Gisteren The Jayhawks gezien in Utrecht. Ik had me voorbereid op een matige show (vanwege alle kritieken tijdens de vorige toernee), maar het was erg goed.

Goede samenzang, geluid was prima en setlist was ook goed met veel oude klassiekers maar ook een aantal van de nieuwe CD.




voor alle filmpjes:
Afspeellijst

Mijn oude held Chuck Prophet (ex Green on Red) uit het voorprogramma vond ik helaas minder en kreeg het publiek niet mee. Met zijn staat van dienst verdient heel veel meer respect.

Je hebt het druk gehad met filmen..

Verder lijkt het alsof ze nogal op de automatische piloot spelen. Klinkt niet echt geïnspireerd.

Gisteren naar de theatershow van Marike Jager geweest; heb een tijdje getwijfeld of ik wel wilde gaan, maar ben uiteindelijk toch gegaan en het is me bevallen. Helaas heb ik de eerste twee-en-een-halve liedjes gemist omdat we hopeloos verdwaald waren met de auto; de GPS stuurde ons naar een heel andere plek, terwijl we duidelijk het adres in Ede ingevoerd hadden.

Desondanks konden m'n moeder en ik toch nog naar binnen. De nacht was het centrale thema van de show; ene Audiomachinist had een aantal installaties gemaakt die allerlei nachtelijke geluiden live reproduceerden; geen samples dus. Dit werkte vaak uitstekend, maar een enkele keer, tijdens het solo akoestisch gespeelde 'Natural Way', één van de prijsnummers van Marike's laatste worp, werkte het achtergrondgeluid toch wat storend.

De liedjes zelf, heel Here Comes the Night minus afsluiter 'Back Home', aangevuld met nummers van Marike's eerste twee cd's, kregen geregeld een nieuw jasje aan. De cabaretesque pianoballad 'Hide & Seek', afkomstig van het debuut, veranderde na het vetrouwde begin in een stevig rockmonster en ook andere liedjes kregen, bijvoorbeeld al door de schroothoopdrums, een heel andere interpretatie. Nu heb ik liedjes als 'Listen To Your Baby' al zo'n drie keer hiervoor live gehoord, maar het bleef heerlijk fris. En Marike kleurloos? Nee joh, dat noemen we gewoon een ingetogen charme.

Dit is niet helemaal van gisteren, maar een verslag van het Van Halen concert op 5-3-2-12, Mohegan Sun, Uncasville, Connecticut

De inleiding
Ik ben Van Halen fan. Vindt het onweerstaanbare muziek, met als grondbasis de heerlijkste gitaartonen van meester-gitarist Eddie van Halen: heavy riffs en zingende, dansende en unieke solo's. Combineer dit met de retestrakke en drummer - broer van - Alex van Halen. Voeg hier wat hemelse achtergrondkoortjes en niet al te diepgaande feelgood teksten aan toe. Maak het af met het flamboyante gedrag van uberfrontman David Lee Roth en je hebt songs die altijd een grijns op je gezicht doen belanden. Automatisch.

Ook de Sammy Hagar periode en de Gary Cherone periode kon ik goed hebben. Al bleef Diamond Dave wel altijd onbewust mijn voorkeur houden. Want die automatische grijns, die kwam toch altijd bij songs uit die periode.

Toen het nieuwe album A Different Kind Of Truth uitkwam, waren de verwachtingen erg hoog. Nieuwe tunes met David Lee Roth, dat kon zomaar weer iets heel moois opleveren. En toen daar direct het bericht volgde dat er een tour in de States en Canada (een World (!) tour, zoals op de tourshirts staat) zou komen, wisten mijn broer in ik meteen: hier moesten wij naar toe. Maar waar? Las Vegas (net zoals wij in 2007 hadden gedaan)? New York? Vancouver? En hoe kregen wij dit thuis uitgelegd? Wij werken ook nog eens in hetzelfde bedrijf in hogere managementposities, dus zomaar even weg was ook niet makkelijk. Maar, waar een wil is, is een weg. Of liever, soms moet je gewoon een beetje mazzel hebben. Er stond namelijk al een trip van een paar dagen in de planning naar ons zusterbedrijf in Connecticut. Mijn broer (de slimmere van de twee) kwam al snel met de o zo logische maar even briljante oplossing: wat als wij nu een paar dagen vastplakken aan onze zakenreis? Van Halen treedt op in Connecticut, in het casino-resort The Mohegan Sun, op zo'n anderhalf uur rijden van New Haven, onze zakelijke bestemming. Auto huren, mini roadtrip, lekker eten, gokken, quality time met je broer, wat wil je nog meer? Nou niets dus. Wat zalvende en geruststellende woorden thuis (ja schat, dit is puur toeval. Nee schat, ik ga niet al ons spaargeld vergokken. Hooguit de helft!). Eerst de tickets voor het concert (110 dollar per stuk + een "convenience fee van 14$ per kaartje, de ticketmaster-bastards!), snel wat hotels en een vliegticket regelen en dat was dat: vliegen naar Boston, rijden naar New Haven en van daaruit snel door naar de Mohegan Sun voor The Mighty Van Halen!

De venue
The Mohegan Sun is een immens groot casino-hotel complex in de middle of nowhere. Immens doet het eigenlijk nog tekort. Megagroot. Duizelingwekkend groot. Maar waarom in Uncasville, Connecticut, of all places? Dat is een klein plaatsje, zelfs voor Nederlandse begrippen. Het antwoord is simpel. Uncasville ligt midden in een Indiaans reservaat. En daarom niet gebonden aan staatsgebonden regels. De perfecte plek om een zonder gedoe en lastige regelgeving een casino te bouwen. En: "If you build it, they will come." Ter illustratie: het hotel heeft 1.200 hotelkamers. 13.000 (!) parkeerplaatsen. 40 restaurants en drie aparte casino's. In totaal meer dan zevenduizend gokautomaten. Een eigen shoppingmall, diverse watervallen en zijn eigen (verzonken) arena met 10.000 plaatsen.

Het concert
Het concert was binnen een dag uitverkocht. Wij spraken met veel Amerikanen die er graag bij hadden willen zijn, maar te laat waren. En wat baalden ze! Het maakte ons alleen maar nog trotser. Jammer jongens, maar wij hebben dus wel tickets!

Om 19.30 uur zou het concert beginnen. Zoals het een goed concertganger betaamt waren wij ruim op tijd, 19.00 sharp. 2e ring, rechts van het podium. Inderdaad, vol zicht op Eddie. Zoals ik al zei, mijn broer denkt nog wel eens na over dingen. Wij schrokken ons rot. Ik denk dat er zo'n honderd man in de arena zaten. Het druppelde wel wat binnen, maar om 19.20 uur was de zaal misschien voor 25% gevuld. Het was toch wel uitverkocht? Wij vreesden voor een fiasco. Ik zei nog bemoedigend tegen mijn broer: "tuurlijk is het uitverkocht, anders zouden ze nooit de tweede ring open houden". Maar ergens beklijfde bij mij ook het gevoel dat de tent leeg zou blijven. 19.45 uur: 50% vol. 19.50 uur: 60% vol. En toen gebeurde er iets geks. In letterlijk 7 minuten stroomde de Arena tot op de nok toe gevuld helemaal vol. Dus toch!
Om 19.58 uur precies gingen de lichten uit en startte Alex zijn drumintro. Ze begonnen meteen met een knaller van jewelste: Unchained. En dit was het begin van een show die zijn weerga niet kent. Keihard rockend, retestrak, een feilloze solo en Diamond Dave die vanaf de eerste minuut alle registers opentrekt. Flirten, geinen, dansen, uitdagen en vooral lol hebben. En daar kwam die meteen: de grijns op mijn gezicht. Ik keek mijn broer aan en wij knikten: dit zit wel snor! Eddie zag er zeer goed uit. Iets zwaarder dan normaal, maar op een goede manier. Haar halflang en een gezonde, frisse uitstraling.
De band nam ons in twee uur mee naar een soort van geschiedenisles in fantastische rocksongs. De welbekende knallers als Panama, Somebody Get Me A Doctor, Hot For Teacher en Running With The Devil en Aint' Talkin', maar ook het wat onbekendere (maar niet minder onweerstaanbare) werk, zoals Hear About It Later, Girl Gone Bad, Women In Love en I'll Wait. Vier tracks van ADKOT: Chinatown, She's The Woman, The Trouble With Never en Tattoo.
Eddie was absoluut on fire. De gretigheid spatte er werkelijk van af. Alle solo's, al het slagwerk, alle trucs en alle kick-ass licks: Eddie was de meester. Hoogtepunt van de avond was geheel onverwacht Romeo Delight van het album Women And Children First. Eddie speelde dit nummer of zijn leven er van af hing. Zijn solo was verschroeiend (dank Iggy!) in het kwadraat. Ik dacht serieus (en ik meen dit serieus) dat Eddie zijn versterkers op zou blazen als hij niet een beetje in zou dammen. Kippenvel. Het gehele concert door waren er de knipogen, duimen omhoog en de fameuze "Eddie-shuffles", de danspasjes die hij alleen doet als hij er echt zin in heeft. Ook veel aandoenlijke vader en zoon momenten tussen Eddie en zoon Wolfgang, die duidelijk gegroeid is in stage presence. Hij staat muzikaal als een blok en begint losser en losser te komen.
David Lee Roth, die zijn headset godzijdank had ingeruild voor een vaste microfoon stand, had er zin in: "This is gonna be a hot one, i can feel it!" verklaarde hij na het derde nummer, en damn: hij kreeg gelijk. Veel van zijn beroemde karatekicks, veel melige maar o zo lekkere one liners en uiteraard een aantal referenties aan het casino(buffet).

De solo van Eddie was met 8 minuten wat korter dan we gewend zijn, maar ook hier wist hij de voltallige arena ademloos en vol bewondering op zich gericht.

Na precies twee uur met natuurlijk Jump als afsluiter en een paar grote confetti kanonnen was het dan klaar. Als een wervelwind kwam de Mighty Van Halen voorbij, rockten je sokken eraf en lieten je enigszins verdwaasd maar oh zo voldaan achter. Veel high-fives in het publiek na het concert. Men wist unaniem: we hebben een band in topvorm gezien.

Waren er dan ook minpunten? Eigenlijk niet. Vooruit: twee kleine.
De eerste was volledig mijn eigen schuld. Ik wilde twee tourshirts kopen maar had geen zin om in lange rijen te staan. Dus ik dacht: dan maar tijdens de obligate drumsolo. Alle tijd, en je mist niet veel. Dat werkte perfect. Geen rijen bij de merchandise shops en ook nog ruim tijd om een sanitaire stop te maken. Dacht ik. Ik had er alleen geen rekening mee gehouden dat Big Al zijn drum solo maar tot twee of drie minuten zou beperken en daarna voluit door zou knallen in You Really Got Me. Gevolg was dat ik dit prijsnummer bijna volledig gemist heb en pas bij de slotakkoorden (de feestelijke finale van het nummer) terug kwam. Stom, maar eigen schuld.

Tweede minpunt(je): ik had graag een van de absolute prijsnummers van het nieuwe album willen horen (As Is, Big River, Honeybabysweetiedoll, Stay Frosty). Ik begrijp dat je met zo'n enorme catalogus keuzes moet maken, maar 1 van deze 4 had het concert een 10 gemaakt. Nu blijft het steken op 10-.

De conclusie:
Toptrip gehad. Heel veel lol met mijn broer gehad, een absoluut fantastisch concert gezien en een uitverkochte arena die volledig uit zijn dak ging met een herboren Eddie van Halen. Ook de verstokte Hagar fans raad ik aan om de band te komen zien als ze hopelijk deze kant op komen. Ook al heb je niet veel met Diamond Dave, het is werkelijk een genot om Eddie zo te horen en zien spelen. Je merkt het ook aan de extra trucjes, geluidjes en net wat langere solo's die hij uit zijn gitaar tovert: hij wil weer laten zien dat hij het beste jongetje van de klas is, zonder dat het vervelend wordt.

Oh ja. Aan het eind van het concert had ik kramp in mijn kaken. Dat krijg je als je twee uur lang een permante grijns op je gezicht hebt.

Zondag 11 maart, Paradiso Amsterdam: Chris Rea en zijn Santo Spirito Project.

Bij de naam Chris Rea komt men over het algemeen niet veel verder dan Driving Home for Christmas, en Josephine geniet ook wel enige bekendheid, maar deze man heeft veel meer te bieden voor muziekliefhebbers als jij en ik.
Ik ben me pas sinds enkele jaren aan het verdiepen in het oevre van deze man en vond het toch eens tijd worden om hem live aan het werk te zien. Mijn eerste Rea-concert dus. Wat vooral opviel was de gemiddelde leeftijd van de bezoekers; als 38 jarige was ik één van de jonkies in Paradiso; dat overigens strak uitverkocht was ondanks de hoge entreeprijs van 40 euro ex. lidmaatschap en ex. 'servicekosten'.

Maar ook al wordt Chris net als zijn publiek een jaartje ouder en is zijn gezondheid niet al te best; als ' ie een gitaar in z'n handen heeft is hij niet te houden. Zijn slidespel is werkelijk fenomenaal en een genot om de man zo intens te zien en horen spelen. Chris Rea kan in één noot meer gevoel leggen dan menig ander in een hele plaat. Ook zijn uit duizenden herkenbare stem heeft zijn zeggingskracht weten te behouden.

De nadruk lag vooral op het blues gerichte werk van de laatste jaren. En volgens mij is dat wat Rea het liefste speelt. Tussen de nummers door doet hij z'n mond nauwelijks open (er kan nog net een 'guten abend' en een 'thank you' vanaf) maar zijn lichaamstaal spreekt boekdelen: hier is iemand aan het werk met liefde voor z'n vak.
Tja en dan neem je het melige Let's Dance en het zoetsappige Julia maar voor lief. Gelukkig kwamen On the Beach en It's all gone ook voorbij, een welkome afwisseling tussen al het blues geweld.

Ik lees wel eens dat Chris Rea nu al een paar jaar het zelfde kunstje herhaalt, zie bijvoorbeeld deze recensie; maar mij zal het een zorg zijn. Ik ben blij dat ik de man aan het werk heb kunnen zien.

Vind z'n bekendste werk nogal slap, saai en gelikt. Iets als 'Blue Café' heeft nogal last van het 'Mark Knopflersyndroom'. Hij heeft ook een wat anonieme, beperkte stem, maar ik heb eens gelezen dat hij na zijn ernstige ziekte de boel omgegooid heeft en zijn vak weer meer uit liefde voor de muziek uitvoerde (meer bluesy geloof ik).

Ma is ook geweest, zal donderdag eens vragen hoe zij het vond.

Ben hier niet bijgeweest, maar bij Noisia in de Melkweg is iemand zo gek geweest via het plafond van het ene naar het andere balkon te klimmen...




(wist ff niet waar ik dit anders kwijt moest)

Mooi verhaal, dank voor het uitgebreide verslag!

Thanks!

Jonathan Jeremiah in het Paard van Troje.

Prima en degelijk concert. Ik vond het intro wel bijzonder en hij maakte leuke uitstapjes waardoor vermeden werd dat de cd letterlijk nagespeeld werd. Qua uitstraling vind ik hem wat tam waardoor het publiek ook redelijk rustig was maar dat is ook wel inherent aan de muziek.

gewoon een vermakelijk avondje uit zo.

Die zullen ze wel meteen er uit geflikkerd hebben, mag ik hopen

Joanna Newsom in de AB

Twee jaar geleden zag ik een magisch concert van haar in het Koninklijk Circus, met een fantastische begeleidingsband.
Nu was helemaal alleen, met harp en piano.
Helaas, alleen had ze nog steeds magische momenten, maar ook vervelende kwartieren. Zo was Have one on me een eerste dieptepunt van de avond, het arrangement voor harp alleen werkte niet en de duur van het nummer zorgde voor verveling. Ook viel het op dat ze niet goed bij stem was, veel valse noten, en onnatuurlijke overgang tussen de verschillende stemregisters.

Inflammatory writ was een ander dieptepunt, daar viel dan weer op dat ze maar een matig pianiste is.

Toch waren er ook kippevelmomenten. De nummers Go Long, On a Good Day en Sadie bijvoorbeeld blijven staan als een huis in hun oorspronkelijk arrangement. Haar originaliteit en persoonlijkheid straalden toch echt door, en ze is in staat om hemelse klanken uit haar harp te toveren.

Na 65 minuten hield ze er echter al mee op. Ze gaf ons nog drie mooie bisnummers, maar toch was de nasmaak wrang. 32 euro vragen en dan maar 80 minuten alleen spelen, het geeft een gevoel van take the money and run. Haar verlegenheid lijkt nu gespeeld.

Een ontgoocheling

Vind ik niet zoveel op aan te merken eigenlijk, 80 minuten concert is toch prima? Zeker voor artiesten in deze richting verbaast het me niks.

Ik vond het juist een prachtig concert en vond dat de liedjes alleen ook heel sterk

Het is de verhouding prijs-kwaliteit. Mijn vorig concert was Sharon Jones met haar band voor 24 euro en een show van twee en een half uur. En zo kan ik er nog wel wat opnoemen.
Joanna Newsom & band bv. twee jaar geleden in het Koninklijk Circus, minder duur, veel langer en veel beter...

Heb je ze al eens gezien met band?

Tja, de één speelt langer dan de ander, dat zul je altijd hebben. Maar dit meteen als zakkenvullerij afdoen vind ik wat overdreven.. Bijna 1,5 uur vind ik gewoon netjes hoor.

Misschien heb je wel gelijk over dat aspect. Maar hoe gaat dat: je denkt dat je het concert van het jaar gaat meemaken en verwacht een band, maar ze is alleen. Het eerste halfuur denk je: man, hoe vervelend is dit en net als je 3 goeie nummers hebt gehoord en je helemaal mee bent, zegt ze: 'this is gonna be the last song of this evening' ...

Ik zal mijn herinnering aan haar concert van twee jaar geleden maar levendig houden, en dit snel proberen te vergeten

nee, ken ze dan ook nog maar een aantal maanden.

En over de prijs, je moet ook rekening houden met het feit dat dit geen echte tour is en dat ze maar 2 concerten speelt.

@ Nico: Dat je een band verwacht is volledig uw eigen schuld want het was van in het begin al bekend dat ze alleen ging optreden.

Oké, je hebt je punt en was duidelijk beter dan ik geïnformeerd...
En eerlijk is eerlijk: zelden zo'n aandachtig publiek meegemaakt ...

Het mag bizar lijken, maar gisteravond ben ik meegeweest, het werd een gezinsuitje, naar Ali B in Paradiso.
Ik heb een hand kunnen geven aan mume collega SQ, die er ook was met ega.

Die hele serie op TV, van oude Nederlandse Pop-knarren die van hen bekende nummers laten bewerken door rappers/ vrienden van Ali B was mij totaal ontgaan, maar hij zat een keer bij DWDD over dat programma te praten, dat er een live versie van kwam, en toen zei mijn ega: daar wil ik naar toe.

Ik had eigenlijk geen idee wat mij zou overkomen, ik wist niet eens wat er op het programma stond, ik had mij er niet in verdiept, en daarom was de hele avond een soort van verrassing. Zal ik het maar noemen.

Want wie tegen mij vooraf zou hebben gezegd dat het een concert werd met Ben Cramer, Anneke Grönloh, Willeke Alberti, Dennie Christian, Stef Bos, Bonnie St. Clair, Imca Marina, Margriet Eshuijs, Lenny Kuhr, Liesbeth Liszt, Ronnie Tober e.a., ik zou vriendelijk doch beslist en beleefd hebben geweigerd.

Maar.

Ik zal iedereen die er is geweest, muzikanten, organisatie nageven dat zij er toch in ieder geval iets buitengewoon boeiends van hebben gemaakt. Want het werd geen avondje vriendelijke uitvoeringen van oude hits van minimaal 40 jaar oud en al even lang van bedenkelijk niveau, nee, er werd een bruisende versie van gemaakt.

Ik kende trouwens niet alle nummers, maar de artiesten, ongeacht hun leeftijd, werden in z'n algemeenheid gedwongen, al dan niet door hun rap-partner (o.a. Yes-R, Negativ, Gio, Kleine Viezerik), om mee te gaan met de nieuwe bewerkingen van hun oude nummers.
En ze gingen daar, eerlijk is eerlijk, buitengewoon goed mee om. En er viel ook geen artiest mee door de mand.

Het hele probleem met die groep van oudere artiesten die ik noemde, is dat zij verzand zijn in een rol patroon al vanuit de jaren '60, begin jaren '70 en niemand die ze vervolgens heeft gesteld voor andere muzikale uitdagingen, niemand die ze heeft gepushd met sterke composities met, bij wijze van spreken, scheurende gitaren en andere melodieën.

Toevallig, ik had echt geen idee dat ze gisteravond ook zou opdraven, had ik laatst bij een album van Bonnie St. Clair geschreven dat ik mij afvroeg wat zij uiteindelijk zelf zou vinden van het repertoire dat ze heeft gezongen. Dat er misschien meer in zou hebben gezeten met een andere songwriter, een andere band.

Laat uitgerekend zij geweldig deelnemen aan een prima rock-rap waar ze de zaal helemaal mee plat kreeg. Die gortdroge ballads van die Stef Bos (ik vind dat normaal echt afschuwelijk) werden enorm opgewaardeerd met wat gitaarsolo's en een bonkende ritmesectie, hij leefde er zelf helemaal van op.

Ster van de avond was voor mij overigens Margriet Eshuijs, die wil ik altijd nog wel eens een keer live zien, als één van de weinigen heeft zij van nature al wel een sterk repertoire en kon zij, na een prima opening ook goed partij geven in een hernieuwde versie van House for sale.

En ik kan zo bij al die artiesten wel doorgaan. De aanwezigheid van Liesbeth Liszt was heel bijzonder, en daarom was ik ook al blij dat ik er was: zij stopt na nog twee optredens in Carre deze week gewoon met haar carriere. Dat je haar dan nog een keer live ziet is om die reden al belangrijk.

Als artieste heeft zij zich nog wel redelijk staande weten te houden in de loop van de tijd met regelmatig nieuw werk en nieuwe projecten (Piaff). Maar, dacht ik gisteravond, waarom zou ze toch haar pensioengerechtigde leeftijd niet nog wat uitstellen om toch weer deel uit te gaan maken van iets moois, iets nieuws, een kant van haar die we nog niet hebben gezien?

Er is uitgebreid gefilmd overigens, ongetwijfeld komt het nog een keer op de TV. Ik kan dat dan echt aanbevelen om eens te gaan kijken. Ik zal hier ook pleiten voor een vervolg op dit soort initiatieven, met dank aan Ali B. Want zonder hem zouden genoemde artiesten wekelijks niet verder komen dan Oranje TV of Sterren.NL, als ze nog actief zouden zijn. Hij heeft er echt een nieuwe impuls aan gegeven.

Waar hij het vandaan heeft gehaald is mij een raadsel: toen Anneke Grönloh Brandend Zand bracht moest zijn moeder nog worden geboren, bij wijze van spreken.

Hoe was Armand dan? Altijd lachen, die man.

Ja, die was er ook. Voor de vrolijke noot. Hij was zogezegd even niet te vinden, maar bleek later in een kleine kamer te zitten met een grote joint.

Hij was één van de eersten die optrad (Ali B: wil je met al die dampen niet te dichtbij komen staan, ik moet de hele avond nog aan de slag en anders red ik het niet) met een overigens aardig eigen lied, dat met enige grappen en grollen werd aangekondigd. En ook een redelijk duet. Maar ik geloof dat hij één van de minst spectaculaire optredens had. Zijn rode pruik begint inmiddels zelfs grijs te worden aan de bovenkant......

Maar er waren op zich geen slechte performances

Hij blijft een held!

Dat was inderdaad heel opmerkelijk !

Ik was ook in het Paard, maar ik ergerde me juist dood aan (een deel van) het publiek, dat het maar niet kon laten om door Jonathan Jeremiah heen te praten dan wel schreeuwen en hard te lachen. En ondertussen wel keihard juichen alsof ze de grootste fans zijn. (Tijdens het voorprogramma was het overigens nog veel erger.) Waarom gaan die mensen niet gewoon naar een café toe, da's goedkoper en er is ook meer keuze qua drank?

Het concert zelf vond ik overigens prima, met fraaie covers inderdaad. Leuk om je filmpje van Happiness te bekijken, die blijft favoriet bij mij.

Er is maar één Prince en dat is Prince. Die jongens van TV on the Radio zijn Prince niet en de zanger van Dear Mr Man al helemaal niet. Hij is meer een soort Waylon en qua uiterlijk een soort Lucky Fonz III maar dan als corpsballetje en met minder charisma. ('Masterplan' is ook een heel opzichtige kopie van diens 'Wicked Way', dat Waylon weer van iemand anders gejat heeft. Ik blijf er bij. Geen idee van wie trouwens; ik denk dat het de tune van een TV-quiz is. Als ik alcohol heb gedronken weet ik alle vragen bij tv-quizen, behalve de voetbalvragen.)
De toetsenist van Dear Mr Man is een soort Maik de Boer maar dan met minder charisma. Toen ik wegging vroeg een vrouw aan mij of ik de gitarist was; dat was ik niet. De gitarist leek wel op mij, maar dan met minder charisma. En dat hoedje hoefde niet zo, dat staat veel te artyfarty alsof-i niet echt kunstzinnig is en zo. Het vetste artyfarty-artefact dat ik ooit zag was bij S as in Assassins want de toetsenist had een 'R. Mutt'-sticker op z'n laptop geplakt, bouwvakker gewoon.
Afijn, instrumentaal zat het allemaal goed in orde, instrumentbeheersing was zeker aanwezig; 't was laten we zeggen de Doors-bezetting en zoals iemand al zei, ze hadden een grote neger op bas moeten hebben eigenlijk, maar de toetsenist deed ook de basstukjes. Jammer, want funk heeft echte bas nodig. Bas als een malle. Dit was meer een rockband, voorzichtig psychedelisch soms en vaak met zo'n flauw classic rock-tintje, bah, die funkdingetjes ingestudeerd hadden en naspeelden. Daarom ging de groove nooit leven, daarom was er geen funk waar James Brown jaloers op kon zijn zoals de site van Luxor Live beloofde; James Brown zou heel ver heen zijn als hij hier jaloers op zou zijn geworden maar gelukkig heeft hij dit niet meer mee hoeven maken.
De instrumental was overigens het beste en daarna ging ik er van door. Wat de zanger deed tijdens dat nummer weet ik niet, maar dat zou hij vaker moeten doen.

1 man, 2 guitaren en een schat aan mooie liedjes waarvan in deze akoestische solo setting bleek hoe sterk ze eigenlijk zijn.
En naast het solo werk van de laatste jaren werden gelukkig ook de klassiekers vd eerste 3 albums met the Commotions niet vergeten...Perfect Skin, 2CV, Are You Ready to Be Heartbroken, Hey Rusty, Mr Malcontent, Pretty Gone, Cut Me Down, Brand New Friend, Lost Weekend, Forrest Fire etc...ze kwamen allemaal langs.
Oftewel het was een heerlijk optreden dat Lloyd Cole gaf in de Amstelkerk locatie van Paradiso.

Ali B Concert zonder naam, Paradiso 13 maart 2012

Ik zag dat musician me al voor was met een uitgebreid verslag. Want als gezegd was ik dus ook bij het ´Concert Zonder Naam´ zoals het officieel heette. Maar er is zeker nog wel meer te vertellen! Niet van gisteren, maar dus pas na 3 dagen, heb ik nu toch enkele momenten opgeschreven om te bewaren.

Ik heb als gewoonte dat ik graag vóór 'doors-open' al bij de zaal ben. Zeker als het mooi weer is pak je dan nog wat voorpret mee. En die kregen we. 10 minuten voordat Paradiso open ging, er stond al een paar honderd mensen, kwam er een zwart glimmende geblindeerde bus langs, 2 vuurstoten uit het dak, kortom: artiestenvoertuig. Uit stapten Ronnie Tober en Dennie Christian en twee van de rappers (ik denk Keizer en Fresku, maar dat weet ik niet zeker). Er werd snoep uitgedeeld (Amsterdamse paaltjes – drop) en vooral Dennie mengde zich nadrukkelijk in het publiek. Op de foto met fans en hij wilde van iedereen horen voor wie ze speciaal kwamen. Het publiek was trouwens zelf ook leuk: gevarieerder in leeftijd zal je het niet snel aantreffen.

Half acht en een beetje: Ali B zelf doet de deuren van Paradiso open en spreekt de nog buiten staande menigte toe. Gejuich. Het moet het hoogtepunt worden in zijn muzikale carrière en zo voel ik het ook. Iedereen heeft er enorm veel zin in. Niet alleen de artiesten maar ook wij zijn allemaal VIP´s, want er hadden wel tienmaal zoveel kaarten verkocht kunnen worden.

Het concert begint om half negen strak met Lenny Kuhr en eindigt half twaalf met Dennie Christian. De ´oude artiesten´ hadden in het algemeen meer respons dan de rappers, met uitzondering van misschien Kempi en uiteraard de man van de avond zelf, Ali B.

Veel onvergetelijke momenten:
De opkomst van Anneke Gröhnloh met een stukje van haar 60´s hit ´Paradiso´.
Ben Cramer en Fresku, die ´hij was maar een clown´ eerst als schlager, dan als rap en tenslotte als rocker brengen.
De presentatie van Ronnie Tober, die ongelooflijk veel plezier uitstraalt ¨voor het eerst in Paradiso, dankzij Ali B¨.
De gezamenlijke rap van Stef Bos/Negativ/Ali B. ¨Pappa¨ is eigenlijk best een goede hiphop-basistrack.
Liesbeth List was heel bijzonder, eigenlijk is zij minder geschikt voor het stramien, en de combinatie met Sticks was misschien niet zo gelaagd, maar toch kreeg ik een overweldigend gevoel bij deze ¨rap-Pastorale¨, het blijft toch een van de mooiste nummer allertijden überhaupt, en List zelf straalt iets uit dat ´hoger voelt dan royalty´.
Beste performance vond ik, en hierboven noemde musician haar ook al, Bonnie St. Claire; wat is het toch heerlijk bij een optreden als je je mening zó moet bijstellen (ik ben best ruimdenkend over muzieksmaak, maar Bonnie St. Claire hoorde daar volgens geen enkele norm tussen, tot eergisteren dus..).
Het laatste nummer was ‘Rosamunde’ van Dennie Christian. Zal ik maar eerlijk bekennen dat ik heb meegezongen? Dan is het niet zo´n schok als dat later op een van de 4 camera´s blijkt vastgelegd te zijn.
Als toegift ging Ali nog even crowdsurfen en dat was toch ook een soort van hoogtepunt.
Maar eigenlijk waren het allemaal hoogtepunten. Halverwege was er een pauze en ook die was bijzonder. Er werden hapjes rondgedeeld (!) Halal-worstjes met een Nederlands vlaggetje erin. Serieus waar voor iedereen in de zaal! Tegelijkertijd speelt op de achtergrond een accordeonist zachtjes ´traditionals´ (Willy Alberti, Hazes, ¨Tulpen uit Amsterdam¨, ¨Bij ons in de Jordaan¨) en ook díe krijgt respons.

Verdere opzet was ook leuk. Tweets werden tijdens het concert direct vertoond boven het podium, en ook werd er regelmatig geschakeld met de artiestenruimte (de kelder van Paradiso was voor de artiesten gereserveerd).

Een onvergetelijke avond. En dat gold nadrukkelijk ook voor de artiesten zelf. Het straalde eraf, bij iedereen. Hier is muziekgeschiedenis geschreven. Ik ben benieuwd naar de TV-serie & ik wil alles zien!

Ik heb de 'voorpret' helaas gemist, uiteraard kon ik geen parkeerplek vinden bij Paradiso in de buurt, alleen ver weg en na lang zoeken. Dus een prima overzicht nog even wat er voor het concert gebeurde, SQ!

Ik heb geen idee hoe en wanneer e.e.a. op TV zal komen maar ik ben wel benieuwd wat ze er van gaan maken. In feite komt de hele avond voor uitzending in aanmerking maar ik weet niet of ze dat in één keer gaan doen, drie uur lang.

Misschien moet Bonnie St. Claire (1949) met de juiste mensen en het juiste repertoire overwegen om toch nog eens een rockalbum uit te brengen, bijvoorbeeld te vergelijken met wat zij dinsdagavond heeft gedaan.

Het lijkt mij voor haar een geweldige therapie ook (vorig jaar april in de Telegraaf/Prive: "Bonnie St. Claire wil dood. Man weg en weer aan de Drank!") en dan heeft ze meer reden om weer op vaste voeten te staan.

Misschien moet Ali B zelf ingrijpen, hier rust enige verantwoordelijkheid op zijn schouders. Wel goed dat hij Bonnie bij haar haren bij het programma heeft gesleept. Werken is verder een gezonde aangelegenheid, vooral als het gaat over muziek maken.

Die andere artiesten zouden ook eens moeten overwegen of ze niet nog eens wat anders zouden willen. Ik ga binnenkort toch ook naar Margriet Eshuijs, die momenteel het clubcircuit weer afloopt.