hoogste positie #7 voor Supertramp's live-versie van Take The Long Way Home. En iedereen kent het, het is 'up there' met School, Give A Little Bit, Logical Song, Dreamer, It's Raining Again etc. kwa populariteit. Maar heb ik het nu verkeerd, of is vandaag de dag alleen de studio-versie te horen op de radio? Maar ja, zo kan ik wel doorgaan. Puntje bij paaltje: Lekker up-tempo nummer, vlot gebracht, creatief arrangement, goed gezongen [9].

Patti LaBelle is een goede zangeres, laat daar geen misverstand over bestaan, maar Release vind ik het 'net niet'. Het raakt de juiste toetsen aan voor verantwoorde disco-muziek, maar toch mist het iets [5,5].

Leuker vind ik eigenlijk Kelly Marie's liedje, al geldt hier wel dat als je je eigen beelden bij een liedje hebt, je vooral niet de videoclip moet gaan bekijken ( ). Ongelofelijk campy dit, maar misschien juist daarom onweerstaanbaar [7,5].

Meen je dat echt, een 7,5 voor Kelly Marie? Ik geef er niet meer voor dan een 2, vallend onder de categorie treurig stemmende nep-disco. Maar goed, op één in Engeland, ik geef het toe.

Take the long way home live heeft volgens mij zelfs nog even de Top 40 gehaald. Het merkwaardige is, dat de studio-versie van Take the long way home de vierde single was van Breakfast in America en een klein hitje in de VS. Maar ik weet niet zeker of de studioversie wel is uitgebracht in Nederland.

Dat kan de reden zijn geweest dat er is gedacht: we brengen in Nederland maar de live-versie uit op single, dan hebben we twee vliegen in één klap, nl. ook reclame voor het nieuwe Paris album.

Hoe dan ook, ik vind zelf Take the long way home één van de betere tracks van Breakfast in America.

En Sniff 'n the tears moeten natuurlijk "top op the bill" gaan worden, de komende weken!

Tipparade: Week 39 van 1980

Alarmschijf: Status Quo - What You're Proposing
Alle jaren '70-hits van Status Quo vind ik prima, nadien werden ze helaas steeds meer een balorkest. Dit is zowat één van hun laatste prima hits: het rockt, het swingt, het klinkt erg plezierig.
Cijfer: 8,5

#24: Sniff 'N' Tears - Driver's Seat
Weliswaar een ééndagsvlieg maar dit is een onverwoestbare klassieker dat in 1991 opnieuw een (nog grotere) hit werd, ik kan er werkelijk niets verkeerds over zeggen.
Cijfer: 9,5

#28: Supertramp - Take The Long Way Home (Live)
Vind ik ook één van de beste nummers van Supertramp, vlotte melodie, prima vocalen, inventieve en sfeervolle begeleiding.
Cijfer: 9

#29: Patti LaBelle - Release
Het lijkt alsof Patti Labelle twijfelt tussen soul en disco. Wel prima gezongen maar het wil niet echt swingen.
Cijfer: 6

#30: Kelly Marie - Feels Like I'm In Love
Natuurlijk fout met name die synths en veel heeft het niet om het lijf maar het is een opgewekt nummer met vlotte melodie en niet onaardig gezongen en vooral: het pretendeert niet meer dan het is. Toch liever een leuk fout nummer als dit dan serieus bedoelde maar emotieloze en oervervelende muziek.
Cijfer: 6,5

Van Vader Abraham en Sunstreams heb ik de clip niet gevonden. Blijkbaar zijn ze zo beschaamd om het op YouTube te plaatsen.

Take The Long Way Home heeft de Top 40 nooit gehaald, althans niet volgens de Top 40-site.
Maar Supertramp moest het tenminste in Nederland niet van singles hebben. Alleen Give A Little Bit was een echt grote hit en It's Raining Again verbleef een paar weken in de Top 10.

De live-versie van Dreamer, waarschijnlijk óók van Paris, werd een mini-hitje.
Die zien we volgend jaar dus terug.

TOP 40 VAN ROB nr 222, 24-9-1980
dw vw aw
1 1 6 Ashes to ashes - David Bowie
2 3 4 Johnny and Mary - Robert Palmer
3 2 11 Peter Gunn - Emerson, Lake & Palmer
4 10 7 Anak - Freddie Aguilar
5 8 9 One day I'll fly away - Randy Crawford
6 4 10 Don't ask me why - Billy Joel
7 24 2 Woman in love - Barbra Streisand
8 7 8 Late in the evening - Paul Simon
9 6 7 Oh yeah - Roxy Music
10 14 5 Magic - Olivia Newton-John
11 5 11 Babooshka - Kate Bush
12 13 5 Another one bites the dust - Queen
13 9 7 A forest - The Cure
14 21 3 Master blaster - Stevie Wonder
15 20 4 If it's alright with you baby - The Korgis
16 12 6 All over the world - ELO
17 11 8 I'm all right - Kenny Loggins
18 19 3 Get 'im outta town - The Laughing Dogs
19 -- 1 Take the long way home - Supertramp
20 27 3 Limbo - Fischer Z
21 15 10 Upside down - Diana Ross
22 23 4 Fame - Irene Cara
23 16 6 Sausalito summernights - Diesel
24 17 5 Don't leave me here - Taurus
25 -- 1 Sanctuary - New Musik
26 26 3 I never had a love like this before - Massada
27 25 4 Head up to the sky - Spargo
28 18 7 Because they're young - Duane Eddy
29 34 2 Don't stand so close to me - The Police
30 33 2 Some broken hearts never mend - Telly Savalas
31 31 3 Long blond animal - Golden Earring
32 32 3 Hop on the bus - Nick Hole
33 -- 1 Total loss - Kayak
34 22 6 Sitting in a café - Cherry van Gelder-Smith
34 -- 1 Blind date - Ginger
35 29 9 Underwater - Harry Thumann
37 -- 1 Oops upside your head - The Gap Band
38 28 6 Steal away - Robbie Dupree
39 30 11 This world of water - New Musik
40 35 10 The winner takes it all - Abba

Een vrij normale top 40 deze week. Anak en Woman in love stijgen flink door, maar Ashes to ashes lijkt toch ongenaakbaar aan top.

Op 19 de hoogste binnenkomer, de live-versie (van het album Paris) van Take the long way home. Werd op de radio goed gedraaid, maar geen hit geworden (iedereen kocht het album al?). Wel een van de sterkere Supertramp-songs, met dat majestueuze begin en altijd de melancholie die om de hoek op de loer ligt.

Op 25 de opvolger van het geinige This world of water, Sanctuary. Iets minder geinig, maar nog steeds prima, met een sterk refrein. Helaas zouden we hierna weinig meer van New Musik vernemen.

Op 33 weer een single van Kayak, het wat nerveuze Total loss. Nog altijd aardige singles van deze band, maar de kwaliteit van Winter time en Chance for a lifetime lijkt wel achter de rug.

Op 36 het enige hitje van Ginger, Blind date. Het wist nog net de top 40 te halen. Vrolijk rockliedje, beetje in de stijl van The Romantics en The Cars, maar wat minder uitbundig.

Tenslotte op 37 Oops upside your head van The Gap Band, toch wel een klassieker in het genre (geloof ik) en de doorbraak voor deze band. Aparte disco toch wel, door dat herhaalde refrein en die zanger die er enigszins onverstaanbaar doorheen kakelt. Later ook vaak gekopieerd/gesampled.

Hot 100 - Week of September 13, 1980

Top 10:

#1 - #1 Diana Ross - Upside Down
#2 - #4 Air Supply - All Out Of Love
#3 - #3 The Rolling Stones - Emotional Rescue
#4 - #5 Irene Cara - Fame
#5 - #2 Christopher Cross - Sailing
#6 - #7 George Benson - Give Me The Night
#7 - #9 Paul Simon - Late In The Evening
#8 - #10 Johnny Lee - Lookin' For Love
#9 - ? Queen - Another One Bites The Dust
#10 - ? Eddie Rabbitt - Drivin' My Life Away

Eindelijk, of misschien achteraf voor Queen zelf: helaas komt AOBTD binnen op #9 en zou nog doorstomen naar de top, waar diva Ross nu nog altijd heerst.

Iedereen kent natuurlijk Eddie Rabbitt's liedje. Vergeten we even Henk Wijngaard's versie, dan hebben we hier een alleraardigst country-deuntje waar je vrolijk van word [7,5].

-----

Binnenkomers bij de onderste 10:

#99: Dynasty - I've Just Begun To Love You
#97: Waylon Jennings - Theme From The Dukes Of Hazzard



Rosco hoeft hier geen bekeuring voor te geven.

#92: Meco - The Empire Strikes Back (Medley)
#91: Mickey Gilley - Stand By Me

Het liedje van Dynasty vind ik onopvallende disco, duidelijk in de slipstream van Chic gemaakt en volgens mij was dit toen al gedateerd [5].

Het thema van The Dukes kennen we natuurlijk allemaal. Daarnaast staat het wat mij betreft overeind als een leuk countrynummer en Waylon's vocalen vind ik ook erg sterk. Een ruime voldoende voor dit leuke nummer, Ch-Chew! [8].

Van Meco alweer een thema, en ditmaal van de tweede Star Wars-film. Dit klinkt ontzettend catchy en goed gemaakt waarin alle karakters van de film aan bod komen. Niet wars van pretenties, maar gewoon leuk vermaak [7,5].

Waar Soul de Amerikaanse hitlijsten van 1967 veroverden, daar is country in 1980 het sleutelwoord. Deze slijmerige versie van Ben E. King's klassieker mogen we gelijk doorverwijzen naar de kliko. Zorgvuldig van alle randjes ontdaan klinkt dit als your typical country-diarree, volledig platgewalst voor de massa [2].

Dat nummer van Eddie Rabbitt heb ik lange tijd niet meer gehoord maar werd destijds regelmatig op de radio gedraaid, vind het nog steeds een leuk nummer evenals de tune van Dukes of Hazzard.
Die zoveelste coverversie van Stand By Me hoort wat mij betreft ook in de prullenbak.

Hot 100 - Week of September 20, 1980

Top 10:

#1 - #1 Diana Ross - Upside Down
#2 - #2 Air Supply - All Out Of Love
#3 - #9 Queen - Another One Bites The Dust
#4 - #4 Irene Cara - Fame
#5 - #8 Johnny Lee - Lookin' For Love
#6 - #6 George Benson - Give Me The Night
#7 - #7 Paul Simon - Late In The Evening
#8 - #10 Eddie Rabbitt - Drivin' My Life Away
#9 - ? Larry Graham - One In A Million You
#10 - #3 The Rolling Stones - Emotional Rescue

Amerikanen gingen blijkbaar helemaal voor slijmerige arrenbie zonder enig waarneembare kwaliteit [Larry Graham: 3]. Queen heeft al duidelijk de wind in de zeilen waardoor vooral The Stones het moeten ontgelden.

------

Binnenkomers bij de onderste 10:

#100: Dan Seals - Late At Night
#99: Whitesnake - Fool For Your Loving (1980-versie)
#98: Jay Black - The Part Of Me That Needs You
#96: Jon & Vangelis - I Hear You Now
#95: Pat Benatar - You Better Run
#94: Poco - Under The Gun
#92: Rossington Collins Band - Don't Misunderstand Me
#91: Eric Clapton - Cocaïne (Live)




Je hoeft er niet stoned voor te zijn om deze Cocaïne te waarderen...

Dan Seals is weer eens zo'nm gezichtsloze country-artiest waarbij het niet verwonderlijk is waarom zijn naam geen belletjes doen rinkelen [4].

De originele versie van Whitesnake's Fool For Your Loving heeft wat mij betreft meer ballen dan de remake uit 1989 dat hier een hitje zou worden. Lekker strakke productie. Vooral die gitaarsolo knalt er goed in. AOR-rock van het betere soort [8].

Jay Black (de 'Jay' van Jay & The Americans) komt hier met een ongeïnspireerde MOR-single. Mijn lieve schat zegt 'It sounds like a watered-down Roy Orbison'. Met zo'n stem moet je gewoon iets maken dat dicht bij rock 'n' roll blijft, anders werkt het gewoon niet [3,5].

Pat Benatar komt altijd met kwaliteitsmuziek. Ik vind haar muziek altijd passievol klinken. Nooit een noot teveel, nooit over the top, maar gewoon goed uitgebalanceerd met genoeg attitude. Ook dit nummer klinkt glorieus en het heeft ballen [8].

Van Poco ben ik er zeker van dat ze met betere liedjes kwamen (Rose Of Cinnamon komt zo in me op). Dit soort rockmuziek gaat ze gewoon niet zo goed af [5,5]. Rossington Collins Band komt ook al met zo'n gezichtsloze rocker dat het ene oor in, het andere uit gaat. Weinig spectaculair [5].

Blijft over Eric Clapton, en dit was toen ook al een oudje van 'm. Deze versie is van het live-album Just One Night, Met gemak het beste van deze week. Lekkere drive, lekkere laid-back-gevoel en deze live-versie laat het wat korte origineel 'ademen', het klinkt nergens te lang [9].

Weer wat geleerd: nooit geweten dat de live-versie van Cocaine in de VS op single is uitgebracht. Ik heb, als ik me niet vergis, een Nederlandse single van Tulsa Time als single-track van dat live-album. Zoals ik ook niet wist dat de studio-versie van Take the long way home in de VS op single was verschenen en daar zelfs nog een klein hitje is geweest.

Verder is het leuk dat Drivin' my life away van Eddie Rabbitt door dit topic aan de vergetelheid wordt ontrukt. Ik heb dat altijd een heerlijk radioliedje gevonden, ook al heeft het een country-achtige inslag. Grote hit geweest in de VS, zo blijkt.
Ik hb zelfs nooit geweten dat het thema van The Dukes of Hazzard gezongen werd door Waylon Jennings (die, aan het hoesje te zien, in de VS genoeg heeft aan zijn voornaam. Wij in NL denken dan tegenwoordig aan iemand anders....) Leuk countrynummer, goed gezongen ook.

Die nummers van Meco - disco-versies van bekende filmthema's - daar heb ik in de meeste gevallen een zwak voor. Rond die tijd kon je die platen - cut-outs van Amerikaanse import - voor een habbekrats in de uitverkoopbakken vinden. Ze zijn niet allemaal even sterk, maar ik zou het leuk vinden als die dingen ooit nog eens op CD zouden verschijnen. Al blijft dat waarschijnlijk 'wishful thinking'. Toegegeven, het is natuurlijk behoorlijk campy allemaal, maar het is goed gearrangeerd, zit leuk in elkaar en paste goed in het tijdsbeeld van rond 1980, met al die aandacht voor science-fictionachtige films. The Empire strikes back vormt daar geen uitzondering op.

Het scheelt twee letters, maar Poco maakte natuurlijk volstrekt andere muziek. Hun vroege output wordt door kenners als hun beste materiaal gezien - en waarschijnlijk terecht - maar ik heb altijd een zwak gehad voor hun mid-seventies output, tot aan het album Legend toe, waarmee ze in de VS uiteindelijk doorbraken en twee grote single-hits scoorden. Dat album hinkte al op twee gedachten en vanaf Under the gun gaat het inderdaad echt mis: een geforceerde poging om aan te haken bij de populaire stromingen van die tijd, zoals AOR en new wave. Het gaat ze inderdaad niet goed af.

Musician’s Top 30, 27 september 1980

01 (03) Johnny & Mary – Robert Palmer
02 (02) Master blaster – Stevie Wonder
03 (05) Ashes to ashes – David Bowie
04 (---) Angel – Fleetwood mac



Schrijfster van Angel

05 (09) Start! – The Jam
06 (01) I never had a love like this before – Massada
07 (07) Mondo sinistro – Al Stewart
08 (11) Room service – Fischer Z
09 (04) A forest – The Cure
10 (10) Blew my cool – Herman Brood
11 (14) Dirty white boy – Foreiger
12 (---) Don’t stand so close to me – The Police
13 (06) Late in the evening – Paul Simon
14 (13) Thunder and lightning – Chicago
15 (17) I got you – Split enz
16 (08) Oh yeah – Roxy Music
17 (24) And the cradle will rock – Van Halen
18 (15) Sausolito summernight – Diesel
19 (25) Politiek – Bram Vermeulen
20 (---) King’s call – Phil Lynott



21 (---) I die: you die – Gary Numan



22 (16) One day I’ll fly away – Randy Crawford
23 (19) Another one bites the dust – Queen
24 (21) Long blond animal – Golden earring
25 (12) Babooshka – Kate Bush
26 (23) If it’s alright with you baby – The Korgis
27 (26) Come a little bit closer – Jay & The Americans
28 (---) Total loss – Kayak
29 (---) Woman in love – Barbra Streisand
30 (22) Together too long – Meteors

Dit is natuurlijk de week van de volgende, succesvolle single van Fleetwood Mac. Angel (in Nederland) als A kant en Sisters of the moon op de andere kant.

Twee topstukken werkelijk van Stevie Nicks van het album Tusk. Vandaar destijds gelijk ook een laaiend enthousiasme. Nicks heeft erg rustige nummers aangeleverd (of moeten aanleveren) voor Tusk maar de enige twee nummers waar dan nog vaart en zelfs een gitaarsolo (Sisters of the moon) in zit, staan nu dan genoteerd.

Dat The Police binnen zou komen lijkt mij geen verrassing. Geldt ook voor Woman in love van Barbra Streisand.

Verder ook een ijzersterke binnenkomer met King's call van Phil Lynott. Kayak valt tussen alle geweld nauwelijks op maar Total loss is op zich niet slecht.

Ook ben ik blij met de notering van mijn oude single I die: you die van Gary Numan. Alleen bekend van de Engelse hitlijst maar ook wel degelijk uitgebracht in Nederland.

Ten slotte: voor Massada waarschijnlijk de grootste domper, van één naar zes. Het was bijna onvermijdelijk tussen al die grootheden. Vorige week schreef ik al niet voor niets: déze eerste plek wordt ze in ieder geval niet meer afgenomen....

Morgen misschien ook even over dit jaar een voorlopige Top 15 maken...

Eerst maar eens de Engelse top 40 van 27 september 1980!




01 --- Don't stand so close to me - The Police



02 02 One day I'll fly away - Randy Crawford
03 04 Master Blaster - Stevie Wonder
04 01 Feels like I'm in love - Kelly Marie
05 21 Baggy trousers - Madness
06 03 It's only love - Elvis Presley
07 10 Another one bites the dust - Queen
08 28 D.I.S.C.O. - Ottawan
09 08 Modern girl - Sheena Easton
10 06 Eighth day - Hazel o' Connor
11 05 Start! - The Jam
12 09 Dreamin' - Cliff Richard
13 36 My old piano - Diana Ross
14 15 It's still rock and roll to me - Billy Joel
15 07 Ashes to ashes - David Bowie
16 23 I owe you one - Shalamar
17 11 9 to 5 - Sheena Easton
18 12 The sunshine of your love - Mike Berry
19 14 Paranoid - Black sabbath
20 20 A Walk in the park - Nick Straker band
21 19 Marie Marie - Shakin' Stevens
22 25 I got you - Split enz
23 13 Can't stop the music - Village people
24 27 Searching - Change
25 35 Three little birds - Bob Marley
26 16 Bankrobber - The Clash
27 26 Two little boys - Splodgenessabounds
28 22 I want to be straight - Ian Dury
29 34 If you're lookin' for a way out - Odyssey
30 24 Best friend/ stand down Margaret - The Beat
31 --- Stereotype - The Specials



32 17 Tom Hark - The Piranhas
33 32 Generals and Majors - Xtc
34 18 I die: you die - Gary Numan
35 --- Amigo - Black slate



36 31 Oops upside your head - Gap band
37 --- Killer on the loose - Thin lizzy



38 39 You shook me all night long - Ac//dc
39 29 United - Judas Priest
40 --- Gotta pull myself together - The Nolans



Dáár is dan de sensatie van de afgelopen maand, Don't stand so close to me van The Police, nieuw binnengekomen op 1.Toen dat gebeurde wist ook iedereen inmiddels dat The Police bestond. En masaal werd het nummer nu opeens gecoördineerd gekocht. Maar een paar maanden nadat 'we' aan alle kanten van de Noordzee en de Atlantische oceaan te hooi en te gras singletjes plukten van Regatta de blanc en Outlandos d'amour.

Toch krijgt Don't stand so close to me van mij niet de hoogste eer, ik hou het op 8,5.

Ik ben helemaal niet te beroerd om tienen te geven voor mooie nummers, ik vind Stereotype van The Specials wel in aanmerking komen en Killer on the loose van Thin Lizzy helemaal.

De reggae van Black slate in Amigo (7) is aantrekkelijk, misschien een beetje traag.

Het allerlaagste cijfer is voor, je zult het mij niet kwalijk nemen, The Nolans en Gotta pull myself together (1). Youtube wilde (even) niet functioneren vandaar dat de link niet meer was te plaatsen. Maar het is vreselijk, deze meidenband.

Benieuwd hoe het volgende week afloopt, er zijn nogal een paar behoorlijke stijgers. Madness heeft de draai gevonden, Ottawan helaas en Diana Ross. Randy Crawford zal zwaar balen, van die eerste plaats van The Police...

Week 40 - 1980
Top 40
Tipparade

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: Diana Ross - My Old Piano


Diana doet het met haar oude piano.

#23: Eddy Grant - My Turn To Love You
#24: Max 'N Specs - Don't Come Stoned And Don't Tell Trude
#25: New Musik - Sanctuary
#26: Bonnie St. Claire - Bonnie, Kom Je Buiten Spelen
#27: The Specials - Stereotype
#28: Doobie Brothers - Real Love
#29: Ray, Goodman & Brown - My Prayer (de eerste 3 minuten van de clip)
#30: Suzi Quatro - Rock Hard


Suzi terug op de glamtour.

My Old Piano blijft een prima nummer van 'an emaciated diva' (©mijn schat). Inderdaad: Wat is ze allejeuzes mager in die clip... . Maar goed, het liedje dus: Het heeft nu niet veel met disco meer te maken, maar al klinkt het iets doorsnee, ze weet er altijd wel een speelse draai aan te geven. De meeste kracht zit 'm misschien in die piano-nootjes die in het refrein zitten verwerkt. Smaakvol gedaan [8].

My Turn To Love You is Eddy Grant's bijdrage aan het disco-genre. Dit klinkt zo godvergeten droog en gezichtsloos dat het eigenlijk beschamend zwak is als je het vergelijkt met z'n latere singles en zijn werk voor The Equals. Het verschil in kwaliteit met z'n volgende single Do You Feel My Love is als dag en nacht. Snel maar weer vergeten, deze misstap [3].

Max 'N Specs vind ik ook niet fantastisch. Een 70's disco-wijsje met een 1980-jackie aan en het klinkt te anoniem. Net als z'n voorganger terecht in de vergetelheid beland [4,5].

Sanctuary is een aardige opvolger van This World Of Water, maar wel een beetje 13-in-een-dozijn. Waarschijnlijk was dat de reden dat het niet echt opgepikt is, maar het is wel het soort liedje dat moet groeien. Wat dat betreft ben ik sportief en geef ik een [7].

Bonnie, Kom Je Buiten Spelen is natuurlijk te kazig voor woorden (hé, zien we daar Gemaster niet in de clip, aan het begin?), maar het moet gezegd dat dit goed wordt gezongen. Het liedje zelf is echter wat kinderachtig en te sentimenteel (het goedkoopste soort sentiment). Ik word er wat flauw van [4].

Op het volgende commentaar krijg ik waarschijnlijk wel wat negatieve reacties: Van Stereotype kan ik niet al te veel bakken. Het klinkt als een dj die op z'n werk verschijnt met de verkeerde platen in de hoezen. Zoiets moet je eigenlijk aan The Clash overlaten, jongens. Die doen dat met meer stijl [5].

Ook de Doobie Brothers ontkomen niet aan enige vorm van scepsis deze week. Real Love zit kwalitatief in orde, alle elementen zijn daar, van Michael McDonald's soulvolle stem tot de rijke instrumentatie, maar het klinkt iets te gewoon, iets te saai, iets te MOR. Een krappe voldoende lijkt me uh... voldoende hier [6].

De meligheid kent geen tijd deze week. Sympathiek, die 'tribute' voor Al Goodman, maar godallemachtig, bij My Prayer val ik zowat in slaap. Dat pathetische intro, die doo-wop-pretenties... Teveel hooi op een vork, zoiets [4].

Wat mij betreft komt de leukste verrassing deze week uit een geheel onverwachte hoek. Suzi Quatro probeerde met Rock Hard haar glam-verleden in het heden te plaatsen. Dat is middels Rock Hard wat succes betreft niet echt gelukt. Helaas? We zullen het misschien nooit weten -haar carrière was hierna ten einde- maar als Rock Hard een indicatie zou moeten geven voor wat er daarna had mogen verschijnen, zou ik zeggen van wel. 'It's sassy, it's fun' zegt m'n lieve vrouw. En dat vind ik ook, gewoon. Leuk nummer, lekker recht-toe-recht-an en ik word er blij van, vooral na de wat dooie concurrentie deze week [8].

TOP 40 VAN ROB nr 223, 1-10-1980
dw vw aw
1 1 7 Ashes to ashes - David Bowie
2 2 5 Johnny and Mary - Robert Palmer
3 4 8 Anak - Freddie Aguilar
4 7 3 Woman in love - Barbra Streisand
5 5 10 One day I'll fly away - Randy Crawford
6 3 12 Peter Gunn - Emerson, Lake & Palmer
7 25 2 Sanctuary - New Musik
8 10 6 Magic - Olivia Newton-John
9 19 2 Take the long way home - Supertramp
10 14 4 Master blaster - Stevie Wonder
11 6 11 Don't ask me why - Billy Joel
12 20 4 Limbo - Fischer Z
13 12 6 Another one bites the dust - Queen
14 8 9 Late in the evening - Paul Simon
15 15 5 If it's alright with you baby - The Korgis
16 9 8 Oh yeah - Roxy Music
17 13 8 A forest - The Cure
18 18 4 Get 'im outta town - The Laughing Dogs
19 11 12 Babooshka - Kate Bush
20 33 2 Total loss - Kayak
21 29 3 Don't stand so close to me - The Police
22 22 5 Fame - Irene Cara
23 16 7 All over the world - ELO
24 31 4 Long blond animal - Golden Earring
25 30 3 Some broken hearts never mend - Telly Savalas
26 36 2 Blind date - Ginger
27 17 9 I'm all right - Kenny Loggins
28 37 2 Oops upside your head - The Gap Band
29 26 4 I never had a love like this before - Massada
30 21 11 Upside down - Diana Ross
31 -- 1 Cogli la prima vela - Angelo Branduardi
32 -- 1 The king's call - Phil Lynott
33 -- 1 The wanderer - Donna Summer
34 -- 1 Release - Patti Labelle
35 24 6 Don't leave me here - Taurus
36 23 7 Sausalito summernights - Diesel
37 32 4 Hop on the bus - Nick Hole
38 27 5 Head up to the sky - Spargo
39 -- 1 My prayer - Ray, Goodman & Brown
40 28 8 Because they're young - Duane Eddy

David Bowie houdt moeiteloos stand op 1. Alleen Sanctuary gaat met een reuzensprong van 25 naar 7, maar of dit nu een plaat is die op 1 zal komen?... Ook Supertramp stijgt goed door, en die lijkt mij meer nummer 1-potentie te hebben.

Vijf binnenkomers deze week (het gemiddelde aantal), die opmerkelijk genoeg allemaal bij de onderste 10 enteren. Op 31 de Italiaanse bard Angelo Branduardi met zijn folkachtige song. Opvallend dat dit zo maar een hitje kan worden (tipparade).

Op 32 Phil Lynott met zijn hommage aan Elvis Presley, ondersteund door de gitaar van Mark Knopfler. Geen superhit, maar wel stemmig en beheerst, en ontroerend.

Op 33 Donna Summer met een wat mindere song (inderdaad); ik was toen een groot DS-fan, maar deze zal niet hoger komen dan nummer 30. Toch wel een opmerkelijk modern geluid, achteraf.

Op 34 de indrukwekkende strot van Patti Labelle (de leadzangeres van Voulez-vous coucher avec moi ce soir). Disco met een soulrandje, en ook nog een boodschap.

Op 39 dan nog, niet erg overtuigend, My prayer. Een nogal ouderwets, misschien ook cheesy liedje, maar ze kunnen wel zingen!

Ik heb het vanmorgen nog even zitten te beluisteren, maar toch wel terecht, die stijging van New musik met Sanctuary in de lijst.

Ik had ook wat reserves (dacht ik), als opvolger van het redelijk spectaculaire This world of water. Maar toch een prima opvolger (8)

Hot 100 - Week of September 27, 1980

Top 10:

#1 - #1 Diana Ross - Upside Down
#2 - #2 Air Supply - All Out Of Love
#3 - #3 Queen - Another One Bites The Dust
#4 - #6 George Benson - Give Me The Night
#5 - #5 Johnny Lee - Lookin' For Love
#6 - #7 Paul Simon - Late In The Evening
#7 - #8 Eddie Rabbitt - Drivin' My Life Away
#8 - #4 Irene Cara - Fame
#9 - #9 Larry Graham - One In A Million You
#10 - ? Kenny Loggins - I'm Alright

De film Caddyshack laat zich eindelijk gelden in de Top 10. Diana Ross mag van Queen nog een extra weekje genieten aan de top.

-----

Binnenkomers bij de onderste 10:

#100: Mickey Gilley - True Love Ways
#99: Nitty Gritty Dirt Band - Make A Little Magic
#97: Deliverance - Leaving L.A.
#94: Boz Scaggs - JoJo
#92: Don Williams - I Believe In You


'I wear my heart on my sleeve'.

#91: Chic - Rebels Are We

Mickey Gilley misdraagt zich deze keer weer eens met Buddy Holly's True Love Ways. Moet die man uiteindelijk zelf weten. Als ie er zelf maar plezier aan beleefd vind ik het best [2]. Dan liever de Dirt Band. Dit klinkt als hele propere country-pop, al is het wel wat zoutloos [6].

'Is this a Bee Gees reject? It's like an artificial sweetener. It doesn't taste quite like sugar's supposed to and it leaves a bad aftertaste.' Merkt mijn schatje gevat op bij het horen van Deliverance's Leaving L.A. Gatverdamme, wat een dunne, magere, slappe zooi is me dit . Hans, The Nolans verdienen wat mij betreft een gouden medaille vergeleken met zoiets... [1].

Boz Scaggs komt ook niet echt verhelderend over hier. Dit is wel een erg doorsnee interpretatie van hitgevoelige soulmuziek [5].

Don Williams laat horen hoe je een zoetsappig country-liedje kan maken dat gelijk heel klein en oprecht klinkt. I Believe In You is geen liedje dat je elke dag uit jezelf opzet, maar de tekst komt recht uit het hart en de voordracht is alleszins geloofwaardig. Wij kunnen ons er prima mee vermaken, leuk nummer [9]. En dan mogen Chic hier wel roepen dat ze rebels zijn, zo klinken ze hier al lang niet meer. De '15 minutes of fame' zijn gepasseerd [4].

Je moet ook LA helemaal niet verlaten, dat is al een eerste fout.
Maar voor de rest idd..... (1)

Inderdaad een mededinger voor 'slechtste song van 1980'.... Nog niet eens liftmuziekwaardig.

Tipparade: week 40 van 1980.

Alarmschijf: Diana Ross - My Old Piano
Eén van haar beste nummers, lekkere baslijn en prima productie (van Edwards & Rogers).
Cijfer: 8

#23: Eddy Grant - My Turn To Love You
Eddy Grant probeert met de disco-rage mee te liften maar hij is de melodie vergeten, dit is zoutloos en vervelend. Gelukkig zou hij zich revancheren met o.a. I don't wanna Dance en Give me Hope Joanna.
Cijfer: 3

#24: Max 'N Specs - Don't Come Stoned And Don't Tell Trude
Dit is ook verre van geweldig maar heeft tenminste iets als een aanstekelijk refrein. Voor de rest een weinig bijzonder rapnummer.
Cijfer: 5,5

#25: New Musik - Sanctuary
Iets minder dan de vorige singles Living by Numbers en World of Water maar degelijk popnummer in de tijdgeest zonder dat het gedateerd klinkt.
Cijfer: 8

#26: Bonnie St. Claire - Bonnie, Kom Je Buiten Spelen
Natuurlijk te melig en te kinderachtig voor mij maar het is wel goed gezongen.
Cijfer: 4

#27: The Specials - Stereotype
Niet hun beste nummer, maar die stemmen in de achtergrond en dat exotisch gitaartje vind ik wel leuk en het nummer heeft een aparte broeierige sfeer.
Cijfer: 7,5

#28: Doobie Brothers - Real Love
Het is ongetwijfeld vakkundig gebracht en Michael McDonald heeft een prima soulstem maar de productie vind ik te glad vooral door de kazige synthesizer.
Cijfer: 6

#29: Ray, Goodman & Brown - My Prayer
Dit trio vergeleek ik eerder in dit topic met The Platters en nu komen ze af met een overgeproduceerde cover van The Platters die tenslotte niets toevoegt aan het origineel. De intro is bovendien gejat van Love Unlimited.
Cijfer: 4,5

#30: Suzi Quatro - Rock Hard
Dit nummer heb ik niet op mijn compilatie staan - het werd geen hit - maar het is wel een geslaagde terugkeer naar de glamrock in haar glorietijd.
Cijfer: 7,5

Hij zou zich in december alweer herstellen. Niet te geloven dat Do You Feel My Love van dezelfde artiest is...

Musician’s Top 30, 04 oktober 1980, week 40


01 (04) Angel * Fleetwood mac
02 (01) Johnny and Mary * Robert Palmer
03 (03) Ashes to ashes * David Bowie
04 (05) Start! * The Jam
05 (02) Master blaster * Stevie Wonder
06 (12) Don’t stand so close to me * The Police
07 (---) Driver’s seat * Sniff ’n the tears



08 (08) Room service * Fischer Z
09 (06) I never had a love like this before * Massada
10 (20) King’s call * Phil Lynott
11 (11) Dirty white boy * Foreigner
12 (07) Mondo sinistro * Al Stewart
13 (10) Blew my cool * Herman Brood
14 (---) Take the long way home (live) * Supertramp



15 (21) I die: you die * Gary Numan
16 (17) And the cradle will rock * Van Halen
17 (15) I got you * Split enz
18 (---) What you’re proposin’ * Status quo



19 (09) A forest * The Cure
20 (19) Politiek * Bram Vermeulen
21 (14) Thunder & Lightning * Chicago
22 (28) Total loss * Kayak
23 (---) Some are born * Jon Anderson



24 (18) Sausolito summernight * Diesel
25 (29) Woman in love * Barbra Streisand
26 (---) It’s still rock and roll to me * Billy Joel



.....en nog steeds....

27 (24) Long blond animal * Golden earring
28 (13) Late in the evening * Paul Simon
29 (16) Oh yeah * Roxy Music
30 (---) Release * Patti Labelle




Ik ben toch bang dat ik ben gevallen voor Driver's seat van Sniff 'n the tears. Dat wordt nog een hit, daar kan ik niet om heen. Het wordt nog leuk hoor, de laatste drie maanden van het jaar. Maar dit nummer gaat er zeker een rol in spelen.

Robert Palmer heeft slechts 1 week op één gestaan, net als Massada de week daar voor. Het is een komen en gaan. Hopelijk geldt dat dan niet voor de nieuwe nummer één, het is haast logisch dat Fleetwood mac deze week op de hoogste ladder is beland.

De binnenkomst van Supertramp en Status quo lijkt mij niet zo verrassend. Patti Labelle, met alle respect, met Release een nummer om 30 noteringen te hebben. Geen onaardig nummer, daar niet van.

Uiteindelijk toch de binnenkomst van Billy Joel en It's still rock and roll to me. Het singletje is ook uitgebracht in Nederland. Maar het was de derde of vierde single van Glass houses (hoewel geen één de Top 40 heeft gehaald) en de Billy Joel fans zullen het album inmiddels wel in huis hebben gehad.

Tot dan toe de meest succesvolle cd (of eigenlijk LP natuurlijk) van Billy Joel in Nederland. Je zou het niet zeggen, met illustere voorgangers als 52nd Street en The Stranger. Ja, het was nog niet schokkend, met maximaal een 15e plek. Het hele grote commerciële succes voor Billy Joel moest nog gaan volgen.

De opvallende nieuwe single deze week is de eerste single van het solo album Song of Seven, dat eerder door Jon Anderson in 1980 was uitgebracht. Het album behaalde niet de LP-lijst en de single bleef ook volledig anoniem. Jon Anderson was eerder Yes uitgestapt, had al een zeer succesvol solo-album met Vangelis gemaakt en Yes had net een maand eerder de cd Drama uitgebracht met een andere zanger. Toen tot afgrijzen van velen. Wanneer hebben we dat verhaal ook weer voor het laatst gehoord? Volgens mij komt er in 1980 op korte termijn nog een vervolg aan....

Die single van Jon Anderson kende ik totaal niet (noch het album), hoewel ik toch een groot Yes-fan ben. Geluisterd: het refrein werd toch wel erg veel herhaald, en in de liveversie (ik zag geen studioversie) leek Jon wat buiten adem door al die tekst. Gelukkig zullen we hem, met en zonder Vangelis, met andere songs nog wel vaker in mijn lijsten tegenkomen.

Laat ik het zo zeggen, je moet wel een echte doorzetter zijn in het genre wil je je volledig willen storten op het gehele solo-oeuvre van Jon Anderson. Echt toegewijd ook want het is maar zelden te vergelijken met Yes en het haalt ook maar zelden dat niveau.

Ik denk dat ik hem gemiddeld op 3*** heb staan. Zijn eerste solo albums komen nog het dichtst bij Yes. Oliaz of Sunhillow, deze Song of Seven en Animation. De eerste twee zijn wat meer sprookjesachtig, Animation meer electrisch. Mijn favoriete album ook, Animation.

Hij heeft echt heel wat solowerk uitgebracht maar er zijn albums bij die ik echt gewoon weer weg heb gedaan (dat zou ik nu niet meer doen), geen doorkomen aan. Zijn laatste album Survival (2011) is zowaar een aardige plaat (3,5***).

Nou, zo te horen heb je Jon Anderson solo nog aardig gevolgd. Als Yes-fan heb ik dat tot eind jaren jaren tachtig ook nog gedaan. Ik ben er nog niet uit welke mijn favoriete Anderson-plaat is: zijn nogal zweverige debuut Olias of Sunhillow of het vrij pittige Animation (waarvan ik hoop dat er nog eens een behoorlijk CD-uitgave komt). De Toto-collaboratie In the city of Angels heb ik ook nog in de kast staan, maar daarna verdween-ie als solo-artiest helemaal uit beeld bij mij.

Deze single ken ik ook niet. Ik geloof dat ik het bijbehorende album wel eens beluisterd heb, maar er niet erg van onder de indruk was. Geldt eigenlijk ook voor dit nummer. Zijn stem blijft uit duizenden herkenbaar, maar verder doet het me niet veel.

Ik weet nog wel dat ik rond deze tijd (net als zoveel andere Nederlanders kennelijk) enorm enthousiast werd over Driver´s seat, ook al wist ik dat het nummer een jaar eerder in diverse Europese landen (behalve in Engeland, gek genoeg) en de VS al een grote hit geweest was. Het nummer staat nog steeds als een huis, vind ik. Perfecte pop-single. Ik heb de laatste tijd weinig cijfers uitgedeeld, maar deze is gewoon goed voor de volle poet (10).

Ik herinner me nog de documentaire uit de tv-serie 'Single Luck' over dit nummer. Zit een interessant verhaal achter. Ze schreven het nummer al in ´74, maar kregen geen platendeal, zodat de band werd opgeheven. Vier jaar later probeerden ze het opnieuw, maar dit keer had het van oorsprong vrij trage nummer een stevige backbeat meegekregen, op initiatief van de drummer van de band. Het is vooral die straffe beat die het nummer aan zijn succes heeft geholpen, denk ik.

Maar die is er! wilde ik roepen, ik heb jaren gewacht op de cd en pas behoorlijk recent gekocht. Ik dacht: ik geef je enkele tips qua aanschaffen maar helaas! Tenzij je bereid bent over de 100 euro te betalen, niet meer te vinden! En dat voor een release uit 2007, 2008?

De Engelse Top 40 van 4 november 1980:

01 01 Don't stand so close to me - The Police
02 03 Master blaster - Stevie Wonder
03 08 D.I.S.C.O. - Ottawan
04 05 Baggy trousers - Madness
05 02 One day I'll fly away - Randy Crawford
06 13 My old piano - Diana Ross
07 04 Feels like I'm in love - Kelly Marie
08 07 Another one bites the dust - Queen
09 06 It's only love - Elvis Presley
10 35 Amigo - Black Slate
11 24 Searching - Change
12 22 I got you - Split enz
13 16 I owe you one - Shalamar
14 10 Eighth day - Hazel o' Connor
15 09 Modern girl - Sheena Easton
16 14 It's still rock and roll to me - Billy Joel
17 25 Three little birds - Bob Marley
18 37 Killer on the loose - Thin Lizzy
19 19 Paranoid - Black sabbath
20 29 If you're looking for a way out - Odyssey
21 12 Dreamin' - Cliff Richard
22 --- Trouble - Gillan



23 --- You're lyin' - Lynx



24 20 A walk in the park - Nick Straker band
25 31 Stereotype - Specials
26 21 Marie Marie - Shakin' Stevens
27 27 Two little boys - Splodgenessabounds
28 40 Gotta pull myself together - The Nolans
29 --- Casanova - Coffee



30 18 The sunshine of your love - Mike Berry
31 17 9 to 5 - Dolly Parton
32 11 Start! - The Jam
33 32 Tom Hark - Piranhas
34 30 Best friend/ stand down Margaret - The Beat
35 28 I don't want to be straight - Ian Dury
36 15 Ashes to Ashes - David Bowie
37 33 Generals and Majors - XTC
38 --- When you ask about love - Matchbox



39 23 Can't stop the music - Village people
40 --- What's in a kiss - Gilbert o' Sullivan


Het doet haast onwezenlijk aan, het horen van What's in a kiss van Gilbert o' Sullivan. Omdat het klinkt naar 1972 en dat is wel het laatste wat men wilde in 1980, klinken als 1972. Toch is het ook buitengewoon vertrouwd en gewikt en gewogen is het in zijn oeuvre helemaal niet eens slecht (7).

In 1972 zat Ian Gillan nog bij Deep purple maar de tijden bleken drastisch veranderd en hier moest hij zich buiten zijn oude maten zien te redden. Trouble begint erbarmelijk maar herstelt zich alsnog redelijk (7). Gillan probeert zich hier als een 'bad guy' te profileren wat hem absoluut niet lukt, daar is hij de persoon niet naar. Niveau wel redelijk ver verwijderd van Deep purple.

Ik dacht met de titel You're Lying van de groep Lynx met een volgend hardrock plaatje te maken te krijgen maar integendeel. Het is disco van het niveau 'het gaat' (5,5). De maxisingle die op Youtube is vergaard duurt meer dan zes minuten en dat zijn er echt drie teveel.

Casanova van Coffee is ook disco maar zelfs nog behoorlijk minder (4). Het genre zat bepaald niet in de lift. When you ask about love van Matchbox is een zoetsappig, ouderwets aandoend rock and roll nummer (6) dat waarschijnlijk niet veel potten zal gaan breken.

Opvallende zaken: Black slate die stijgt van 35 naar 10 met Amigo. En waar sommige artiesten met enige statie langzaam naar beneden afdalen zijn er uiteraard ook die zo snel mogelijk uit de hitlijst worden weggekeken. Zo maakten Start! van The Jam (-21 plaatsen) en Ashes to ashes van David Bowie (-21) geen goede indruk meer, de 'jeu' was er wel van af.