Helemaal met je eens wat Distant Fingers betreft. Ik ken Patti's oeuvre vrij goed, maar dat ik dit nummer niet kon thuisbrengen is een teken aan de wand. De live nummers zijn inderdaad de moeite waard, met 25th Floor (helemaal eens) als uitschieter.

Is die Franse live cd wat? De enige officiële live cd die ik van haar heb is de live-uitvoering van Horses in The Royal Festival Hall in Londen, in de re-issue uit 2005. Die is erg goed, en inclusief haar versie van My Generation.

Paradiso 7 juli. Mijn zoon stond naast me in de rij en keek verwonderd om zich heen en zei: 'Het eerste concert waar ik me jong voel'. Hij wilde wel mee omdat ik Paradiso de mooiste zaal van Nederland had genoemd en omdat ik hem vorig jaar Rock n Roll Nigger had laten luisteren. Het werd zo'n oude jongeren concert, waarbij bejaarde Patti nog erg jeugdig afstak. Twee weken geleden haar boek Just Kids in 1 nacht uitgelezen, kort daarna een interview in de Uncut, een week geleden met veel moeite kaartjes geregeld, 4 dagen ervoor de nieuwe cd en ik was er helemaal klaar voor. Dat ik bijna aanbotste tegen Rene Daniels, die vriendelijk knikte, beschouwde ik als een goed voorteken. Ik had me al ingesteld op de onvermijdelijke tegenvallers Dancing barefoot en Because the Night, de 1e werd direct gespeeld. Als 2e het charmante reggaeachtige Redondo beach en als 3e het eerste echte feest der herkenning Distant Fingers (van het prachtalbum Radio Ethiopia). Patti leek overdonderd door het publiek dat er echt zin in had, en elk nummer even enthousiast begroette. Wat kan ik er verder over zeggen? Onvergetelijk om dan eindelijk Gloria (nog steeds als Them cover op de setlist...), Pissin in a River en Rock n Roll nigger mee te mogen maken. Het melige rock intermezzo in de plaspauze is haar vergeven en ook dat ze Ain't it Strange niet speelde. Volgende keer dan maar, don't get hit by a Volkswagen...

Prachtige cd van Patti, dat Live in France 2004. Ik heb er als enige hier al iets bijgeschreven maar is zeker aan te raden.

Ik heb mij enige tijd zitten vergapen aan een dubbel cd van Trampin' met deze live cd daaraan vast, nu nog steeds te koop via Amazon.co.uk voor 500 pond. Dan maar liever twee losse cd's!

@k.grubs: toch bijzonder dat je Redondo Beach en Distant Fingers prachtig vind en Because the night en Dancing barefoot "onvermijdelijke tegenvallers"

Dat je daarna laaiend bent over Gloria, Pissing on a river en Rock and roll nigger kan ik mij sowieso goed voorstellen. Maar Dancing Barefoot en Because the night sluiten daar meer op aan dan de sterk afwijkende Redondo Beach en Distant Fingers.

Madonna, 7 juli, Ziggo Dome

Positief:
* Supermooie show, met erg indrukwekkende stukken (bv. het openingsstuk, de moordscène tijdens Gang bang, de vliegende drummers bij Express yourself, de art deco modeshow bij Vogue).
* Ik heb Madonna van lekker dichtbij kunnen zien. We hadden staanplaatsen en stonden vlakbij de punt van de catwalk.
* Persoonlijke hoogtepunten: Girl gone wild, Gang bang, Express yourself/Born this way/She's not me, Vogue.
* We waren met de auto gegaan en ondanks de drukte toch vlot weg geraakt uit de Arena-buurt.

Negatief:
* Het geluid kon véél beter. Vooral de zang zat veel te luid en te schel in de mix. Ik had toch wel een beter geluid verwacht in de Ziggo Dome.
* Sommige 'nieuwe' versies van oude nummers kwamen niet goed uit de verf (bv. Hung up, Open your heart).
* Om één of andere reden was Celebration (het laatste nummer) niet dé climax van de show. Het zat voor mij niet helemaal juist en ik vond de show nogal abrupt eindigen.
* Mijn armen zijn verbrand van de hele middag buiten te hebben zitten wachten.

Maar al bij al heb ik een zalige dag beleefd met Madonna. Ik hoop dat deze show dan ook op dvd verschijnt.

Disappears in Effenaar, oren piepen nog steeds.....

Het gaat eigenlijk vooral om Because the night, veel te vaak gehoord, of misschien een soort van snobisme. Bij sommige artiesten valt een hit moeilijk te rijmen. Ik hou ook niet zo van Bruce Springsteen, het zijn van die top40 stamperts. Overigens is smaak ook voor jezelf toch vaak onverklaarbaar.
Distant fingers is een nummer met een mooi ritme en een tekst vol kinderlijk verlangen, ik zong het al mee op m'n dertiende, wat kun je er ruim 30 jaar later dan tegen hebben?

Zo, Live in France heb ik meteen maar besteld.

Ik zag dat Trampin' inclusief live cd bij 7digital als download te koop is voor 14,99. Zie Trampin'... Live aux Vieilles Cha... (2004) | Patti Smith | MP3 downloads 7digital Nederland - nl.7digital.com

Ja, het is ook niet anders dan Trampin' met Live In France. De prijs die ze voor die speciale cd vragen is belachelijk, omdat het een zeldzame cd is. En dat was het ook een hele tijd, omdat Live in France pas vorig jaar is uitgebracht.

Maar ik zet ze wel naast elkaar in de kast, dan lijkt het ook heel wat
Laat vooral weten wat je vind van Live in France!

Een paar uur voor het fantastisch concert hield Patti Smith nog een signeersessie bij het American Book Center op het Spui in Amsterdam. De creativiteit van Patti Smith is niet alleen in muziek te vangen. Ze heeft sinds 1972 ongeveer 15 boeken geschreven, variërend van poëzie, kinderboeken tot verhalen. Dat Patti Smith puur is blijkt uit het feit dat ze er in levende lijven en bij daglicht hetzelfde uitziet als op het podium.

St. Vincent in Doornroosje/Nijmegen. Geen volle bak voor Annie Clark en companen (2 x synth + drummer), maar het enthousiasme is er niet minder om. Geweldige gitariste (funky, freaky, psychedelisch..... gaat alle kanten op met veel effecten) en natuurlijk die mooie stem. Speelde zo'n vijf kwartier met veel dansbare nummers.

Speelde ook nog een cover van The Pop Group (She is Beyond Good and Evil)


(Geen opname van gisteravond kunnen vinden)

Setlist:
Marrow
Cheerleader
Chloe In The Afternoon
Save Me
Actor
Dilettante
Black Rainbow
Cruel
Surgeon
Champagne Year
Neutered Fruit
Year Of The Tiger
Northern Lights
She Is Beyond Good and Evil
Krokodile
Your Lips Are Red
The Party

Vanvond nog te zien in Tivoli/Utrecht

En gisteravond St. Vincent in Tivoli de Helling.

Wat een leuk mens! Prettig gestoord. Iemand riep nog: Where did you learn to dance? Daar ging Annie niet op in. Maar wel sprong ze aan het einde (bij Krokodil) nog even de zaal in, dus misschien heeft ze de roeper nog een draai om de oren verkocht.

Goed concert, goed geluid, goede band en goede setlist (net als in Nijmegen, met uitzondering van The Party, dat was in Utrecht Strange Mercy).

Volgende keer ga ik weer!

Gisteren Doomtree gezien met Lukas en ThirdEyedCitizen in Tivoli de Helling. Er waren hooguit 50 toeschouwers aanwezig, maar wat was het tof! Rappers hebben lekker tussen het publiek opgetreden waardoor je dat ouderwetse hiphopgevoel kreeg. Erg sympathieke mannen (en vrouw' van Doomtree. Na afloop ook erg toegankelijk bij de merchandise-stand.

Net terug van John Fogerty in de Ziggo Dome. Goed concert in een goede zaal. Ziggo Dome is een aanwinst in het Nederlandse concertzalen aanbod.

Morris Day and the Time in B.B. King Blues Club New York.

Wat is dat toch met Prince en de mensen met wie hij werkt?! Het lijkt of ze niet veel ouder worden met de jaren!

Qua show was het op en top the Time en geweldig om live eens mee te mogen maken. Alles was aanwezig: de dansjes, het kenmerkende lachje van Morris, het geflirt met de dames in het publiek en uiteraard de spiegel, helaas niet aangereikt door Jerome maar door zijn vervanger.
Hoe dan ook: dit was real music for music lovers. Het dak ging er af met al die enthousiaste Amerikanen (behoorlijk donker publiek i.t.t. hier in Nederland bij Prince concerten en onlangs Sheila E nog). Geweldig!

Gisteren ben ik speciaal voor Baroness naar de-Affaire in Nijmegen gegaan. Ik arriveerde pas 's avonds laat omdat Baroness om 23:00 gepland stond en ik de andere bands, die daar eerder op de avond en dag speelden, niet ken. Ik had geen zin om daarvoor in de regen te gaan staan.

Voor Baroness wilde ik dat wel, ik had ze nog niet eerder gezien en hun laatste album bevalt me ook steeds beter.

Om 23:00 uur begonnen ze na een kort instrumentaal intro aan de set met A Horse Called Golgotha. Ze knalden door met March To the Sea en Cocainium. March To the Sea was vooral echt geweldig met die dubbele gitaarpartijen.

De nummers van Yellow & Green klonken live veel harder dan op het album en paste naadloos tussen de oudere nummers. Van Y&G speelden ze verder nog Take My Bones Away.

Ik weet niet meer precies wat de setlist was maar mijn favoriete Baroness nummer Swollen and Halo, the Gnashing , the Sweetest Curse, Isak, Ogeechee Hymnal en Grad kwamen in ieder geval nog voorbij. Ik mis volgens mij twee nummers. De show was super energiek, precies wat ik wil zien bij deze muziek. Er werd tussen de nummers door niks gezegd tegen het publiek maar er was wel veel interactie tijdens de nummers zelf door bijvoorbeeld op de rand van het podium te gaan staan en de gitaar echt tien centimeter voor je gezicht te laten hangen of mensen uit het publiek een high five te geven. Aan het einde werd het publiek wel bedankt voor het doorstaan van het slechte weer etc etc.

Het enige minpuntje was dat de vocals wat te zacht in de mix zaten. Verder echt een geweldige show. Zou ze echt heel graag nog een keer in een club willen zien spelen.

Tijdens het laatste nummer sprong John het publiek in, hij had het zichtbaar erg naar zijn zin, net als de rest van de band overigens. De foto's zijn niet echt goed want ze zijn met mijn iphone gemaakt maar zo krijg je een kleine indruk.

Leuk om mezelf terug te zien in dit filmpje (de filmer stond achter ons). Okay, het zijn schaduwen maar die herken ik wel

Net terug van een zondagmiddag/avond concert van Napalm Death en voorprogramma's.
Gezien de titel van het topic ben ik vroeg met posten maar ik ga niet wachten tot morgen.
Het gebeuren vond plaats in De Buze te Steenwijk. Aanvang was 15 uur maar toen was ik nog afwezig. Zo rond half vijf kwam ik aankakken, ruim op tijd om nog een stuk van de tweede band te zien, Kadavrik, en om een paar pilsjes te kopen. Dat voorprogramma ging wel, in de tussentijd alvast een t-shirt van Napalm Death gekocht. Zo rond half zes ging men ombouwen voor Napalm Death. Gitarist Mitch Harris deed zijn eigen soundcheck en ook die voor de vocalen en de bas. Drummer Danny Herrera bouwde zijn eigen drumkit op, veel roadies lijken ze niet in dienst te hebben. Om kwart over zes was de aanvang van het Napalm Death spektakel. Het geluid stond goed afgesteld en het publiek kreeg 70 minuten lang waar voor zijn geld, entree was niet al te veel. Mooi om te zien hoe energiek zanger Mark Greenway ronddraaft over die paar vierkante meter podium die hij tot zijn beschikking had. Napalm Death is met geen originele bandleden overigens een unieke band. Bassist Shane Embury zit er nog het langste in maar de rest draait ook alweer minstens 20 jaar mee. De set telde volgens Greenway van elk album minstens een nummer. Dat zal best, soms kan ik moeilijk onderscheid maken in hun songs, maar soms zijn ze herkenbaar zoals Scum, Suffer the Children, Unchallenged Hate, Breed to Breathe en When All Is Said and Done. Dat zijn over het algemeen de langere nummers waarin soms wat gas terug wordt genomen en de rest is ruw, energiek gebeuk; precies wat men horen wil. Geen lang optreden dus met goed 70 minuten maar wel de moeite waard. Zo speelden ze ook nog de ultrakorte nummers Dead en You Suffer, als enige cover Nazi Punks Fuck Off en verder o.a. Deceiver, Instinct of Survival en Next Kin of Chaos. Er waren ongeveer 200 aanwezigen.

Dat is inderdaad kort, 70 minuten. Ja, je kunt misschien niet anders. Maar wordt dat gepikt door het publiek, hoe lang denk je vooraf eigenlijk dat het gaat duren?

Gisteren de regen getrotseerd op De Affaire in Nijmegen. Als afsluiter zette Baroness een degelijke set neer. Gave, sludgy rock, waarbij ook de nieuwe nummers beter klonken dan op de, voor mij, tegenvallende nieuwe plaat.
Daarvoor had Red Fang al een gave show gegeven. Recht-toe-recht-aan (stoner)rock. Heerlijk met een door de regen lastig leeg te krijgen glaasje pils.
Maar om 19.45 uur was voor mij het absolute hoogtepunt al begonnen. De Italiaanse doomlords van Ufomammut startten toen hun duistere trip. De duister viel in, terwijl de regen en de monumentale riffs neerkletterden op het publiek. Ze startten met 'Stigma' en speelden vervolgens nummers van hun laatste alles verpletterende plaat 'Oro - Opus Primum', een stuk van 'Eve' en als afsluiter maakte 'Stardog' de klus af. Het moet wel je ding zijn, maar ik vond het kick-ass gaaf!

D’Angelo + Graham Central Sation, Live op Gent Jazz Festival - 14 juli 2012

Redelijk uit het niks werden er begin dit jaar een reeks concerten aangekondigd van D’Angelo in Europa. De levende R&B-legende leefde dan toch nog en dat werd gisteren, in het verlengde van die Europese tour, nog eens duidelijk onderstreept.

Voor D’Angelo werd het podium nog warm gemaakt daar een andere, iets oudere, levende legende: Larry Graham en zijn Graham Central Station. Zij vervingen een andere nog levende legende, Bobby Womack, die omwille van gezondheidsredenen zijn nieuwe plaat niet kon komen voorstellen. Met zijn rol binnen de funkmuziek bij groepen als Sly & The Family Stone en later zijn eigen band is Larry Graham, hoewel misschien een iets minder bekende solonaam, uiteraard een volwaardige vervanger te noemen. Hoeveel er van zijn oorspronkelijk Graham Central Station daadwerkelijk mee op het podium stonden was moeilijker te zeggen. Dezelfde zangeres was het alleszins niet en het was even afwachten of dit bleke kind de slaps aankon, maar dat viel gelukkig goed mee. Het was vooral genieten als de band in de groove van weleer dook en Larry zich kon uitleven in zijn geheel unieke slap bass techniek. Heerlijk om hem letterlijk aan de bassnaren te zien plukken, alsof het haartjes betroffen op plaatsen waar ze niet horen. Zulke puur muzikale momenten waren eigenlijk te zeldzaam, gezien het overgrote deel dan de show bestond uit het publiek zo veel mogelijk opjutten. In het begin is het wel ideaal om de mensen warm te maken. Zo kwam de groep van achteruit als een marching band het podium opgeparadeerd waarop de blinkend witte bass aan Larry werd aangereikt als ware het de in steen gegraveerd 10 geboden voor Mozes zelve. Dat leek ook deel van de opdracht: het duidelijk maken van de grootsheid van Larry Graham als artiest (terwijl dat toch wel best meevalt). En maar in de handjes klappen, en maar “Larry” scanderen. Het meest bijval kreeg hij nochtans met de nummers van Sly & The Family Stone. Zijn nieuwe nummer kon rekenen op het minst bijval, en dat stelde inderdaad niet heel veel voor. Het minst overtuigend was echter hun uitvoering van I Can’t Stand the Rain, onderbroken door een uithaal en solo te veel en weer die overdreven publieksinteractie. Graham Central Station speelde het best tijdens hun eigen (semi-)klassiekers, als de muziek op de eerste plaats stond, de vibes superstrak zaten en de bassen ronduit gemeen klonken! De vraag “Wat had Bobby ervan kunnen maken” hebben ze hiermee zeker niet uit mijn hoofd gekregen. Als voorprogramma volstond het ruimschoots, maar van een groep met dit aanzien moet je meer kunnen verwachten.

En dan was het wachten op D’Angelo. Een halfuur. Of eigenlijk twaalf jaar (wat het halfuur ook weer in perpectief zet). Maar eens op het podium leek het alsof Voodoo net uit was. De man was uitstekend bij stem (eens de microfoon goed was afgesteld), speelde bij wijlen virtuoos en zag er weer How-Does-It-Feel-viriel uit, juist zijn sixpack dat in het verleden een bekertje alcohol, een grammetje vet en een lijntje lekkers te veel heeft te verduren gekregen. Samen met zijn band benaderde hij met de eerste noten weer meteen de Voodoo-tijden. Playa Playa, Feel Like Makin’ Love, Devil’s Pie, Chicken Grease, ze brachten stuk voor stuk die unieke funkvibe terug, met D’Angelo wisselend achter de keys en gitaar, of vol vergave ‘naakt’ achter zijn microfoon. De schreeuwen, de hoge noten, niets doet vermoeden dat zijn bezigheden de voorbije jaren niet koosjer waren. Wie hem had afgeschreven kreeg vanavond lik op stuk. De verhouding muziek/performance zat ook veel beter dan de voorgangers. Hij stond grotendeels met een brede glimlach op de planken, of hij moest een gemene frons trekken terwijl hij een vuile gitaarriff uit zijn instrument toverde, en hij leek oprecht onder de indruk van de appreciatie van het publiek. Dat terwijl de muziek op geen enkel moment zijn groove verloren heeft. Ook zijn solo-intermezzo, waarbij enkel D’Angelo en zijn keys op het podium overbleven, overtuigde en onderstreepte de pure artiest in D’Angelo die we hier aan het werk zagen. Hier nam hij de gelegheid om zijn grote hit erdoor te jagen. Die ene beginnoot was voldoende om de natte tent in vuur en vlam te zetten, waarbij hij de kans zag om zijn publiek een beetje te jennen en het nummer abrupt stopte. Zal ik ‘m doen of zal ik ‘m niet doen, waarna dan -gelukkig- toch maar de befaamde woorden volgden. Enkel de eerste verse en het refrein, maar dat leek voldoende om de gemoederen de bedaren, of om het vrouwvolk in een coma te zwijmelen. Bijzonder waren ook zijn uitvoeringen van Shit Damn Motherfucker en Brown Sugar. Bij de eerste werd het tempo een behoorlijk pak teruggeschroefd, waarmee de harde woorden sensueel en tegelijkertijd onwennig werden. Het werkte wonderwel voor dit nummer. Het bisnummer Brown Sugar kreeg dan weer een sneller ritme, waardoor D’Angelo haast in rappen verviel en de band voor zoveel muzikale climaxen zorgde dat het niet anders kon dan dat ze werden aangestuurd door de met zweet beparelde biceps van de R&B-god. De nieuwe nummers, die volgens ?uestlove behoorlijk verschillen van zijn oude werk, pasten nochtans uitstekend in deze set vol R&B-klassiekers, met dank aan hun zeer duidelijke funkbasis. Het zou me niets verbazen mocht er een derde klassieker komen uitrollen. D’Angelo zou terug zijn, zou nieuw materiaal hebben, zou eindelijk die derde cd gaan uitbrengen. Maar nu heb ik het met mijn eigen ogen gezien: D’Angelo ís terug, hééft nieuw materiaal en die cd, ja, die kómt gewoon, geloof ik nu! En als dit concert enige indicatie is kan hij moeitloos de draad weer oppakken met zijn hoogdagen!

Het is grindcore, dan mag je al blij zijn dat ze 30 minuten spelen.

Ufomammut ga ik proberen in oktober live te zien! Het is namelijk gewoon in een schoolweek en het ligt eraan hoe druk ik het heb. Want school gaat nog altijd voor Ufomammut.

Edit: En toen zag ik dat het in de herfstvakantie is!

De entree van Napalm Death was slechts 15 euro, shirts idem. D.R.I. speelde voor hetzelfde geld 100 minuten, toen heb ik meteen 2 shirts gekocht. Met dit soort bands is de verwachting 75 min. speeltijd.
Als Motörhead echter voor 50 euro slechts 75 min. speelt ga ik er gewoon niet meer heen.

Gisteren naar de Festival de Affaire geweest. Altijd weer leuk en nu met veel singer song writers.

Lou Barlow bekend van Dinosaur Jr, Sebadoh,The Folk Implosions, Sentridoh speelde solo als openingsact. Hierbij een nieuw Dinosaur JR nummer.




De rustige sobere liedjes kwamen in zonlicht niet helemaal tot zijn recht. De volgende keer komt hij terug met band.

Dylan LeBlanc heeft wel wat weg van een jonge Ray Lamontagne.




Ook speelde Sharon van Etten een goede show




Tot slot Plants and Animals, een leuk indie bandje uit Montreal

Grappig, ik was gisteren bij Lou Barlow in Paradiso. Wat een fantastisch optreden was dat zeg. De man is zo ontzettend grappig als hij een paar whiskeys achter de kiezen heeft... Mooie verhalen gehoord, o.a. over Johnny Cash, Nine Inch Nails, Tom Waits, Russische spionnen. En natuurlijk een hoop mooie liedjes. ±'

Gisteren een mooie akoestisch concert van Alela Diane gezien en gehoord in People's Place. Dit was ronduit prachtig. Ze was erg goed bij stem en het geluid was sowieso erg goed. Met alleen een gitaar liet zij haar beste nummers horen (behalve Pirates Gospel) en een 4- a 5tal nieuwe, waaronder Colorado Blue, Lost Land, Hazel Street en About Farewell.

De nieuwe nummers zijn weer in de kwaliteit van haar eerste 2 albums, al beloofde ze dat de sfeer op het album iets donkerder zou zijn. Vooralsnog klinkt het erg fijn. Het album wordt beloofd in het volgend voorjaar.

Mooi zo! Alela zoals op haar laatste plaat vond ik maar weinig interessant, dus als ze weer een plaat belooft uit te brengen in de stijl van haar eerste twee is mijn interesse wel weer gewekt.

Gister bij Paul Simon in het Ziggo Dome geweest. Mijn eerste keer in het Ziggo Dome, waar één van mijn favorieten artiesten optrad. Helaas was het geluid niet zoals ik verwacht had van zo'n nieuwe zaal. De hoge tonen overspoelde vaak de zang van Paul en de wat lagere tonen.

Maar los van het geluid heb ik erg genoten van deze Graceland reünie op het podium. Je zag dat zowel Paul als de rest van de band en voornamelijk Ladysmith Black Mambazo zich helemaal in hun elementen waren en er gewoon puur van genoten dat ze deze tour nog een keer met ze allen kunnen doen. Wel was het duidelijk dat het Paul Simon erg zwaar viel, hij hield twee keer een lange pauzen buiten de tribune terwijl Ladysmith Black Mambazo en Hugh Masekela vermakelijk het publiek vermaakte. Ook wist die vaak de instrumentatie niet bij te houden met zijn zang, waardoor grote delen van de tekst werden geskipt of vervangen door woordloze-zang.

Maar hij heeft wel een bijzonder playlist gespeeld. De show had in totaal een duur van drie uur, waar in het eerste uur voornamelijk zijn bekendste nummer werden gepresenteerd, waarna het volgende uur werd gespeeld waar iedereen op wachten: het album Graceland met bijna de gehele zelfde bezetting als 25 jaar geleden. Het laatste uur werden opnieuw de pareltjes van het oeuvre van Paul gespeeld. Het publiek was erg enthousiast en zongen fanatiek mee. Het meest bijzondere was hoe intrigirent het was om een 70-jarige man een zo'n grote zaal plat te zien spelen, duidelijk was dat te zien bij het spelen van Sound of Silence. Ik vond het, als jongetje die opgegroeid is met Graceland, geweldig om optreden mee te maken.

Ik heb vaker gehoord dat het geluid in het Ziggo niet zo fantastisch is, al vind ik niet dat je moet klagen over slecht geluid als je bij Sting bent geweest.

Aldus onze Eefje-groupie.

Gisteren op de Gentse Feesten, Blaudzun gezien.
Nooit veel interesse in zijn nieuwe plaat gehad maar het optreden klonk toch erg goed.