Op zich kan ik die Elvis analyse van Mjuman wel onderschrijven dit live album uit die tijd onderschrijft de quote Elvis Costello & The Attractions - Live at Hollywood High (2010)
Enkel sommige nummers waren dan wel wat langer, de Attractions speelde in die tijd strak als de Ramones.

de eerste albums werden onder new wave in de bakken gezet.
Het debuut en opvolger werden in 1977 en 1978 gekozen in nederland tot beste album vh jaar (Oor)
Deze 2 albums zijn tot op heden mijn persoonlijke favorieten , maar ook bv Get Happy, King of America en Imperial Bedroom zijn voor mij super *****
in die tijd kocht ik zelfs de singles van onze Elvis en kreeg de promo posters uit de platenzaak (Bullit in Eindhoven, Jack en Carlos).
Live was onze Elvis ook een belevenis (als hij niet boos was, of recent een domme uitspraak had gedaan .
Later werden de platen iets rustiger en ook de concerten gingen meer richting theater (mooie liedjes.
Zijn laatste plaat is ook nog steeds super en ik koester nog steeds zijn album Anne Sofie.

Gisteren weer een aantal cd's herbeluiterd en ik moet zeggen: Costello is toch niet zo mijn ding. Hij schrijft ontegenzeggelijk knappe songs, maar het raakt me bijna nergens. Ik weet niet zo goed hoe dat komt. Misschien wil hij net te vaak het slimste jongetje van de klas zijn, too smart for his own good, en worden zijn teksten een vehikel voor zijn spitsvondigheid.
Elk album bevat wel een paar knallers, maar geen enkel album weet me voor de volle mep te overtuigen.

Dat heb ik ook wel, eigenlijk. 'King of America' komt dan nog het dichtst in de buurt van de volle mep.

Het topic is stilgevallen, peoples? Nou, tijd om daar verandering in te brengen! Want het is weer tijd voor een nieuwe artiest van de week, één van mijn favoriete bands ook. Neen, het is niet The Band, dat zou wat al te makkelijk zijn. Het is de Noorse creatieve duizendpoot Motorpsycho!

Deze band is naar mijn mening één van de beste van pakweg de laatste 25 jaar, en wel hierom: de leden van de band hebben op hun platen zoveel verschillende stijlen gebruikt, en zijn er in geslaagd een volstrekt unieke sound te creëren. Elke plaat is compleet anders, en niet alles is even goed, maar ik zou zomaar eventjes enkele meesterwerkjes kunnen noemen (met in de eerste plaats die plaat die in m'n top 10 staat).

Als expert hebben we geopteerd voor een jong gezicht (er was keuze genoeg), die ook nadrukkelijk aanwezig is op de site en over alles een genuanceerde mening heeft. Don Cappuccino has the floor!

Motorpsycho
Take it away!

Ik ben er ook klaar voor!

Als eerste wil ik graag zeggen dat het een eer is om de expert van deze week te zijn.

Muzikale alleskunners: Motorpsycho




Kun je een aantal bands noemen die jazz, stoner, prog rock, metal, pop en folk spelen? Dat is best wel een moeilijke taak maar een band komt gelijk in me op. Want de artiest van deze week is Motorpsycho.

Een klein stukje geschiedenis:

Motorpsycho werd door Bent Sæther, Hans Magnus "Snah" Ryan en Kjell Runar "Killer" Jenssen opgericht in 1989. In het begin speelt Motorpsycho nog echt alternatieve metal maar al snel slaat de band aan het experimenteren. Bent en Hans zijn altijd in de band gebleven maar er was wel sprake van flink wat drummerwissels. Niet zo veel als bij Spinal Tap gelukkig, maar met Kenneth Kapstad als huidige drummer zijn ze al aan hun vierde. Het album Black Hole/Blank Canvas werd zelfs gemaakt als duo, Bent speelde alle drumpartijen in op het nummer You Lose na. Daar speelt Jacco van Rooij de drums, ook bekend van 35007 uit Eindhoven die een bruisende rockscene hebben. Van Rooij heeft een jaar bij de band gespeeld. Motorpsycho heeft een goede band met Nederland, ze hebben namelijk 14 keer in de Effenaar (Eindhoven) gespeeld in 20 jaar!

Motorpsycho is echt zo'n band die je op MusicMeter ontdekt. Het is namelijk niet echt een bekende groep maar onder de muziekliefhebbers geniet Motorpsycho een hoge status. Vanaf Demon Box is het duidelijk dat we te maken hebben met een bijzondere band. Een stelletje alleskunners. Hier zijn een aantal albums die verschillende facetten van de band laat horen:

Timothy's Monster:




Timothy's Monster is mijn favoriete album van de band. Dit is een dubbelalbum wat eigenlijk bijna alle facetten van de band laat zien. Het album begint met Feel, een fragiel akoestisch nummer. Op CD 1 ontpopt Motorpsycho zich tot een gitaarband die goed naar bands als Dinosaur Jr., My Bloody Valentine en The Smashing Pumpkins heeft geluisterd. Op Giftland komen de wat langere jams naar voren die op CD 2 te horen zijn.

The Wheel is namelijk een 17 minuten durend monster dat teruggrijpt naar de hoogtijdagen van de jaren '70 maar ook vol zit met moddervette stonerriffs. En dan komt Sungravy, een nummer wat zeker niet had misstaan in het oeuvre van Nick Drake. Dit is de kracht van Motorpsycho, ze hebben extreem veel variatie. Er zit eigenlijk voor iedereen wel iets tussen. The Golden Core heeft extreem veel weg van de post-rock die paar jaar later door Mogwai en Godspeed You! Black Emperor groot wordt gemaakt.




Blissard:




Blissard opent met Sinful, Wind-borne en dit schreeuwt gelijk Daydream Nation en Sonic Youth. Dit album heeft twee kanten. Het heeft aan de ene kant heerlijke gitaarnummers en aan de andere kant Fools Gold, een nummer dat door merg en been gaat. Motorpsycho kan extreem groots klinken maar ook extreem fragiel. Dit is een iets toegankelijkere plaat dan Timothy's Monster. Dit is een goede instapper.




Trust Us:




Trust Us wordt gezien als het ultieme Motorpsycho-album en Vortex Surfer als het ultieme Motorpsycho-nummer. Vortex Surfer werkt zich naar een onvergetelijke climax toe waar de zang zeer emotioneel is en de gitaren als een gek ronken. Ook dit album gaat van epische stukken naar fragiele nummers. Daarom is zijn lengte ook helemaal geen probleem. Zelf ben ik meer van Timothy's Monster maar Trust Us moet ik nog eens een keer goed beluisteren.




Roadwork Vol. 1:




Als liveband moet je natuurlijk je materiaal beter spelen dan op CD. Dit doet Motorpsycho met verve, hun livereputatie is zeer goed. In A K9 Suite wordt er heerlijk op los gejamd maar het wordt nergens saai of langdradig. Dit is echt een avontuur waarin de nummers helemaal anders worden gespeeld. De liveplaten van Motorpsycho zijn echt aanraders maar dit is toch wel de beste.





Phanerothyme:




Als je van jaren '60 pop houdt is Phanerothyme waarschijnlijk echt iets voor jou. Dit is een plaat die zeer goed in elkaar zit en heel lekker in het gehoor ligt. Het gitaargescheur blijft een beetje achterwege maar je krijgt prachtige liedjes.




The Death Defying Unicorn:




Dit album is compleet het tegenovergestelde van Phanerothyme. Hier worden alle registers opengetrokken. The Death Defying Unicorn is een klassieke rockopera van 90 minuten lang. Het is bombastisch en zeer proggy.

The Death Defying Unicorn is een samenwerking tussen Motorpsycho en Ståle Storløkken. Ståle Storløkken is bekend als toetsenist van de improvisatiegroep Supersilent. In het tweede gedeelte gaat het album een meer jazzy kant op om daarna een echte grande finale te geven met Mutiny! en Into The Mystic. Als je houdt van jaren '70 prog is dit echt een aanrader.




Conclusie:

Deze 6 albums geven een mooie dwarsdoorsnede van het werk van Motorpsycho. Eigenlijk kun je bijna alle albums van de band beluisteren want ze staan echt garant voor kwaliteit. Motorpsycho is een unieke band in de muziekwereld. Ze zijn nooit toegankelijker geworden om een groter publiek te bereiken. Dit is een band met een echte liefde voor de muziek en dat hoor je er aan af. Je gaat een hele mooie week tegemoet als je nog nooit iets van Motorpsycho hebt beluisterd.

Mooi stuk Don! Ook bij Doornroosje in Nijmegen zijn ze na de Effenaar zo'n beetje kind aan huis geworden. Het is inderdaad ook zo dat je bij geen enkel Motorpsycho album de mist in kan gaan.
Let Them eat Cake had trouwens ook niet in je rijtje misstaan. Hier gaan ze weer meer de Jazzy Pop kant op.

Ik heb Motorpsycho leren kennen ten tijde van Demon Box door lovende recensies in de bladen Opscene en Oor. Nieuwsgierig geworden luisterde ik de plaat in de winkel en ik was gelijk verkocht. Intrigerende plaat, met uitersten tussen folk en metal. In die tijd heb ik ze voor de eerste keer (er zouden nog meer dan 40 concertbezoeken volgen) live gezien op het Metropolis festival in Rotterdam. Destijds een enorme tegenvaller... ze speelden in 40 minuten 2 nummers (Demon Box en Mountain), en toen was dat teveel gevraagd voor mij. Bijna was ik afgehaakt, tot ze optraden in het Paard van Troje vlak voor de release van Timothy's Monster. Toch maar weer gaan kijken en wat een fantastisch optreden was dat. Bijna heel die plaat, die toen nog niet uit was, werd gespeeld. Ter plekke de originele vinylbox gescoord en ik was weer helemaal om.

Zowiezo was de periode Timothy's Monster t/m Trust Us mijn meest intense Motorpsycho-periode. Stuk voor stuk topplaten, en ze enorm vaak live gezien (ook achterna gereisd in Duitsland). Mailcontact gehad met ex-drummer Gebhardt. Hoogtepunt was een optreden in de Effenaar na Angels and Daemons At Play, met Blonde Redhead in het voorprogramma (speeltijd 1 uur) en daarna Motorpsycho (bijna 4 uur, met aan het einde de diehards op de grond zittend).

Na de release van Let Them Eat Cake werd het allemaal wat anders. Hoewel deze periode ook mooie nummers en concerten voortbracht, was de nieuwe poppy richting niet de mijne. Sommige nummers, zoals Go To California, speelden ze live zo vaak en was zo'n vehikel voor oeverloos gepiel, dat het begon te irriteren. It's a Love Cult beschouw ik als het dieptepunt uit de discografie. Te bedaard, te saai.
Hierna verliet Gebhardt de band en dacht ik dat het was afgelopen met Motorpsycho...

Niks was minder waar. Na enige jaren verscheen Black Hole/Blank Canvas, dat ik destijds een teleurstelling vond maar nu gewoon een degelijke MP-plaat. Live, met drummer Jacco de Rooij, draaide dit echter uit op een fiasco. Geen klik met de andere twee, en Bent was zichtbaar geïrriteert dat het niet lukte. Gelukkig vonden ze daarna Kenneth Kapstad, een waardige opvolger van Gebhardt. Er werd een meer heavy/progrock-achtige richting ingeslagen met als voorlopig hoogtepunt Heavy Metal Fruit. De laatste samenwerking met Stale Storlokken vind ik interessant, maar ik ben toch weer het meest benieuwd naar de volgende trio-plaat. Want je weet nooit wat er gaat komen.... ik verwacht nog wel een jazzplaat.

Persoonlijke studioalbumranglijst:

1. Blissard
2. Angels and Daemons At Play
3. Timothy's Monster
4. Heavy Metal Fruit
5. Trust Us
6. Demon Box
7. Let Them Eat Cake
8. Lobotomizer
9. Phanerothyme
10. Black Hole/Blank Canvas
11. Little Lucid Moments
12. Barracuda
13. The Death Defying Unicorn
14. 8 Soothing Songs For Rut
15. The Tussler
16. It's a Love Cult
17. Child Of the Future

Motorpsycho, tof! Ik ken al redelijk wat albums maar ik denk dat er nog veel moois te ontdekken valt bij deze band.

Vind Vortex Surfer echt een geniaal nummer, maar ben nooit aan een geheel album toegekomen. In het kader van dit topic, zal ik daar deze week verandering in brengen.

Motorpsycho, ik haak weer aan

Ik ga me deze week ook eens wagen aan de liveplaten. Ook de klassiekers gaan gedraaid worden, en 'Demon Box' staat ook op het menu. Mooi stuk van onze expert Don Cappuccino, en ook een fijn bericht van itchy, die het allemaal zelf heeft meegemaakt. Bedankt daarvoor, voor het delen van die ervaring.

Ik kijk ook enorm uit naar een volgende plaat..

Stil hier... en de week is zo voorbij.
Gisteren nog eens Heavy Metal Fruit gedraaid, om te checken of die écht 4.5 sterren waard is, en boven Trust Us kan staan. Het antwoord is volmondig ja. Sterkste MP-plaat van de laatste 10 jaar als je het mij vraagt.

Hier Blissard en Angels And Daemons at Play.
Twee leuke en afwisselende platen, waar ik vooral het hardere geluid van Motorpsycho waarderen kan. Hierin twee monsterlijke tracks op Angels & Daemons: Heartattack Mac en Un Chien d'Espace. Als ik dat geluid zoek in M-psycho, welke albums passen dan het best bij me? Heavy Metal Fruit?

Die inderdaad, maar ook Trust Us en Roadwork vol. 1.
A K9 Suite op die laatste is een half uur durende jam, met Chien d'Espace als uitgangspunt.

Heavy Metall Is a Poze, Hardt Rock Iz a Laifschteil

Ik heb ook twee EP'tjes binnengehaald: Mountain EP en 'Another Ugly EP'. Hebben die twee, gezien de albumhoezen, nog iets bijzonders gemeen (qua geluid?), eigenlijk?

Zou het niet weten, maar ik heb gisteren ook een aantal EP's/singles beluisterd, 'Starmelt', 'Hey Jane', 'Ozone' en 'Serpentine'. Toch wel goed hoor, en voor 'Trust Us' is er ook nog wel wat materiaal, om ook daar een box van te maken, in handige, mooie verpakking, zoals 'Timothy's Monster' en 'Blissard'.

Vandaag trouwens 'Timothy's Monster' luisteren, en straks ook nog 'The Death Defying Unicorn'. In het weekend de drie Roadwork-platen.

Heavy Metall Is a Poze, Hardt Rock Iz a Laifschteil

Ik heb de Mountain en Another Ugly EP in bezit. Beide ook de moeite waard, want met (sterke) leftovers uit de Demon Box-tijd, dus als je die plaat met haar mix tussen metal, psychedelica en folk gaaf vind dan zijn die EP's zeker iets voor jou. Mountain staat trouwens ook op de vinyl-versie van Demon Box.

De tweede CD van de 4-cd box van Blissard is echt geweldig. Lekker lange jams in de stijl van Neil Young & Crazy Horse.

Trust Us staat nu op.

Ik luister zo meteen, voor het slapen gaan, 'Heavy Metal Fruit'!

Overigens vind ik de teksten van Motorpsycho bizar slecht. Maar aansluitend op de vraag van de dag van gisteren: het totaalbeeld is zo extreem ok, dat het niet opvalt.
Beste zin: "I need you like I need gangrene" (Demon Box).

Motorpsycho is één van de bands waar ik eigenlijk niet of nauwelijks op de teksten let. Instrumentaal gebeurt er al zoveel, en dat maakt eventueel povere tekstschrijverij wat mij betreft meer dan goed.

'Roadwork Vol. 1' is trouwens weer een hele belevenis, hallo zeg!
'Roadwork Vol. 2' is van geheel andere orde, meer jazz, en minder intens ook, maar ook zeker niet slecht.

De EP 'Another Ugly EP' vond ik dan weer veel minder. Vooral dat laatste nummer, mwohh.. Voornamelijk dan de stem, mwoh.

Helahola, Motorpsycho

Deze band is heel stiekem de afgelopen 2/3 jaar uitgegroeid tot mijn favoriete band, inderdaad een stel geweldige alleskunners met een flinke lading cd's, ep's etc om je een flinke tijd mee bezig te houden. Mooie stuk Don, al was je gewoon country vergeten erbij te zetten =p

En omdat lijstjes vet cool zijn:
1. Timothy's Monster
2. Blissard
3. Phanerothyme
4. Trust Us
5. Angels and Daemons At Play
6. Let Them Eat Cake
7. Little Lucid Moments
8. Heavy Metal Fruit
9. The Death Defying Unicorn
10. Demon Box
11. Black Hole/Blank Canvas
12. It's a Love Cult
13. Soothing Songs For Rut
14. Barracuda

Ze hebben inderdaad een countryalbum opgenomen.

The International Tussler Society

Ik heb hem nog niet gehoord, dat moet ik zeker eens gaan doen.

Motorpsycho vind ik een fantastische band (Ik heb ook meegewerkt aan een artikel over de groep), maar ik ken eigenlijk maar een paar albums echt goed. Een mooi moment om eens wat meer van de band te ontdekken.

Twee zelfs, The Tussler is de voorganger op de door jouw genoemde cd. Briljant hoe het gebruik van een banjo in een nummer kan leiden tot een hele countryplaat =p. Moet ze zelf inderdaad ook nog eens gaan checken.

Artiest v/d Week: Jason Molina




Ik ben gevraagd het een en ander uit te werken rondom de artiest Jason Molina. De komende dagen zal ik in hapklare brokken de discografie van Jason doornemen, voorzien van persoonlijke interesses en handige anekdotes. Het lijkt me handig om van te voren aan te kondigen wat ik voor jullie in petto heb.

Vandaag wil ik:

- Jason Molina kort introduceren.
- Een overzicht geven van de 3 ‘incarnaties’ van Jason: Songs: Ohia, Magnolia Electric en solo.
- Starten met mijn top10 albums en top10 nummer, dan is dat uit de weg.

De komende dagen wil ik jullie verhalen over*:
• Dinsdag: de eerste stappen richting succes (albums tot aan The Lioness)
• Donderdag: de hoogtijdagen van Songs: Ohia en de transformatie naar Magnolia Electric Co
• Vrijdag: het in een storten van Jason Molina door het vertellen over zijn solo werk
• Zaterdag: een overzicht van de beste rariteiten, zeldzame werken en samenwerkingen
• Zondag: het eerste teken van leven: Autum bird Songs & hoe nu verder.

*Deze week is een drukke week voor me, maar ik probeer het bovenstaande schema er door te krijgen. Bij voorbaat excuses als ik het niet red.

Start
Allereerst, Jason Molina is geen familie van Crazy Horse’ drummer ralph Molina. Dit wordt
regelmatig gesuggereerd op internet, maar dat wil ik eerst doorprikken. Oke? Door!

Veel van Jason Molina’s geschiedenis is terug te vinden op Wikipedia. Belangrijker voor deze
Introductie is dat Jason Molina al vanaf jongs af aan muziek maakt, allereerst als basisst in een lokale heavy metalband. Songs Ohia, zijn bekenste incarnatie, kwam voort uit schoolbandjes. De bandnaam is een samenvoegsel van ‘songs’ en “ōhi’a lehue” een bloem die op eilanden in de Pacific voorkomt (Metrosideros polymorpha).




Het startschot kwam op het label van dat andere enigma dat rond dezelfde periode tot wasdom zou komen: Will Oldman’s label ‘Palace Records’ bracht in 1996 Nor Cease Thou Never Now (een 7”) en het titelloze debuut uit. Molina´s en Oldhams wegen zouden elkaar hierna nog eenmaal kruisen met een samenwerkingsplaat.

Sindsdien staat Jason Molina met Songs: Ohia bekend om zijn productiviteit en verschillende muzikale verscheidingsvormen. Blues, bluegrass, sings/ songwriter en rock zullen zich regelmatig opvolgen, meestal voorzien van een wisselende groep begeleidende bandleden, tot het defintief vestigen van de groep Magnolia Electric Co. Parallel aan de rockende Magnolia platen brengt hij uitgekleed solowerk uit, uitsluitend op vinyl.

In 2009 bracht Jason samen met Will Johnson de duoplaat “ Molina & Johnson” uit. De bijbehorende tour zou beide heren naar Guess Who naar Utrecht brengen, maar zover zou het niet komen. Jason Molina stort in. De familie laat een jaar lang niets los, maar vorig jaar werd duidelijk dat Jason zwaar depressief was geworden en op een onbekende boerderij in de USA aan het revalideren bleek. Tot overmaat van ramp, en iedereen die de docu Sicko heeft gezien weet waar ik over spreek, draaide de ziektekostenrekeningen hem verder de ellende in. Gelukkig kwam september vorig jaar een eerste teken van leven, onder andere na een Paypal inzamelingsactie en Kickstarter promotie. Ik ben benieuwd wat de toekomst brengt!

Top 10
Een top 10 gewoon voorleggen is niet zo netjes, maar wees gerust. Tijdens de komende stukken zal ik stil staan bij de genoemde albums en de nummers zodra ze langs komen.

Albums:

nr Album / Artiest
1 Didn't It Rain / Songs: Ohia
2 The Black Ram / Magnolia Electric Co
3 Mi Sei Apparso Come Une Fantasma / Songs: Ohia
4 The Lioness / Songs: Ohia
5 Pyramid Electric Co / Jason Molina
6 Magnolia Electric Co / Songs: Ohia
7 Ghost tropic / Songs: Ohia
8 Nashville Moon / Magnolia Electric Co
9 Protection Spells / Songs: Ohia
10 Let me Go, Let Me go, Let me Go / Jason Molina

Nummers

nr Song / album / artiest
1 Long Desert Train / Pyramid Electric Co / jason Molina
2 The Grey Tower / The Gray Tower 7" / Songs: Ohia
3 Didnt it rain / Didnt it rain / Songs Ohia
4 The Black Crow / The Lioness / Songs: Ohia
5 Untitled # 2 (soms My Blood en soms Nobody Tries That hard Anmymore genoemd) / Mi Sei Apparso Come Une Fantasma (live) / Songs: Ohia
6 Such Pretty For Snake (live) / Trails & errors / Magnolia Eletric Co
7 In the Human World / The Black Ram (Sojourner) / Magnolia Eletric Co
8 Cross The road, Molina / Didnt it rain / Songs: Ohia
9 Its Easier Now / Let me Go, Let Me go, Let me Go / jason Molina
10 The Body Burned Away / Ghost Tropic / Songs: Ohia