Toekomstmuziek zou trouwens ook een leuk thema zijn. Alleen de invulling is mij nog een raadsel..

Enkel plaatjes van artiesten draaien die al een release in 2013 gepland hebben?

There you have it. Lijkt dat onze enthousiaste volgers niets?

Cult Of Luna dus!

Ik heb het deze (of vorige) week al gedaan met deze artiest. Aanrader, overigens..

Hmm, blijkt maar weer eens dat je mensen niet moet beoordelen op het uiterlijk. Eens kijken of hij echt zo goed is tussen de lakens als jij zegt.

Goeie grap, Rop. Hoort eigenlijk in het Just a Joke-topic. Qua niveau en zo.

Ik doe mijn best.

Ik ben nu naar Eternal Kingdom van Cult of Luna aan het luisteren. Deze band brengt in januari 2013 het nieuwe album Vertikal uit.

Wordt dit het definitieve thema van de week? Dan kan ik wel even een klein lijstje zetten van releases die al zijn bevestigd voor 2013.

Niet zo vlug, Don.

Voor komende maandag is er al sowieso een artiest voorzien. Misschien is het ook handiger om dit pas in november of december te doen, dan zijn er al wat meer releases bekend.

Het is inderdaad wel handiger in november of december. Ik ben wel benieuwd naar de artiest van komende week.

Laten we deze artiest ook eens een keer behandelen in dit topic: Zan Hoffman.

Ik denk niet dat je al zijn werk op één week kan beluisteren. Zelfs zonder slapen, kom je er lang niet.

Laten we dus maar iets compleet anders doen.

Kan me niet voorstellen dat hij veel cd's verkoopt.

Fela Kuti ligt voor de verandering nog eens op hier

Ik ben benieuwd, wie het morgen is.

Terecht, veel mensen zullen dit een ontzettend interessante artiest vinden. Veelzijdig, imposant oeuvre, een icoon. Iemand die zich één mijner persoonlijke favorieten mag noemen. Misschien zelfs tweede staat in de rangorde, na Bob Dylan. Hoewel, The Beatles.. Enfin, hier is hij dan:



Neil Young!

Neil Young heeft er al een boeiend, lang en spraakmakend leven op zitten, en een succesvolle carrière met talloze hoogtepunten, en hij is nog steeds goed op dreef. In 2010 kwam zijn meest recente soloplaat uit, een erg goeie trouwens ('Le Noise'), en dit jaar heeft hij met Crazy Horse al een plaat met herwerkingen van traditionals en dergelijke uitgebracht, en een nieuwe plaat zit eraan te komen! Enkele nummers daarvan zijn al te beluisteren, een goeie timing dus om Young eens aan bod te laten komen in dit topic.

Dhr. Artiest-expert is deze week niemand minder dan Stijn_Slayer. Hoewel zijn username doet vermoeden dat hij vooral naar metal luistert (don't judge a book by its cover), is hij een user met een veelzijdige smaak, van blues tot folk, van country tot jazz, van rock 'n roll tot roots. Neil Young is zeker één van z'n favoriete artiesten, en wij hopen dan ook dat Stijn een leuk stuk voor ons in petto heeft.

Zet 'm op, Stijn!
En aan de rest van de volgers: ga Neil Young luisteren!

Niel Jong.

Dan ga ik deze week eens Everybody Knows This Is Nowhere en zijn debuutplaat opzetten.

Voor de allerjongste volgertjes. Het gaat hier om Jonge Nelis.

Hoor je dat Glenn? Jonge Nelis. Tijd voor je middagdutje!

Neil Young . Ik zal me weer eens wagen aan het debuut, eens kijken of ik die nog altijd beter vind dan de overschatte opvolger.

Zoveel albums in 2011, maar nog geen een in 2012? Of is de user die die allemaal toevoegt uitgeschreven?

Neil

Uitstekende keus

Ik zal ook weer eens een poging wagen met Neil. Heb er een paar jaar geleden een paar albums van gekocht, maar ineens vond ik er niet zoveel meer aan. Déjà Vu moet ik in ieder geval toch eens geprobeerd hebben.

Doe geen moeite, ik behoor al tot de devote volgers

Trap gelijk maar even af met mijn zinloze album top 10 (met alleen maar studioalbums). Zinloos omdat ik er geen toelichting bij geef, maar lijstjes zijn nu eenmaal leuk

1. Neil Young - Tonight's the Night (1975)
2. Neil Young - After the Gold Rush (1970)
3. Neil Young & Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969)
4. Neil Young & Crazy Horse - Rust Never Sleeps (1979)
5. Neil Young - Harvest (1972)
6. Neil Young & Crazy Horse - Zuma (1975)
7. Neil Young - Freedom (1989)
8. Neil Young - Neil Young (1968)
9. Neil Young - On the Beach (1974)
10. Neil Young - Comes a Time (1978)


En ook gelijk maar een (korte) lijst met albums om te mijden:

1. Neil Young - Landing on Water (1986)
2. Neil Young & Crazy Horse - Broken Arrow (1996)
3. Neil Young & The Bluenotes - This Note's for You (1988)
4. Neil Young - Silver & Gold (2000)
5. Neil Young & Crazy Horse - Re-ac-tor (1981)


Tot slot nog twee onderschatte platen:

1. Neil Young - Trans (1982)
2. Neil Young & Crazy Horse - Arc (1991)

Uiteraard was ik vereerd dat ik gevraagd ben als expert van de week. Ik ben zelf, hoe kan het ook anders, weer in een behoorlijke Neil Young fase beland, aangezien DEZE week Psychedelic Pill uitkomt, ik Waging Heavy Peace bijna uitgelezen heb en ik eergister zijn nieuwe dvd Journeys (2010 Le Noise tour) bekeken heb.

Ik zal deze week (hoewel, voor mij is het altijd Neil Young week ) mijn best doen vragen te beantwoorden op uiteenlopende gebieden. Aanraders, afraders, informatie/weetjes, outtakes, bootlegs, tours, etc, vraag maar raak.

Ik zal een poging wagen om wat persoonlijke ervaringen en weetjes door elkaar te weven. Neil Young is in een vrij hoog tempo uitgegroeid tot mijn favoriete artiest (en ietsjes later ook zanger). Wat mij betreft is er geen zanger die breekbaarder en emotioneler klinkt dan Neil Young begin jaren 70. Neem 'Journey Through the Past' van Massey Hall, waarop hij klinkt alsof hij letterlijk aan het huilen is! Die puurheid, het zonder schroom blootleggen van de ziel op die plaat is ongeëvenaard. Enkele jaren eerder zong hij nog compleet anders, zoals te beluisteren is op Archives en ook bij Buffalo Springfield. Neil Young heeft er lang over gedaan om vertrouwen in zijn stem te krijgen en werd hierin niet bepaald gesteund door managers die zijn stem 'too weird' vonden (vandaar dat Furay enkele van zijn nummers zingt bij Buffalo Springfield). Pas solo is die kenmerkende countertenor tot wasdom gekomen.

In 2008 besloot ik naar Bospop te gaan. Ik was nog geen echte fan. Ik had denk ik alleen Comes a Time en Sleeps with Angels, maar op de een of andere manier keek ik op tegen een artiest van zo'n kaliber en ik wilde dat live wel eens meemaken. Een week later kende ik al zijn albums en inmiddels bezit ik op zes of zeven cd's na al zijn platen.

Gedurende 1969-1979 mochten Rusties elk jaar een meesterwerk verwachten (goed, American Stars N Bars is 'gewoon' een goede plaat). Ondertussen werden er nog albums geschrapt (Homegrown en Chrome Dreams). Die productiviteit, en daarmee samenvallend zijn veelzijdigheid, is een tweede aspect dat ik enorm bewonder. Met uitzondering van begin jaren 80, toen hij dankzij de hersenverlamming van zijn zoon weinig tijd in muziek stak, is hij altijd enorm productief gebleven zonder in herhaling te vallen. Hoewel lang niet elk experiment even geslaagd was, en hij zijn beste teksten tussen 1966-1979 schreef, zijn er maar weinig albums die ik als 'saai' zou bestempelen. Neil Young komt vroeg of laat altijd met iets nieuws (zoals in 2010 de solo elektrische aanpak van Le Noise en vergelijkbaar, maar toch net even anders: Journeys).

Neil Young is de man die CSNY en hun miljoeneninkomsten niet nodig had. Zijn ongelofelijke drive blijkt misschien nog wel het meeste uit de momenten waarop hij 'rock bottom' raakte. In de jaren 80 kreeg hij problemen met Geffen (dat later tot de bekende rechtzaak leidde waarin hij werd aangeklaagd omdat hij 'geen voor Neil Young karakteristieke muziek maakte'). Om van het gezeik af te zijn leverde Neil Young prompt een half miljoen per album in: all for art. Voor de opnames van Prairie Wind (zijn beste plaat sinds 1979?) werd Neil Young getroffen door een aneurysma in zijn hersenen. In afwachting van de operatie besloot hij in de tussentijd een nieuw album te schrijven. Aanvankelijk leek zijn herstel goed te verlopen, totdat hij bij het verlaten van zijn hotel een in bloed doordrenkte broek had en instortte. Een moment waarop hij de dood in de ogen heeft gekeken. Terwijl David Bowie het na zijn hartaanval nog steeds rustig aan doet, stond Neil Young een paar maanden later weer op het podium alsof er niets gebeurd was!

Niets dan een immens respect voor deze oppercanadees!

Tot slot (voorlopig) ook mijn lijstjes:

1. Live at Massey Hall
2. On the Beach
3. Time Fades Away
4. Comes a Time
5. Everybody Knows This is Nowhere
6. Live Rust / Rust Never Sleeps
7. Journey Through the Past
8. Tonight's the Night (bootlegs van de TTN tour voorafgaand aan het album zijn aan te raden)
9. Zuma
10. Prairie Wind

Ik zou ook After the Gold Rush op tien kunnen zetten, maar Prairie Wind vind ik als geheel meer een eenheid, terwijl Gold Rush individueel betere nummers heeft.

Flop 5:
1. Fork in the Road
2. Landing on Water
3. Broken Arrow
4. Americana
5. Everybody's Rockin'

Het meest onderschat vind ik Sleeps With Angels en Mirrorball.

Hoewel ik nooit tot een lijstje kan komen zijn dit mijn favoriete nummers: 'For the Turnstiles', 'Soldier', 'Revolution Blues' en 'Look Out For My Love'.

Wat zijn de rustige albums? aangezien ik alleen het eerste deel van Rust Never Sleeps goed vind. Harvest vind ik dan weer een goed album.

Ik ga eens On The Beach beluisteren, wat ik daar van ken vind ik wel redelijk goed.

1. Neil Young & Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969) 5/5
2. Neil Young - Tonight's the Night (1975) 4,5/5
3. Neil Young & Crazy Horse - Rust Never Sleeps (1979) 4/5
4. Neil Young & Crazy Horse - Arc (1991) 4/5
5. Neil Young - On the Beach (1974) 4/5
6. Neil Young - Dead Man (1996) 3,5/5
7. Neil Young & Crazy Horse - Zuma (1975) 4/5
8. Neil Young & Crazy Horse - Sleeps with Angels (1994) 3,5/5
9. Neil Young - After the Gold Rush (1970) 3,5/5
10. Neil Young - Time Fades Away (1973) / Neil Young & Crazy Horse - Ragged Glory (1990) 3,5/5

Dead Man bungelt tussen de 3 en 3,5, maar die film is gewoon zo magistraal dat Dead Man een top 6 notering krijgt.

Ik zou er niet al te veel van verwachten, gezien jouw smaak.

Wat me overigens wel op de vraag brengt: het is Neil Young-week, dwz incl. CSN&Y en Buffalo Springfield?

Ik doe mee met de nutteloze lijstjes, om er aan het eind van de week een nuttig lijstje van te maken.

Nog even puur alleen op wat ik bestemd heb en alleen nog solo (met/zonder Crazy Horse). Bv. Chrome Dreams II haalt mijn eindlijstje ook zeker wel.

1. Harvest (1972)
2. On the Beach (1974)
3. Greendale (2003)
4. Live at Massey Hall 1971 (2007)
5. Weld (1991)
6. Zuma (1975)
7. Freedom (1989)
8. Live Rust (1979)
9. After the Gold Rush (1970)
10. Living with War (2006)

(zwaar) overschat:
Everybody Knows This Is Nowhere (1969)
Tonight's the Night (1975)

Nog te beluisteren:
Time Fades Away
American Stars 'n Bars
Harvest Moon
Ragged Glory

Wat bedoel je hier precies mee, want het is toch juist die miljoeneninkomst die Young de vrijheid heeft gegeven te kunnen doen wat hij zelf wil. Iets waar hij nog altijd van profiteert?

Heel veel zonder Crazy Horse is rustig. Of draai dat beter om, alles mét Crazy Horse is dan het gitaargeweld. Ik weet niet of je stemmen vergelijkbaar zijn met wat je kent, maar After the Goldrush, Tonight's the Night zijn de 'breekbare' platen. Zelf zou ik Live at Massey Hall een mooie instapper vinden, maar ik geloof dat je niet zo'n fan bent van live-spul. On the Beach is ook lekker rustig.

Je bent zelf zwaar overschat potdorie

Ik schaar mij bij Graf indeze