Het blijkt volgende week Felabration te zijn (kwam ik pas net achter), dus eigenlijk zijn we een week te vroeg - aan de andere kant kan je het ook zien als een lange aanloop naar, een voorproefje?

Die ga ik ook draaien

Tot mijn eigen verbazing ben ik door Masimo benaderd voor expert van de week voor Fela Kuti. Nu waag ik te betwijfelen of ik hierin de grootste expert blijk te zijn binnen MuMe, maar vereerd ben ik wel dus ik zal mijn stinkende best doen om dit tot een goed einde te brengen.

Een groot liefhebber van Fela Kuti ben ik in ieder geval wel, ik ben dan ook de trotse bezitter van de boxset The Complete Recordings of Fela Kuti, met (bijna) alle platen die Kuti ooit heeft uitgebracht en Fela Kuti is een van de meest productieve artiesten geweest. De box bestaat dan ook uit 27(!) schijven, waarvan de meeste 2 albums bevatten. Een berg muziek om U tegen te zeggen derhalve.

Het is dan ook ondoenlijk om aan te geven welke platen van Fela Kuti in de Tip 3 moeten belanden. Sowieso zijn de platen voor het overgrote deel inwisselbaar. Bijna alle platen bevatten slechts enkele erg lange stukken die zonder uitzondering swingen en grooven als de welbekende tiet. Wel zijn sommige van zijn platen van meer belang dan anderen. Met name Zombie uit 1976 is een plaat die de wereld (of in ieder geval Nigeria) er een beetje anders uit heeft doen zien.


Om het belang van Kuti te doorgronden is het wel handig om wat achtergrond informatie te hebben over zijn rijk gevulde en bewogen leven. Ik heb dus besloten om eens rond te surfen op internet en een zo beknopt mogelijke biografie van de man hier bij te sluiten (met dank aan Wikipedia en OORs’ popencyclopedie):

Fela Kuti oftewel Fela Ransome-Kuti of Fela Anikulapo-Kuti wordt geboren in Nigeria op 15 oktober 1938. Zijn vader en grootvader waren dominee in een protestante kerk. Zijn moeder is aanvankelijk onderwijzeres maar groeit later uit tot een belangrijk politica.

In 1958 wordt Kuti voor studie door zijn ouders naar Londen gestuurd. Maar anders dan zijn broers en zuster kiest hij voor een muziekopleiding en niet voor een medicijnenstudie. In Londen is Kuti actief in de band "Koola Lobitos" waarin hij vooral met Nigeriaanse musici speelt.

In 1963, drie jaar na de onafhankelijkheid van Nigeria, keert Kuti samen met de rest van de band terug naar Lagos. In 1969 brengt hij de band naar Los Angeles onder naam "Fela Ransome-Kuti and Nigeria 70". In de Verenigde Staten wordt hij sterk beïnvloed door ideeën van Malcolm X en andere zwarte activisten.

Fela Kuti legt de basis voor de zogenoemde Afrobeat. Deze nieuwe Afrikaanse muziek wordt een groot succes in Nigeria en hij opent een club genaamd de Afro-Shrine. Via zijn muziek draagt Kuti zijn politieke ideeën uit en zijn club groeit uit tot een politiek centrum. In 1974 roept hij de "Kalakutu Republic" uit en zet een hek om zijn huis. Deze staat binnen de staat Nigeria wordt een doorn in het oog van de toenmalige machthebbers. Kuti wordt hierna vaak opgepakt en vastgezet. Desondanks wordt Kuti steeds uitgesprokener en zijn aanhang groeit tot enorme proporties. Hij verkoopt miljoenen platen en verandert zijn naam van Ransome-Kuti in Anikulapo-Kuti - hij die de dood met zich meedraagt.

Tijdens het FESTAC ("Festival for Black Arts and Culture", Lagos 1978) speelt Kuti het nummer Zombie. Het nummer spot met de militaire macht in Nigeria en wordt erg populair in grote delen van Afrika. Het Nigeriaanse leger daarentegen vernielt zijn huis - de "Kalakuti Republic" - en molesteert de bewoners. Kuti’s moeder overlijdt aan de verwondingen opgelopen tijdens de inval.

Precies een jaar na het ineenstorten van "Kalakutu Republic" trouwt Kuti in één keer met 27 vrouwen, veelal danseressen en zangeressen uit zijn eigen band. Daarna speelt de uit zeker 60 leden bestaande band in een uitverkocht Accra Stadium. Tijdens het spelen van het nummer Zombie breken rellen uit en wordt de gehele band gearresteerd en twee dagen later het land uitgezet.

In 1979 probeert Kuti deel te nemen aan de presidentsverkiezingen. Hij heeft hiervoor de partij "Movement of the People" opgericht. Zijn kandidatuur wordt echter ongeldig verklaard. Vier jaar later probeert Kuti het opnieuw maar wordt door de politie vastgezet. Tot verdere kandidaatstelling is het niet gekomen vanwege de militaire coup.

In 1984 wordt hij veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf vanwege "Illegale uitvoer van valuta". Van deze straf heeft Kuti uiteindelijk 20 maanden uit gezeten. Hij wordt vrijgelaten als de rechter bekend maakt dat hij Kuti onder druk van het vorige bewind heeft veroordeeld.

Kuti hernoemt zijn band "Egypt 80", inmiddels bestaande uit bijna 80 bandleden en speelt in Afrika, Europa en de Verenigde Staten. Zijn tours brengen een belangrijke bijdrage aan acceptatie en bekendwording van de Afrikaanse ritmes en cultuur.

In 1997 overlijdt Fela Kuti aan de gevolgen van de ziekte Aids. Zijn begrafenis brengt een miljoen mensen op de been.

Goed, de tip / top 3 dan, nogmaals dit zijn niet perse de 3 beste platen, maar gewoon de 3 platen die in ieder geval voor mij belangrijk zijn:

1. Fela Kuti & The Africa '70 - Zombie (1976)


2. Fela Kuti - The Two Sides of Fela (2006)


3. Fela Kuti - Highlife-Jazz and Afro Soul (1963-1969) (2005)



Nummer 1 vanwege de reden hierboven in de bio aangegeven, Fela Kuti heeft natuurlijk vele politieke songs op zijn naam staan, maar zelden of nooit met een impact als die van Zombie. Omdat Fela’s politieke fanatisme erg belangrijk is, Zombie dus op 1.

Nummer 2 is een goed overzicht van de mooist groovende nummers die Fela Kuti in de jaren 70 en 80 plachte te maken, als vanzelf op geen meters na kompleet maar het geeft wel een klein inkijkje in waar de man voor stond. Tevens de eerste kennismaking met Fela voor mijzelf.

Nummer 3 is een meer dan subliem overzicht van Fela’s beginjaren. De nadruk ligt hier nog veel meer op jazz achtige muziek, en zoals de titel zegt “afro soul”, de nummer hebben nog een redelijk normale lengte en opbouw. Wel kun je al iets van de glans van later werk in deze opnames herkennen. Deze plaat bevat alle sessies opgenomen tussen 1963 en 1969 en zijn veelal niet te vinden in bovenstaande box.

Zombie is aan het spelen

Zombie is een beetje zijn klassieker (voor zover je van een klassieker kan spreken), maar ik vind Sorrow Tears & Blood toch wel de beste van alle platen die ik tot nu toe beluisterd heb (4,5*).

Aangezien Freakey bijna alles van Kuti heeft: hoe zit het met mijn opmerking dat het wel een beetje op elkaar gaat lijken (aangezien jij ook 'inwisselbaar' laat vallen)? Klopt dat of gaat 'ie in de 80ies bijv. ineens wat anders doen (ik ken alleen pas platen uit de 70ies)?

Nee, alles gaat wel wat op elkaar lijken, zoals ik aangaf, kwalitatief blijft het altijd wel fier overeind... Kuti verstaat de kunst om een nummer in een jam van zo'n 15 minuten geen seconde te laten vervelen.... daar is ie werkelijk een meester in.

Maar ik zet niet heel erg bewust een bepaalde titel op van Kuti (behalve de 3 die ik noem), simpelweg omdat al de platen in principe hetzelfde doen, je hebt zin om Fela Kuti te luisteren, niet om een bepaalde plaat van hem te beluisteren.... zo werkt het voor mij althans....

Ik ben nu Yellow Fever & Na Poi (2LP's 1cd) aan het beluisteren, ook weer prachtige muziek allemaal...

Ben benieuwd of ik straks er ook zo over denk, als ik wat meer platen heb beluisterd. Weet wel dat ik tussen Open & Close en Afrodisiac toch best wel wat verschil vond zitten

Dat maakt de verdere zoektocht wel lastig. Op zich ken ik liever de vijftien, desnoods twintig beste albums dan zestig gelijk(waardig)e albums.

Kuti was één van m'n meest gedraaide artiesten van 2011. Eigenlijk alles waarin een belangrijke rol zit voor overtuigende improvisaties bevalt me wel. Of 't nou jazz, blues, rock of wat dan ook is, maakt me niet uit. De verrassing en intensiteit van het 'in the moment' spelen, vind ik erg bijzonder (al zijn vaste ankerpunten ook niet erg en soms essentieel).

Begin eens met Fela Kuti - The Two Sides of Fela (2006), louter pareltjes, vervolgens kun je je favoriete nummers van deze op de reguliere platen zoeken en deze beluisteren, gaandeweg zul je merken hoe verslavend de muziek van Fela Kuti wel niet is....

Ik haak toch af nu.

Te veel artiesten op een rij die een te grote inspanning vragen om me in te verdiepen.
Was vol goede moed aan Charles Mingus begonnen, en moet dat eerst nog afwerken.

Misschien een volgende keer maar weer.

Mooie jaren 80 plaat van Fela, hooguit nog langere nummers....
Fela Anikulapo Kuti - Teacher Don't Teach Me Nonsense (1987)

1. Fela Kuti & The Africa '70 - Confusion (1975)
2. Fela Anikulapo Kuti - Teacher Don't Teach Me Nonsense (1987)
3. Fela Ransome Kuti & The Africa '70 - Gentleman (1973)
4. Fela Kuti & The Africa '70 - Shuffering and Shmiling (1977)
5. Fela Kuti & The Africa '70 - No Agreement (1977)
6. Fela Kuti & The Africa '70 - Zombie (1976)
7. Fela and Afrika 70 - Sorrow Tears and Blood (1977)
8. Fela Kuti & The Africa '70 - Expensive Shit (1975)
9. Fela Kuti & The Africa '70 - He Miss Road (1975)
10. Fela Kuti - Original Sufferhead (1981)

Ken er ondertussen een stuk of 13, 14. Verder moet ik nog (best) een hoop van Fela's muziek horen, maar ik denk dat iedereen dat wel heeft

Ik ken alleen losse shizzle van Fela Kuti. Tijd om eens kennis met hem te maken deze week.

Ik heb begin jaren 80 Fela op het summerfestival in A'dam zien optreden.
De naam Summer was slecht gekozen, het was de hele dag koud en regenachtig.
Fela voelde zich kennelijk ook niet thuis, en liet het beetje publiek wat nog wel was komen opdagen meer dan een uur wachten.

Met deze aktie heeft hij zoveel krediet bij mij verspeeld, dat het denk ik nooit meer goed gaat komen tussen Fela en mij.

Goh, als ik elke artiest die mij minimaal een uur heeft laten wachten niet meer zou mogen dan had ik geen favoriete rappers meer.

Mijn lijstje (per score in willekeurige volgorde; voor een preciezere lijst zou ik ze allemaal opnieuw moeten horen):

4/5
Fela Kuti & The Africa '70 - Confusion (1975)
Fela Anikulapo Kuti - Teacher Don't Teach Me Nonsense (1987)
Fela Ransome Kuti & The Africa '70 - Gentleman (1973)
Fela Kuti & The Africa '70 - Shuffering and Shmiling (1977)
Fela Kuti & The Africa '70 - Zombie (1976)
3,5/5
Fela Kuti & The Africa '70 - No Agreement (1977)
Fela and Afrika 70 - Sorrow Tears and Blood (1977)
Fela Kuti - Original Sufferhead (1981)
Fela Anikulapo Kuti & Afrika 70 - Yellow Fever (1976)
Fela Anikulapo Kuti & Egypt 80 - ODOO (Overtake Don Overtake Overtake) (1989)
3/5
Fela Kuti - Fela's London Scene (1970)

Ik ken er maar 4, maar die heb ik wel tot in den treure gedraaid.

5/5
Fela Ransome Kuti & The Africa '70 - Gentleman (1973)

4,5/5
Fela Kuti & The Africa '70 - Confusion (1975)

4/5
Fela Kuti & The Africa '70 - Zombie (1976)
Fela Kuti & The Africa '70 - He Miss Road (1975)

Dit is trouwens ook een hele goede, Fela-gerelateerde, plaat:
Tony Allen - Progress (1977)

Ik herken dat wel. Het is dan zo ontiegelijk lastig om een opening te vinden en om de tijd te vinden om het allemaal in je op te nemen. En dat is alleen nog maar erger als 't vrijwel allemaal van niveau en gelijkwaardig is. Ik vrees nu al voor Coltrane en Davis en daar ken ik toch al een heel redelijk aantal albums van (al zijn zij veelzijdiger dan Kuti).

Gelukkig heb ik van o.a. Prince, Frank Zappa, Neil Young en Bob Dylan al een hele hoge repertoirekennis, mochten zij ooit aan bod komen. Dylan is ook wel een stuk makkelijker in je op te nemen dan Charles Mingus. Tot vorig jaar had ik de tijd om zoveel nieuws te beluisteren, nu kom ik al nauwelijks meer aan de eigen verzameling toe.

Same here - mij bekruipt af en toe het gevoel van de verplichte literatuurlijst - zowel van middelbare school als van universiteit (talenstudie - weet u wel). Iets lezen/draaien onder 'tijdsdruk' (en da's apsoluut normaal in tentamentijd) is zelden leuk.

Klopt en je moet er ook maar net zin in hebben als je er even tijd voor hebt. Mingus is nou niet iets dat ik snel opzet als ik even een uurtje de tijd heb om me thuis te ontspannen met muziek. Maar da's ook niet erg.

Ik zie het meer als een mooie gelegenheid om me 'ns verder in de artiest te verdiepen - Ik denk dat iedereen 't meer als gelegenheid moet gaan zien, deelname is niet verplicht, hm? Je mag aanhaken en afhaken wanneer je dat blieft

Maar, toegegeven: ik lees nu dan ook zonder enige tegenzin mijn literatuurlijst van mijn (taal)studie.

Een rustweek hier en daar willen we wel plannen, dat was sowieso al het idee

Een fijn aantal lijstjes, btw.

Top 10 reguliere platen:

1. Fela Kuti & The Africa '70 - Zombie (1976)
2. Fela Anikulapo Kuti - Teacher Don't Teach Me Nonsense (1987)
3. Fela Kuti & The Africa '70 - Confusion (1975)
4. Fela Kuti & The Africa '70 - He Miss Road (1975)
5. Fela Kuti & The Africa '70 - Before I Jump Like Monkey Give Me Banana (1975)
6. Fela Kuti - Roforofo Fight (1972)
7. Fela Ransome Kuti & The Africa '70 - Gentleman (1973)
8. Fela Kuti - Live in Amsterdam (1984)
9. Fela Anikulapo Kuti & The Africa '70 - I.T.T. (1980)
10. Fela Kuti & The Africa '70 - Expensive Shit (1975)

Muziek is heel erg stemmingsgebonden of (soms) stemmingsinductief. En dat terwijl jazz een old long time fave van mij is. Misschien was het handig geweest om naast het artiest van de week-topic, net zoals bij het roemruchte topic van Cabeza een parallel topic te hebben met lijstjes en waarderingen.

Overigens worden de aanbevelingstips hier door ondergetekende wél gewaardeerd - 't is maar dat u het weet dat ik niet gaarne word beschouwd als Hoofd Afdeling Azijnpisserij .

Voor Fela zal ik weer eens in de kast duiken

Kende deze artiest niet maar gisteren Zombie geluisterd en het was zeker de moeite waard!

Ja, het is swingen geblazen met deze Nigeriaan! En nog iets zinnigs te zeggen hebben ook!

Leuk stuk freakey, je had het niet verwacht dat je zou gevraagd worden? Nou, zo zijn we!

Wat betreft de discussie aangaande het tot gedwongen literatuurlijst verworden van dit topic, sluit ik me bij Masimo aan.

Ah, Fela Kuti. Zombie vind ik een superplaat, maar toen ik daarna Gentlemen ging checken en toch wat op mijn honger bleef zitten, ben ik gestopt met het verder uitpluizen van zijn oeuvre. Deze week zal ik nog wel proberen een Fela'tje of twee te beluisteren en te bestemmen

Wat die verplichte literatuurlijst betreft ... daar zit ik niet zo mee.
Ik had me voorgenomen om bij artiesten die me niet bekend waren
slecht één aangeprezen album te beluisteren. Dat leek me haalbaar.

Bij Charles Mingus ging ik voor The Black Saint en The Sinner Lady.
Ik beluister die plaat dan en schrijf onmiddellijk neer wat in me opkomt.

Alleen, dit keer heb ik die Solo Dancer meermaals moeten draaien
omdat ik moeilijk een ingang vond, een opening dus om mijn verhaal te starten.
Ondertussen heb ik een behoorlijke lap tekst gewijd aan dat eerste nummer.

Die tekst staat netjes geparkeerd in een pm naar mezelf,
want de vaderlijke plicht riep en ik heb sindsdien het album links laten liggen.
Dus wil ik dat wel eerst afwerken, voor ik me weer op onbekend terrein ga begeven.

Daarom had ik stilletjes op een wat bekendere rock of popartiest gehoopt,
zodat ik vanuit het vuistje wat impressies kon spuien of een oude recensie quoten.

Ook al is Fela Kuti een naam die meermaals in de 20 jaargangen van Oor
die hier op zolder liggen bejubeld werd. Een artiest die me altijd geïntrigeerd heeft.

Ik merk dat iedereen toch voor de reguliere platen gaat i.p.v. bv. een instap verzamelaar....

Ik herken dat gevoel van de 'literatuurlijst' wel een beetje, dat is ook de reden dat ik ben gestopt met het stemmen voor de Mumeladder en het 'song van het jaar'-topic. Prachtige topics, maar als ik er echt serieus aan wil gaan deelnemen kost het me een uur of anderhalf per dag. Daar heb ik persoonlijk gewoon geen tijd voor, niet altijd zin in en te veel andere prioriteiten voor.

Dit topic beschouw ik gewoon als een leuke aanleiding om eens een paar platen te luisteren van artiesten waar ik wel in geïnteresseerd ben maar waar nog een kennisgat bij mij bestaat (Kuti, Bowie). Ik denk niet dat de topicstarters verwachten dat ik binnen een week alle belangrijke werken meerdere malen heb beluisterd en er een intelligent oordeel over heb geveld.

Gisteren een stuk beluisterd van Teacher Don't Teach Me Nonsense. Mijn nadere kennismaking met Fela Kuti is tot nu toe aangenaam, al is deze meanderende afrofunk naar mijn smaak wel een beetje te luchtig (ondanks de achtergrond en politieke lading) om me over de volle lengte van de nummers te boeien.

Even een bericht van mij en Masimo:

Fela Kuti blijft artiest van de week tot en met maandag. 15 oktober is namelijk zijn geboortedatum, laat het een eerbetoon zijn. Daarna houden we een rustweek, om de batterijen op te laden etc. Het kan wel eens deugd doen, dus we gaan dit af en toe inplannen.

Nog eens: dit topic is geen verplichte kost, maar meer gefocust op liefhebberij. Je MOET dus ook niet met beschouwingen aanzetten als dat je ding niet is, of als je de artiest in kwestie pas ontdekt, en er nog niet veel over kwijt kan. Kleine berichtjes zijn evengoed, en die hebben we hier al veel gelezen, dus wij zijn tevreden!

En nu Fela Kuti! Ik ga elke avond proberen een plaatje of twee te draaien.

En we zijn natuurlijk benieuwd naar de recensie van dazzler, hopen dat we je hiermee nu genoeg tijd verschaft hebben..