Mogwai in Brussel. Ze speelden de beste nummers van hun laatste, afgewisseld met klassiekers als Hunted by a Freak en Fear Satan... Vond ze heel goed spelen, en heb er erg van genoten.

Ik was er bij in de Melkweg, afgelopen donderdag. Was een erg goed concert, vond ik. Inderdaad zoals je omschrijft. Eigenlijk is het gewoon een bak lawaai waaruit af en toe een liedje komt bovendrijven. Ik houd er wel van.

Het voorprogramma Swearing at Motorists was verder wel apart: werkelijk geen enkel ook maar enigszins memorabel liedje, maar de man die het speelde was wel enorm grappig. Wellicht kan hij beter een carrière als stand-up comedian ambiëren...

Nog 11 dagen en ik zie ook Liesa Van der Aa, nu ben ik nog meer benieuwd

Yukon Blonde, bandje oorspronkelijk afkomstig uit Kelowna, British Columbia, maar in Vancouver gestationeerd, in de Ekko. Het deed een beetje denken aan Megafaun alleen dan wat steviger. Het was over zijn algemeenheid een heel aardig optreden maar ik was vooral onder de indruk van de experimentele en epische afsluiter van de reguliere set. Ook de toegift van Everybody Wants to Rule the World viel bij mij in de smaak.

Een ander hoogtepunt was de akoestische sessie die voorafging aan het optreden. De liedjes waren simpel maar erg pakkend en de driestemmige harmoniezang wonderschoon. (Binnenkort op Kicking the Habit een video-opname hiervan).

Sharon Jones & The Dap-Kings gisteren gezien in een goed gevuld Tivoli in Utrecht.

Goede show met een strakke band en wat een geweldige performance kan Sharon Jones toch geven. Prachtige interactie met het publiek van wie er meerderen ook nog mee het podium opmochten. Een blond meisje mocht zelfs een heel refrein zingen, zelfs Sharon Jones schrok van haar prachtige stem en een welverdiende ovatie was haar deel.

Flink genoten van een bijna 2 uur durende show en zeker een aanrader voor alle soul- en funkliefhebbers.

Op youtube vond ik net nog een kleine impressie:

Daar had ik graag bij willen zijn, helaas kon ik niet.
Door user kemm hier vorig jaar mee kennisgemaakt. Wat een performance en geweldige stem heeft Sharon en een dito begeleidingsband.

Gisteren naar de concerten van Soror Dolorosa, Les Discrets en Alcest gekeken in Arnhem. Alledrie de bands speelden een goed concert. Enkel jammer dat Alcest (bijna) alle grunts uit de muziek heeft gelaten..

Gisteren naar Spinvis geweest in Doornroosje, Nijmegen. Het voorprogramma, Lola Kite, was best goed, al heb ik er eigenlijk niet zoveel aandacht aan besteedt. Spinvis was daarentegen niet minder dan geweldig, zeer sterke begeleiding ook en het geluid was ook nog eens prima. Was zeer de moeite waard, prachtig gewoon!

Ik ga vanavond.

Ik ben gister ook naar het concert van Spinvis geweest, zoals gewoonlijk samen met Niels. Spinvis overtrof mijn verwachtingen. Het was een fantastisch concert. Het publiek had er veel zin in, en dat leek Spinvis ook te merken, want hij was zelf ook enthousiast. Vanaf het eerste moment dat de achtergrondzangeres en tevens cellomeisje begon te zingen had hij mij en volgens mij de hele zaal in de greep. Hij opende meteen met 'Kom Terug' na een lange intro van het cellomeisje. Vanaf daar zat hij op constant hoog niveau. Hij liet veel materiaal van de nieuwe plaat voorbijkomen en hij had zijn klassiekers niet nodig om mij te kunnen vermaken. Dat deed hij met de nieuwe nummers namelijk genoeg, af en toe kwam er ouder materiaal langs zoals Astronaut, Voor Ik Vergeet en Kindje van God dat ik nog niet kende. Spinvis' songmateriaal is goed genoeg om zonder te praten het publiek te vermaken. Maar de keren dat hij sprak waren erg vermakelijk. Voor de toegift leek het erop of bijna alle klassiekers niet voorbij zouden komen. Maar in de toegift kwamen 'Ik wil alleen maar zwemmen', 'bagagedrager' en 'wespen op de appeltaart alsnog langs. Spinvis wist mij twee uur lang te boeien en zelfs na twee uur vond ik het nog jammer dat het alweer afgelopen was. Dan ben je een hele grote als je dat kan bereiken bij mij.

Dat was het slot, je bedoelt 'De Grote Zon'

Maar het gaat je bevallen, Deric

Gisteren speelde ze in de uitverkochte AB en die kreeg ze helemaal plat.
De vonken spatten van het podium en haar energie sloeg over tot in elke uithoek van de zaal!
Meer dan twee uur gaf ze alles en stond geen moment stil zonder dat er ook maar één noot naast zat. Veel nummers werden tot in het oneindige uitgesponnen zonder dat de spanning ook meer een moment verslapte.

Haar tribuut aan Whitney Housten, Etta James en Amy Winehouse, gedeeltelijk geïmproviseerd, liet de zaal uit haar voegen barsten.
Respect, Sharon Jones!!!

Klopt, die titels haal ik altijd door elkaar.

In tegenstelling tot Kubus & Rico, een paar weekjes geleden, bleek ik de enige neger in de grote zaal van Luxor Live te zijn bij Roosbeef. De bezoekers waren nogal homogeen: veel Blaudzunbrillen, baardjes, beenwarmers over de leggings in meest vreselijke printjes (en dan niet in combinatie met baardjes) en piercings in kin, wenkbrauwen en/of neus. De grootste zonde tegen de goede smaak was nog wel die effen, rode harembroek zowat tot op de kuiten met zwarte uggs er onder. Gadverdamme. Roos zelf droeg overigens een wit jurkje met witte laarzen zonder hakken, het is maar dat jullie het weten. Maar vooruit, deze bespreking dient over het concert te gaan en niet over de kledingkeuze van de aanwezigen.

Voorprogramma S As in Assasins (aan de cd-verkoopster vroeg ik maar om de cd van het voorprogramma) was in orde. Flink hard ook ten opzichte van hun debuutalbum, dat vrij indiepopperig is. Live bewoog men zich ongeveer in een driehoekje tussen Vampire Weekend, Queens of the Stone Age en de betere post-hardcore. (Tekstloze) zang van de charmante bassiste, gitarist met baardje en Blaudzunbril die af en toe in de microfoon brulde, kortom, ’t was best zeker in orde.

Daarna speelde de hoofdact, te weten Roosbeef. Hun tweede cd Omdat Ik Dat Wil is wat meer new wave-achtig en van dat album kwamen alle nummers voorbij. ‘Pulpo’ was een geweldige openingszet en de rest van het optreden was ook erg sterk. Zelfs het vrij zwakke ‘Denk Aan Jou’ was goed te pruimen. Helaas werd er weinig van het eerste album gespeeld; in de reguliere set kwamen alleen een intieme versie van ‘Onder Invloed’ en gegarandeerd meezingmoment ‘Te Heet Gewassen’ langs. Zelfs m’n lief, die zo schor was dat ik haar nog vooraf heb gewaarschuwd dat we naar Roosbeef gingen en niet naar Tom Waits, hielp haar stem nog wat meer naar de knoppen door laatstgenoemde nummer hard mee te zingen. De toegift bestond echter uit ‘De Boerderij Deel II’ en ‘Meisjes’. Al deze liedjes van het debuut kregen ook het gestileerde pop noir-geluid van Omdat Ik Dat Wil mee.

Het leukste was eigenlijk nog wel dat Roos het liedje ‘In het Bos’ opdroeg aan m’n beste vriendin die al ruim een half jaar in Thailand zit. Ze was die dag jarig en ik vroeg aan Roos of ze het volgende liedje aan haar op wilde dragen. Dat leverde een korte, maar fantastische monoloog op die ongeveer zo ging: ‘Het volgende liedje is voor Jeanine die jarig is, dus gefeliciteerd! En dat meen ik met heel m’n hart en vanuit m’n tenen. Ze zit in Thailand en dat is heel ver weg. Ze moet voorzichtig zijn en goed op haar tas passen.’ Helaas is de geluidsopname vrijwel mislukt, maar een mooi moment was het zeker, ook getuige applaus vanuit andere hoeken van de zaal.

Gisteren naar De Avonduren in Tivoli geweest. Wist eigenlijk niet wat ik moest verwachten maar je werd getrakteerd op een sprookjesachtige hiphop-show met jazz invloeden.

Aanradertje!
Kapabel - De Avonduren

Gisteravond heb ik Model 500 live, en dj-sets van Rick Wade en Juan Atkins gezien in de paradiso, en dat was erg goed.

Model 500 trad aan met, naast Juan Atkins aan een microkorg achtig apparaat, Mike Banks en nog twee oudgedienden van wie ik de naam vergeten ben. Tot mijn plezier speelden ze niet strikt Model 500 werk, maar ook Cybotron classics als Clear, Cosmic Cars en Cosmic Raindance en Infiniti's Game One. Op de achtergrond werden ze bijgestaan door de meest knullige beelden, die net als een tijd geleden op Todays Art bij X-102 louter bijdroegen aan de rauwe, ongepolijste sfeer van het optreden.

Daarna een dj set van Rick Wade, die ook een schot in de roos bleek, met een geweldige balans tussen golvende moderne houseplaten, werk uit de Dial/Laid-hoek en klassiekers als Paperclip People's Throw. Een van de betere sets die ik tot op heden heb mogen aanschouwen, en waarbij ik me van vrijwel iedere plaat die ik niet al kende (en stuk voor stuk erg waardeer) afvroeg wat het zou zijn. Zijn eigen platen hebben me nooit bovenmatig aangesproken, maar ik ga er maar eens een paar in de herkansing doen, want naast de feilloze mix was vooral Wade's platenkeuze erg goed.

Tot slot nog de dj set van Juan Atkins kort bekeken in de bovenzaal, maar Atkins was inmiddels wel erg lomp aan het beuken geslagen. Ik kon mijn aandacht er niet meer helemaal bijhouden, en vond het een wat ruwe overgang na de soulvolle set van Wade, dus ben daar niet te lang gebleven. Het mocht de pret niet drukken: het was een memorabele avond.

Hieronder speelt Model 500 een soort wonderlijke bewerking van Starlight:

Rebels als ik ben, schrijf ik hier niet wie ik gisteren heb gezien, maar wie ik net heb gezien: The Deep Dark Woods in Apeldoorn (Gigant).

Het is één van mijn meest gedraaide bands van de laatste anderhalf jaar, dus een mooie optie voor zo'n saaie zondagmiddag. De gratis optredens van Gigant zijn een mooi initiatief, maar ideaal is het niet. Het is leuk dat de artiesten op een meter afstand spelen en ook gewoon door de zaal lopen, maar het geluid is minder, de ruimte is te klein en het was vrij rumoerig. Het is niet de bedoeling dat meegebrachte peuters de vierde stem voor hun rekening nemen. Met lichten uit is er bovendien meer sfeer en word je minder afgeleid door mensen om je heen.

De eerste drie nummers verliepen daarom niet helemaal soepel. Er resoneerde iets en de zang stond te zacht. Daarna was dit opgelost, al was de harmoniezang het hele concert te zacht. Er was bovendien geen pedal steel en er werden weinig écht intieme nummers gespeeld (waarschijnlijk omdat de locatie zich er niet voor leent). Het gevolg is een eenzijdiger geluid. Het werd meer een rockband met de gitaar in de hoofdrol, en het rootsy karakter werd een beetje teruggedrongen. Het deed soms een beetje aan Wilco denken. Daar is niets mis mee (integendeel!), maar ik vind DDW beter dan Wilco.

Het scheelt dat ze een goede toetsenist hebben. Die had van mij wel wat meer leadpartijen mogen spelen. Een wijze les voor de frontman: Neil Young is de enige gitarist ter wereld die twintig keer dezelfde noot boeiend kan brengen. Onze bebaarde vrind moet het met een stuk of zes keer doen, en anders de echte leadgitarist het werk laten doen.

Niet zo goed als op cd, maar wel de moeite waard. Volgende keer pedal steel mee!

Ik voel een nieuw "woord-van-het-jaar" aankomen

Ben afgelopen zondag met mijn vriendin naar Seether geweest in de Melkweg. Beide hebben we van een prima concert genoten.

Gisteren Dry the River in Utrecht Tivoli de Helling gezien. Behoorlijk indrukwekkend voor een band die met de eerste CD nog moet komen.

Gisteren Pallas gezien in De Boerderij.

Pallas lijkt bezig aan gestage neergang. Trok de band in het verleden nog volle zalen, gisteren was er misschien een man of 75. Het vertrek van zanger Alan Reed zal wel een belangrijke oorzaak zijn. Ook was er geen nieuw materiaal sinds het laatste optreden dat ze gaven.

Toch is het jammer. De band is namelijk nog steeds prima in staat een goede show weg te geven, al merk je af en toe wel dat het ze stoort dat er maar zo weinig publiek op af komt. Het spel was strak en de zang van nieuwe zanger Paul Mackie goed. Wel merk je dat het nieuwe werk (meer hardrock) Mackie beter ligt dan een nummer als Ghostdancers, maar ik had het idee dat ze ten opzichte van hun vorige optreden de setlist al wat meer aan Mackie's kwaliteiten hadden aangepast. Overigens dient vermeld fe worden dat in veel nummers Mackie's zang juist beter uit de verf komt dan die van Reed, die liet het namelijk behoorlijk afweten als krachtigere zang noodzakelijk was.

Ik heb het naar mijn zin gehad, kijk uit naar het nieuwe album, en hoop vooral dat ze nog eens terugkomen voor een groter publiek. In dat eerste geloof ik overigens meer dan in het tweede.

Ik ben net een paar uur terug van Kasabian in de HMH en dat was een geweldig concert. Meighan mag dan niet elke noot zuiver zingen maar entertainen kan hij als de beste. Net als de rest van de band overigens. En als het publiek dan ook nog eens meedoet van de eerste tot en met de laatste minuut heb je gewoon een top avond. Ik heb nu al zin in Pinkpop!

Anneke van Giersbergen in de Kroepoekfabriek te Vlaardingen (letterlijk op 5 minuten lopen van mijn huis).
Een nieuwe zaal die erg gezellig bleek: kleine vloer en dito balkon. Het geluid was in het begin niet goed afgesteld maar de tweede helft was dat aanzienlijk beter.

Anneke bleek live erg sterk te zijn. Ik ging er meer heen omdat het zo in de buurt was maar ik ben wel gevallen voor de charmes van deze uiterst sympathieke artieste met de zachte g.
Live zong ze zeer sterk en het was wel weer eens leuk om bij een ouderwets rockconcert aanwezig te zijn. Als je er dan ook nog eens met een groep vrienden bent is het al snel helemaal goed.
Nog nooit eerder zo snel thuis geweest na een concert

Volgende week staat ze in Leiden. Ik twijfel nog of ik ga maar dit soort positieve berichtjes werken wel sturend...

Gisteren naar Kasabian geweest in de HMH en wat is dat een heerlijke live band zeg, van de eerste tot de laatste minuut was het een feestje. Echt een superavond gehad.

En vandaag Jaap van Zweden die het Rotterdams Philharmonisch dirigeerde: Mahler's vijfde en het voorspel van Wagner's Lohengrin.
Magistraal concert! Een en al passie...... prachtig!

Net terug van Grouper in Splab (Århus, DK), waar ze Violet Replacement ten gehore bracht: een collage van tape recordings van veldopnames en atmosferische geluiden. Pas de derde show in een hele serie van optredens door Europa en de UK, die ze doet op speciaal uitgekozen, natuurlijk galmende locaties. Over 2,5 weken ga ik haar weer zien in Utrecht in de Domtoren en ik heb er nu alweer zin in!

Het was zeer intens en heel erg mooi. De locatie was een kleine, lege hal van de kunstacademie waar normaal gesproken exposities worden getoond. Er waren ik denk een man of 40, waardoor het een heel erg intiem gevoel kreeg. Tegen een achtergrond van grijs/witte visualisations werkten de soundscapes van Liz Harris totaal hypnotiserend. Na de ongeveer anderhalf uur die het duurde, moest ik echt weer even 'landen'. Prachtig.

Nadien nog even met Liz gesproken. Ze heeft vlak voor ze van huis vertrok voor haar tour nog gauw 100 CDRs gedrukt van het Violet Replacement project. Het project bestaat uit twee delen (Rolling Gate en Sleep), elk op een aparte CDR. Maar mensen (de verkopers achter het tafeltje incluis) waren hiervan niet op de hoogte en daar de twee stempel gedrukte hoesjes nogal op elkaar lijken, ging een aantal mensen er met één van twee vandoor. Toen lag er voor mij alleen nog Sleep, maar ik wilde de set natuurlijk compleet hebben. De verkopers zoals gezegd wisten van niets, dus ben ik het maar aan haar zelf gaan vragen. Eigenlijk wilde ze voor de rest van de tour nog wat bewaren, maar gelukkig mocht ik er nog wel één van haar hebben. Leuke dame

Zeer tof, Yannick!
Kijk nu nog meer uit naar 22 maart. Verkoopt ze nog meer platen? Haar Grouper albums? Of zelfs Mirrorring? Zo niet, gooi ik die z.s.m. in de bestelling.

Mooi zo, Jochem. De 22ste wordt ongetwijfeld ook fantastisch
De enige platen die ze bij zich had waren de Violet Replacement CDRs. Geen ouder werk van Grouper en Mirrorring ook niet. Laatstgenoemde wordt ook pas over twee weken gereleased natuurlijk, maar dat gaat via Kranky en niet via haar eigen Yellow Electric label, dus ik verwacht ook niet dat ze die later wel zal hebben. Bestellen maar dus!

Rammstein in Ahoy.

Na een aantal shows op tv en dvd gezien te hebben en ook om me heen herhaaldelijk gehoord te hebben dat als je enigszins van Rammstein houdt je ze minstens 1 keer gezien moet hebben, verplaatste ik me gisteravond naar Ahoy om het met eigen ogen te zien.

Ze maakten hun reputatie meer dan waar. Een spectaculaire show met diverse 'wow!' momenten werd moeiteloos neergezet. De vlammenzeeën die voorbij kwamen bij elkaar zouden een dorp van voldoende warmte kunnen voorzien in koude tijden. Naast een aantal (voor mij) nieuwe elementen, kwamen de bekende act tijdens Mein Teil en toetsenist in rubber bootje crowsdurfend voorbij.

Till Lindemann was in goede doen en bewees dubbel en dwars het vak van professionele gestoorde meer dan goed te beheersen. De setlist bestond uit (bijna) alle hits, maar dat was ook niet vreemd aangezien deze show onderdeel was van de tour naar aanleiding van de recent uitgebrachte verzamelaar "Made in Germany 1995-2011"

Een top avond!

Wat impressies:

Opening:






@ 2:22: