En het is weer maandag! Een mens zou het vergeten, met het drukke leventje dat hij moet leiden. Of net niet. Nieuwe schoolweek (al betwijfel ik het; is het geen kerstvakantie of zo?), nieuwe werkweek, de wereld schiet weer in gang na de wekelijkse sabbat.

Dit betekent dus ook: een nieuwe artiest van de week. En het is niet makkelijk, een waardige opvolger voor Nick Cave te vinden. Dit moet een veelzijdig artiest zijn, en daar zijn we in geslaagd. De artiest in kwestie is er eentje die bij de meesten misschien geen belletje doet rinkelen, maar hij is toch wel een groots artiest. Plus, wie kent 'Tainted Love' nu niet?

Jawel, ik heb het over Marc Almond, die naast zijn platen met Soft Cell ook een bijzonder rijke solocarrière uit de grond heeft gestampt. En wie de stijl van de artiest een beetje kent, zal wel een vermoeden hebben van onze expert van de week. Dat is niemand anders dan de man die de meeste meningen wist te verkondigen op dit wonderlijke forum: aERodynamIc!

In zijn tijdelijke rol van kerstman, zal aERo dan ook een stukje plaatsen over Almond (hij heeft het reeds geschreven, de dappere knaap), en naar zijn gewoonte zal dit verhelderend zijn, en aangenaam om te lezen. Ik zou zeggen: ga je gang, aERo!

Van Nick Cave naar Marc Almond is niet eens zo'n onlogische stap. De twee hebben in de jaren '80 even met elkaar samengewerkt (met o.a. Lydia Lunch). Niet voor niets werkte Marc met zijn Mambas samen met Jim Foetus.
De samenwerking met Cave, Foetus en Lunch bestond onder de naam The Immaculate Consumptive maar dit gezelschap heeft geen album opgenomen, hooguit wat opgetreden en interviews gegeven.




Marc Almond en de avant-garde jaren '80 scene? Almond is toch die zanger van Tainted Love?
Ja, die ja en het is doodzonde dat Almond regelmatig ingedeeld wordt bij de one-hit jaren '80 wonders. Klik eens op zijn discografie en zie dat er veel en veel meer is dan dat.

Als groot Prince-fan en Marc Almond-fan ben ik een door en door verwende liefhebber. Beide artiesten brengen zeer regelmatig nieuw werk uit en zijn niet vies van diverse uitstapjes. Marc Almond mag muzikaal misschien wat minder interessant zijn dan Prince (die zo'n beetje alles zelf speelt), Almond weet boeiende mensen om zich heen te vergaren en legt emotie in zijn werk die mij telkens weer enorm raakt.
Maar hoe is die liefde ontstaan en heeft het stand gehouden. Sterker dan welke artiest ook, inclusief Prince?

De jaren '80:




Iedereen kent hem wel: Tainted Love, die enorme hit met zijn maatje Dave Ball. Samen vormden ze het duo Soft Cell en Tainted Love (een cover van Gloria Jones, vriendin van Marc Bolan en een zangeres met wie Marc nog steeds een goed contact heeft) was verplichte kost op elk schoolfeestje in die tijd. Ik heb me er als tiener op sufgedanst en vond het prachtig. Maar verder ging Soft Cell een beetje aan me voorbij in die jaren.
Toch heeft de band meerdere hits gescoord zoals Say Hello, Wave Goodbye, Torch en What!. Vier albums verschenen van het duo en in 1984 gaven ze er de brui aan om vervolgens in 2001 weer even bijeen te komen met als resultaat nog een album dat uitkwam in 2002.
Op This Last Night in Sodom kwamen de eerste Spaanse invloeden naar voren die we later vaker zouden gaan tegenkomen.

In 1982 vormde Almond Marc and the Mambas, een zij-project waar hij zijn andere muzikale ei in kwijt kon. Het was een los samenwerkingsverband met diverse artiesten die zouden komen en gaan. Belangrijke namen hierin waren Jim Thirwell (Foetus), Annie Hogan en Matt Johnson (van The The).
Untitled was hun eerste album en daarna verscheen het meesterwerk Torment and Toreros, een album dat ik iedereen die van avontuurlijke muziek houdt kan aanraden. Iedereen die niet bekend is met Almond is snel om als ze dit verrassende album horen. Luisteren is geloven: zie ook de hoge waarderingen bij dit album.
Antony Hegarty noemt het zijn favoriete album aller tijden. Dat die man smaak heeft wisten we natuurlijk al....




Toen Almond het gevoel kreeg dat het meer en meer een band werd besloot hij met dit project te stoppen en ook Soft Cell zag zijn einde vlak voor de release van This Last Night in Sodom.
Het was gelijk de start voor zijn solo-carriere die tot de dag van vandaag voortduurt.
In 1984 verscheen zijn solo-debuut Vermin in Ermine met daarop één van mijn favoriete Almond songs ooit: The Boy Who Came Back.




Een jaar later verscheen Stories of Johnny en in 1987 kwam Mother Fist and Her Five Daughters uit, het album dat in mijn top 10 te vinden is en dat ervoor zorgde dat Marc Almond op mijn muzikale kaart verscheen.
Ik was in 1987 misschien wel op het hoogtepunt van mijn Prince-fanschap, dat er nog ruimte was voor wat anders mag bijzonder heten.
Ik leerde dit album kennen door de cd te lenen in de bieb. Ik was al snel verkocht: dit was heel bijzonder in mijn oren. Het hoe en waarom valt te lezen bij het album zelf. Weg electro van Soft Cell, weg Spaanse invloeden, welkom vaudeville en donkere kroegen inclusief zeemansballades.




En toen was daar die andere grote hit Tears Run Rings. Veel mensen zullen nu 'o ja' zeggen. Dat nummer kennen ze ook wel.
Afkomstig van The Stars We Are uit 1988, een album waardoor mijn fan-zijn eigenlijk niet meer stuk kon. Tijdloos en vooral meeslepend. Toegankelijk ook wel. Alle Almond-ingrediënten waren aanwezig maar dan in een iets commerciëler jasje.
Hij scoorde zelfs een nummer 1 hit met Somethings Gotten Hold of My Heart dat ook een versie kreeg als duet met de originele uitvoerder ervan, Gene Pitney.




Dat hij een productief baasje is bleek wel uit het feit dat de opvolger al weer snel verscheen: Jacques was een cover-album vol Jacques Brel nummers. Commerciële zelfmoord zo u wilt want het boeide hem niet om na zijn enorme succes met dit album te komen. Zijn voorliefde voor artiesten als Brel of Peter Hammill stak hij immers nooit onder stoelen of banken. Het is de chanson-kant van Almond die later ook Russische uitstapjes kreeg.

De jaren '90:

In rap tempo volgde in 1990 het geweldige Enchanted met daarop het kleinere hitje A Lover Spurned. Het kunstenaarsduo Pierre et Gilles was verantwoordelijk voor de hoes en maakte zijn clips. Ook was Almond een gewild model voor dit koppel dat bekend staat om zijn kitscherige kunst met flinke gay-invloede. Dat Marc zelf ook openlijk homo is zal voor niemand een geheim zijn.




Voor mij werd dat homo-zijn deze periode wel een beetje een issue omdat ik begon te ontdekken dezelfde gevoelens als mijn muzikale held te hebben. Een moeilijke, verwarrende periode waar Almond toch een mooie rode draad vormde zeker naast mijn nog steeds torenhoge Prince adoratie en ook het ontdekken van de alternatieve muziek in die jaren (Pixies, Living Colour en snel hierna grunge). Almond was een vast muzikaal gegeven in mijn leven geworden en het gay-randje gaf het iets extra's, herkenning ook en dat terwijl Almond er eigenlijk nooit heel erg veel aandacht aan besteedde en iedereen het gewoon van hem wist. Niet geheimzinnig doen maar duidelijk zijn. Een mooi voorbeeld voor mij persoonlijk.

De jaren '90 waren tumultueuze jaren voor Marc want zijn persoonlijke leven stond in die jaren in het teken van zijn drugs-verslaving waar hij bijna aan onderdoor ging.Toch wist hij zich staande te houden.
In 1991 verscheen Tenement Symphony met daarop de kleinere hits Jacky (alweer een Brel-cover), My Hand Over My Heart en The Days of Pearly Spencer. Het was een hit-gevoelig album met dank aan producers als Trevor Horn en The Grid (ofwel zijn oude maatje Dave Ball van Soft Cell).
In 1993 begon Almond door Rusland te toeren en zijn liefde voor dat land bloeide enorm op (hij pleitte dat jaar in Moskou live op tv voor meer homo-tolerantie in dat land, een actie die bijzonder genoemd mag worden in een land waar de homo-tolerantie zeer laag is), ook verscheen er een album vol covers van Franse artiesten genaamd Absinthe: the French Album.
In 1996 verscheen het wat rommelige album Fantastic Star, naar het schijnt een niet al te favoriet album van Almond zelf misschien ook door de herinneringen aan zijn persoonlijke leven in die tijd dat niet al te best verliep door zijn verslaving.




Dat hij live nog wel degelijk nummers van dat album zingt doet vermoeden dat het allemaal wel meevalt met die zg. antipathie jegens Fantastic Star. Zelf vind ik het een album dat de ene keer enorm goed bevalt en me de andere keer koud laat.
In 1999 hervond Almond zichzelf met het album Open All Night waar hij een ietwat nieuw geluid liet horen. Zelfs triphop deed zijn intrede. Siouxie Sioux deed een duet op dat album.




De jaren '00 en verder:

In 2000 ging Almond een deel van het jaar in Moskou wonen en zo legde hij allerlei contacten met lokale muzikanten. Maar voordat het 'Russische album' Heart on Snow in 2003 verscheen zou eerst nog Stranger Things in 2001 uitkomen, een logisch vervolg op Open All Night.
Ook herenigde hij zich met Dave Ball en Soft Cell bracht nog een album uit Cruelty without Beauty genaamd. Een tour volgde waarbij het duo ook Amsterdam aandeed. Waarom ik niet gegaan ben is me een raadsel en beschouw ik nog steeds als één van mijn grootste blunders op dat gebied ooit.




En toen kwam in oktober 2004 het afschuwelijke bericht dat Marc een zeer ernstig motorongeluk had gekregen.

http://news.bbc.co.uk/2/hi/entertainment/3751996.stm

Hij was bijrijder en kwam op de intensive care terecht waar hij vocht voor zijn leven. Als fan kwam dit bericht hard aan. Zou hij het overleven en zo ja hoe?
Het leek gedaan met zijn carrière: diverse verwondingen aan zijn hoofd en een beschadigd gehoor zijn geen beste uitgangspunten voor een goed muzikaal vervolg. Marc trok zich dan ook terug om zich te herstellen: een onzekere tijd.
Het was ene Antony Hegarty die Marc wist te overtuigen opnieuw op te gaan treden.




Marc durfde niet echt maar liet zich toch overtuigen het te doen. Het betekende zijn definitieve terugkeer in de muziek met in 2007 zelfs weer een nieuw album vol covers en 1 nieuw nummer genaamd Stardom Road.
Hij deed het nog rustig aan maar begon wel weer met optreden en zo stond hij in 2007 in Paradiso waar ik bij was: ik kon me niet heugen dat ik zo zenuwachtig en opgetogen uitkeek naar een optreden van een muzikale held sinds de hoogtijdagen van Prince live in de jaren '80: 37 jaar maar weer helemaal puber. Heerlijk om dat gevoel weer eens terug te krijgen. Het was een geweldige avond en goed om te zien dat Marc er zin in had en helemaal herboren leek. Dat zijn begeleidingsband wat vreemd oogde deerde me niet.




In 2009 volgde wederom een 'Russisch album': Orpheus in Exile - Songs of Vadim Kozin.
Prima nummers maar een album dat ik niet echt vaak opzet: het is de kant van Almond waar ik toch het minst mee heb blijkbaar.




In 2010 verscheen Varieté, een album met alleen maar nieuwe eigen nummers, zijn eerste na het ongeluk zes jaar daarvoor.
Het bleek een meesterwerk dat ook op deze site goed ontvangen werd. Het nummer Nijinsky Heart werd zelfs een succes in de MuMe-ladder.




In 2011 zag ik Almond wederom live aan het werk in Leeuwarden. Geen Amsterdam 'cause nobody asked me' aldus Almond zelf die spetterende avond in het hoge noorden. Gelukkig bleek een optreden van Marc Almond de grootste wens te zijn van de booker die afscheid zou nemen van de zaal en na jaren was het hem gelukt Marc over te laten komen. Een beter afscheid kon hij zich niet wensen lijkt me.
Knap te zien hoe Almond zich ondanks zijn overgehouden beperkingen door het ongeluk toch staand weet te houden op het podium en zichzelf voor 200% geeft.




En alsof het niet genoeg was verscheen een jaar later alweer zijn samenwerking met Michael Cashmore (bekend van Current 93): het ingetogen maar o zo schitterende Feasting with Panthers met daarop prachtige nummers als Crime of Love.



(geen officiële clip)

Hij kondigde daarna aan wat rustiger aan te gaan doen maar in de praktijk blijkt dat wel mee te vallen: hij treedt nog veel op; recentelijk een integrale opvoering van Torment and Toreros op verzoek van Antony en hij speelde eerder dit jaar een rol in Poppea in het Paris Théâtre du Châtelet's waarmee hij goede kritieken mocht ontvangen.

Het moge duidelijk zijn dat Marc Almond een door mij gekoesterde artiest is, een artiest die door alle jaren heen ook stand heeft weten te houden. Daar waar ik afhaakte ten tijde van Adore bij de Pumpkins en Prince alleen maar live nog boeiend kan vinden, daar is mijn liefde voor het werk van Marc Almond nog steeds immens groot.
Wars van trends en altijd zijn eigen gang gaand. Een sympathieke kerel ook. Misschien zijn dat de eenvoudige toverwoorden. Dat ik niet vies ben van een beetje theater in muziek speelt zeker ook een rol.

Een enorme discografie waar het moeilijk een weg in vinden is. Daarom maar een lijstje van mij:

Marc Almond / Marc and the Mambas

Albums:

1. Mother Fist and Her Five Daughters
2. Torment and Toreros
3. The Stars We Are
4. Varieté
5. Enchanted
6. Vermin in Ermine
7. A Virgin's Tale - Volume II
8. In Bluegate Fields
9. Tenement Symphony
10. Stardom Road

Nummers:

1. Broken Hearted and Beautiful
2. Only the Moment
3. The Boy Who Came Back
4. Catch a Fallen Star
5. Nijinsky Heart
6. The Trials of Eyeliner
7. Your Kisses Burn
8. Deaths Diary
9. Mother Fist
10. Mamba (long version)




Soft Cell:

Albums:

1. Non-Stop Erotic Cabaret
2. This Last Night in...Sodom
3. The Art of Falling Apart
4. Non-Stop Ecstatic Dancing
5. Cruelty Without Beauty

Nummers:

1. Say Hello, Wave Goodbye
2. Torch
3. Youth
4. Where the Heart Is
5. Soul Inside
6. Little Rough Rhinestone
7. What?
8. A Man Can Get Lost
9. Bedsitter
10. Down in the Subway


Een mooie playlist op YouTube is hier te vinden:

Marc Almond - YouTube

Tot nu toe lukt het me mondjesmaat om andere muziekliefhebbers ook de wereld van Marc Almond te leren ontdekken. Heel vaak zijn mensen verrast, aangenaam verrast. Wie weet draagt dit topic daar nu ook aan bij.

Ik dank de heren AOVV en Masimo voor die kans.

Mooi Eric, ik zal vandaag eens een Marc Almond-plaat opzetten.

Leuk verhaal aERo, helaas staan me de filmpjes dusdanig tegen da tik vrees dat het hem niet gaat worden deze week (zal je niet echt verbazen denk ik).. Alleen die laatste is nog wel mooi.

Tja daar sta ik zeker niet van te kijken. Ik ben het inmiddels al zo gewend dat het me verder ook niet meer boeit eerlijk gezegd. Velen vinden hem te nichterig en kunnen/willen niet verder kijken dan dat (wat ik overigens best wel kan begrijpen hoor).
Dit is gewoon een love or hate artiest, zelfs hier thuis kan ik het alleen draaien als ik het rijk voor mezelf alleen heb dus ook privé is het al niet anders

Ik had de keuze tussen Almond of Prince. Over Prince valt zoveel te vertellen maar er zijn genoeg andere fans die dat ook kunnen. Marc Almond is een artiest waar ik op deze site een beetje alleen in sta voor mijn gevoel dus dat lijkt me dan leuker voor dit topic. Dat ik er geen zieltjes mee win is bijna een vaststaand gegeven. Maar als er slecht 1 user is die er opeens anders over gaat denken ben ik al tevreden.

Een ander topic (georganiseerd door dazzler) was ook al geen succes toen het op Almond aankwam. Het was ineens een weekje erg stil daar. Het zal hier al niet anders zijn vrees ik......

En als ik eerlijk ben moet ik toegeven het ergens ook wel leuk te vinden. Soms moet je bepaalde artiesten gewoon een beetje voor jezelf houden

Marc Almond, mooie keuze.
Bij jouw Top 10 staan geen Soft Cell albums bij aERo, vind je die minder, of heb je deze niet mee laten tellen?

Klopt met dat topic van Dazzler, volgens mij ben ik de enige geweest die toen een stuk geschreven had.

Ik had ze niet meegeteld omdat het om Almond solo gaat maar ik heb ze er met terugwerkende kracht toch maar bij gezet

Voor mij steekt Torch er ruim boven uit qua Soft Cell nummers.
Ben je ook bekend met deze Leonard Cohen cover met Coil?

Geweldig stuk aERo.. Ik ga zeker reageren terwijl ik thuis alles nog eens nalees en de video's bekijk. Maar ik neem alvast een voorschotje

Had een jaar geleden tegen me gezegd dat ik veel naar 'Marc Almond' zou gaan luisteren en ik had je vierkant uitgelachen. Echter, bij steeds meer albumrecensies op MuMe stuitte ik op de prachtige uiteenzettingen van aERo. En vaak had/ en heeft aERo het bij het goede eind. Mijn smaak is aan het doorontwikkelen naar hetgeen waar aERo al langer naar luistert. Voor mij momenteel een bron van nieuwe (her)ontdekkingen.

En zeer regelmatig verwijst aERo dan ook naar een van zijn favorieten; Almond. Aanvankelijk dacht ik; 'als iemand het zo vaak bij het goede eind heeft, waarom luistert hij dan in hemelsnaam zo belachelijk veel 'Marc Almond'??'. Maar goed, als het om muziek gaat ben ik gelukkig erg nieuwsgierig van aard en ben ik een half jaar geleden begonnen aan het immense oeuvre van dit excentrieke mannetje. Ik doe het met opzet rustig aan omdat ik niet wil dat het me tegen gaat staan. En dat zegt verder niets over de kwaliteit van Almond. Alles krijg je stuk gedraaid als je niet uitkijkt.

En, oké heel eerlijk.. Soms had ik de uitzettingen van aERo wel nodig even om iets (beter) te kunnen waarderen. Maar lang niet altijd! Inmiddels is het echt een verrijking om Almond in mijn last.fm lijstjes terug te zien

Met het topic van Dazzler werd ik helaas te laat getipt. Heb daar overigens nog wel een stuk geschreven, maar niet meegedaan met stemmen. Spuit11 zeg maar, net als vorige weer bij 'Nick Cave'. Later deze week zal ik proberen inhoudelijk te reageren op het werk van Almond, maar wilde dit alvast even kwijt.

Open deurtje heer Raven

'Catch a Fallen Star' vind ik echt een mees-ter-lijk nummer, helaas verder nooit echt het geduld gevonden die hele plaat goed te leren kennen. Almond is mij iets te theatraal, een artiest waar ik echt voor in de stemming moet zijn. Wie weet vinden we deze week tijd.

Toevallig wel wat tijd gehad om een paar relatief voor mij onbekende platen van Nick Cave te luisteren, 'Let Love In' en 'No More Shall We Part'. Cave is voor mij eigenlijk een beetje hetzelfde verhaal: de beste dingen vind ik echt briljant, maar het is mij toch allemaal wat te statig en pompeus om een hele plaat met plezier uit te zitten. Misschien dat ik me daarom ook nooit echt tot een grote Cave-fan heb ontwikkeld.

Ik denk dat deze twee artiesten ook helemaal niet zo ver van elkaar vandaan staan waardoor die samenwerking in het verleden niet vreemd is.

Alleen kiezen veel mensen liever voor de boomlange, woeste, stoere hetero-snor boven het kleine, fragiele, nichterige homo-mannetje

Zonder gekheid: natuurlijk verschillen ze maar ik hoor wel degelijk heel veel overlap, meer dan je op het eerste gehoor zou denken.

Mja het is natuurlijk ook wat je zegt, dat Almond makkelijk in dat hokje van de 'jaren tachtig hitjes' is te stoppen, dat is bij Cave natuulijk niet het geval. Zo zijn er natuurlijk meer artiesten die door hun eigen vroege succes de rest van hun loopbaan tegen vooroordelen hebben moeten boksen.

Dan laten we homofobie nog een buiten beschouwing, en natuurlijk maakt Almond ook nog ontzettend intense, erg gevarieerde en vaak nogal uitdagende muziek, dus inderdaad waarschijnlijk geen makkelijke artiest om te promoten.

Ik had trouwens nog niet vermeld dat ik je stuk hierboven erg boeiend vind, bij deze.

Daarbij kun je je makkelijker overal vertonen met je Nick Cave voorliefde dan die voor Almond, bij de laatste gaan de wenkbrauwen net even wat hoger in de fronsstand.
Zeg ik Cave-liefhebber te zijn dan geen veel duimen omhoog, bij Almond blijft het vaak erg stil


Moeten we zeker ook niet willen in dit topic maar het speelt wel degelijk een rol. Ik heb toch net iets te vaak opmerkingen gehoord over 'die enge nichterige zanger' om naïef te blijven en te denken dat dat geen rol speelt.
Er zijn zeker mensen die er op z'n minst een beetje ongemakkelijk van worden met name als ze hem zien optreden of in clips zien zingen.


Daar heb je zeker een punt


Dank u

Geinig dat je het aanhaalt! Ik ben al op een punt, dat - als hij naar Nederland zou komen - ik best zijn optreden zou willen bijwonen. Maar ben wel erg nieuwsgierig naar de bezoekers die op zijn optredens afkomen! Niet dat ik er me door af zou laten schrikken hoor! Ik ben verre van homofoob. Maar is zijn publiek - gezien zijn excentrieke voorkomen - dan ook voor meer dan 80% homo met soortgelijke excentrieke trekjes? Of wellicht bovengemiddeld veel vrouwelijke fans? Dat is tenminste het beeld wat ik erbij heb. En wellicht onterecht....

Ongemerkt luisteren we naar veel homoseksuele artiesten. Alleen Almond doet geen enkele moeite dit te verbergen. Hij lijkt het juist nog wat aan te dikken. En dat vind ik juist bewonderingwaardig. En zover ik weet heeft hij dit altijd gedaan. Ook in tijden dat de acceptatie veel minder was. En ook in zijn teksten komt het onderwerp regelmatig terug. De moeilijkheden die het hem heeft gegeven om het te accepteren. Het zal dus inderdaad een rol spelen als je naar Almond luistert. En toch, zonder al teveel fantasie weten zijn teksten de doornsnee hetero toch ook wel degelijk te raken. Het leven heeft immers voor iedereen zo ongeveer dezelfde pleziertjes, problemen en pijnen in petto.

Het publiek is een mengeling van van alles en nog wat, wel ligt de leeftijd gemiddeld wat hoger (veertigers zijn ruim vertegenwoordigd).
Iemand op het Almond-forum dat ik bezoek wierp die vraag recentelijk nog op onder de kop 'heterosexual male Marc fans' en daar viel me op dat het toch behoorlijk wat hetero-mannen zijn die fan zijn. klik naar forum

Leuke quote van dat forum: From what I've encountered, as a heterosexual male myself, most of his fans are heterosexuals, and there are a lot of girls (young and old) to be met at a Marc Almond concert these days. Besides, i hear the 'gay' scene died out 20 years ago anyway...

Almond staat bij veel fans meer voor een bepaald tijdperk in de jaren '80 i.p.v. dat hij de homo-gemeenschap vertegenwoordigt. Loop eens een homobar binnen (alhoewel je die tegenwoordig met een zaklamp moet zoeken) en vraag de gemiddelde homo daar of ze Marc kennen en het antwoord zal nee zijn.
Dat is dus best verrassend te noemen. Bij concerten zie je dat ook terug: het homo-gehalte is niet zo heel erg hoog (ongetwijfeld hoger dan normaal maar veel minder dan wanneer je naar Kylie of Madonna gaat).


En meer nog dan je denkt, ook binnen de klassieke wereld. Bob Mould (Sugar) bijvoorbeeld, Michael Stipe (R.E.M.), John Cage, Mark Eitzel, Jonsi, Morrissey, Owen Pallett om er een paar te noemen naast de veel bekendere Boy George, Jimmy Somerville, Rufus Wainwright, Jay Brannan of Scott Matthew.
Die lijst is behoorlijk groot. Op zich niet zo verwonderlijk omdat ze zich meestal wat sneller in creatieve beroepen begeven. Alleen als je een meisjes-popidool bent kan het wel eens lastig zijn

Uiteindelijk gaat het om de muziek en genoeg homo's die naar hetero-artiesten luisteren zou ik zeggen; levert ook niet al te veel problemen op

En nu genoeg over dit onderwerp zou ik zeggen. Terug naar de muziek!

Alvast een fantastisch stuk - alhoewel ik er nog wel even goed moet voor gaan zitten. 't Zijn een hoop filmpjes; in elk geval een mooie impressie vooraf.

En die heb ik wel nodig, want ik ken nog vrij weinig. Thuis hebben wij Variété liggen, die ik nota bene zélf aan mijn moeder kado heb gegeven. Ze draait 'm niet heel vaak, maar volgens mij vindt ze het wel mooie muziek. Awel, mij beviel 'Nijinsky Heart' goed, en an sich heel de plaat wel. In elk geval benieuwd wat er nog verder allemaal te beluisteren valt, hij heeft in elk geval niet stil gezeten.

Daarmee meteen de vraag aan onze expert Eric: dat lijstje dat je dropt, een lijstje favorieten neem ik aan, is die ook geschikt voor de beginnende Almond-aanbidder?

En de Almond-Cave-link was expres. Hadden we natuurlijk al weken van tevoren gepland.. Wisten we al lang ... uch

Benieuwd naar 'Heart On Snow', die ik aan m'n studie wel verplicht ben te beluisteren/.

Ik heb nooit iemand gehoord over de seksualiteit van Michael Stipe, Elton John, Neil Tennant (Pet Shop Boys) of de bekendste 'gay' Freddie. Ik denk dat "die enge nichterige zanger" niet zozeer staat op het feit dat hij homoseksueel is, maar meer op de aard van zijn stem.

Nou nee hoor (dat kan ik u verzekeren).

Overigens vind ik de stem van Neil Tennant een stuk nichteriger als we het daar dan toch over hebben (maar eigenlijk wil ik helemaal niet over dit onderwerp door blijven gaan dus laten we teruggaan naar het oeuvre zelf).


Welke bedoel je dan? Albums? Nummers?

Het antwoord is grotendeels ja. Qua nummers is het makkelijker kiezen voor singles maar dat vind ik dan weer wat flauwtjes.

Op deze site doen de Almond-albums uit mijn top 5 het behoorlijk goed zeker qua belangstelling. Torment and Toreros, Mother Fist en Varieté scoren zeker ook niet verkeerd.

Die clips erbij plaatsen leek me inderdaad wel zo handig omdat het werk voor velen totaal niet bekend is en niemand de moeite gaat nemen dat zelf op te zoeken

Van Marc Almond ken ik drie albums; 'Mother Fist...', 'Variété' en zijn samenwerking met Michael Cashmore. Is dat veel? Neen. Is dat weinig? Neen. Wel ga ik meer van 'm proberen, omdat Almond gewoon muziek maakt die je echt kan beleven, heel uitgesproken en toch wel herkenbaar. Maar niet toegankelijk, makkelijk of cliché. Ik ben vooral benieuwd naar 'Torment and Toreros', 'Heart on Snow' en 'Vermine in Ermine'.

Ah, en naar Orpheus in Exile - Songs of Vadim Kozin ben ik stiekem - ook al is Eric minder enthousiast - ook benieuwd naar. Zeker als dat een 'extremere' (als in: extra russische) versie van Heart on Snow is.

Ik zal Arrie overigens ook vragen de titel aan te passen

Dat is een behoorlijke tour de force. Titelsong Mamba (overigens een bonustrack) is een theaterstuk op zich, vooral het einde is meesterlijk!

Mamba by Marc and the Mambas on Torment and Toreros - Free Music Streaming, Online Music, Videos - Grooveshark



Ik heb er inderdaad minder mee. Ik vind het wel gewaagd en dapper om zo'n album op te nemen want er zullen er maar weinig in geïnteresseerd zijn behalve verstokte fans. Jij zou een uitzondering zijn denk ik




De nummers van Heart on Snow vind ik zelf iets toegankelijker. Luchtiger misschien:




Overigens besef ik dat ik zijn gastoptredens bij allerhande electro/pop/dance-acts niet heb besproken (b.v. met Rosenstolz, Punx Soundcheck, System F, Replicant en Mekon).

Had ik al gedaan, had ik al gedaan!

Ik vermoedde het al wel, en daarom ga ik er uitgebreid m'n tijd voor nemen. In het weekend, bijvoorbeeld. Niet dat ik in de week geen tijd heb, maar hier ga ik toch 'ns rustig naar luisteren. Enfin, je leest in het weekend wel wat ik er van vind.

aha



Mijn recensietjes over Soft Cell en Marc Almond kunnen uitgebreider.
Ik probeer er deze week tijd voor te maken.

damn dit topic wat uit het oog verloren, alvast Nick Cave gemist.

Inmiddels twee albums van Marc Almond gecheckt: de Soft Cell-favoriet en de solo-favoriet van Eric. Non-Stop Erotic Cabaret is een vrolijke electropop plaat, sterk leunend op haar heerlijke deuntjes. Mother Fist and Her Five Daughters is wat dat betreft een stuk aangrijpender en diverser: verrassende instrumentatie en bovenal boeiende zang.

Wel denk ik dat ik Marc Almond met mate moeten beluisteren (en niet met maten): een overkill ligt al snel op de loer bij deze theatrale vorm van muziek.

Dat krijg je ervan, als je niet aandachtig bent!

Haak gewoon weer in, krijg je Marc Almond op je bord. Niet meteen het meest hapbare, wel een lekkernij. Ik verwijs naar de muziek. Divers is het in ieder geval, lees de bondige encyclopedie die aERo hier gisteren heeft gepost er maar op na. Ik moet het meeste ook nog ontdekken, met risico op tegenslagen, maar tot nu toe is het al positief dat de klok slaat.

Ding van mijn to do lijst afgeschrapt door 'Torment & Toreros' nog een keer te beluisteren, direct een recensie geschreven.

En dat is weer een mooi, aangenaam stuk geworden. Nodigt uit om te luisteren, maar ik wacht toch nog tot het weekend.

Vandaag trouwens 'Non-Stop Erotic Cabaret' beluisterd. Wat dat betreft, lijk ik wel een R&P; morgen is het tijd voor 'Varieté', daarna hoop ik weer wat verder te kunnen graven in 's mans oeuvre.