Best wel een leuke plaat, zie reactie: Fela Soul - Fela Kuti vs. De La Soul (2011)

Een rustweek kan ook gewoon inhouden eens een 'makkelijke' artiest er tussen te stoppen. Eentje waar je geen fulltime week mee bezig bent alvorens je wat zinnigs te melden heb.

Plaat die leuk klinkt maar Fela Kuti en De La Soul onwaardig is.

Dire Straits, iemand?

Het wordt in overweging genomen.

En nou weer terug naar Fela Kuti? Meer mijn ding dan Dire Straits...

Dan zou ik eerder gaan voor Mark Knopfler, dan is het gelijk een stuk diverser (Notting Hillbillies, met Bob Dylan, als schrijver).
Maar Dire Straits is inderdaad een artiest die de meeste mensen wel aardig kennen.

Neil Young is ook een mooie om "even tussendoor" te doen. En zo'n beetje iedere andere artiest uit de Top 250.

Jim Steinman, iemand?

Laten we het aan Masimo en AOVV overlaten, ik heb meer vertrouwen in hun smaak dan in die van de Dire Straits-liefhebbers.

Ik dacht aan BZN eigenlijk

Hm, ik heb wel behoefte aan een totale rustweek, ofwel: inhaalweek. Zo wil ik nog wat van Sun Kil Moon draaien (April) en wil ik de documentaire van Charles Mingus nog bekijken, en de komende dagen ook nog genoeg Kuti beluisteren, misschien ook een documentaire over Kuti , dus zo'n rustweek is zo af en toe wel fijn, wat mij betreft.

Volgens mij is dit forum in het leven geroepen om een wat onbekender artiest beter te leren kennen. Ik ben bang dat Dire Straits alleen maar verzandt in het droppen van top 10 lijstjes die iedereen al kent en vervolgens ellenlange discussies over wat nou wel of niet op 1 staat / hoort....

Ik ga er in ieder geval niet aan meedoen....

Deze week is 't in elk geval níet Direstraition, maar (pre-)Felabration, dus.

Op dit moment, maar toegegeven dat ik nog nog veel moet draaien, vind ik Afrodisiac 't beste

Assurancetourix approves!

Ik ben wel benieuwd wat nou precies de insteek van dit topic had. Ik had het er laatst al over met The Scientist. Want bij alleen maar onbekende(re) artiesten (in hoeverre zijn Charles Mingus, Björk en David Bowie onbekend?), verzandt dit topic juist eerder in wat liefhebbers die toevallig wat meer albums beluisteren dan ze al kenden. En dus toch relatief weinig echte ontdekkingen.

Om maar even een balletje op te werpen: hoeveel mensen zijn er echt in het oeuvre van een (voor hun nieuwe) artiest gedoken? Om even aan te sluiten op de berichten van Stijn/Mjuman/Herman op de vorige pagina.

'k Heb zelf wel wat Mingus geprobeerd (ook niet helemaal bekend voor mij), maar had nou eerlijk gezegd niet het idee wat toe te voegen aan de berichten die er al stonden.

Zoals ik al zei, neem dan Mark Knopfler, zijn soloalbums zijn niet echt overbekend en zeker als je al zijn contributions op een rij zet, kom je een heel eind (denk o.a. Bob Dylan, Sting, Bryan Ferry en Van Morrison). Op een Dire Straits-week zit ik ook niet te wachten, maar een Knopfler-week kan veel vruchtbaarder zijn dan het draaien van wat (overbekende) Dire Straits-platen.

En om nog even ontopic te blijven: Zombie klinkt tot nu toe zeker niet slecht!

Echt onbekende artiesten zijn er voor mij nog niet geweest, maar ik ben wel veel dieper in de muziek van Bjork en Mingus gedoken afgelopen weken, doe deze week even rustig aan, maar vind het toch meer een topic om minder bekende dingen te leren kennen inderdaad. Als veel mensen dat niet willen dat is dit gewoon niet het topic voor die mensen in mijn ogen, het topic hoeft neit voor iedereen op MuMe interessant te zijn.

Vandaar David Bowie.

Ik ken trouwens nog geen live albums van Kuti (behalve die met Baker). Vaak zit er wel een essentiele plaat tussen de live albums. Welke is dat bij Kuti? Als het even kan met lekkere improvisaties.

Daar kan ik me prima in vinden. En wat Björk en Bowie betreft: bij hen gaat het om zo'n gevarieerd aanbod (zeker vwb de laatste) dat het geen kwaad kan eea de revue te laten passeren.

Fela Kuti vind ik volkomen terecht, al ben ik tot nu toe niet aan toegekomen wat te draaien - tijd en zo; en datzelfde geldt ook voor Mingus - maar wat in het vat zit, verzuurt niet. En op een vaatje Knopfler & Bryan Ferry zit ik niet te wachten, ik weet waar ik dat kan vinden. Tja en de Belfast Bard is hier evenmin een onbekende, al vind ik die met zijn brede en gevarieerde aanbod wel iets voor dit topic.

Deze dan denk ik toch (nr. 9 in mijn top 10):

Fela Kuti - Live in Amsterdam (1984)

Die tracklengtes! Kan wel eens interessant zijn. Weet niet of 't deze week nog lukt, maar ik houd deze in 't achterhoofd.

Dat is een leuke keuze. Bijna iedereen kent muziek van de man, kijkend in mijn omgeving weet alleen bijna niemand wie de man is.

John Cale vind ik ook wel een leuke keuze voor dit topic. Niet volslagen onbekend maar toch ook weer geen grote naam. Groot en zeer veelzijdig oeuvre en brengt nog altijd interessant werk uit. Maar wellicht ben ik als liefhebber wat bevooroordeeld hier

Als je van lange tracks houdt is dit misschien wel iets voor je, al ken ik hem zelf (nog) niet:
iTunes - Muziek - 'Fela Kuti Live in Detroit 1986 (with Egypt 80)' van Fela Kuti - itunes.apple.com

John Cale lijkt me een goeie, net een nieuwe cd uit en binnenkort in Paradiso. Begin jaren tachtig ging ik naar elk concert maar na de Falklandsuite en wat later Wrong Way up met Eno nooit meer aan toe gekomen. Merkwaardig oeuvre.

Vandaag een fijne Kuti-middag achter de rug, waarin in drie platen heb gedraaid: Expensive Shit, Sorrow Tears & Blood en He Miss Road. Tweede vond ik het beste, klonk echt goed. Bij het album staat een reactie van Stijn waarin staat dat hier de zang goed uit de verf komt - en daar sluit ik me bij aan. Sterkste album qua zang vooralsnog, met fijne instrumentatie. Ook een hoog funky gehalte, wat me die platen vooralsnog het beste bevallen. Een goede tweede is He Miss Road gebleken, ook erg sterk; en dan vond ik Expensive Shit dan toch wel de minste, alhoewel het natuurlijk niet shit is.

De platen zijn inwisselbaar zei freakey, en die uitspraak begrijp ik wel, en ben het er ook wel mee eens. Máár, de platen zijn wel degelijk onderling verschillend. Maakt 't toch interessant genoeg om een breed scala van Kuti op te zetten deze week.

Heeft iemand weet van een documentaire over Kuti en welke en de naam etc?

In de grote uitgebreide box zit een dvd met een docu "A Slice of Fela", ik moet eerlijk bekennen deze nog niet te hebben bekeken...

Fela Anikulapo Kuti - Complete Boxset Album - wrasserecords.com

en hier nog een....

Amazon.com: Fela Kuti - Music Is the Weapon: Fela Anikulapo Kuti, Jean-Jacques Flori, Stephane Tchalgadjieff: Movies & TV

Tuurlijk niet, het is dan ook expensive.

Ik heb voorlopig nog geen plaat gehoord die er echt bovenuit steekt. 'Zombie' misschien. Het niveau ligt wel hoog in ieder geval.

Ik ben in ieder geval al zijn best kennis aan het maken met de muziek van Fela Kuti en dat bevalt uitstekend. Stevige, swingende muziek en het is dan ook zeer verleidelijk om de buren mee te laten genieten van de diverse platen. Juist ook op dit soort regenachtige herfstdagen is het heerlijk de Afrikaanse feestelijkheden in huis te halen. Geen idee of Afrikaans Carnival bestaat. Maar wat mij betreft bestaat het wel.

Wel Caribisch Carnaval.

Zo, deze week toch al een tiental platen van Fela Kuti beluisterd (sommige tweemaal), en het valt me erg mee. Wereldmuziek van een Nigeriaan met een heel swingend kabinet achter zich, dat kan in principe ook niet gauw misgaan, al verzandt het in vele gevallen algauw tot "gewoontjes". Maar hier dus niet.

Favorieten tot nu toe? 'Zombie', die plaat klinkt gewoon als een klassieker; 'Roforofo Fight' viel ook bijzonder goed in de smaak; 'Sorrow Tears and Blood', 'Confusion' en 'Expensive Shit' zijn ook erg sterk. Morgen nog 'Live in Amsterdam', en misschien nog een plaatje, en in de toekomst zal Kuti ook nog geregeld luistertijd krijgen.

Ik was deze week wel minder in een Fela-stemming, vandaar dat ik slechts één nieuw album beluisterd heb. Dat brengt het aantal op slechts drie, maar ach, ik heb nog een heel leven om Fela te ontdekken.

Mijn bevindingen:

Zombie (5*):

Zeker zijn beste album dat ik tot nu toe van hem ken. Beide nummers zijn gewoon enorm sterk. Het titelnummer was natuurlijk erg belangrijk voor Fela en Nigeria, maar daarnaast is het ook gewoon een muzikaal hoogstandje. Maar eerlijk is eerlijk, Mr. Follow Follow doet echt niet onder voor Zombie. Misschien vind ik Mr. Follow Follow nog net ietsje sterker zelfs...

He Miss Road (4.5*)

Het titelnummer is mijn favoriete Fela-compositie tot nu toe. En niettegenstaande dat het andere nummer op de plaat ook best sterk is, schiet het album net iets tekort voor de volle mep. Misschien na meerdere luisterbeurten.

Gentleman (3.5*)

Een beetje een teleurstelling vond ik. Hoewel dit album te boek staat als één van zijn Grote Klassiekers, ben ik hier niks tegengekomen dat hij niet al beter of anders gedaan heeft. Het wordt natuurlijk nergens echt slecht, en hoewel 'Fela op de automatische piloot' een beetje te sterk uitgedrukt is, bleef ik wel ferm op mijn honger zitten tijdens het beluisteren van Gentleman. Again, misschien na meerdere luisterbeurten...