Tsja Susanna vond ik ook erg matig ja. Veel te veel vocale acrobatiek en totaal geen dynamiek. Die Love Will Tear Us Apart-cover kende ik helaas al, maar ik denk dat Ian Curtis maandagavond een rondje heeft gemaakt in zijn graf.

Ik snap de kritiek van Masimo wel enigszins. Hij speelde sowieso heel weinig oude nummers (New Partner heb ik volgens mij ook niet gehoord) en wat meer uptempo en opgewekter dan ik van hem gewend ben. Desondanks heeft het me de hele tijd kunnen boeien, en dat is niet veel artiesten gegeven...

[quote]Masimo schreef:
This Leo Sunrise beviel inderdaad alleszins beter dan Susanna! Er zit zeker potentie in dat bandje.

Ik vond het eigenlijk wel prima dat BPB vooral nieuw (en voor zijn doen wat vrolijker) materiaal speelde, en een oude hit als I See A Darkness in een nieuw jasje had gestoken. We zijn inmiddels ruim tien jaar verder wat mij betreft mag je de ontwikkeling die een artiest in tien jaar doorgemaakt heeft best in een concert terughoren. En in het geval van BPB klinkt het daarmee allemaal wat luchtiger dan voorheen.

Gisteren naar Awakenings @ Klokgebouw geweest. Geniale live sets van o.a. Dj Kush, Fatima Hajji, Cristian Varela en Pet Duo!

Bonnie was inderdaad de moeite, het voorprogramma was inderdaad echt tergend slecht. Lijzig en eentonig. Bovendien ook nog twee uitermate zwakke covers.

Gisteren in het Klokgebouw The Black Keys gezien. Was mijn eerste keer dat ik daar was en de zaal beviel me wel. Het is weliswaar tamelijk groot maar het ademt wel sfeer uit met al dat industriële

The Black Keys zelf bevielen me erg goed in ieder geval. Ze speelde een strakke set met vooral veel van het nieuwe album. Het voornaamste minpunt is dat ze sommige nummers live wat sneller speelde dan op plaat waardoor het wat mij betreft niet mooier werd. Verder was vooral het gedeelte waarbij ze een aantal nummers als duo deden zonder de live hulpjes een hoogtepunt. En Little Black Submarines was heerlijk, zie het filmpje hieronder.

Gisteren de atmosferische muziek van We were promised Jetpacks gezien. Postrock met een Schots sausje.

Ze zijn inmiddels gegroeid en ook de nieuwe nummers zijn prima.

Potverjanpiellekes, gisteren ook de Jetpacks gezien. Hun 2 albums vond ik best aardig, maar dit optreden was een klassiek voorbeeld waarbij een band live zoveel indruk maakt, dat ik meteen die albums een stuk beter vind!!!
Misschien wel de lelijkste band ter wereld met nul uitstraling maar wat een podiumprestatie!!!!
Waanzinnig goed en wat een geweldige drummer!!!

Gisterenavond de kou en de ov-wanordelijkheden getrotseerd voor IO Earth & Mangrove in de Boerderij.

Geen spijt van gehad. IO Earth is een band die mijns inziens te weinig aandacht krijgt. Een redelijk afwisselende mix van meer sferische, meer gitaargeörienteerde en meer ambientachtige stukken. Een band met een fluitist/saxofonist bovendien, wat vaak toch een meerwaarde kan geven. Wat ik gisteren gehoord heb van hun tweede cd klonk erg goed maar vrees dat ook dit album weer genegeerd gaat worden.

Na een set van anderhalf uur volgde een ombouw van bijna drie kwartier voor Mangrove. Het toch al schaarse publiek dunde verder uit en da's toch jammer want Mangrove is zeker live een van de betere progbands van Nederland. Dat ze maar voor een man of vijftig stonden te spelen deed gelukkig weinig af aan de spelvreugde. Helaas heb ik zelf ook maar drie kwartier van het optreden gezien (in Mangrove-termen: iets meer dan twee nummers ), toen keerde ook ik uit voorzorg eerder huiswaarts (om uiteraard zonder een enkel probleem thuis te komen).

Beide bands hoop ik in de toekomst nog vaak te kunnen zien, bij voorkeur te midden van een meute enthousiaste muziekliefhebbers. Het zal wel niet gaan gebeuren.

Vrijdag een fantastisch concert gezien van House of Lords in Weert. Een schande dat er slechts 65 mensen aanwezig waren. Sinds 1988 actief en nog op geen slecht nummer weten te betrappen. Het geluid was zeer goed en alle albums kwamen zo'n beetje aan langs, wel jammer dat ze hun beste album Demon's Down onberoerd lieten. Uitstekende muzikanten en James Christian liet geen steek vallen, loepzuiver. Één van de meest onderschatte bands ooit.

Setlist:

- Sahara
- I Don't Wanna Wait All Night
- Big Money
- Come to My Kingdom
- S.O.S. In America
- Love Don't Lie
- Cartesian Dreams
- Blood
- I'm Free
- These Are the Times
- One Man Down
- Rock Bottom
- I Wanna Be Loved
- Pleasure Palace
- Slip Of The Tongue

Net Hanni El Khatib gezien in Rotown.

Wat zal ik zeggen...
Erg bijzonder was het allemaal niet.

Ik miste vooral veel "Schwüng" in de muziek, iets wat de Black Keys en de White Stripes bijvoorbeeld wel bezitten.

Dit is meer een soort mixje van Punk en Rock N' Roll, alleen mist het net dat ene.
De stem van Hanni klinkt wel degelijk als die van Dan Auerbach, alleen in zijn uithalen neigen de vocalen meer naar die dude van GO Back To The Zoo...

De nummers die ze speelden zou ik in een avondje kunnen hebben geschreven(dat heb ik in principe ook, want tot mijn verbazing speelden ze precies een nummer zoals ik dat een paar maanden terug schreef, andere tekst weliswaar).

Niet erg intelligente muziek dus, ook de teksten waren behoorlijk matig.

Maar al met al rockte het wel lekker, al miste ik de bas wel erg, bij de Black Keys vorige week was dat niet zo'n gemis, maar hier toch wel.

Ik geef het net aan een 3, erg onervaren.. De nummers klonken dan ook zo... behoorlijk amateuristisch.

Gisteren heb ik Guano Apes gezien in 013. En vriend van me had kaartjes gewonnen en vroeg of ik meewilde. Natuurlijk! Ook al kende ik de band totaal niet, een gratis concert is altijd leuk.

Het voorprogramma was een ander Duits bandje: Alpha Academy. Hun muziek deed me een beetje aan Rise Against denken (punk rock met een stevige ondertoon) en het klonk verrassend goed. Ze kwamen over als een heel sympathieke band (of ze dat ook echt zijn is nog maar de vraag; vooroordelen zijn er immers niet voor niets ) en als opwarmer waren ze meer dan goed. Als het hoofdprogramma net zo goed zou zijn, zou ik nog een leuke avond voor de boeg hebben.

Guano Apes was echter beter dan dat. Erg energieke muziek maken ze en dat kwam live erg goed uit de verf. Omdat we redelijk dicht bij het podium (en dus midden tussen de fanatieke aanhang) stonden kon ik goed merken hoe erg deze band leefde. Bijna alles werd volop meegeblèèrd (schrijf ik het zo goed?) en er werden regelmatig moshpit-achtige taferelen opgevoerd. Een nieuwe ervaring voor mij, maar best leuk om eens mee te maken.

Guano Apes speelde niet alleen erg fanatiek, het klonk bovendien erg goed. De setlist was misschien wat eentonig (na een opening van een nummer of 5 werd vervolgens bijna heel hun laatste album gespeeld), maar met name het begin en eind waren erg sterk. Vooral tijdens Open Your Eyes en Lords of the Boards (de afsluiter) ging het dak er af.

De band heeft ruim anderhalf uur op het podium gestaan en dat is langer dan ik verwacht had. Een minpuntje was wel, dat ze iets teveel aan het ouwhoeren waren tussen hun nummers door. Het probleem van een knappe zangeres is, dat de andere bandleden bijna geen aandacht krijgen. Dat dachten ze te kunnen compenseren door hun de boel aan elkaar te laten praten. Geen geslaagde keuze.

De drummer (met een ongelofelijk warrig kapsel, een bierbuik en gekleed in een korte broek) hing een heel verhaal op over de laatste keer dat ze in Nederland speelden en dat zijn vrouw op dat moment lag te bevallen. De gitarist (die overigens bijna uit zijn t-shirt knapte; en dat kwam niet alleen door zijn gespierde bouw), heeft een keer of drie benadrukt hoe blij ze wel niet waren dat ze terug in Nederland waren. De bassist tenslotte (die zo mager was dat hij 4 keer in de drummer paste) dacht halverwege de avond de show te kunnen stelen met een modeshow. Dat bleek niets meer te zijn dan een poging om de eigen merchandise aan te prijzen. Hij trok een paar t-shirts uit die hij het publiek inslingerde en dat werd nog leuk gevonden ook.

Maar: Het belangrijkste van een band is natuurlijk dat ze goede muziek maken en dat ze het live goed over kunnen brengen. En dat was gelukkig heel dik in orde. Guano Apes heeft me erg verrast en heeft een hele goede indruk op me achtergelaten. Dit was het geld meer dan waard

Gisteren heb ik Jonathan Wilson gezien in Doornroosje. Dit zou best al eens het concert van het jaar kunnen zijn. De lat is in ieder geval gelegd.

Indasol was het voorprogramma. Een gigantische aansteller met zogenaamd 'aparte' liedjes. Zo'n gast die heel geforceerd op zoek gaat naar afwijkende structuren en loopt te acteren/aanstellen met rare stemmetjes. Hij vond zichzelf vooral heel erg mysterieus.

Maar Wilson was niets minder dan geniaal. Op cd vond ik 'm wel aardig, maar ook wat wisselvallig. Live komt hij echter een stuk beter tot z'n recht. Het viel me gisteren pas op wat een goede muzikanten het eigenlijk zijn. Wilson speelt echt goed gitaar en met name z'n toetsenist springt er ook uit. Strakke (foutloze) band met af en toe nog vrij complexe wisselingen.

Muzikaal gezien was het naast folky vrij psychedelisch, maar op een ingehouden manier. Floydiaanse muziek à la 'Echoes', en heel veel deed het echt niet onder voor 'Echoes'. Op een gegeven moment begon er zelfs een lichtshow te flitsen! Ook mooie ingetogen nummers met close-harmony, die soms ineens ontaarden in een psychedelische jam.

Enige minpunt is dat z'n eerste nieuwe nummer een overduidelijke rip-off van Neil Youngs 'Danger Bird' is.

Toen ik de trein moest halen stonden ze nog volop te spelen, dus ze zullen wel twee uur gespeeld hebben. Wie de kans krijgt, zou echt moeten gaan.

Al is het wat aan de late kant, ik wil hier nog wel even op inhaken.. verbaast me dat hij haar weer op deze manier heeft meegenomen.. De vorige keer was dat al geen groot succes (zag ze in paradiso)... Mijn advies wat betreft Susanna is dat je er enkel heen moet gaan als het met 'The Magical Orchestra' is... want daar heb ik dan wel weer een fenomenaal mooi optreden van gezien (ook in paradiso, om 4 uur 's middags... voor 20 man oid)

Paradio. Maccabees. Volle bak.
Kort en krachtig consert.
Technisch geweldig geluid.
Zanger en leadgitaar beide strijdend voor de frontman positie.
Drummer is zeer veelzijdig. Beuken en subtiele percussie.
Enig nadeel: de composties worden na een uur wat eenvormig.
Zacht beginnen hard eindigen met een muur van tokkelende gitaren.
Ik heb intens genoten.

Gisteren mijn rock concert ontmaagding gehad in 013 waar Thin Lizzy de pannen van het dak speelde. Geweldig optreden die een briljante afsluiter kende met Black Rose

Ik was ook bij The Maccabees. De nieuwe nummers klonken nog niet zo overtuigend zoals op het album.




Uiteindelijk vond ik het voorprogramma We are Augustines beter:

De ultieme Britpop van The Maccabees is toch onvergelijkbaar met de USA-pop van We are Augustines. ben het dus totaal niet eens met je stelling. IK kies ruim voor de MB.
Perfecte Upload-actie, maar de songkeuze van Forever I've Known was niet representatief voor het consert.

Naar het einde werd het beter, ook reageerde het publiek wat enthousiaster, met name bij de oudere nummers. Ook de single Pelican kwam wel goed over

Bosco Delrey in Rotown.

Kom je om 21.15 uur binnen ben je letterlijk de eerste gast!!! En dat blijf je dan ook zo'n 20 minuten lang. Dat is heel raar.
Daarna druppelde het ietwat binnen en kwam iemand van Rotown om te zeggen dat we ons entreegeld terugkregen maar dat het optreden gewoon door zou gaan (misschien mochten de gasten uit het kroeggedeelte gratis naar binnen om te vullen?).

Hoe dan ook: over 22.00 uur begon de band en het was lekkere rock and roll. Ze verdienden wel wat meer publiek.

Niet gisteren maar woensdag gezien, feest der herkenning!!

Gisteren ben ik met Snoeperd en Slowgaze naar Kubus & Rico geweest in het Luxor in Arnhem. Ik kwam met behoorlijke verwachtingen, maar die werden nog overtroffen ook!

Het voorprogramma, DizzowDynamiscH, was niet bijster bijzonder maar wist absoluut te vermaken. Wel waren ze erg slecht verstaanbaar, maar of dat aan onze positie lag (we stonden zo'n beetje recht onder de boxen) of aan de geluidskwaliteit weet ik niet, maar dat was op zich wel jammer. Verder kon je horen dat ze zeker konden rappen. Daarnaast, geef een paar bassen en je kunt al gauw meebewegen.

Maar het echte feest begon natuurlijk toen Kubus & Rico het podium betraden. Wij stonden helemaal vooraan (wat op zich geen prestatie was, de zaal was helemaal niet zo vol) en konden dus vanaf de eerste rang meegenieten. Rico is een echte rasentertainer. Geniaal flowend zoals hij ook op de albums doet met die geweldige stem van hem bracht hij het ene na het andere DMT nummer ten gehore, ondersteund door die heerlijke beats van Kubus. Voor de afwisseling deden ze ook nog wat andere dingen, zo kregen we op gegeven moment een track over 'Voorvorkvering' te horen die ze ooit eens gemaakt hadden, maar waarvan de lyrics voor andere track gebruikt waren (zo kon je meerappen op een track die je eigenlijk nog nooit gehoord had), deed hij acapella een erg vermakelijke verse in de trant van Passievrucht, maar dan met een absurd einde erbij en rapte hij Sticks verses van Hamvraag over diezelfde beat. Maar DMT was natuurlijk waar het om draaide, om die reden kregen we ook enkele 'Kuubstep' stukken te horen, waarin Rico ons ook een keer zijn dansmoves liet zien. Verder dook hij als hij vond dat er een moshpit moest komen gewoon het publiek in om er zelf één op te starten. Door dit allemaal duurde het optreden aanzienlijk langer dan het album DMT zelf, waar ik blij om was want zo duurde het toch nog een dikke anderhalve uur (meen ik).

Hoe dan ook, het was een werkelijk heerlijke avond. Kubus en Rico hadden er duidelijk veel zin in. Ik heb ook zo'n beetje elke track woord voor woord meegeblèrd, wat natuurlijk ook heerlijk was. Grappig ook dat ze dusdanig veel flesjes water en bier voor ze hadden klaargezet dat wij tijdens de show gratis bier naar ons toegerold kregen door Rico Na afloop nog even kort vanaf het podium wat woorden met hem gewisseld en we zijn nog met hem op de foto geweest, geweldige gozer. Al met al hebben ze me dus een geweldige avond bezorgd.

Gisteren een avondje Indievloot meegemaakt in de bovenzaal van Paradiso. Wat mij betreft kwam het hoogtepunt van de avond meteen aan het begin met Howler. Zijn stemde sneeuwde volledig onder maar instrumentaal weten de heren een prima set te brengen. En met de nodige humor over de bandnaam van de act na hun, I Break Horses. Die tweede act viel mij tegen, al komt dat ook doordat ik hun muziek sowieso al niet echt geweldig vind. Live was het wat mij betreft nog vager en volledig onverstaanbaar. En doordat hun podium opbouw enorm uitliep kwam afsluiter Tennis ook een half uur te laat waardoor ik het laatste kwartier heb moeten missen in verband met het halen van de laatste trein. Wat jammer was aangezien Tennis wel weer fijn klonk.

@Niels: x2

Outerspace, Dilated Peoples en Jedi Mind Tricks @ de Melkweg.

Gisteren was ik met Niels uit '94 en Joeperd nach Kubus & Rico gewesen in Luxor Live te Arrenhem. Niels zegt al veel dingen die ik niet meer hoef te zeggen en Joep zegt dat ook en dus scheelt mij dat veel werk. Hierbij moet ik wel even aantekenen dat ik Transformatie, het prima debuutalbum van voorprogramma DizzoDynamiscH al had gehoord want n'n man needs his swag. Sideman JerrisdeSherrif was er ook bij en die kerel klinkt precies als Jack Spijkerman maar soit ze waren allemaal toch niet te verstaan die rapperts. Maar ik zong wel 'Check zelluf' mee en zo. Omdat ik op de straat geboren ben. En Henning die ook op het podium stond bij een liedje en ook mee deed rappen had een houtje touwtje jas aan, met capuchon, gangsta 4 life.
Hoofdact was prima deluxe in orde heur. 't leek er eerst op dat DMT integraal afgewerkt zou worden, want men begon met 'Vrij' en toen 'My Level' en appel in de lunchbox was een superhard meezingmoment de hele zaal ging los wie ein Malle en daarna 'Repelsteeltje' en 'De Lift' maar geen 'Spookhuis' en toen dacht ik, dan zal 't wel niet integraal zijn. Want dat ken ook nie, want Stickert was er niet bij en Stickert doet mee op 'Opties'. Maar 'De Freak De Flow' en 'Zeepbubbel' ook gewoon en ik deed alles meerappen en zo. En daarna deed Rico ook ouwe shite en er stond een kereltje met een grote afro in het publiek en die wilde ouwe shite horen volgens Rico en Rico maakte 'm belachelijk. O, had ik verteld dat Niels en Joep en ik helemaal vooraan stond? Ja, dat dus. Feitelijk. Objectief en zo. Maar ja, geen 'Mag ik' en geen 'Klim de bloem' wat jammer was maar wel 'Buitenbad' en een viezige a-capella over geslachtsgemeenschap hebben met Wiske en overigens zat Suske ook nog in die tekst. Master.

Ben bij Pater Moeskroen in De Skâns te Gorredijk geweest. Veel Keltische muziek met veel verschillende instrumenten. Wel de moeite waard om een t-shirt te kopen. Het bier was goed en werd tegen een schappelijke prijs getapt. Een leuke avond gehad.

The War on Drugs in Doornroosje,
erg goed concert, waarbij de nummers van Slave ambient met veel verve werden gespeeld. Alles was ook een stapje harder, psychedelischer en meer uitgesponnen.
Prima concert van ee nprima band, die bewijst dat hun album niet voor niets in de diverse jaarlijstjes voorkwam.

Gisteren in de Melkweg ook The War on Drugs gezien.




Het was aardig druk en er zijn opnames gemaakt door 3voor12. Het voorprogramma Swearing At Motorists was behoorlijk slecht, mogelijk dat het publiek daardoor wat in slaap was gesust.
De nummers werden vaak langer uitgesponnen dan op de CD. Het publiek reageerde helaas erg tam op de spacy rock.

Gisteren een showcase van Moss gezien in Tivoli. Ik verwachtte eigenlijk dat het nieuwe album integraal zou worden gespeeld maar ik was positief verrast met het feit dat ze van beide platen een hoop nummers speelde. En ook erg goed kan ik wel zeggen, vocalen waren prima te volgen en de instrumentale climaxen waren erg goed. Zeker Silent Hill werd erg mooi uitgebouwd. Moss is live zeker een aanrader en het optreden is binnenkort ook te zien via 3 voor 12.

Liesa Van der Aa, Live in de Bourlaschouwburg, Antwerpen - 16 februari 2012

In de Bourla gaf Liesa Van der Aa de aftrap voor een Belgische minitourtje. Niet toevallig het podium dat als thuisbasis geldt van Het Toneelhuis, het theatergezelschap waarmee ze weleens acteert. Nu stond ze hier met haar grootste liefde op de planken, in materiële vorm gegoten als viool en de nodige technische apparatuur.

Trippelend kwam ze op in de stilte, om die te doorbreken met een alledaags vriendelijke “Goeienavond”. Dit is een thuismatch en de zaal lijkt dan ook voor de helft gevuld te zijn met familie, vrienden en kennissen. Het hield de sfeer warm en ongedwongen, maar deed haar ding toch met opperste concentratie. Op een andere manier lukt het ook niet om klaar te spelen wat zij hier klaarspeelt. Al tokkelend, kloppend en soms ook gewoon strijkend bewerkt ze haar instrument, alles laag voor laag opbouwend met een loopstation. Haar ledematen zweven van de linkse naar de rechtse knopjes om de juiste effecten te bekomen. Om daartussen nog al staand, hurkend of zittend de juiste zangnoten te halen. Een intense beleving en een intensieve bezigheid. Haar concertdata liggen nogal vrij ver uiteen, misschien vandaar... Het eerste nummer beëindigt ze dan ook met een diepe zucht van opluchting. De kop is eraf...

Het optreden is gestart met Liesa solo en een versie van Visitor, bij gebrek aan Berlijns kinderkoor, met een geheel andere aanpak dan op plaat (vergelijkbaar met de videoclip). Haar muziek en zijn experimentele karakter leent zich ook enorm goed tot andere interpretaties zonder dat de nummers hierin verloren geraken. Er wordt een andere kijk op geboden dan de op cd vastgelegde versies en dat werkt zeker verrijkend! Liesa Van der Aa in beweging is al een belevenis op zich. Haar stijl en techniek is het resultaat van jarenlang studeren, onderzoeken en experimenteren. Om viool te kunnen spelen en om viool te kunnen molesteren. Het houten ding sprong nog net niet in brand, terwijl strijkstokken alle richtingen uit vlogen. Ze zou “wat ziekskes” geweest zijn, maar daar viel niks van te merken, niet aan de energie, niet aan de stem. De tracks van Troops werden om de show te vullen vergezeld van twee oudere nummers en een opmerkelijk coverduo. De Iggy Pop cover Nightclubbing lag dicht bij het overige materiaal en wist behoorlijk te imponeren. Nog indrukwekkender was hoe dit nummer naadloos, ja naadloos, over ging in de R&B van Blackstreet. De vioolloops bleven maar komen, terwijl zij van de No Diggity ging. Liesa is duidelijk op de hoogte: nineties R&B is tha shizzle!

Nadat Van der Aa een variatie aan blaasinstrumenten uit haar viool had gekregen, kwam de band haar vergezellen tijden het tweede deel van Birds in Berlin. Een band is misschien veel gezegd, het leek eerder een soort parodie daarop. De drie mannen, drie goeie muzikanten weliswaar, vonden zichzelf vaak in eenzelfde rol. Ofwel pengelden ze alledrie tegelijk op hun gitaar, of zongen ze alledrie tegelijk uit volle borst de refreinen, of zaten ze alledrie tegelijk aan een percussie-instrument te rukken. Het leverde meer dan eens een komisch zicht op, maar het werkte wel entertainend én klonk bovenal gewoon ontzettend sterk. Zoals de zangeres op cd speelt met het gegeven van de viool, zo lijkt ze hier met het gegeven “rockband” te spelen. De drie statige mannen schudden wat op het aangegeven ritme terwijl Liesa zich op en neer, heen en weer in het zweet bleef werken om toch maar geen cruciaal knopje te missen. Met z’n vieren leverden ze het stevigste werk van de set, met Low Man’s Land als ultieme Hurricane Katrina van de avond!

Voor de finale bedankte de artieste haar musketiers voor bewezen diensten en deed ze solo nog een zeer bijzondere a capella renditie van Troops. Ook weer compleet met enkele loops wist de gestripte versie aangenaam te verrassen! Dat haar stem nog even helder klonk als in het begin mag ook een klein mirakel heten, gezien de geleverde prestaties.

Dit concert bracht de abstractie van Troops tot leven en gaf nieuwe dimensies aan de artieste Liesa Van der Aa. Haar visie werd nogmaals onderstreept, grote ambitie werd duidelijk, maar ook het luchtigere randje maakte zich meer zichtbaar. De methode voor deze muziek is opvallend, maar het is haar inhoud die alles overeind houdt. Ook live!

Setlist:
Visitor
Lou
Nightclubbing / No Diggity
Mozart
Birds in Berlin
Our Place
Louisa’s Bolero
My Love
Low Man’s Land
Lost Souvenir
Troops
bis: Sing Me a Song