Neil Young - Comes a Time (1978)

Naar het schijnt vindt Neil dit zelf zijn meest geslaagde album.

CSNY was de springplank die Neil Young definitieve roem gaf, al was hij al wel bekend en weet je nooit zeker of Gold Rush en Harvest zonder CSNY ook kaskrakers waren geworden. Hij heeft ze echter heel snel de rug toegekeerd. In plaats van zijn Ditch Trilogy had hij bijv. ook albums met CSN kunnen maken. Dat had hem veel meer geld opgeleverd. Daarna heeft hij op de 1974 tour na eigenlijk alleen nog maar met ze gewerkt als hij er gewoon zin in had.

Neil haalde fel uit in 'Thrasher':

They had the best selection,
They were poisoned with protection
There was nothing that they needed,
Nothing left to find
They were lost in rock formations
Or became park bench mutations
On the sidewalks and in the stations
They were waiting, waiting.

So I got bored and left them there,
They were just deadweight to me
Better down the road without that load




Gold Rush, Harvest, On the Beach, Comes a Time, Massey Hall, Sugar Mountain, Prairie Wind, Harvest Moon, Dreamin' Man en Silver & Gold. Sleeps With Angels zou ik eerder duister noemen, maar die is ook vrij rustig. Freedom en Chrome Dreams II bevatten een mix tussen rustiger en harder werk.

Unplugged is ook rustig, maar Neil was daar pissed off en die spanning kun je horen. Rustig is dus niet helemaal het juiste woord.

En verder Hawks & Doves (kant A) en Old Ways ook wel.



Stimmt, volgens mij. Neil erkent wel dat Harvest zijn commerciele piek was en Tonight's the Night beschouwt hij als zijn werk waarop hij het dichtste bij kunst is gekomen. Edit: Neil zegt in zijn boek dat het een van z'n beste albums is en over het titelnummer: ''That is as close to a perfect recording as I ever have gotten.''

Haha, een disstrack. De 'No Vaseline' van de jaren 70

Ik vergeeft het je. Je hebt een puik 4 t/m 10-lijstje.

Neil Young, een bijzonder kind..... en dat is ie.
Frank Zappa had lak aan alles, maar Neil Young doet daar niet voor onder, al is zijn muziek natuurlijk niet met Zappa te vergelijken.

De man maakte m.i (en ik denk niet dat ik daar alleen in sta) zijn beste werk in de jaren 70.
Dat is niet verwonderlijk, want veel artiesten cq bands die zo'n beetje eind jaren 60 doorbraken beleefde hun artistieke hoogtijden in dat decenium.
The Band dan misschien uitgezonderd, en misschien voor velen Led Zeppelin.

After The Goldrush, Harvest, Tonight's The Night en natuurlijk Live Rust, zijn niet meer weg te denken pareltjes.
Daarna begon Young aan dingen die hij misschien beter achterwege had kunnen laten, maar de lef , het experiment en nogmaals '' het lak hebben aan'' maakt hem toch tot een hele grote.

Young is geen virtiuoos. Als gitarist niet en evenmin als zanger, maar hij bewijst wel dat dit geen bezwaar hoeft te zijn op dit niveau.
Het is de emotie, de waarheid en het pure wat belangrijk is. Achter je ding staan en die gevoelens over laten slaan in de harten van je publiek.
Young met smoelschuiver, acoustische gitaar of pijporgel.... hij maakt iets los.
Young met een jankende overstuurde electrische gitaar..... hij maakt iets los.

Neil Young is 1 van de weinige artiesten die dat kan bereiken. Zichzelf blijven, schrijven vanuit zijn levensvisie en gevoelens, in wat voor setting dan ook.
Zijn leven ging niet over rozen. Gezondheidsperikelen, een afhankelijk kind door hersenverlamming , verlies van dierbaren uit zijn directe omgeving (band, roadie.)
Maar Neil bleef doorgaan en hoewel ik lang niet alles van hem ken, is het respect niet minder groot.

Nou, deel 1 van mijn huiswerk is gedaan. Zijn debuut is een jammerlijk miskend pareltje en hieronder een quote van wat ik zojuist bij Chrome Dreams geschreven heb.
... more to come.

Neil Youngs debuut had met wat goede wil best een meesterwerk kunnen worden. Er staan compositioneel gezien een aantal van zijn meest eigenzinnige nummers op en als je David Briggs én Jack Nitzsche bij je hebt, zou je productie op z'n minst 'des Neils' moeten zijn. Dat is echter het probleem: de gitaar in 'I've Been Waiting For You' klinkt niet eens meer als een gitaar.

Ik heb gister toevallig nog naar de originele mono uitgave van zijn debuut geluisterd, die een andere (betere) mix heeft. Het Haeco-CSG system werd gebruikt om de plaat te produceren (zie Wikipedia). Neil zegt in Waging Heavy Peace daarover het volgende: ''This completely fucked up my first solo record, Neil Young, so that it didn’t sound anything like the mixes! What a beginning! My first solo record release! My masterpiece! I was totally blown out, being a technical freak of sorts even at that age'.'' De tweede versie, tja, het remixen deed toch niet veel goeds.

Tekstueel vind ik Neil wel sterk op z'n debuut (''she's a victim of her senses, do you know her?'') maar het had zoveel beter kunnen zijn als de plaat niet compleet overgeproduceerd was. Het is geen toeval dat Neil Young hierna met Crazy Horse aan de slag ging. Hij was het zat om 'eenzaam' te overdubben in de studio.

De mono LP van Buffalo Springfield Again klinkt btw ook véél beter.

Tot op zeker hoogte hebben alle albums wel een wat ruwer kantje, aan de andere kant wil ik Everybody Knows this is Nowhere en Zuma nou ook weer niet hard a la tweede helft van Rust Never Sleeps noemen.

De rustige albums:

Neil Young
After the Gold Rush
Harvest
On the Beach
Tonight's the Night
Long May You Run
Comes a Time
Old Ways
Freedom
Harvest Moon
Silver & Gold
Greendale
Prairie Wind
Chrome Dreams II

Het wat meer excentrieke werk, zoals zijn werk van de midden jaren 80 (Old Ways uitgezonderd) en Are You Passionate? Heb ik even achterwege gelaten.

Overigens kunnen er eventueel ook vragen aan mij gesteld worden, de meeste kennis waar Stijn mee pocht, heeft ie van mij Ik heb deze week een weekje vrij, dus jullie treffen het

Overigens is het de moeite waard de CSG Decoded versie van Neil Young (1969) na te jagen, dat is de originele mix, maar dan in goede kwaliteit.

Bij deze benoem ik Harm tot vice-president.

Ik heb de versie van Spotify genomen (die remastered is, volgens de titel) en die vind ik in uitstekende kwaliteit.

Ik heb alvast een prachtige plaat ontdekt. Everybody Knows This Is Nowhere. Wat is dit toch een fijn topic.

Niets ten nadele van Stijn maar toen ik zag dat het Neil Young werd deze week ging ik er automatisch van uit dat ze Harm gevraagd hadden om het een en ander te schrijven.

Ryan Adams is al voor Harm.

Harm mag ook schrijven wat ie wil, maar ik had niet aan 'm gedacht, jammer genoeg. Pas achteraf besef ik dat zij met z'n tweeën een soort expertduo hadden kunnen vormen. Maar dat kan nu nog, hoor.

Sorry Harm, ik had je niet mogen vergeten. Ondanks je vele mooie bijdrages bij Young-albums deed ik het toch. Vergiffenis.

No problem

Ryan Adams is meer het terrein van Wickerman, geloof ik.

Wat de Remaster van Neil Young betreft: dat is wel degelijk een andere mix dan de eerste persing. Die is, zoals Stijn al eerder zei, behandeld met het Haeco CSG proces.

In het kort houdt dat in dat als je een Stereo plaat op een mono platenspeler draait deze toch als stereo klinkt. Op een Stereo platenspeler klinkt dat echter voor geen meter. Nu is één of andere slimmerik erachter gekomen dat als je de fase van van een van beide stereo sporen met 90 graden draait (klinkt erg technisch allemaal, ik weet het) je dan dit CSG proces min of meer opheft.

Ter informatie:
"Here We Are In The Years", "What Did You Do To My Life", "If I Could Have Her Tonight" en "I've Been Waiting For You' zijn een andere mix.

Meer info hier: Neil Young - profstoned.blogspot.nl

Neil ontdekte ik eigenlijk een jaar of drie geleden pas voor het eerst. Mijn inschrijving op MuMe was een beetje de druppel, ik kwam die man elke keer tegen als invloed van artiesten die ik goed vond, en als tip van mensen met een vergelijkbare smaak. Zelf was ik niet heel erg ondersteboven van die paar nummers van hem die nog wel op de radio te horen waren, maar deze site overtuigde me ervan dat er toch iets moest zijn aan deze man wat voor mij de moeite van het horen waard moest zijn. Ik dwong mezelf een paar weken lang Decade te draaien.

Je kan zeggen dat het effectief is gebleken: inmiddels heb ik bijna alle albums, van zijn reguliere werk ontbreken alleen nog een paar randzaken als Arc en Journey Through The Past, en verder nog wat losse projecten zoals zijn latere werk met CSNY. Het opvallende is dat ik ook gedreven blijf om nieuw werk te ontdekken, en zelfs zijn als zwakker bekend staande platen met redelijk plezier aan het ontdekken ben, iets dat me eigenlijk nog nooit eerder is overkomen met een artiest met zo'n lijvig oeuvre.

In grote lijnen denk ik dat Stijn de kwaliteiten van de Canadese held goed verwoordt, ook al heb ik over sommige details natuurlijk een andere mening.

Veel Neil luisteren maakt deze week niet anders voor mij dan andere weken, wel zal ik natuurlijk dit topic actief volgen (doe ik altijd al) en aandachtig de analyses van Stijn en Harm over deze man lezen (idem). Voor de vorm nog even een lijstje platen:

1. Rust Never Sleeps
2. On The Beach
3. Massey Hall
4. Harvest Moon
5. Everybody Knows This Is Nowhere
6. Tonight's The Night
7. Comes A Time
8. A Treasure
9. After The Gold Rush
10. Greendale

Zijn meest onderschatte plaat vind ik Silver And Gold. Van zijn hooggewaardeerde platen heb ik vooralsnog het minste met Ragged Glory.

Ook ik heb moeite met het maken van een lijstje met nummers, ik zal mijn project voor deze week maken om een update te maken van mijn eerder lijstje in het Neil top 10 topic. Daar zullen zeker instaan: 'After The Gold Rush' ; 'For The Turnstiles' en 'Thrasher'.

Die laatste quote heeft neem ik aan betrekking op 'Comes A Time'?

Ik baal er stevig van dat ik het boek nog niet in huis heb, ik denk dat ik gewoon mijn financiële karigheid ga negeren en hem toch ga bestellen. Hoor graag je mening of je denkt dat ik mijn geld zou weggooien.

Ja, klopt.

Ben je op zoek naar de meeste informatie dan moet je Shakey hebben (maar die had je al, geloof ik). Neil was (in eerste instantie) uiteraard betrokken bij Shakey en heeft de manuscripten gelezen. Ik denk dat hij daarom met dit boek bewust een andere richting inslaat. Op Thrasher's Wheat werd het treffend verwoord: het boek is alsof je op bezoek bent bij Neil en hij je ongedwongen van alles vertelt. Qua pure feiten valt het allemaal wel mee, maar je krijgt wel een inzicht in de mens achter de muziek. Het is ook erg vlot geschreven.

Ik ben niet echt geinteresseerd in Neils treintjes en auto's, maar ik vind de frequentie waarin die voorkomen nog wel meevallen. Hij noemt wel in bijna elk hoofdstuk een auto, maar daar is zijn herinnering dan aan verbonden.

Is het vijftien euro waard, mwah.... is het leuk om te lezen, ja!

Ja, Shakey heb ik al gelezen, dat is inderdaad een vrij goede en informatieve biografie. Waging Heavy Peace zal er toch wel gaan komen, de vraag is alleen hoe lang ik geduld wil oefenen tot betere economische tijden. Dat van die auto's is natuurlijk niet echt een verrassing, haha. Wel fijn dat het blijkbaar gewoon leesbaar is, ik hoop iets concreters en minder gelul in de ruimte dan bv. Dylans 'Kronieken'.

Ontdek dit topic echt veel te laat! Sun Kil Moon/Red House Painters en Charles Mingus moet ik echt nog meer van ontdekken. Ik sla Neil Young daarom maar lekker over en begin mijn eigen Sun Kil Moon/Red House Painters/Mingus-week.

Bedankt voor de antwoorden Graf, Stijn & Harm

Geen probleem...

Wat lijstjes betreft: het is voor mij welhaast onmogelijk een top 10 samen te stellen. Ik maak wel onderscheid tussen live en studio:

Live (top 5):
Live at Massey Hall
Weld
Live at the Fillmore East
Time Fades Away
Live Rust

Studio:
After the Gold Rush
Rust Never Sleeps
Everybody Knows this is Nowhere
Tonight's the Night
On the Beach
Zuma
Comes a Time
Harvest
Freedom
Ragged Glory

Is volgende week weer anders hoor

Net niet in de top 10: Trans, Greendale, Le Noise

Ik vind Live Rust nog wel een stuk beter dan Weld. Neil is op LR veel beter bij stem en de variatie is groter. Zijn gitaar klinkt daar ook lekker scherp.

Tja... ik ga bij Live Rust toch meer voor het elektrische werk, en dat vind ik op Weld (bij voorkeur de DVD/VHS versie) een stuk beter. Solo's doordrenkt met feedback, precies op het randje.

Ik heb overigens ook een LP-rip van Live Rust, waar wel de complete versie van Like a Hurricane en Cortez op staan (ingekort voor de 74 minuten CD uit 1989).

Waging Heavy Peace gisteren ontvangen en als ik er zo snel even doorheen blader, is het een prettig leesbaar boek met veel info achter de muziek.

Ach ja, Neil; ik geloof niet dat er iets is dat officieel is uit gebracht wat ik niet heb. Mijn eerste LP van hem was Harvest. Draai ik na 40 jaar nog. (cd) Misschien wel een beetje sneu maar ik kan deze nou eenmaal het beste waarderen.

1- Harvest
2- Tonights the Night
3- After the Gold Rush

En nu doe ik heel wat van zijn cd's te kort. Dus de meeste zet ik op nr 4 en de rest op nr 5.

En even reageren op Silver and Gold, ik vindt dit ook zeker niet zijn slechtste cd. Daar staan een paar erg lekkere nummers op.

Wat ik er verder over kan zeggen, soms heb zin aan relaxte muziek (silver and Gold) en soms keihard (Ragged Glory). Maar ook vette country (a Treasure) van hem kan ik waarderen.

Leuke week deze!

Benieuwd wat Neil ons volgende week voorschotelt, hopenlijk niet te veel noise.

Misschien ook een leuk idee: de meest gedraaide Neil cd's.

Ik merk dat de cd's die ik het meeste draai vaak niet degene zijn die ik het beste vind. Ik 'spaar' Massey Hall en On the Beach heel bewust zodat ze hun effect niet verliezen. Plus die albums zijn (mede dankzij de teksten) geen muziek om even op te zetten tijdens het musicmeteren, daar doe je ze ernstig mee tekort.

Ik draai vooral Old Ways erg vaak. Ik houd erg van country-rock en ik vind het wel aangenaam dat Neil op die plaat zowel ingetogen als opgewekt uit de hoek komt. Verder Ragged Glory en Everybody Knows This is Nowhere. Ten slotte meestal de cd die net nieuw is (Americana was ik héél snel op uitgekeken).

Ik denk wel dat ik uiteindelijk meer naar bootlegs dan naar z'n albums luister.

Live Rust heeft vooral een lekkere speelduur. Weld onderscheidt zich toch vooral door weergaloze versies van Like a Hurricane, Rocking in the Free World en Cortez the Killer. Alleen nu lees ik dit.

Hoe lang duren de complete versies van Live Rust?

Grappig dat je dat zegt, Stijn. Ik heb Massey Hall op nummer 1 staan in mijn top 10, maar draai em maar af en toe, juist dan blijft het een krachtige plaat (zelfde heb ik met Grace van Jeff Buckley).

Harvest heb ik uiteindelijk wel het vaakst gedraaid, omdat ie die het langste heb. Het is vooral leuk om zo af en toe eens een CD uit de kast te pakken die je al lang niet gehoord hebt, zo heb ik dus onlangs een week aan een stuk alleen maar Weld geluisterd, had ik al tijden niet meer gedaan.

Mijn bootlegs zitten nu in een CD koffer, had er eerst een paar in een hoesje in mijn CD-rek staan, dan worden ze toch wat vaker gespeeld. Ik luisterde vooral veel naar Austin City Limits 1984, vaker dan normale albums zelfs! Nu is dit album min of meer vervangen door A Treasure. Daarnaast luisterde ik veel naar het concert van CSNY van 4 juni 1970.

Op dit moment heb ik meer behoefte aan de hardere kant van Neil Young, kan mijn versterker zijn spierballen eens tonen, op Le Noise zit ontzettend veel low end, op Walk With Me bijvoorbeeld... Journeys trouwens ook (concertfilm uit 2011), zeker de moeite waard, zeer rijke bassen!

Neil raakt zelf ook vaak uitgekeken op zijn nieuwe werk. Als ik kijk naar de concerten van de laatste 5 a 6 jaar, speelde hij in 2006 veel Living with War (wel met CSNY), 2007/8 veel Chrome Dreams, daarna niet meer. In 2008/9 veel Fork in the Road, nu niet meer. 2010/11 veel Le Noise, maar daarna niet meer. En nu uiteraard veel Psychedelic Pill, maar juist bijna geen Americana. Het lijkt wel alsof hij zelf vindt dat er geen blijvertjes bij zitten, maar No Hidden Path met Crazy Horse, of Spirit Road, dat lijkt mij toch wel wat!

Het gaat niet om minuten extra, bij Like a Hurricane is de intro langer en van Cortez mist er een stuk uit het midden.

Zo zijn er overal wat verschillen. Op de originele persing van Gold Rush is Southern Man ook langer (stuk of 15 seconden van de middelste solo is er later afgeknipt) en is When You Dance weer 45 seconden korter. Beide versies van When You Dance staan op Archives Vol. 1, maar voor de complete Southern Man ben je op de LP aangewezen.

Op Trans is er ook een verschil: Sample & Hold is een andere versie op LP en Like an Inca is ca. 1:45 korter (eerder een fade out). En dit staat nog los van alle 12" mixen van o.a. Mr. Soul (Trans versie) en Weight of the World bijvoorbeeld. Of de live versie van Last Trip to Tulsa uit 1973. Of Campaigner met een extra vers.

De moeite waard om eens te zoeken naar: Attack of the Bonus Tracks, Crome Dreams (Rust Edition), Archives Be Damned, A Perfect Echo, Tonight's the Night Acatete, Times Sqare Acetate en Neil Young Rarities.

Ergens heb ik het allemaal wel, in mijn collectie onder mijn bed... echt veel verzamelen doe ik nu niet meer. Veel is al aanwezig in The Archives Vol. 1 en live concerten luister ik niet vaak, zo nu en dan eens een TV uitzending die dan te downloaden is. Kwaliteit over kwantiteit.

Told you so! Inderdaad een schitterende geluidskwaliteit. Ik stond best even versteld toen ik 'm opzette. Met deze kwaliteit en het beeld erbij komt deze tour voor mij meer tot leven. Op bootlegs vond ik het wel goed, maar toch stukken minder dan de tours van 2008 en 2009. Nu hoor ik veel beter welke kant Neil op wilde. Schitterend hoe hij met z'n stem en effecten een drugstrip probeert uit te beelden tijdens 'Hitchhiker'. De intieme nummers vind ik ook erg goed (vooral 'Love and War', 'I Believe in You' en 'After the Gold Rush' op pomporgel).

Ik was behoorlijk onder de indruk van m.n. de tweede helft van de dvd. Ik gaf 'm aan pa om te kijken. Zijn commentaar: ''met een bandje is het leuker.''

In Waging Heavy Peace heeft Neil het er overigens over dat de geluidskwaliteit van 'Walk With Me' niet optimaal is en dat hem dat nogal dwarszat.

Qua bootlegs beperk ik me nu ook meestal tot één concert per tour of een tourcompilatie. Alle beschikbare rarities heb ik nu zo onderhand wel. Al die verschillende mixen draai ik eigenlijk zelden (m.u.v. 'Sample & Hold'). Ik vind dan de versie van 'Cinnamon Girl' waarin Neil en Danny hun zang 'omdraaien' interessanter.

Nu de akoestische Crazy Horse show van Bridge School Benefit maar eens downloaden. Ik ben erg benieuwd hoe 'Ramada Inn' dan klinkt. Austin City Limits was laatst btw ook erg goed.