Het was misschien zowel een vloek als een zege dat net rond deze tijd zijn nieuwe (dubbel)album uitkomt. Een hoop tijd die ik had kunnen besteden aan het dieper in Youngs werk duiken ging daarmee op aan het leren kennen van de nieuwe plaat.

Een nummer van 'Le Noise', zowaar. Goeie plaat, hoor, en dat is een erg mooi nummer, dus enigszins verdiend. Al is het vooral, zoals je al zei, een momentopname. Mijn momentopname:

1. From Hank to Hendrix
2. Tell Me Why
3. Barstool Blues
4. Out on the Weekend
5. See the Sky About to Rain
6. Comes a Time
7. Everybody Knows This Is Nowhere
8. Bandit
9. Cortez the Killer
10. One of these Days

En wat betreft studioplaten (die met Crazy Horse erbij):

1. Harvest Moon
2. After the Gold Rush
3. Zuma
4. On the Beach
5. Everybody Knows This Is Nowhere
6. Comes a Time
7. Rust Never Sleeps
8. Greendale
9. Prairie Wind
10. Harvest

'Live at Massey Hall' is zijn beste live-album dat ik gehoord heb.

wie krijgen we deze week?

Ik hoop Neil Young, maar ik heb nog geen pm gehad.

Nou, zolang de nieuwe artiest op zich laat wachten, zal ik ook nog even mijn lijstje plaatsen:

Albums:
1. Harvest
Voor mij nog altijd onovertroffen, vooral omdat er louter sterk materiaal op staat. Nou ja, A Man Needs a Maid vind ik echt verschrikkelijk, een grote smet op een verder zeer sterke plaat. There's a World hoor ik overigens liever live.

2. On the Beach
Eerder al mijn mening getypt. Vooral heerlijk als album wanneer je niks aan je hoofd heb en je lekker in het zonnetje ligt.

3. Greendale
Een onderschatte plaat uit de 00s. Ruim een uur gitaargeweld met Crazy Horse. De hoogtepunten zijn (vooral) op het einde te vinden, met Grandpa's Interview als één van zijn allerbeste nummers (zie nummer top 10).

4. Freedom
Een lekker diverse plaat met stevige rockers, maar ook wat rustiger, gevoeliger materiaal.

5. Zuma
De eerste plaat met Crazy Horse waar ik echt van onder de indruk was. Gedragen door de wonderschone nummers als Cortez the Killer en Danger Bird.

6. Chrome Dreams II
7. Living With War
8. After the Gold Rush
9. Neil Young
10. Comes a Time

Harvest Moon niet opgenomen, omdat ik die nog niet goed genoeg ken. Live-albums heb ik genegeerd, maar zowel Live at Massey Hall, als Live Rust en Weld scoren hier 4,0*.
Voor de volledigheid: Déjà Vu (4,5*) en Buffalo Springfield Again (4,0*)

En mijn nummer top 10:
1. Like a Hurricane (American Stars 'n Bars)
2. Heart of Gold (Harvest)
3. Cortez the Killer (Zuma)
4. On The Beach (On The Beach)
5. Ambulance Blues (On The Beach)
6. Out On the Weekend (Harvest)
7. Grandpa's Interview (Greendale)
8. Words (Between the Lines of Ages) (Harvest)
9. Rockin' In The Free World (Freedom)
10. Ordinary People (Chrome Dreams II)

Ja en nee. Nee: als je naar de teksten gaat luisteren. Ja: zeg maar die onderuitgezakte houding zal voortkomen uit de befaamde honey slides (wiet + honing op bepaalde manier koken en mixen). Het effect zou groter zijn dan heroïne. Vrienden van me hebben 't eens geprobeerd; zeiden dat ze alleen hun tong verbrand hadden.

Nog even geduld allen. We zijn bezig, wat moeilijkheden onderweg.

Helemaal wel! Kom maar op!

Ik heb zo'n voorgevoel dat het Neurosis wordt...

Je zit verdomd dicht in de buurt.

Tribes of Neurot?

Nog even als afsluiter mijn mening over alle Neil Young-platen die ik tot nu toe ken. Zoals jullie zien is het een jumbo-uitvoering geworden.

1. Live Rust (5*)

Neil Young solo heeft bij mij twee keer de volle pot gekregen, en beide keren ging het om een livealbum. Waarom? Omwille van een simpele reden die echter moeilijk in woorden is uit te drukken. Maar ik doe een dappere poging: live geeft Neil zijn nummers nét dat tikkeltje meer mee. Hij zingt net een beetje valser, beukt net een beetje meer op zijn gitaar, hij vliegt net een beetje meer uit de bocht. En het is dat ‘kleine tikkeltje meer’ dat deze man live zo overdonderd goed maakt. Snappen (of beter nog: voelen) jullie wat ik bedoel?

En waarom dan uitgerekend Live Rust als mijn favoriete Young-plaat? Ook simpel: omwille van die bloedstollend mooie akoestische set bij het begin van dit album. Vooral de aanwezige versies van Sugar Mountain en I Am A Child doen mijn nekharen altijd recht overeind staan. Ook op persoonlijk vlak zijn ze belangrijk: ze gaan onbedoeld ook een beetje over mij.

2. Live At Massey Hall ’71 (5*)

Zijn over het algemeen best gewaardeerde live-album staat bij mij op de tweede plaats. Voornamelijk omdat Live Rust zoals gezegd die twee nummers extra heeft, hoewel I Am A Child dit album mooi afsluit. Dit album is vooral zo tof omdat we hier Neil aan het werk horen op de top van zijn artistieke bloeiperiode (die tussen twee haakjes verrassend lang duurde ook) en omdat hier heel wat eerste versies opstaan van liedjes die pas later op plaat zouden worden gezet.

3. Déja-Vu (5*) (Crosby, Stills, Nash & Young)

Met de hulp van Crosby, Stills & Nash maakt Neil een onvervalst vijfsterrenalbum, waarbij ik zijn bijdragen ironisch genoeg net wat minder vind dan de bijdragen van de andere leden. Slecht zijn ze natuurlijk niet, anders krijg je geen vijf sterren van mij, maar mijn voorkeur gaat hier gewoon uit naar Carry On, Almost Cut My Hair en Woodstock. Country Girl is mijn favoriete Young hier. Helpless heb ik altijd wat zeurderig gevonden, en Everybody I Love You is net iets te over the top.

4. Buffalo Springfield Again (5*) (Buffalo Springfield)

Op dit album zijn Young’s bijdragen dan weer verreweg de beste, en dat wil wat zeggen in het geval van dit album. Alleen Rock N’ Roll Woman komt hier in de buurt van de majestueuze songs Mr. Soul, Expecting To Fly en vooral Broken Arrow. Die laatste vind ik, na de Live Rust versies van Sugar Mountain en I Am A Child, zijn beste nummer.

5. On The Beach (4.5*)

Mijn favoriete solo-studioplaat van de man. Wat me hier vooral aanspreekt is die paradoxale sfeer: langs de ene kant relaxt en zonnig, langs de andere kant donker en grimmig. En met See The Sky About To Rain en For The Turnstiles staan hier ook twee van zijn beste nummers op.

6. Everybody Knows This Is Nowhere (4.5*)

Mijn favoriete Crazy Horse-studioplaat van de man. Dit album rockt gewoon nog pretentieloos weg. Niet dat Neil later pretentieuze platen is gaan maken, maar op dit album zijn de problemen die in de jaren ’70 op zijn pad kwamen nog ver weg, en achteraf gezien hoor je dat wel, vind ik. Beste nummers hier vind ik Down By The River en Running Dry.

7. Harvest (4.5*)

Een tijdje mijn favoriete Young-plaat geweest, maar ondertussen staat hij op een halfje minder dan eerst. Dat is vooral de schuld van There’s A World: dat nummer is middelmatig. Punt. Maar met Heart Of Gold (niet stuk te krijgen!) en The Needle And The Damage Done staan hier wel twee van zijn indrukwekkendste nummers op.

8. Rust Never Sleeps (4*)

Dit album heb ik pas deze week voor het eerst beluisterd, maar heeft zoals jullie zien best wel een goede indruk gemaakt. Die verdeling in een akoestische en een elektrische kant wérkt gewoon, zie ook Bringing It All Back Home van rivaal Bob Dylan. Totnogtoe ben ik het meest onder de indruk van de Hey, Hey, My, My-tweeling en van Powderfinger.

9. After The Goldrush (4*)

Ik heb dit altijd zijn ‘voor het slapengaan’-plaat gevonden. Zo sereen en rustig was hij zelden.

10. Last Time Around (4*) (Buffalo Springfield)

Deze laatste Buffalo Springfield-plaat werd opgenomen uit contructuele verplichtingen. De band was al uit elkaar en elk lid nam zijn nummers afzonderlijk op. Dit had makkelijk een restjesalbum kunnen worden, maar dat werd het op één of andere vreemde manier niet. Ik vind deze zelfs net iets leuker dan hun debuutalbum.

11. Buffalo Springfield (4*) (Buffalo Springfield)

Het eerste album waarop Neil te horen is. Niet elk nummer is van even hoog niveau en For What It’s Worth begin ik wat beu te worden, maar verder is dit een droomdebuut.

12. American Star N’ Bars (3.5*)

De laatste drie albums uit mijn lijstje scoren telkens nog een mooie 3.5*. Dat wil bij mij zeggen: fijn album, maar met één of meerdere serieuze tekortkomingen, zodat ik ze minder dan gemiddeld draai. American Stars N’ Bars heeft Like A Hurricane, maar ook enkele minder geïnspireerde songs, Saddle Up The Palomino voorop.

13. Neil Young (3.5*)

Zijn solodebuutplaat heeft last van dezelfde tweedeligheid. Je hoort toch vooral een zoekende Neil, en dat pakt niet altijd zo super uit.

14. Freedom (3.5*)

Freedom is de jongste Neil-plaat die ik ken, en tegelijkertijd ook de middelmatigste. De overheersende gedachte lijkt mij te veel ‘ik wil weer hip zijn’. Misschien klopt dat niet helemaal met de werkelijkheid, maar ik meen het er wel in terug te horen.

tips qua artiesten: Damon Albarn, Stef Kamil Carlens

Voor de rest zwijg ik en wacht ik mooi af wie het deze week wordt

Top, Arthur!

Omdat we je lijst eer willen aandoen, zullen we nog eventjes niet de komende artiest aankondigen.

Bedankt

En dan kunnen we tóch nog een artiest v/d week presenteren, en zelf met een expert v/d week! Het was op het nippertje, allemaal.

Ditmaal een artiest die weer haaks op Neil Young staat, maar gelukkig kwaliteit als gelijkenis heeft. Verder wil ik niet beweren dat ik enig verstand heb van de betreffende artiest, maar een zeker album bevalt me bijzonder goed - hopelijk een basis die door deze week tot véél meer leiden kan.

Deze week zullen jullie (mits participerend) de positief geflipte muzikale projecten (alweer: tot zover ik ze ken) van twee B's ontvangen: de heer Brown en de heer Booth. Hoor ik daar belletjes rinkelen? Neen? Dan zal ik 't verklappen, en tegelijkertijd een nieuwe week inluiden.




Autechre!

En we mogen met enig blijdschap er bij vermelden dat onze dhr Expert v/d week zijn mening in de komende dagen zal ventileren. Of het vandaag of morgen lukt is nog niet zeker, maar daar durven wij dan zelf de schuld op ons te nemen - door tegenslagen konden we GrafGantz ( ) pas laat contacteren. Och, 't deert niet, maar toch kijken we er naar uit

En laat 't een mooie week worden! Alaaf!

Artiest die ik vaak heb langs zien komen, maar waar ik niet echt een klik mee heb, maar wie weet zat ik helemaal mis.

Ik heb zelf alleen Amber, en die vind ik niet zo heel boeiend, dus mooie gelegenheid om eens ander materiaal te gaan verkennen. Benieuwd naar Graf z'n stukje.

Benieuwd of deze EP nog langs gaat komen in het verhaal van GG

Erg blij met deze artiest van de week. Amber en Incunabula (de eerste twee albums) weten me de laatste tijd steeds meer te grijpen. Bij Amber kwam ik laatst - al liggend op bed en op volume na een zware dag - tot hogere sferen. Een soort van extreem gevoel van voldoening. Ook heeft Gantz Graf in combinatie met de visuele effecten van de bijbehorende video al eens veel indruk gemaakt.

Wat zou hun meest geschikte album zijn om mee te beginnen?

leuke keuze!

De heren Masimo en AOVV vonden het een goed idee om het stokje aan heer Graf te overhandigen deze week. De koning van de kwinkslagen en one-liners heeft nu dus de taak om een lang en (hopelijk) “goed doorwrochten” stuk te schrijven, en wel over de artiest waar hij zijn forumnaam aan te danken heeft. Als dat maar goed gaat…

We dalen deze week af in de diepste krochten van de elektronische muziek, maar veel gedanst zal er niet gaan worden vrees ik. Mensen die een beetje bekend zijn met de discografie van dit duo weten nu al waar we deze week met z’n allen massaal naar gaan luisteren, en mensen die goed opgelet hebben in het “waar komt je username vandaan” topic wellicht ook. De keuze voor deze week is dus gevallen op de heren Booth & Brown, hier op MuMe vooral bekend onder de naam Autechre.

Autechre behoort samen met Aphex Twin (en wellicht ook Plaid) tot de pioniers en vaandeldragers van het Warp label, geboorteplaats van een van de raarste “genres” uit de muziekgeschiedenis: IDM, oftewel Intelligent Dance Music. Vroege IDM kenmerkt zich door een samensmelting van techno, oldskool electro (die met de roots in de hiphop, niet de disco variant of de meer punky “electroclash”), ambient en breakbeats. De naam is naar alle waarschijnlijk voortgekomen uit de baanbrekende compilaties van het Warp label die luisteren naar de naam Artificial Intelligence, met muziek die niet zozeer bedoel was voor de clubs (waar het in die tijd vooral om house en ravemuziek draaide) maar meer gericht was om daadwerkelijk naar te luisteren vanuit je luie leunstoel.

Hoe je het ook wendt of keert, het blijft natuurlijk een ridicule benaming, alsof alle andere dansmuziek voor en door idioten gemaakt wordt. Het gros van de grote namen die vaak onder IDM geschaard worden heeft zich dan ook veelvuldig uitgesproken tegen het gebruik van de term IDM, maar het feit blijft dat je het beestje toch iets van een naam dient te geven, vooral als je je plaatjes ook buiten de UK wilt verkopen, en dit is nu eenmaal de naam die er destijds opgeplakt is en waar het – relatief bezien – groot mee geworden is. Ik vrees dan ook dat de vroege Warp-artiesten (en Skam en Rephlex, om er nog wat andere labels tegenaan te gooien) niet meer van deze naam af gaan komen. Allmusic stelt het als volgt: A loaded term meant to distinguish electronic music of the '90s and later that's equally comfortable on the dancefloor as in the living room, IDM (Intelligent Dance Music) eventually acquired a good deal of negative publicity, not least among the legion of dance producers and fans whose exclusion from the community prompted the question of whether they produced stupid dance music.

Maar goed, het gaat deze week dus specifiek over Autechre, niet over IDM in het algemeen, en het is sowieso de vraag of met name de latere Autechre albums nog wel in het IDM-hokje passen. De heren Booth en Brown maken samen muziek sinds de late jaren ’80 en gezien hun herkomst (UK, omgeving Manchester om specifieker te zijn) en de tijd waarin ze begonnen zijn met het maken van elektronische muziek is het niet gek dat ze hun wortels deels hebben liggen in de rave-cultuur die destijds in opkomst was. Hun vroegste releases behoren dan ook tot het meest dansbare werk uit hun omvangrijke oeuvre. Echte hardcore-acidrave kan men vinden op de allereerste release, die ze nog niet onder de naam Autechre uitbrachten: Lego Feet - Lego Feet (1991). Destijds waarschijnlijk hipper dan hip, maar een echte hoogvlieger uit hun carrière zou ik het toch niet noemen. Absoluut gedateerd, maar als ik eerlijk ben heeft dat toch ook wel z’n charmes. Een stapje meer in de richting van wat men niet lang hierna als IDM aan zou gaan duiden is een release uit hetzelfde jaar die de heren uitbrachten onder de naam Lego Feet (niet op Warp maar op het bijna net zo befaamde Skam label). Met name de eerste 4 minuten van een track als deze hadden absoluut niet misstaan op hun debuutalbum:




Vanaf 1993 gaat het pas echt goed los met de release van de eerste echte langspelert op Warp, en dit is direct een van de hoogtepunten uit hun oeuvre. Beats zijn er nog wel te vinden op Autechre - Incunabula (1993), maar ze staan toch vooral in dienst van de vele fantastisch mooie melodieën die je alle gevoel voor tijd doen vergeten. Een ambient plaat met beats en bleeps (op sommige tracks krijgen de beats en bleeps overigens de overhand) die van hoogtepunt naar hoogtepunt gaat. Of wellicht is meanderen het enige juiste woord hier. Bijna onmogelijk om een favoriet te kiezen van dit album, maar dit is een van de tracks die er toch wel boven uit steekt:




Opvolger Amber volgde reeds een jaar later en ligt in het verlengde van het debuut. Wederom een uitstekende plaat maar heel kritisch bezien ook een soort van herhalingsoefening (al staan er voldoende pareltjes op, vooral Teartear is prachtig). Een echt grote stap zetten de heren pas met hun volgende worp, een van de overgangsplaten in hun oeuvre. Vanaf Autechre - Tri Repetae (1995) komt er langzaamaan een zekere mate van abstractie om de hoek kijken en verdwijnt de melancholie gestaag. Waar de muziek al vanaf de allereerste releases een zekere mate van afstandelijkheid in zich had (hoe hemelschreiend mooi de melodieën ook mochten zijn), lijkt het of ze vanaf dit moment beetje bij beetje overstappen op het maken van muziek die volledig uit het hoofd komt i.p.v. deels vanuit het hart. Of wellicht het hart van machines in plaats van mensen, vooral hun latere platen klinken alsof ze zijn gemaakt vanuit heel strak omlijnde wiskundige principes. Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen, wat Tri Repetae juist zo mooi maakt is de clash van beide werelden, het warme en menselijke versus het klinische en machinale. De beats worden harder, droger en abstracter maar gaan nog altijd gepaard met de nodige melodie, al gaan de synths meer in overdrive dan voorheen. Mooiste voorbeeld hiervan is wat mij betreft ook het hoogtepunt van het album (en ook wellicht het meest toegankelijke nummer van het album, dus als dit al een brug te ver is voor sommigen hier dan gaat het hierna nog veel vervelender worden ):




Autechre - Chiastic Slide (1997) is deels een stapje verder en opmerkelijk genoeg deels een stapje terug. Er zijn nog altijd melodieën, maar waar deze voorheen prominent waren en ze omlijst werden door beats ligt de nadruk bij een deel van de nummers hier meer op nerveus gefruttel, geknars en geratel met daartussen als “opvulling” melodieën (en flarden hiervan). Absoluut ongeschikt als achtergrondmuziek, en meeneuriën is er niet of nauwelijks meer bij. Een ander deel van het album grijpt echter weer terug naar de eerste paar ambient-achtige releases, meer nog dan op Tri Rep dat toch meer een “industrial feel” over zich heeft.

Slechts 1 jaar later is het alweer tijd voor de volgende stap met de juist getitelde Autechre - LP5 (1998). Nerveus, opgejaagd, springerig, neurotisch en desondanks beheerst en gecontroleerd tot op de vierkante millimeter. Bij vlagen geniaal en in elk geval altijd fascinerend. Met dit album komen ze weer een stapje dichter bij wat steeds meer hun streven lijkt: het maken van klinische muziek voor wiskundeliefhebbers:




Hoewel ik het zo beknopt mogelijk probeer te houden hier door de meeste van hun (overigens vrijwel zonder uitzondering uitstekende) EP’s links te laten liggen kan ik niet voorbij aan Autechre - EP7 (1999). Niet bepaald m’n favoriete Autechre release maar wel een van hun spannendste. Hun productiviteit was hoog in deze periode, en net als de voorgangers gaat ook deze weer net een stapje verder dan de voorgaande release, resulterend in een van hun minst toegankelijke werken (samen met Draft 7.30). Waar ik het hierboven nog heb over springerig is de muziek hier veeleer neurotisch en luistert daarom verre van prettig weg. Door de afstandelijkheid is het mij na al die jaren nog altijd niet gelukt om er wat voor band dan ook mee op te bouwen, maar wellicht is dat nu net de aantrekkingskracht: muziek hoeft niet altijd maar te “pleasen”.

Op het eerste gehoor lijkt Autechre - Gantz Graf (2002) nog een stapje verder te gaan, maar juist de zware, noisy en haast industriële stijl maakt hem voor mij beter te verhapstukken dan de meer minimalistische voorgangers. Al verwacht ik dat dit voor veel mensen hier toch echt een brug te ver zal zijn, hoe weergaloos de videoclip ook moge zijn. Een hoogtepuntje in m’n muziekleven is het zien van deze clip op een groot scherm tijdens de Warp label-night in Paradiso (2004? 2005? De tijd vliegt…), uiteraard met de muziek zelf die over de speakers knalde):




In 2003 wordt wat mij betreft het einde van de reis bereikt met het uitbrengen van Autechre - Draft 7.30 (2003). Veel killer en abstracter ga je het niet vinden in het oeuvre van de heren, al weet ik natuurlijk niet wat de toekomst nog in petto heeft. De muziek schuurt en zuigt en schiet bij tijd en wijle alle kanten op, en als ik niet in een juiste bui ben krijg ik er hoofdpijn van. Wellicht het beste wat er over dit album te zeggen valt is terug te vinden in een user review op Discogs: Autechre have gone to the point where they are more of a concept than an artist.




Hierna kreeg ik het idee dat ze het abstractieniveau van hun muziek reeds geperfectioneerd hadden en dat het onmogelijk was om nog verder in de diepte af te dalen. Na het voor mij ietwat teleurstellende Untilted (al zijn de meningen daar scherp over verdeeld zie ik op de albumpagina) volgt er een stilte van 3 jaar (extreem lang voor AE begrippen). Sinds die tijd hebben ze een aantal releases uitgebracht die weer wat meer aansluiten bij hun beginjaren, terug naar de roots als het ware. Met name Autechre - Oversteps (2010) loopt weer over van de meest heerlijke melodieën, en dit is wat mij betreft geen slechte ontwikkeling. Ook zijn de hiphop beats weer meer prominent (of wellicht net zo prominent maar minder verknipt) aanwezig. Of dit een weg is die ze met een (eventuele) volgende release zullen blijven volgen, ik weet het niet. En waarschijnlijk hebben ze zelf ook nog geen idee…

Dat is absoluut het debuut

Ten slotte nog een top 10 van m'n favoriete Autechre releases, inclusief EP's en 12":

1. Incunabula
2. Tri Repetae
3. Amber
4. Garbage
5. We R Are Why
6. Basscadet
7. Anvil Vapre
8. Gantz Graf
9. Oversteps
10. Splitrmx12

En als allerallerlaatste wil ik me nog excuseren voor het feit dat ik alles van Gescom buiten beschouwing laat hier. Dit is deels vanwege tijdgebrek, maar voor veel van deze releases is het ook nog altijd duidelijk wie er precies aan meegewerkt hebben. Dus dan kan ik het maar beter niet meenemen, voordat ik hier releases ga bespreken die volledig op naam van Darrell Fitton (aka Bola) staan en waar de heren Booth & Brown niet eens aan meegewerkt hebben

Tevens zijn de Peel sessies de moeite waard, zijn ze live een belevenis en zijn er her en der nog fijne remixes te vinden maar niet eens zo heel veel (zowel andere artiesten die AE door de mangel halen als andersom). Wellicht post ik er daar morgen nog wat van maar nu is het toch echt bedtijd...

Bij mij werkte de tweede beter (ik had ze de eerste keer beiden achter elkaar geluisterd).

Gaat deze week een interessant weekje worden. De eerste twee platen ken ik al aardig, maar van het meer experimentele werk ken ik enkel de EP Gantz Graf. Die wist me pas toen ik de video erbij zag te pakken. Op dat soort platen ga ik me deze week daarom verdiepen.

Autechre

Ik bedacht me gisteren nog dat dat wel een leuke keuze zou zijn, maar ook een zeer onwaarschijnlijke.

Hele goede introductie van Graf ook. Zelf heb ik de albums t/m LP5 goed in mijn systeem zitten, al ben ik ooit begonnen met EP7. Van de albums uit de 00s heb ik er wel een paar gehoord, maar ze hebben me nooit helemaal gegrepen. Het debuut blijft voor mij toch wel hun hoogtepunt. Heb die ooit 's ochtends gedraaid in de trein naar Berlijn na een nacht te hebben overgeslagen en sindsdien heeft die een speciaal plekje.

Ik was er trouwens ook bij op die Warp-label night in Paradiso, was erg tof om al die video's voorbij te zien komen. Verder heb ik Autechre ook 2 keer 'live' gezien, een keer in Eindhoven (2006 ofzo) en een keer in de Melkweg (2008).

Ik zou Anvil Vapre noemen

Nice, Autechre

Had een paar weken geleden nog een kleine verslaving aan Autechre. Elke dag twee albums van ze gehoord, blijft geweldig. Ze hebben echt een aantal geweldige albums (twee bereiken haast het briljante) en de rest van hun discografie is gewoon van een constant hoog niveau. Zeer geschikte keuze!

1. Incunabula (1993)
2. Chiastic Slide (1997)
3. Confield (2001)
4. LP5 (1998)
5. Anvil Vapre (1995)
6. Draft 7.30 (2003)
7. Untilted (2005)
8. Amber (1994)
9. Tri Repetae (1995)
10. EP7 (1999)

Autechre is wel één van de eerste electronica acts die ik kon waarderen. Ken eigenlijk alleen hun eerste drie albums, maar misschien zijn dat niet de meest interessante. Amber vind ik qua klank een beetje kaal en ik mis wat spanning in de composities.

Iemand had me een paar jaar geleden een nummer laten horen met een vrij complexe lijn. Was vrij kaal en het klonk heel erg buzzend en ietwat krakerig. Niet dat ik de illusie heb dat specifieke nummer nog te herkennen als ik het weer zou horen, maar het doet mij vermoeden dat Autechre in ieder geval niet stilstaat in hun ontwikkeling.

Weet nog niet of ik deze week nog wat nieuws ga beluisteren. Ben op dit moment niet zo in the mood voor electronica.