Zojuist deel 1 van het playlistje beluisterd, en 't beviel - gevarieerd lijstje ook. Wellicht dat ik 'The Clown' in de komende week 'ns uitprobeer.

10. A Colloquial Dream Luister
Een wat onderbelichte kant van Mingus, zijn composities met vocalen/ spoken word, die sporadisch in zijn werk opduiken. Met de beeldende kwaliteiten van Mingus muziek moet een getalenteerde vocalist wel iets kunnen, zou je zeggen, en inderdaad stellen deze stukken zelden teleur. Deze track, bizar genoeg slechts een bonustrack op de reissue van Tijuana Moods, is een persoonlijke favoriet, een heerlijk cynische monoloog van een aan de zelfkant levende jazzliefhebber. Deze is de moeite waard om helemaal af te luisteren, en te volgen hoe de muziek en de stem elkaar aanvullen en bewegen door verschillende stemmingen. Tragisch, grappig, briljant.
Ergens op Spotify is ook een versie te vinden waar Bill Evans nog op meespeelt, trouwens.

11. Ysabel's Table Dance Luister
Mingus zelf noemde Tijuana Moods ooit de beste plaat die hij ooit had gemaakt. Flauwekul overigens, Mingus lijkt hier vooral te spreken vanuit zijn frustratie over het uitblijven van een release toendertijd. Hij nam de plaat al in 1957 op, maar pas toen hij veel beroemder was, in 1962, zagen de platenbazen kans het uit te brengen.
Als een soort conceptplaat over de Mexicaanse grensstad Tijuana, een toevluchtsoord voor Amerikanen die een tijdje buiten de wet willen leven, past Mingus moeiteloos Latijnse elementen in de muziek. Het resultaat is, typerend genoeg, dan weer honderd procent Mingus. Voorts een interessante plaat omdat Mingus zelf de liner notes schrijft, waarin hij terecht lof uit voor Clarence Shaw, de enigmatische trompettist die in die tijd nauw betrokken was bij Mingus' jazz workshop (de naam die Mingus vaak gaf aan zijn band). Shaw is eigenlijk de ster van deze plaat. Helaas is het ook typerend dat de twee al snel knallende ruzie kregen, en nooit meer zouden samenwerken.

12. Mode D/ Mode E/ Mode F Luister
Daar is ie dan, de grote klassieker, de nummer 4 in de jazz-toplijst van Mume, de plaat waarop Mingus al zijn ambities mocht botvieren en nog op tijd betaald kreeg ook, het ballet dat geen ballet is, kortom: The Black Saint And The Sinner Lady. Wel een beetje mal dat dit juist de meest gedraaide plaat van Mingus is, want het is niet bepaald zijn meest toegankelijke werk, en ondanks de brille die er vanaf spat toch ook een tikkie te potsierlijk en (over)doordacht om echt tot zijn beste werk te horen (naar mijn mening past de rauwheid en spontaniteit van bijvoorbeeld zijn platen voor Atlantic of Columbia beter bij zijn stijl). Maar hoe dan ook, tijdens een avond met Mingus kunnen we natuurlijk niet om deze plaat heen, en dan ook niet eromheen om juist de langste track in de playlist op te nemen, de bijna twintig minuten durende finale, waarin alles bij elkaar komt. Maar dan ook echt alles. Een spelletje voor de aandachtige luisteraar: Zoek het moment achterin de geluidsmix waarin er ergens een foutje wordt gemaakt en je Mingus een hartgrondig 'Goddammit!' hoort schreeuwen.


13. Myself When I Am Real
Behoefte aan een adempauze na de laatste track? U vraagt, wij draaien een track van een van de andere drie platen die Mingus begin jaren zestig maakte voor het jonge label Impulse: Mingus Plays Piano (helaas geen Youtube filmpje). Ondanks dat Mingus voornamelijk naam maakte als bassist en bandleider, beschouwde hij de piano als de basis voor alle muziek, en was hij een redelijk gedreven speler. Echter geen virtuoos. Wat hij miste aan technisch talent maakte hij echter, zoals gewoonlijk, goed met emotionele zeggingskracht. Dit verheven nummer is net zo mooi als de titel doet vermoeden, en wordt nog mooier bij elke luisterbeurt.

14. Epitaph, Part 1 Luister
Het muziekstuk Epitaph, een van de pogingen van Mingus om The Black Saint te overtreffen, werd zo'n huzarenstuk dat het pas na zijn dood volledig kon worden opgenomen. Mingus is in wezen een klassiek geval van een muzikant die zich vastliep in zijn eigen ambities. Ruzies, gezondheidsproblemen en writers blocks stapelden zich op in deze periode, het grote muziekstuk dat alle anderen overbodig moest maken kwam maar niet af, in plaats daarvan trof een tv-ploeg in 1966 een dikke en verwarde man aan, die op het punt stond uit de zwijnenstal gegooid te worden die hij van zijn appartement had gemaakt. Op deze opname, van het Town Hall-concert uit 1963 is het nog niet zover, maar het zou over korte tijd snel bergafwaarts gaan.
Oplettende luisteraars merken hoe Mingus aan het begin het thema van Pithecatropus Erectus recyclet. Het was een man die breder keek dan welke componist ook, en toch ook op een bepaalde manier zijn hele leven in dezelfde cirkeltjes bleef rondlopen.

15. Hobo Ho Luister
De tweede helft van de jaren zestig werd voornamelijk opgegeten door depressies en inactiviteit. Hoewel Mingus zich vanaf 1969 herpakte, had hij tijd nodig om weer op zijn oude niveau te komen. Let My Children Hear Music (1972) is weer zijn eerste echt goede plaat. Een plaat waarop hij werkt met een grote band (en wie kon dat eigenlijk beter dan Mingus) en vooral optreedt als muzikaal brein en bandleider. Enkele inactieve jaren hadden zijn gedrevenheid niet kunnen temperen, blijkt duidelijk uit deze bril-jan-te track (welke andere bandleider kon zijn muzikanten zo briljant chaotisch door elkaar heen laten blazen?).
Lang mocht de opleving helaas niet duren. Op het moment van opname begon Mingus' gezondheid al achteruit te gaan, voornamelijk zijn loopvermogen. Korte tijd later werd bij hem de diagnose ALS gesteld, de beruchte spierziekte die uiteindelijk leidt tot totale verlamming en de dood.

16. For Harry Carney Luister
Harry Carney was de trouwe vriend en klarinetspeler van de grote Duke Ellington, die zo verknocht was aan de grote componist dat hij zelfs vier maanden na Duke stierf.
Dit fraaie eerbetoon, gecomponeerd door Sy Johnson, werd opgenomen door wat wel de 'laatste grote Mingusband' is genoemd, met George Adams op saxofoon en Don Pullen op piano. Op de sessies van het tweeluik Changes benadert Mingus regelmatig de spontaniteit en urgentie van zijn hoogtijdagen. Helaas zou de band al snel uit elkaar vallen, en Mingus gezondheid ging vanaf dit moment ook steeds rapper achteruit. Sommige platen die Mingus hierna nog maakten zijn vrij goed, maar missen vaak net dat beetje extra vuur dat ontstond als de grote man zelf achter de contrabas stond te brommen en te joelen. Uiteindelijk moest Mingus overschakelen naar de door hem gehate elektrische bas, daarna naar slechts een rol als bandleider, en uiteindelijk als een gehandicapte die nog steeds vanuit zijn bed melodieën neuriede in een taperecorder. Zo stierf Minugs in 1979 in Cuernavaca, Mexico. Hij was 53 jaar oud.
We laten hem de nacht ingaan met dit hartverscheurende eerbetoon, met pianospel van Don Pullen waarbij woorden eigenlijk tekortschieten.

PS Iets over zijn volledige lp's: Van de platen waaruit ik hierboven geen selectie heb opgenomen zijn vooral nog van belang: Charles Mingus Presents Charles Mingus (bij vlagen briljante plaat, maar niet bepaald een goede instapper), Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus (een van zijn meest geliefde platen, maar vooral heropnames van eerdere succesnummers waarvan sommige hierboven al genoemd worden) en ook wel de al dan niet legale releases van zijn tournee door Europa (bv. Cornell 1964). Persoonlijk heb ik ook een groot zwak voor zijn latere plaat Cumbia and Jazz Fusion/ Music From Todo Modo.
Zijn carriere als sideman vanaf de vroege jaren veertig (o.a. Lionel Hampton) kun je best overslaan, opvallend is dat hij nooit echt een goede tweede viool is geweest (hij is de enige muzikant die ooit door Duke Ellington persoonlijk uit zijn band werd ontslagen), en vanaf de start van zijn eigen carriere als leider heeft hij zelden meer voor anderen gewerkt. Van belang zijn eigenlijk alleen The Quintet At Massey Hall (sowieso verplichte kost voor jazzliefhebbers, én een plaat die we te danken hebben aan Mingus, omdat hij zo slim was een taperecorder mee te nemen) en vooral ook de trioplaat met Ellington en Max Roach: Money Jungle (1964).

Zo! Wie hier niets aan heeft, is hopeloos verloren. Een mooie wandeling door leven en werk van Mingus.

@Sandokan: Een 10 met een griffel en ik ben ondertussen op zoek naar een geschikte juffrouw voor de bijbehorende zoen.

Verschillende uit het eerste deel waren spot-on en nu ik de omvang van de tweede lijst zie, geef ik een thumbs up! Al is de inhoud is nog niet tot me doorgedrongen - ik ben 'schoenen aan het grazen': vandaag een paar mooie Lush-items ontvangen.

Weet nog goed dat we in Utrecht jazzkelder Bernia hadden (early 70's), essentieel onderdeel van de muzikale vorming - al viel het soms niet mee met de dijenkletsende corpsballen op dixielandavonden.

Fijns!

En ik maar denken dat het hier om Miles Davis gaat. Ik moet echt mijn medicatie voortaan innemen.

Valt mee Rop, een jonge vent is nog niet dement - zet ff je klokkie gelijk; volgens mij loop je ernstig voor - vergelijk de systeemtijd (rechtsonder in de taakbalk) met die van je horloge.

2012 - oktober toch?

Mijn horloge is gejat zie ik nu.

Vandaag is o.a. de liveplaat 'Mingus at Antibes' aan de beurt, waarvan ik de eerste helft al heb beluisterd (tweede helft van het werk naar huis). De opener, waar Sandokan-veld al gewag maakte in zijn stuk, is fenomenaal. Ik kende het nummer al, maar deze liveversie tart alle verbeelding; fantastisch spel van Mingus, Dolphy en co.

Hopelijk kan ik deze avond nog eentje draaien, dat zou wel eens 'At Massey Hall' van The Quintet kunnen zijn.

Vandaag 3 platen (die zich laten raden in het resterende deel van de zin) beluisterd, en daar bevielen voornamelijk Moanin', Haitian Fight Song en alle tracks op The Black Saint and the Sinner Lady, waardoor ik haast werd weggeblazen - bijzonder album, zeker een aanwinst voor mijn oren, ook ná deze week.

Morgen misschien - de door The Scientist geplaatste - documentaire (toch?) kijken.

Ja, is een documentaire, erg erg leerzaam

Ik zal morgen ook nog eens een paar van zijn platen opzetten

Speciaal voor de gelegenheid:

NP:

Voor wat het waard is, ik heb ook een songlijstje gemaakt, in dit topic.

Qua jazz ben ik altijd vrij voorspelbaar. Wat mij betreft zijn The Black Saint and the Sinner Lady en Mingus Ah Um de ultieme Charles Mingus-platen. Aangezien het leuke van dit topic is dat mensen juist meer met het onbekendere werk van de artiest in aanraking komen kan ik jullie niet echt op weg helpen. Maar mocht je nog helemaal niks van Charles Mingus in huis hebben dan zou ik toch gewoon voor dit werk gaan. Hoe standaard het ook is.

Muziek met Charles Mingus-samples:

Mijn top 10 wat betreft Mingusplaten (al ken ik nog lang niet alles):

1. Pithecanthropus Erectus (1956)
2. The Black Saint and the Sinner Lady (1963)
3. Blues & Roots (1959)
4. Mingus at Antibes (1960)
5. Mingus Ah Um (1959)
6. Changes One (1974)
7. Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus (1964)
8. The Clown (1957)
9. Changes Two (1974)
10. Oh Yeah (1962)

Leuk, Rob!

Aan een top-10 kom ik niet, een poging tot 5 platen wil ik wagen, alhoewel dan niet erg betrouwbaar, uiteraard:

1. The Black Saint and the Sinner Lady (1963)
2. Pithecanthropus Erectus (1956)
3. Blues & Roots (1959)
4. The Clown (1957)
5. Tijuana Moods (1962)

Ook van mij een toplijstje (ik ken er maar negen, blijkbaar. Tijuana Moods, Changes One en Let My Children Hear Music staan nog in de te-luisteren-lijst):

1. The Black Saint and the Sinner Lady (1963)
2. Changes Two (1974)
3. Mingus at Antibes (1960)
4. Mingus Ah Um (1959)
5. Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus (1964)
6. Oh Yeah (1962)
7. Blues & Roots (1959)
8. Pithecanthropus Erectus (1956)
9. Mingus Dynasty (1959)

Jawel, soms doe ik zelfs iets goed. Meestal per toeval. Maar toch.

Ik zal eens Tijuana Moods proberen.

Laatste uurtjesj!

Happy hour! Dansen, dansen!

ik ben benieuwd, jammer dat ik niet zoveel tijd had de laatste week

Ik heb ook niks kunnen beluisteren van Charles Mingus vorige week. Misschien deze week maar eens doen. The Black Saint And The Sinner Lady ken ik al.

Ik heb Mingus Ah Um speciaal voor dit topic eens beluisterd. En het veranderd niks aan hoe ik tegen jazz aankijk: fijne muziek, maar niet iets waar ik echt dolenthousiast van raak. Gewoon leuke, sfeervolle deuntjes. En daar is niks mis mee, toch?

Het einde van de week betekent gelukkig niet het einde van dit dansen; onze nieuwe artiest van de week is waarschijnlijk nog dansbaarder - als ge een beetje funk in je lijf hebt zitten.

Funk? Aye. Zomaar funk? Neen - het betreft afrobeat, afrofunk, of een andere afro-benaming. Rechtstreeks uit Nigeria, capital of afrofunk, presenteren wij jullie deze week de nieuwe artiest. Het betreft uiteraard dé pionier van dit genre, dé grote artiest, niet enkel op muzikaal gebied, ook politiek gezien, en al wat hij heeft betekent in het vechten voor fatsoen in zijn land...






FELA KUTI!

En de expert v/d week is onze MuMe-Zappaholic, maar gelukkig ook liefhebber van Fela Kuti: freakey

Dansen! Protest voeren! Dansen!

Neen, even serieus nu. Ik ken vrij weinig van Fela Kuti; hopelijk kan ik er deze week verandering in brengen. Alles wat ik al over hem gelezen heb, maken van hem een soort mythisch figuur voor mij, misschien daarom dat ik me nooit echt aan zijn werk heb durven zetten. We zullen zien.

hier ken ik dus niks van en ik heb meer tijd normaal gezien dan vorige week

Dan doe je Mingus er maar meteen bij!

Zombie klinkt alvast heel goed

en we zullen wel zien AOVV maar van Mingus ken ik sowieso al wat.

Fela Kuti!

Leerde hem kennen via zijn platen met Ginger Baker (al vind ik Baker niet helemaal op z'n plaats daar). Ik heb Zombie, Opposite People en Sorrow Tears and Blood en ik ken er nog een stuk of negen. Ik ben ook niet van plan om het daar bij te laten, want tot nu toe heb ik nog geen slechte plaat gehoord (al begint het wel een beetje veel van hetzelfde te worden).

Z'n teksten zijn redelijk straight-on, maar op zich wel treffend en evt. zelfs te zien als een vorm van (weliswaar gekleurde) geschiedenis.

Op tv (NSJ?) zag ik z'n zoon optreden, Sean geloof ik, en dat klonk ook niet slecht. Lijkt me live best gaaf.

Hier ben ik, ondanks het tot nu toe lage gemiddelde, wel benieuwd naar: Fela Soul - Fela Kuti vs. De La Soul (2011)

Leuk, dit is wel een artiest waar ik ook benieuwd naar ben. Was toevallig net van plan Gentlemen nog een keer te draaien binnenkort, eigenlijk de enige plaat van Kuti die ik een beetje ken. Ik laat me dus graag aan de hand van Freaky meevoeren zijn oeuvre in, mits ik er de tijd voor kan vrijmaken.