Nou Eric hard gewerkt, mooi gedaan ook.
Marc leerde ik kennen van een goede vriend die gelijk bij het Vemin album in stapte (soft cell is hij later pas gaan waarderen).
Die hoes bij dat album was ook wel zo'n beetje hoe ik Almond ben blijven zien, theatraal maar wel met een bijzondere stem.
Nu ik de vele clips terug luister vind ik het dan wel weer beter dan toen in de jaren 80.
Het is wel mooi om met zo'n topic dit soort artiesten even in de schijnwerpers te zetten.
Ben ook wel weer benieuwd naar de volgende.

Dat raden jullie nooit, de artiest/band van volgende week. Of je moest beschikken over inside information.

http://www.musicmeter.nl/user/36658

Masimo mag dan wel een boeiend artiest zijn, zijn discografie is net iets te beperkt om een hele week mee te vullen, Rudi.

Iets anders: wat een ongemeen boeiende plaat is 'Torment and Toreros', zeg! Maar ook extreem moeilijk om te beoordelen, dat weet ik nu al.

Welnee: dat is onbetwist een 5* album.... zijn er maar weinig zo goed in dat muzikale hoekje.

Op een erg laat tijdstip heb ik bij thuiskomst nog even Varieté opgezet, om deze week mijn Almond-kennis nog wat te vergroten. Mijn indruk is inmiddels dat we te maken hebben met een artiest die, in muzikaal en artistiek opzicht, net zoveel heeft te bieden als pak 'm beet de eerdergenoemde Nick Cave, alleen wellicht minder de kans heeft gekregen bij een breder publiek.

Voor wat betreft de emotionele impact die muziek kan hebben (waar het uiteindelijk toch om draait) ben ik wel blij dat ik me heb laten overhalen vaker dan één keer naar opnames van Almond te luisteren. Hoewel ik uiteindelijk wellicht niet alle platen van Almond een kans zal geven, of anders een voldoende zal geven, ben ik wel dankbaar dat Aerodynamic de tijd heeft gestopt in het promoten van deze artiest. In ieder geval heeft één persoon er een potentiële favoriet bij, of in ieder geval een paar fijne genietmomenten gehad deze week. Alle eer aan Eric daarvoor, dus.

Normaal gesproken had ik dit wellicht via pm laten weten, gezien de strekking van het topic leek een openbare pluim me wel op zijn plaats.

Dank je wel Sander. Aan iedereen trouwens die actief aanwezig is geweest: geen grote groep maar een knusse kleine delegatie die wat dieper in het werk van Almond is gaan duiken. Op meer had ik niet eens durven hopen toen de week begon. Dat ik er niet heel veel nieuwe zieltjes mee zou winnen is geen verrassing. Best jammer toch wel want jij zegt het ook al: hij heeft net zo veel te bieden als b.v. een Nick Cave (ook al verschillen ze natuurlijk wel behoorlijk).


Ik denk dat verplicht voer Torment and Toreros, Mother Fist, Vermin in Ermine, Varieté en The Stars We Are zijn.
Natuurlijk is er nog veel meer moois (Enchanted bijvoorbeeld: een persoonlijke favoriet van Dazzler en mij) maar een beetje breed geïnteresseerde muziekliefhebber op de site zou deze albums in mijn opinie niet mogen missen.
Er staan zeker ook dingen in zijn discografie die echt voor de fans leuk zijn en dat daar dan eenzaam alleen mijn stem staat vind ik dan niet eens zo raar.

Nogmaals bedankt AOVV en Massimo voor de kans en een prettige kerst

Je zou denken dat ie albums vol kerstnummers uitgebracht zou hebben maar het is bij dit nummer gebleven wat hij indertijd als fanclub kadootje uitgaf:




En we hebben nog deze hele dag dus wie weet wie we nog over de streep kunnen trekken

Graag gedaan & bedankt, jij ook prettige feestdagen.

Vandaag hopelijk nog minstens één plaat beluisteren, 'Heart on Snow' zou dat dan worden. Zo ben ik deze week misschien iets minder actief geweest, maar ik voel me het hele weekend al niet bepaald lekker, dus dat zijn verzachtende omstandigheden.

Maar Almond is een artiest die me niet onbetuigd laat, en die dus ook na deze week zal blijven opduiken.

Torment and Toreros weer eens aandachtig beluisterd en ook een stem uitgedeeld. Gemiddelde is weer wat opgekrikt. Echt een hele rijke plaat, zowel muzikaal als emotioneel. Ik ben blij dat ik eindelijk eens echt aan Almond begonnen ben, al heb ik Non-Stop Erotic Cabaret al jaren op LP. Maar die plaat is nooit helemaal 'gevallen' op een paar nummers na.

Verder eens op mijn gemak alle bijdragen deze week doorgelezen en dus ook de prachtige introductie van aERo. Nooit geweten dat Almond iets met Rusland had. Dat heb ik ook wel een beetje (ben er ook een paar keer geweest), dus misschien ga ik me nog wel eens aan zijn Russische werk wagen, zelfs al staat het niet te boek als zijn beste werk.

Daarnaast vroeg ik me af of die keer in 2007 de eerste keer was dat je hem live zag, Eric?

Bij Marc Almond moet ik trouwens ook altijd denken aan Arjen Grolleman, de tragisch om het leven gekomen radio-DJ (en drijvende kracht) van Kink FM. Hij was ook fan van Almond en via hem ken ik eigenlijk Tears Run Rings, wat lange tijd één van mijn favoriete jaren '80-nummers was (inmiddels weet ik dus dat dit ook maar het topje van de ijsberg is...). Almond heeft het nummer nog live gespeeld op een herdenking voor de Grol, wat ik echt een zeer sympathieke actie vond.

Ik weet niet of je dat zo kunt stellen. Ik persoonlijk vind het wel degelijk goed maar draai het toch een pak minder (net als Absinthe met de covers van Franse artiesten).
Ik geef dus veel andere albums sterk de voorkeur boven zijn Russische alhoewel ik Heart on Snow lange tijd enorm heb gewaardeerd. Dat is de laatste jaren wat aan het wegebben. Misschien moet ik het binnenkort maar weer eens draaien.


Klopt. Een paar jaar daarvoor ben ik niet naar de reunie van Soft Cell gegaan en daar heb ik nog spijt van. Geen idee waarom ik dat niet deed. Ik denk dat het komt omdat ik vroeger maar zelden naar Amsterdam afreisde voor concerten wat dus ook verklaart waarom ik hem niet eerder heb gezien.
In de jaren '80 zelf ging ik eigenlijk alleen naar Prince optredens (scholier, geld, vervoer... je kent het wel) dus in die jaren kwam het er zeker niet van.


Klopt als een bus. Grolleman was een groot fan. Almond had ook een mooi stuk over Grolleman op zijn website geschreven. Volgens mij kenden ze elkaar helemaal niet maar werkte Almond gewoon mee aan het eerbetoon en trad dus op in ik meen Sugar Factory.
Ik vind Almond sowieso wel een sympathiek persoon (althans, zo komt hij over wat ik ervan meekrijg).

Zojuist, alhoewel niet exact zojuist, maar iets eerder dan dit, maar toch, Marc & the Mamba's, met de plaat Torment & Torados beluisterd, en die beviel me echt heel goed. Mooi Spaans tintje, die het die eigenzinnige draai van Almond geeft, en die vreemde draai kan ik heel goed waarderen. Waar Varieté me soms wat te wisselvallig was, blijft dit in eenzelfde magische sfeer hangen, en als die sfeer bevalt (alweer: de 'soort' moet je wél smaken, volgens mij een sleutelkenmerk van Almond) dan zit 't album meteen in de pocket. Catch a Fallen Star was wellicht wel het mooiste dat ik van Almond heb gehoord deze week. In elk geval, en ik ben niet in staat veel meer aan de mooie posts op de albumpagina toe te voegen, een fantastisch mooie plaat.

Overigens, voor de liefhebbers, zag ik op de SFS-webshop van onze mede-MuMeteraar Paul 'The Stars We Are' op LP staan voor 2,95. Ik weet niet of dat mooie prijsje gebruikelijk is voor deze LP, maar toch.. Idee voor de (hopelijk) gewonnen fans hier?

Dan komt er vast nog een mooie beoordeling van jou voor dat album

Wie oh wie vandaag??

Ik hoop zelf dat we deze week een hardere band krijgen. Metal zelfs.

Nee, want dan was jij al ruim van te voren als specialist benadert..

Naar ladder 49 luisterend van de alternatieve MusicMeter heavy metalladder, mijmer ik bij mezelf: is er een beter moment denkbaar om de volgende band aan te kondigen? Want, after all, dit is toch de band waarmee een geheel genre uit de startblokken schoot, om tot op vandaag (en nog heel lang, mag ik hopen) voor aardschokken in de muziekwereld te zorgen? Een volmondig "Yes!" is op zijn plaats.

We gaan naar het Verenigd Koninkrijk, eind jaren '60. Enkele jongeren uit Birmingham beseffen dat ze anders zijn dan het gros van de jeugd, dat nog half in zwijm ligt van hippietoestanden. Ze besluiten gitzwarte platen te gaan maken, met nooit eerder geziene hoezen. Ze worden afgedaan als duivelskinderen. Er is geen plaats voor hen, tot iemand met een neus voor talent hen oppikt. Metal is een feit.

Wie nu nog niet weet over welke band ik het heb, gelieve het stuk van onze expert van de week te lezen. Wie weet over welke band ik het heb, gelieve hetzelfde te doen. 't Is een beetje zoals in de speeches die Meneer de Burgemeester altijd geeft in 'Samson & Gert'. Alleen zonder de pluche hond dan.

Onze expert van de week stel ik met veel plezier aan onze aandachtige volgers voor: het gaat om wizard. Dit wordt een prachtweek!

Heel benieuwd, ben vooral bekend met hun eerste 2 albums, en wat solowerk van de eerste frontman.

Een gokje: Black Sabbath

Tja bij die tovenaar weet je het wel.
De eerste 10 jaar waren die jongens best goed.
N.I.B.

Oh, hier kijk ik wel naar uit, de examens schuif ik dan maar even op, want het is Black Sabbathweek!

O jee. Black Sabbath. Sluit alle ramen en deuren. Ik ga me heel stiekem aan één plaat wagen, maar wel pas als ik alleen thuis ben.

Goed idee, Rop. Dan kan niemand je betrappen op goedkeurend meedeinen.

ik ken nog vrijwel niks van Black Sabbath

Go wizard!

En nog even melden: de Almond-week wat mij betreft geslaagd. Getriggerd om meer te beluisteren (althans, bepaalde albums) en dat leek me het doel v/d week.

Helaas heb ik tot nu toe geen tijd gehad om dit topic te volgen, maar toen AOVV me vroeg een stukje te schrijven over Black Sabbath kon ik dat natuurlijk niet laten. Over Black Sabbath, net als waarschijnlijk over de meeste andere veertigjarige bands) is veel te vertellen. Ik zal proberen het kort te houden. Voor de overzichtelijkheid heb ik het verhaal opgedeeld in 4 stukken.

Deel I: Met Ozzy Osbourne (~1968-1979)
Black Sabbath is ergens rond 1968 opgericht als Earth. In de eerste 10 jaar bestaat de band uit Tony Iommi (gitaar), Geezer Butler (bas), Bill Ward (drum), Ozzy Osboune (zang). De band is afkomstig uit Aston, een grijze voorstad van Birmingham. Volgens de bandleden waren hun toekomstmogelijkheden beperkt tot werken in de (staal-)industrie of de criminaliteit. Of muzikant worden.
Aanvankelijk speelt de band vooral bluesrock en weet daarmee een kleine fanschare op te bouwen in het noorden van Engeland. Iommi besluit te stoppen met zijn werk om zich op muziek te richten, maar op zijn laatste werkdag verliest hij de bovenste delen van zijn rechter ring- en middelvinger. Niet handig als je professioneel gitarist wil worden. Hij leert zichzelf opnieuw gitaarspelen met plastic vingertopjes, lichtere snaren en een lager gestemde gitaar. Daarmee is het geluid van Black Sabbath geboren.

Of Sabbath echt de eerste metalband is, daar kan je over discussiëren. Of de muziek in het hokje metal of hardrock past, of beide, en wat welk genre dan precies inhoudt en dat het vroeger gewoon 1 naam had en etc. zijn ook allemaal dingen die voor nu niet echt relevant zijn.
De combinatie van (voor toenmalige begrippen) zware muziek, hoog volume en occulte teksten was uniek. De eerste 6 albums van Black Sabbath worden vaak als hun klassieke albums gezien. In zes jaar ontwikkelt het geluid zich van zware bluesrock-georienteerde metal tot meer gevarieerde rock/metal. In de eerste jaren tourt de band bijna continu, tenzij ze in de studio zijn om een nieuw album op te nemen. Dat eist z’n tol en de band gaat het een beetje rustiger aan doen. Onderwijl drinken/snuiven de bandleden zichzelf langzamerhand de vernieling in. In 1979 wordt Ozzy wegens zijn verslavingen/gedrag de band uitgeschopt. Voor wie alle wilde verhalen uit de jaren ‘70 wil lezen, zijn de ‘auto’-biografiën van Ozzy en Iommi een uitkomst, en verder is ‘How Black was our Sabbath’, van 2 roadies, ook de moeite waard.

Voor mij zijn de albums uit de Ozzyperiode uniek. Het geluid en de sfeer is op geen album gelijk. Ik vermoed dat dit ook de albums zijn die het interessantst zijn voor mensen die Black Sabbath willen leren kennen.

Studio-albums:
Black Sabbath (1970)
Paranoid (1970)
Master of Reality (1971)
Vol. 4 (1972)
Sabbath Bloody Sabbath (1973)
Sabotage (1975)
Technical Ecstacy (1976)
Never Say Die (1978)

Deel II: met Ronnie James Dio (1980-1982,1992)
Na het vertrek van Ozzy wordt in Ronnie James Dio, ontslagen bij Rainbow, een nieuwe zanger gevonden. Qua stemgeluid onvergelijkbaar met Ozzy. Hij weet de rest van de band daarbij nieuwe energie te geven. De 2 studioalbums die de band in deze samenstelling maakt, klinken anders dan de laatste albums met Ozzy. De muziek wordt strakker en harder, de experimenten die de latere Ozzy-albums kenmerkten verdwijnen. Meer rechttoe-rechtaan metal. Iommi schrijft echter een flink aantal onvergetelijke riffs en Ronnie James Dio is een geweldige zanger, dus de resultaten zijn uitstekend.

In 1982 verlaten Dio en Vinnie Appice (de nieuwe drummer sinds Bill Ward de stokjes erbij neergooide) de band.
Tien jaar later komt de band weer bijeen in dezelfde samenstelling voor Dehumanizer. Een rauw album met een primitief geluid (oftewel: slechte productie) en al snel wordt het weer ruzie. Dio (en later Appice) stappen op als Iommi wil openen voor Ozzy Osbourne tijdens het laatste concert op diens afscheidstournee. ‘Afscheidstournee’.

Studio-albums:
Heaven&Hell (1980)
Mob Rules (1981)
Dehumanizer (1992)

Deel III: Draaideur (1983-1995)
Tussen 1982 en 1987 glijdt de band steeds verder weg. Eerst komt er een nieuw album met Ian Gillan, waarna behalve Tony Iommi de hele band opstapt. Iommi’s soloalbum wordt in 1986 uitgebracht als ‘Black Sabbath featuring Tony Iommi’. In 1987 is er een nieuwe vocalist: ene Tony Martin, die tot 1995 zal blijven behalve dan in de tijd dat Iommi zijn band weer eens ontslaat voor de reünie met Dio. Behalve Iommi, Martin en Geoff Nichols (toetsen) bestaat Sabbath in deze tijd uit een voortdurend wisselende ritmesectie. Voor wie het fijne wil weten: hier staat een overzicht.
Toch is het niet alleen maar ellende: een aantal albums uit deze periode is heel aardig, hoewel waarschijnlijk vooral interessant voor metalliefhebbers. De muziek is redelijk standaard heavy metal. Er worden geen grenzen verlegd of rare experimenten ondernomen. Voor mij steekt Headless Cross (1989) er bovenuit. Hoewel qua productie en geluid onmiskenbaar een kind van de jaren ’80 staan hier alleen maar goede nummers op. Het is een van de weinige albums uit de periode 1983-1995 die ik regelmatig draai.

Studio-albums
Born Again (1983, met Ian Gillan)
Seventh Star (1986, met Glenn Hughes)
Eternal Idol (1987, met Tony Martin)
Headless Cross (1989)
TYR (1990)
Cross Purposes (1994)
Forbidden (1995)

Deel IV: Reünie (1997-nu)
In 1997 komt de eerste versie van Black Sabbath (met Ozzy dus) weer bijeen om te toeren. Tussen 2008 en 2010 gaan Iommi, Butler, Dio en Appice drie keer op toernee als Heaven&Hell, waar ze alleen maar nummers van de door Dio gezongen albums spelen). In 2009 komt er bovendien nog een heel redelijk nieuw studio-album met Dio.
Deze Heaven&Hell-versie van Black Sabbath is in mijn ogen het interessantste wat de band sinds 1997 heeft opgeleverd. Ozzy’s stem klinkt erg slecht. Bovendien zijn de 3 nieuwe nummers die de band met Ozzy heeft gemaakt, niet erg de moeite waard. Als het goed is, zou er volgend jaar een nieuw album moeten komen. Wellicht dat dat nog wat wordt.

Studio-albums:
The Devil You Know (2009)

Hier nog een paar lijstjes met wat aanraders.
Als ik dingen volgens het boekje zou doen, dan zou ik in ieder geval Paranoid en Heaven and Hell ergens hoog in mijn lijstje met aanraders zetten, maar dat zijn beide niet albums die ik tot mijn favorieten reken.
Paranoid vind ik een beetje onsamenhangend. Het veelgeprezen Iron Man spreekt me niet aan wegens de flauwe riff, Electric Funeral vind ik maar zo-zo en Rat Salad is vooral filler (plus dat drumsolo's saai zijn).
Heaven and Hell heeft een paar sterke nummers, maar met name op de tweede helft ook een aantal vullers. Daarnaast vind ik de productie redelijk tam. Uit dezelfde periode spreekt Mob Rules me veel meer aan. Vandaar dat die in de lijst staat.

Daarnaast heb ik een zwak voor het gegil van Ian Gillan op Born Again, maar die zal ik ook maar uit dit lijstje laten.
Ik heb het bij 6 albums gelaten. Dat geeft volgens mij een goed genoeg beeld van Black Sabbaths muziek.

Zes aanraders
1. Black Sabbath (1970)
Rauw, hoekig, lomp. Voor mij Sabbaths beste album. Met name de eerste helft is overdonderend, de laatste helft is veel gesoleer.

2. Mob Rules (1981)
Met Dio op zang. Meer dan op Heaven&Hell weten de bandleden elkaar hier tot het uiterste op te zwepen. Minder hoogtepunten dan op H&H, maar ook geen misperen en daarbij is het geluid veel minder stoffig.

3. Sabbath Bloody Sabbath (1973)
Complexer, rustiger, meer toetsen dan voorheen. Laat een veel veelzijdiger band horen. Daarbij horen het titelnummer, A National Acrobat en Killing Yourself to Live tot het beste wat de band ooit heeft geschreven.

4. Vol. 4 (1972)
Dit album heeft in Changes een lelijke misser, maar verder is dit een album dat kracht mengt met melodie. Een van Sabbath’s meest diverse releases.

5. Master of Reality (1971)
Het hardste album uit de beginjaren. Voor wie heel veel riffs wil horen.

6. Headless Cross (1989)
Heel erg jaren ’80, maar de riffs van het titelnummer en When Death Calls zijn onovertroffen.


Twaalf nummers (chronologisch)
1. Black Sabbath (Black Sabbath, 1970)
2. War Pigs (Paranoid, 1970)
3. Children of the Grave (Master of Reality)
4. Wheels of Confusion (Vol.4, 1972)
5. A National Acrobat (Sabbath Bloody Sabbath, 1973)
6. Hole in the Sky (Sabotage, 1975)
7. Junior’s Eyes (Never Say Die, 1978)
8. Heaven and Hell (Heaven & Hell, 1980)
9. Trashed (Born Again, 1983)
10. The Shining (Eternal Idol, 1987)
11. When Death Calls (Headless Cross, 1989)
12. I (Dehumanizer, 1992)

Nog wat solowerk
1. Tony Iommi: Iommi (2000). Tony speelt gitaar, 10 verschillende gasten zingen.
2. Ozzy Osbourne: Randy Rhoads Tribute (1987). Live-album van toen Ozzy nog goed bij stem en geen seniele opa was, opgenomen in 1980 of 1981, geloof ik.
3. Geezer Butler: Plastic Planet (1995, als G//Z/R). Hard met een industrieel randje.
4. Bill Ward: Ward One: Along the way (1990) is een fijn rockplaatje.
5. Dio: Dio’s solowerk vind ik over het algemeen een tandje minder dan zijn werk met Sabbath (of Rainbow). Lock up the Wolves (1990) en Strange Highways (1994) steken er voor mij bovenuit maar dat zijn dan ook de hardste, en lijken het meest op Dio’s werk bij Sabbath. Holy Diver (1983) is zijn meeste bekende plaat, die is ook wel ok.

Mooi stuk, wizard. Heel overzichtelijk ook, en aanlokkelijk voor potentiële luisteraars.

Wat mezelf betreft: lange tijd was 'Paranoid' mijn onbetwiste favoriete plaat van deze pioniersband, maar ik moet toch toegeven dat - nadat ik ze vandaag nog eens heb gehoord - het debuut nog net dat tikje beter is. In mijn topic staat echter 'Paranoid' in de shortlist, en niet het debuut. Ik dacht er destijds blijkbaar anders over, en zo zie je maar weer hoe vluchtig een toplijstje eigenlijk kan zijn. Zeker als de persoon die 'm heeft opgesteld zo'n eeuwige twijfelaar is als ik. Binnen een halfjaar kan het namelijk weer omgedraaid zijn, of kan 'Master of Reality' de derde hond worden.

Heb vroeger (vanaf m'n 14e-17e) erg veel naar Black Sabbath geluisterd. Ken ook de meeste albums van ze en ik heb ook wel mede aan de hand van de riffs van Iommi gitaar leren spelen. Luister er nu niet zo vaak meer naar, qua rockmuziek ga ik toch liever voor een wat artistiekere, meer verrassende vorm. Neemt niet weg dat ik een boel platen van ze nog erg waardeer, alleen als ik ze te vaak beluister, gaan ze vervelen. Het zit ook in mijn systeem. Ik kan 't zo dromen en dan voel ik vaak geen dringende behoefte meer om er nog erg regelmatig naar te luisteren (heb hetzelfde met Hendrix, Deep Purple en The Beatles).

Heb niet zo heel erg veel met Dio, al vind ik 'm binnen Sabbath een stuk beter dan daarbuiten. Sabbath klinkt daar wel wat meer als een classic/meer mainstream metalband. Ik houd meer van het ietwat sinistere/occulte geluid met Ozzy. Tony Martins periode met Sabbath vind ik onderschat. Vooral Tyr is één van hun beste albums.

Jammer dat het album met Ian Gillan zo tegenvallend is, al had Gillan toen sowieso z'n beste tijd al wel gehad. Als ze hem toch vanaf het begin hadden gehad! Soloplaten van Iommi zijn ook wel de moeite waard.

Lijstje:

1 Paranoid
2 Vol 4
3 Black Sabbath
4 Tyr
5 Reunion
6 Master of Reality
7 Sabbath Bloody Sabbath
8 Heaven & Hell
9 Live Evil
10 Mob Rules
11 Headless Cross
12 Live from Radio City Music Hall
13 Sabotage
14 Live at Last
15 The Devil You Know
16 Dehumanizer
17 Seventh Star
18 Born Again

Ik luister meestal naar Reunion, omdat die veel steviger klinkt dan de studioversies.

Jammer dat ze hun kant van 'Planet Caravan' en 'Solitude' niet meer ontplooid hebben. Mooie nummers met een unieke sfeer.

Hmm.. misschien ga ik deze week maar eens een album proberen (de eerste twee ken ik al). Hun self-titled nummer vind ik er met kop en schouders bovenuit steken. Welk album moet ik dan gaan proberen?