Ik was gisteravond pas laat thuis, dus vandaar dat mijn gedeelte nu pas komt. Mijn excuses daarvoor, alsmede voor eventuele matige kwaliteit van de muziekvideo’s; ik zit hier op mijn werk, zonder geluid, dus vandaar.

Zoals Teun al eerder zei, is in de dancemuziek een label welhaast belangrijker dan de artiesten zelf. Voor chicago house was een Trax de grote speler, terwijl de Detroit technopioniers voornamelijk releaseten op Transmat. Voor de ontwikkeling van de Europese dancemuziek was R&S waarschijnlijk het belangrijkste label.

R&S staat voor de initialen van de oprichters: Renaat Vandepapeliere en Sabine Maes. Het label werd in 1984 in Gent opgericht, maar vestigde zich later in Londen, in de tijd dat Engeland het epicentrum van het dancegebeuren was. De focus van het label in het begin was duidelijk: het releasen van dancesingles, met name op het gebied van techno en rave. In eerste instantie met name uit België, Nederland, UK en de rest van West-Europa, maar al gauw ook van grote Amerikaanse namen als Joey Beltram, Carl Craig/69, Model 500, the Suburban Knight, John Beltran en Kenny Larkin en later ook Japanners als Ken Ishii en DJ Krush.

Vanaf eind jaren ’80 tot midden jaren ’90 was het label verantwoordelijk voor een aantal van de grootste danceklappers van die tijd. Een kleine opsomming van de toptracks uit die tijd:

Jaydee – Plastic Dreams
Joey Beltram – Energy Flash
Aphex Twin – Analogue Bubblebath
Aphex Twin – Digeridoo
Golden Girls – Kinetic
Human Resource – Dominator
CJ Bolland – Horsepower
Outlander – Vamp
Capricorn – 20 Hz.
Jam & Spoon – Stella

Vanaf de jaren ’90 begon R&S ook met het uitgeven van albums. Daarmee stonden ze mede aan de wieg van de ontwikkeling van de Intelligent Dance Music (IDM) stroming, wat staat voor dancemuziek met invloeden van andere genres, die wat dieper en gelaagder was dan de gewone dancemuziek en zodoende meer bedoeld was om te beluisteren dan om op te dansen. Hoewel Warp (niet ten onrechte) vaak wordt gezien als hét IDM-label, heeft ook R&S een belangrijk steentje bijgedragen. Niet voor niets is het eerste standaardwerk uit het genre gereleaset bij het label. Hierover later meer. Ook artiesten als Biosphere en µ-ziq brachten muziek uit op R&S, terwijl een album als Earth & Nightfall van John Beltran diezelfde dance-dj-goes-sophisticated-album-vibe heeft als later bv. Carl Craigs More Songs About Food and Revolutionary Art en Trentemøllers The Last Resort. Met deze releases gaf R&S richting aan het genre dat later in de jaren ’90 een van de bepalende genres binnen de electronic zou vormen.






Na dehoogtijdagen van het label, begon eind jaren ’90 het verval. Het lukten de labelbazen niet meer met relevante nieuwe artiesten op de proppen te komen en de bestverkopende releases waren voornamelijk heruitgaven van ouder werk. Daardoor verloren Vandepapeliere en Maes in die mate de plezier in de muziekbusiness, dat ze er in 2001 de brui eraan gaven.

In 2008 kwam uiteindelijk de herstart. Allereerst met een aantal heruitgaven van de klappers uit de begin jaren ’90, maar gaandeweg brachten ook nieuwe artiesten muziek uit op het label. De belangrijkste slag werd gemaakt met de ontdekking van het Britse supertalent James Blake, die zijn eerste EP’s releasete op R&S. In zijn spoor kwamen ook allerlei andere, frisse nieuwe acts uit op R&S. Graf noemde al Vondelpark (luister hieronder), maar ook bv. Blawan en Egyptian Hip Hop. Dat toont dat bijna 30 jaar na oprichting, de labeleigenaren nog steeds oren hebben voor goede nieuwe elektronische muziek. Dat maakt dat we dit label ook in de toekomst nauwgezet in de gaten moeten houden!




Mijn top 10:

1. Aphex Twin – Heliosphan
2. Jaydee – Plastic Dreams
3. Joey Beltram – Energy Flash
4. John Beltran - Anticipation
5. James Blake – CMYK
6. DHS – The House of God
7. Aphex Twin – Analogue Bubblebath
8. Biosphere – Microgravity
9. Vondelpark – California Analog Dream
10. Golden Girls - Kinetic

Mooie introductie.

Ik heb als kind nog wel e.e.a. meegekregen van de hoogtijdagen van R&S, ik herinner me bv. nog wel dat Dominator langskwam op het schoolfeest waar ik als brugklasser heenging. Het is dus jeugdsentiment, maar ook gewoon mooie kwalitatieve muziek (ik kan niet anders zeggen terwijl nu Heliosphan speelt). Tof ook dat het label een doorstart heeft gemaakt. Ik volg dat niet heel nauwgezet, maar Lone, Blawan, etc. heb ik wel geluisterd.

Zal eens een top 10 maken:

Oud:
1. Joey Beltram - Energy Flash
2. Future Sound of London - Papua New Guinea
3. Aphex Twin - Heliosphan
4. Jam & Spoon - Stella
5. Outlander - Vamp
6. C.J. Bolland - Mantra
7. Jaydee - Plastic Dreams
8. Human Resource - Dominator
9. DHS - House of God
10. Capricorn - 20Hz

Nieuw:

1. Pariah - Orpheus
2. James Blake - CMYK
3. Delphic - Counterpoint (The Chain Remix)
(en dan houdt het al op als ik 1 per artiest aanhoudt)

Ik ga me maar eens aan de In Order to Dance-verzamelaars wagen deze week.

Ze zijn niet bepaald met een simpele mix begonnen. Die mix van Klaus opent met een half uur ambient, vervolgens wat dubstep om te eindigen met jazz

EDIT: De mix van Lone opent met Radiohead (Worrywort, B-kantje van Knives Out) en Aphex Twin (Windowlicker).

EDIT II: Die mix van Lone schiet ook alle kanten op.

De EP's CMYK en Klavierwerke van James Blake staan als volgende op het programma. Ik ken namelijk alleen het debuutalbum, Enough Thunder en Love What Happened Here.

CMYK is voor mij ook nog een onbekende release, zal eens kijken of ik deze week tijd vind om hem te beluisteren.

Love What Happened Here is ook uitgebracht op R&S en ik lees nu dat hij dat die ook weer meer klinkt als CMYK. Die ga ik dus ook zeker nog wel luisteren deze week.

tof

Zojuist heb ik Jaydee's 'Plastic Dreams' beluisterd, en daarvan vond ik eigenlijk alledrie (radio edit samen met long v.) de tracks vermakelijk, voornamelijk de hit PD, waarop ik in die tijd als potentieel embryo vast op gedanst zal hebben.

Ik heb net de 2 EP's van James Blake beluisterd en die vond ik een heel stuk minder dan zijn latere werk. Ik vond het op sommige momenten mooi maar het wist mijn aandacht niet vast te houden. Op zijn debuutalbum is de sound veel beter uitgewerkt, dat vond ik een van de beste platen van 2011.

De volgende die aan de beurt is is Plastic Dreams van Jaydee. Krijgt mooie beoordelingen hier op MusicMeter en de omschrijving spreekt me ook wel aan.

'Klavierwerke' vond ik sterk, 'CMYK' minder. Ik heb ook nog 'Love What Happened Here' geluisterd, en dat vond ik misschien wel het sterkste wat ik al van Blake heb gehoord (dan bedoel ik als plaat op EP, niet op zichzelf staande song). Morgen is het de beurt aan een andere artiest, Vondelpark, Aphex Twin, John Beltran, Jaydee en Joey Beltram staan nog op mijn lijstje.

Vandaag In Order to Dance X gedraaid. Van deze verzamelreeks kwam begin jaren '90 een deel of 6 uit waarop de beste tracks verzameld werden die op losse 12"es werden uitgebracht. Maar na de heroprichting kwamen er nog een extra In Order to Dance uit met echt het allerbeste spul.

Hij staat nog niet op de site, maar hier kun je hem ook vinden:

Various - In Order To Dance (CD) at Discogs

De eerste cd was me al grotendeels bekend, maar Kinect van Golden Girls is wel een gave 'ontdekking'. Ik kende het nummer al wel, maar wist niet welke titel en artiest erbij hoorden. Verder is Camargue van CJ Bolland een echte ontdekking. Even twee youtubejes dan maar:

En het is zondag..

Ik heb nog een een paar plaatjes beluisterd:

DHS, waar 'House of God' de knallert was, wat volgens mij ook wel een klassieker is. Stug soms, maar daarom juist wel weer tof.


En bij CMYK was dit ook mijn ervaring. Wat mij betreft niet zo'n heel boeiende plaat geweest. Aan de andere kant wél weer leuk dat hij zo anders kan klinken, ik had hem in ieder geval amper herkend..

Ook nog 'Energy Flash', van Beltram. Dat was wat (door)dreunend, en naar zo'n sound ben ik wel altijd op zoek. Wat mij betreft een van de beteren, tenminste, na nog één plaatje:

Vondelpark vond ik het tofst. Fijne sfeer, en passende (voorzichtige) vocalen. Ergens deed het me denken aan Albarn, alhoewel dat wellicht wat te breed opgevat is. Maar dan ook met hippere instrumentatie, natuurlijk

Vandaag zal ik nog wat plaatjes draaien (oa Beltram, well. nog iets van de clipjes van hermanus)

Weliswaar op een ander label maar deze zal je dan ook wel kunnen waarderen: Slime - Increases (2011)

Deze avond de twee EP's van Vondelpark gedraaid, en die vielen me erg goed mee (vooral 'Sauna EP'). Dromerige, zachte electronica met fijne vocalen.

Maandag, tijd voor een nieuwe artiest! Hoewel, beter, tijd voor weer een artiest, want R&S is een label, natuurlijk. Een heel andere kant gaan we op deze week, met iemand die zijn voornaam deelt met de door velen als beste zanger ooit beschouwde Presley. Jawel, Elvis Costello, luitjes. Een artiest die het zeker verdiend om in de spotlichtjes te staan, en niet alleen bekend om zijn songs, maar toch ook een albumartiest. Of het nu solo was, of met The Attractions (of nog iemand anders), Costello heeft veel dingen gemaakt die de moeite zijn. Maar het gedeelte "publiek warm maken voor de artiest" laat ik met veel plezier over aan onze expert van de week, Tribal Gathering!

Voor geïnteresseerden, de homepage van Elvis Costello:

Elvis Costello Homepage - elviscostello.com

Je vindt er veel leuke dingen.

O. Dan vrees ik dat ik dit topic weer een week uit het oog ga verliezen.

Echt zo'n artiest waar ik veel over lees in muziekboeken maar nog nooit wat van heb beluisterd.

Het begin van de nieuwe week dus weer tijd voor een nieuwe artiest.

Aan mij de eer om een van de meest geniale songschrijvers die op deze aardkloot rondlopen op een voetstuk te plaatsen. Een man die meer venijn in zijn pen heeft dan Badr Hari op een feestje ten toon spreidt. Een man met zoveel gevoel voor melodie dat Bjorn en Benny er nog jaloers op worden. Ladies en Gentlemen may I present to you........ the one and only........

ELVIS COSTELLO

Zo goed als deze man is, er is toch een dingetje dat mensen ervan kan weerhouden spontaan fan te worden. Zijn stemgeluid is vrij nasaal en een uithaal wil af en toe wel eens verkeerd binnenkomen. Vandaar eerst een lakmoesproef.

This is Hell

Mocht de zang in dit nummer geen probleem vormen, dan kun je je met een gerust hart verder gaan vertoeven in de wondere wereld van deze klasbak. Ik heb expres dit nummer genomen want het geeft een goede indicatie van alle pro's en cons. Behalve dat hij er zangtechnisch aardig op los schmiert heeft het nummer een uitermate scherpe tekst en een plezierige melodie zonder dat het nou het allerbeste nummer uit zijn collectie is. (Het is alleen wel een beetje jammer dat hij Julie Andrews op de hak neemt, want dat is toch de vleesgeworden aardigheid van het witte doek.)

Behalve zijn vlijmscherpe teksten is een ander groot pluspunt dat geen enkel album van hem klinkt als enig ander. Zijn eerste zes platen alleen al zijn een jaren 50/60 pastiche, een punkwave album, een popwave album en een stax/motownwave album om via een album met leftovers af te sluiten met een album vol met countrycovers. Het nadeel hiervan is dan wel dat je niet alles goed kan vinden maar dat album met Burt Bacharach (Painted from Memory) kan prima dienst doen als onderzetter.

Gewoon even wat teksten om een indicatie te geven hoe goed deze man wel niet is :

God's Comic

So there he was on a water-bed
Drinking a cola of a mystery brand
Reading an airport novelette, listening to
Andrew Lloyd-Webber's "Requiem"
He said, before it had really begun, "I prefer
the one about my son"
"I've been wading through all this unbelievable
junk and wondering if I should have given
the world to the monkeys"

Indoor Fireworks

It's time to tell the truth
These things have to be faced
My fuse is burning out
And all that powder's gone to waste
Don't think for a moment, dear
That we'll ever be through
I'll build a bonfire of my dreams
And burn a broken effigy of me and you

Tokyo Storm Warning

Japanese God-Jesus robots telling teenage fortunes
For all we know and all we care they might as well be Martians
They say gold paint on the palace gates comes from the teeth of pensioners
They're so tired of shooting protest singers that they hardly mention us
While fountains fill with second-hand perfume and sodden trading stamps
They'll hang the bullies and the louts that dampen down the day

De tekst van dat laatste nummer is zo ongrijpbaar als de pest. Echter, ondanks dat ik er geen moer van snap blijft het briljant.

Ik ben ooit begonnen met de cd The Very Best of Elvis Costello and the Attractions uit 1994, maar deze zou ik niet echt willen aanraden. De kwaliteit is prima, maar omdat de songs zo van hot en her schieten is het niet echt een prettige luisterervaring.

Mijn aanraders zijn :

Get Happy!! : Zijn vierde album uit 1980. Een soort Stax/Motown album met een New Wave sound. Laat je niet afschrikken door het relatief lage gemiddelde op MusicMeter, want het wordt wel degelijk beschouwt als 1 van zijn klassiekers. Secondary Modern

King of America : Zijn singer/songwriter album geschoeid op amerikaanse leest. Het album waar hij zich voor het eerst wat losweekte van the Attractions. Het wordt ook algemeen beschouwd als 1 van zijn beste platen. Suit of Lights

Spike (The Beloved Entertainer) : Een album als een lappendeken. Het vliegt alle kanten op. Laat je niet afschrikken door het wel erg jaren '80 geluid van de opener, want de rest klinkt stukken beter. Deep Dark Truthful Mirror

All This Useless Beauty : Een wat raar tot stand gekomen album met composities die Elvis eigenlijk voor anderen had geschreven, maar op de plank waren blijven liggen. Dit album klinkt echt fantastisch. Complicated Shadows

When I Was Cruel : Een album dat wat langer nodig had om te rijpen, maar uiteindelijk toch kwam bovendrijven. Een rockalbum dat erg eigentijds klinkt. Spooky Girlfriend

Natuurlijk kun je ook beginnen met This Years Model (waarschijnlijk het lekkerst in gehoor liggend) of Imperial Bedroom (redelijk Beatlesk). Dit zijn waarschijnlijk met het debuut zijn bekendste albums. Het debuutalbum vind ik niet echt een hoogvlieger, maar de andere twee zijn van uitstekende kwaliteit.

Afsluitend een linkje naar het nummer dat de muziekindustrie een andere wending gaf. Het eerste nummer van Elvis Costello met de Attractions. Watching the Detectives

Het is wat meer een opsomming geworden dan vooraf de bedoeling was. Het blijft lastig om echt aan te geven waarom iets heel goed is. Neem echter maar aan dat Steve Nieve, Bruce Thomas en Pete Thomas een groot aandeel hadden in de heerlijke sound van the Attractions.

Precies dit. Goede reden om eens wat gaan te beluisteren, ben benieuwd!

Elvis Costello , tja mijn held sinds 1977, eindelijk

En Get Happy is inderdaad bijzonder goed, *****

Van Costello heb ik veel vroeg werk beluisterd. Lang niet alles vind ik even geslaagd, maar hij heeft hele mooie dingen gedaan.
De latere platen... daar kom ik niet doorheen.

Top-3:

1. This Year's Model
2. King of America
3. Imperial Bedroom

Grootste blinde vlek en dus iets voor deze week: Trust.

Trust is er eentje met voor de helft nummers die op de plank waren blijven en de helft nieuwe nummers. Niettemin toch nog een erg sterk album.

Ik heb Elvis Costello 'vroeger' veel geluisterd. Wat mij betreft is zijn gebrek dat hij niet echt ontroert. Dus als je naar gevoelig, groots en meeslepend op zoek bent, moet je niet bij hem zijn. Zijn muziek klinkt soms wel verdomde lekker, maar blijft wat mij betreft gauw steken in een soort rock-virtuositeit.
Een echte tranentrekker is wel de single 'I want you' en enkele gevoeliger nummers staan bijvoorbeeld op King of America (Sleep Of The Just), When I Was Cruel en... Painted From Memory.
Ik zou die laatste cd toch minstens 2 keer luisteren voordat je hem onder je biertje zet.

Ik ken eigenlijk te weinig om Costello echt te beoordelen. Zijn stem vind ik geweldig en een handvol nummers ook.
Ik koos toendertijd voor Joe Jackson, ook een inventieve songwriter/ muzikant.

Misschien komt het nog eens op mijn pad.

YouTube - Baby Plays Around. Elvis Costello

YouTube - Elvis Costello - Party Girl (Song & Lyrics)

YouTube - Elvis Costello - Shipbuilding

Overigens is de muziek hier niet van Elvis, wel de tekst.

YouTube - Almost Blue: Elvis Costello, Spectacle 2009

etc

Ah, ik zal deze week ook eens inspringen. Met afstand mijn favoriete Elvis

Joe en Costello liggen ook niet zo heel ver uit elkaar, ze doen best aan elkaar denken. Over een 'toendertijd' kan ik niet over spreken, maar mijn eerste zelfgekochte CDtje was een verzamelaar van Joe Jackson - beide artiesten hebben ook wel een jeugdige muzikale aanstekelijkheid/vrolijkheid. Daarna kwam bij mij pas Costello - alhoewel vooralsnog in veel mindere mate. Toch wel onterecht, vandaar deze week, die heus als 'pad' kan fungeren..

Pardon reeds: even de verwantschappen: de (soms amper ingehouden) boosheid, de punch, de flirt/overstap naar jazz, het spelen van (eigen) oude nummers met andere arrangementen. Maar dat was het dan ook wel. Running the risk of 'opa vertelt van vroeger' : Joe debuteerde in 1979, Elvis in 1977 - het debuut van Elvis in het (nog heftige punkjaar) was al van een uitermate hoog niveau - ok, het debuut van Joe was wel degelijk een punch maar bereikte niet dat niveau - meen beetje het verschil tussen een col van de 1e categorie en een hors.

Bijna alle nummers van de eerste twee album van Elvis waren kort, direct en hadden een fikse punch - die van Joe zijn allemaal al langer. Elvis live (Paradiso) was een genot: een artiest die niet tussen de nummers door bleef wauwelen maar ze continue aan elkaar reeg, met hooguit een "next number, 1-2-3 ertussen". In een uur twintig nummers live.

Joe had veel minder drive, en dat bleek al op zijn derde album, met hier en daar reggae-invloeden. Als mens is Jackson wellicht beminnelijker, maar beduidend minder eigenzinnig - Costello had aan veel dingen lak en 'deed zijn eigen ding'- heerlijk was het om te horen hoe hij - gerespecteerd in de muziekwereld - zich uitliet over ABBA en hoe hij, Elvis de Kraai, doodleuk ook nog albums opnam met Brodsky Quartet (een klassiek ensemble), en Anne Sofie von Otter.

Kortom: Elvis Costello heeftveel meer pijlen op zijn boog (en ook gehad) dan Joe Jackson ooit in zijn koker zal krijgen. Ik hou het op jeugdig enthousiasme en onbekendheid die leiden tot dergelijke digitale ontboezemingen. En qua gevoeligheid lijkt Joe Elvis te verslaan, maar da's schijn - vanaf het eerste album met Alison weet ie je te raken - en doet ie je denken aan de vent die op een krakkemikkige fiets de hele stad door is gefietst om midden in de nacht met bloemen uit een stadsplantsoen zingen zijn liefde te bekennen aan zijn dame ... om vervolgens te worden onthaald op een fikse emmer koud water

Joe en Elvis: angry young men.
De analyse van Mjuman is hoogst interessant.

Zelf ben ik minder vertrouwd met Costello.
Ik bezit een verzamelaar en aanbid het album Spike (1989).

Joe Jackson heb ik beter onder de knie, vooral de periode 1978-1986.
Ik vind Jackson muzikaal interessanter dan Costello. Costello eet van vele walletjes
en heeft ongetwijfeld meer pijlen op zijn boog. Maar Jackson schiet iets vaker in de roos.

Joe Jackson is een schoenmaker die bij zijn leest blijft: de piano.
Zijn repertoire belicht de geschiedenis van dat instrument van jazz tot hedendaags.

Costello stond met beide benen in de punk en new wave traditie
en spreidde van daaruit zijn vleugels om heel wat andere genres te omarmen.
Mij sprak hij altijd net iets minder aan: te intellectueel, te belezen of bebrild wie weet.

Jacksons muziek swingt meer, weet me meer te raken zonder dat ik de teksten nodig heb.
Bij Costello lijken de teksten me wel belangrijker: hij heeft ook een boodschap als songwriter.

For what it's worth ... niet met de bedoeling polemieken te starten,
maar gewoon vanuit mijn beleving. Al zou ik Costello beter moeten leren kennen.

Gelukkig kan ik het nog over de boeg 'onbekendheid' gooien;

En toch doet het me wel denken aan Joe, maar dan zal ik vooral wijzen naar Elvis' stemgeluid. Of andersom, als je het zo zien wil. En een soortgelijke enthousiaste opzwependheid en zoetheid (ja, ook in z'n debuut, niet iets slechts overigens) in de muziek. En een lied als 'Watching The Detectives', hierboven aangehaald, ook. Zo'n basloopje, het melodietje van het refrein, mm. Over een gelijkend - al dan niet gelijkend niveau - heb ik niet over gesproken, noch heb ik een zijde gekozen (waar ik haast wel van wordt verdacht), maar daar kan ik je pas wat aan het einde van de week over vertellen.. Het (overigens interessante) 'opa-betoog' zal ik vertrouwen. Voor nu dan.

Vandaag dan maar twee aanraders van Tribal beluisteren - of die met het Brodsky Quartet, lijkt me een toffe plaat.

Vergelijken o.b.v. stem is dan ook niet zo zinvol: Peter Gabriel (ook een goede voor dit topic) heeft ook regelmatig een kraakstem, die van een gekwelde kikker. Overigens is er nog een verwantschap tussen Elvis en Joe: beiden hebben een beetje de looks van een 'lulletje lampetkan' - en Elvis lijkt dat ook te cultiveren. Edoch, bedenk dat vrouwen veelal uitgaan van "al het mooie aan een man is meegenomen" - dus waar hebben we het over?

Kijkend naar het oeuvre van Jackson zou ik 4 lp's als essentieel willen aanmerken: de eerste twee, Night and Day en Body and Soul; in '82 al incorporeerde hij uiterst vaardig (latin) jazz-elementen.



Da's waar - al wil ik mbt dat 'swingen' gaarne één geheugenplaatje in herinnering brengen:
een verdaagsfeestje met op Cancer (onbeholpen) swingende dertigers - dat gaf mij aanleiding om te veronderstellen dat het niet meer goed zou komen met de Westeuropese beschaving - ik had nl de soepel cha-cha-cha dansende latino's in het hoofd die ik in New York hierop had zien dansen

Qua relevantie (to have or have not): bij Costello (wat een gedoe met die meervoudige discografische vermeldingen hier) zijn dat iig de eerste twee en de albums met The Brodsky Quartet en Anne Sofie. Daartussen nog waarschijnlijk 3 of 4, maar dan moet ik Costello (heb er geloof ik 15 albums) het merendeel eerst weer eens een spin geven.